Συρία 1

Τετάρτη 21 Φλεβάρη. Θα πρέπει να το θεωρείτε αυτονόητο: ο μακράν χειρότερος τρόπος για να μαθαίνει κανείς τι συμβαίνει στη μέση Ανατολή είναι τα ελληνικά καθεστωτικά μήντια!!! (Αλλά και τα αγγλο-αμερικανικά…)

Λοιπόν: “μπήκε – ή προσπάθησε να μπει – συριακός στατός στο ypgκρατούμενο θύλακα της Afrin, για να υπερασπιστεί τις ypg και να αντιμετωπίσει τον τουρκικό στρατό plus friends”; Περίπου! Δηλαδή κάτι πολύ λιγότερο (και πολύ διαφορετικό) απ’ αυτό που «είδαν» στο ελλαδιστάν!

Πράγματι, χθες το μεσημέρι, περίπου 150 ένοπλοι (και σε καμμία περίπτωση ο στρατός του Άσαντ…) με περίπου 20 pick up και όχι παραπάνω από 5 φορτηγά και κάμποσες συριακές σημαίες προσπάθησαν να μπουν στον θύλακα κατευθυνόμενοι προς το χωριό Shatal az Ziyareh. Όπου δέχτηκαν “πυρά πυροβολικού” (του τουρκικού) και υποχώρησαν. Το μέγεθος και ο οπλισμός τους ανήκουν στην κατηγορία “συμβολική ενέργεια”: ούτε θα μπορούσαν να ενισχύσουν σοβαρά τις ypg, ούτε, φυσικά, θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον τουρκικό στρατό, που έχει εισβάλει με τανκς, αεροπλάνα· και έχει πολύ μεγάλες εφεδρείες. Κατά μία πληροφορία επρόκειτο για σιΐτες πολιτοφύλακες· απ’ αυτούς που παίρνουν διαταγές απ’ την Τεχεράνη…. (Το τουρκικό καθεστώς είπε ότι “έκαναν του κεφαλιού τους”. Χμμμμ….)

Να, τώρα, τα βασικά δεδομένα. Πρώτον, ακόμα κι αν ο Άσαντ ήθελε, πράγματι, να «προστατέψει» με χερσαίο τρόπο τις ypg στο Afrin, απλά δεν έχει διαθέσιμο στρατό για τέτοια δουλειά! Τα κυρίως μέτωπα του συριακού στρατού ‘n’ friends βρίσκονται στην επαρχία του Idlib, στα περίχωρα της Δαμασκού και, νοτιότερα, στη Dara’a. Ειδικά εκεί ο συριακός στρατός ‘n’ friends έχει να αντιμετωπίσει κάτι καθόλου ασήμαντο: τις προσπάθειες του Τελ Αβίβ να «αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος» μέσα στη συριακή επικράτεια, μέσω των δικών του αντικαθεστωτικών proxies. Επιπλέον ο συριακός στρατός πρέπει να κρατάει σοβαρή παρουσία στην Deir ez Zor, στην άλλη μεριά, στον Ευφράτη, για διάφορους λόγους. Κι όλα αυτά ενόσω (ο συριακός στρατός) έχει μεγάλη λειψανδρία.

Δεύτερον, πέρα απ’ τους όποιους αντικαθεστωτικούς στο Idlib και διάφορες «αναβιώσεις» πυρήνων του isis εδώ κι εκεί, η Δαμασκός πρέπει να έχει μόνιμα την προσοχή της στην ισραηλινή αεροπορία. Κι αυτό σχετίζεται με το επόμενο:

Τρίτον, αν το καθεστώς Άσαντ σκόπευε να προστατέψει τις ypg στο Afrin, ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να το δοκιμάσει θα ήταν με τα αντιαεροπορικά του συστήματα: χωρίς τα αεροπλάνα του ο τουρκικός στρατός μπορεί και να μην εισέβαλλε καν. Αλλά (παρά τις όποιες φραστικές απειλές) το καθεστώς Άσαντ δεν χρησιμοποιεί τα αντιαεροπορικά του κατά των πολεμικών της Άγκυρας. Τα κρατάει στραμμένα κατά των ισραηλινών. Και έχει λόγους σοβαρούς γι’ αυτόν τον προσανατολισμό: απ’ το ισραήλ κινδυνεύει, όχι απ’ την τουρκία.

Συνεπώς η παρέλαση λίγων δεκάδων φιλοΆσαντ ενόπλων στον θύλακα της Afrin δεν ήταν, ούτε και θα μπορούσε να είναι, αυτό που θα ήθελε να φαντασιώνεται το ελληνικό βαθύ κράτος και οι πελάτες του.

Συρία 2

Τετάρτη 21 Φλεβάρη. Ο τρόπος που σχολίασε το θέμα ο τούρκος υπεξ Cavusoglu αξίζει μεγαλύτερη προσοχή. Αν ο συριακός στρατός (είπε) σκοπεύει να απομακρύνει τις ypg δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα· αν, όμως, σκοπεύει να τις προστατέψει τίποτα δεν θα σταματήσει τον τουρκικό στρατό – κλπ κλπ, ηρωϊκά. Αυτό το «αν – αν» είναι όλο το «ψωμί».

Γιατί (για εμάς) είναι σαφές πως όχι μόνο το καθεστώς Άσαντ αλλά κι όλοι οι σύμμαχοί του, φανεροί ή κρυφοί (στην τελευταία κατηγορία η Άγκυρα), έχουν σοβαρό πρόβλημα και με τις εκτάσεις που έχουν «κατακτήσει» οι ypg, και με την αμερικανική υποστήριξη (αν και όχι στον θύλακα της Afrin)· κι ούτε λόγος για τις αμερικανικές βάσεις στην ypgκρατούμενη ζώνη! Αυτό θα σήμαινε ότι Δαμασκός και Άγκυρα πρέπει να συνεργαστούν φανερά και στρατιωτικά – όμως κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Δεν είναι απλό, κυρίως, για την Άγκυρα, που θέλει να εδραιωθεί σαν «αντιπρόσωπος» (και «προστάτης») διάφορων σουνιτών σύριων αντικαθεστωτικών, εν όψει μιας μελλοντικής «λύσης» στο «συριακό πρόβλημα».

Ενόσω, λοιπόν, η Δαμασκός δεν έχει ούτε συμφέρον ούτε τρόπο να «προστατέψει» τις ypg (στο Afrin ή οπουδήποτε αλλού) όσο οι αρχινταβατζήδες της Ουάσιγκτον μένουν στο συριακό έδαφος (κι αν αυτοί έφευγαν τότε δεν θα είχε προβλήματα ούτε η Άγκυρα), πρέπει ωστόσο να εξαντλήσει τα περιθώρια να εμφανίζεται σαν «όχι εχθρός» τους, ακόμα και σαν «θαηθελααλλαδεμπορώ φίλος τους»· εάν πρόκειται διάφορες μικρές αντι-pkk κουρδικές οργανώσεις να βοηθηθούν για να μεγαλώσουν, σε βάρος των ypg.

Αυτό σε ότι αφορά το δεύτερο “αν” του Cavusoglu. Όσον αφορά το πρώτο; Προφανώς ούτε ο Άσαντ ούτε οι επίσημοι σύμμαχοί του (Μόσχα και Τεχεράνη) θέλουν να επιτεθούν στις ypg όσο παραμένουν proxies της Ουάσιγκτον· η Άγκυρα, όμως, και θέλει και μπορεί· σίγουρα στην Afrin. Πάνω στην «τύχη» αυτού του θύλακα, με την μορφή “παραδείγματος”, Άγκυρα και Δαμασκός πρέπει να κάνουν μια αόρατη συνεννόηση / συμμαχία, μεσολαβημένη απ’ την Μόσχα και την Τεχεράνη, που να μην εκθέτει κανένα απ’ τα δύο κράτη στις διαφορετικές (και, εν τέλει, επιφενειακά μεν αντίθετες, αλλά ουσιαστικά αλληλοσυμπληρούμενες) τακτικές τους.

Με δυο λόγια. Το τουρκικό καθεστώς και το συριακό πρέπει, το καθένα με το δικό του τρόπο, το πρώτο επιτιθέμενο στις ypg και το δεύτερο παριστάνοντας τον φίλο εξαιτίας της επιθετικότητας του πρώτου, να πείσουν όσο περισσότερους σύρους κούρδους μπορούν ότι δεν έχουν μέλλον όσο στηρίζονται στους αμερικάνους!!! «Κακός μπάτσος / καλός μπάτσος»: δεν είναι γνωστό δίπολο; Είναι. Κι αν στα αστυνομικά τμήματα φαίνεται απλή η εφαρμογή του, στη γεωπολιτική είναι δυσκολότατη…

Συρία (Η επιθετικότητα – 3)

Τετάρτη 14 Φλεβάρη. Για το ελληνικό φασισταριό, δεξιό κι αριστερό, «η τουρκία υποφέρει στην Afrin», «η τουρκία έχει σοβαρά προβλήματα» – ίσως πρόκειται (ξανά) να διαλυθεί…. Όπως κάνουν στα πάντα, απ’ τις σχέσεις τους και την συμμετοχή τους στην ε.ε. και την ευρωζώνη μέχρι ό,τι θέλετε, οι έλληνες (και οπωσδήποτε οι ενταταλμένοι δημαγωγοί των υπηρεσιών) είναι μόνιμα σε παράκρουση.

Τι συμβαίνει στον ypgκρατούμενο θύλακα της Afrin; Ο τουρκικός στρατός και το fsa πεζικό του προχωρούν καταλαμβάνοντας σταθερά (και με αργούς ρυθμούς) εδάφη στα βόρεια και στα δυτικά του θύλακα (κυρίως) αλλά και στα ανατολικά (λιγότερο). Θεωρούμε εντελώς απίθανο το τουρκικό επιτελείο να πίστευε σ’ έναν «γρήγορο πόλεμο», σ’ έναν «περίπατο» – μια ματιά στο ανάγλυφο του εδάφους στον θύλακα είναι αρκετή. Οι ypg αμύνονται σκληρά (και καλά κάνουν απ’ την μεριά τους) αλλά υπάρχει σαφής διαφορά δυναμικού και μέσων. Επιπλέον φαίνεται ότι οι τουρκικές υπηρεσίες έχουν χαρτογραφήσει μεγάλο μέρος των τούνελ που θα ήταν ένα βασικό εργαλείο άμυνας των ypg· δεν εξηγείται αλλιώς η ευστοχία στο να τα βομβαρδίζουν καταστρέφοντας τα.

Με σχετικά λίγες απώλειες ο τουρκικός στρατός και οι σύμμαχοί του προχωρούν στην Afrin. Αργά (αυτό θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο) αλλά προχωρούν. Και δεν πρόκειται, βέβαια, για «πανστρατιά» απ’ τη μεριά της Άγκυρας! Ένα πολύ μικρό μέρος του στρατού της εμπλέκεται στην εισβολή…

Εκείνο που το ελληνικό φασισταριό, δεξιό κι αριστερό, κάνει ότι δεν βέπει και ότι δεν καταλαβαίνει (επειδή δεν ταιριάζει με τις φαντασιώσεις του) είναι αυτό: ότι, απ’ την άποψη της διάρκειας, η τουρκική εισβολή έχει ξεπεράσει ήδη τον χρόνο που θα περίμενε κανείς να υπάρξουν σοβαρές «διεθνείς αντιδράσεις»! Που σημαίνει: η εισβολή έχει γίνει (έστω και σιωπηλά) αποδεκτή – ακόμα και απ’ την Ουάσιγκτον, που το δήλωσε έγκαιρα ότι δεν πρόκειται να ανακατευτεί γι’ αυτήν την περιοχή.

Οι ypg του Afrin έχουν κάνει έκκληση στους πάντες να τους βοηθήσουν: στην Ουάσιγκτον, στη Μόσχα, στη Δαμασκό, στον οηε, στη «διεθνή κοινότητα»…. Κανείς δεν πρόκειται να κάνει κάτι που να αλλάξει τους εκεί συσχετισμούς δυνάμεων. Ο λόγος; Απλός: οι ypg πόνταραν σε λάθος «σύμμαχο» έχοντας εντελώς εκτός πραγματικότητας στρατηγική! Και, επιπλέον, τον θύλακα της Afrin τον έχουν πουλήσει οι ίδιοι οι ypg του Kobani!!! Για να κρατήσουν (όσο….) τα πετρελαιοπήδαγα δίπλα στον Ευφράτη, για τα οποία η αμερικανική αεροπορία μπορεί να σκοτώσει και μερικές δεκάδες σύριων στρατιωτών (και ρώσων λεγεωνάριων) – άμα χρειαστεί.

Η αντίθεση ανάμεσα στο τι κάνει η αμερικανική αεροπορία για να προστατέψει το ypg πεζικό της στην ανατολική συρία και στο τι δεν κάνει στη δυτική συρία (στην Afrin) είναι παραπάνω από όρατη. Και όσοι κούρδοι έχουν στοιχειώδη νοημοσύνη θα έπρεπε να έχουν καταλάβει…

Όσο για τους ελληνάρες; Αυτοί «ζουν τους μύθους τους»…

Συρία

Παρασκευή 9 Φλεβάρη. Η επίσημη εξήγηση του αμερικανικού στρατού στη συρία για τον χθεσινό βομβαρδισμό (με ελικόπτερα) στρατού του Άσαντ ‘n’ friends κοντά στην Deir ez-Zor (με εκτίμηση 100 νεκρών) ήταν ότι «προστάτεψαν φίλιες δυνάμεις» – τους ypg δηλαδή. Όχι, δεν είναι τα αμερικανικά βομβαρδιστικά η «αεροπορία» των ypg· αυτοί είναι το πεζικό της Ουάσιγκτον στη συρία.

Η πραγματική αιτία είναι κάπως διαφορετική: τοπικοί πολέμαρχοι που ελέγχουν μερικά πετρελαιοπήγαδα φαίνεται ότι είχαν κάνει deal με τους φιλοΆσαντ ένοπλους (συμπεριλαμβανόμενων ρώσων μισθοφόρων) να τους παραχωρήσουν τον έλεγχο· πράγμα που θύμωσε διαδοχικά το αμερικανικό πεζικό (τους ypg) και την αμερικανική διοίκηση. Ο βομβαρδισμός δεν φαίνεται να είχε στόχο μόνο τους φιλοΆσαντ ένοπλους αλλά και τους σύριους άραβες ένοπλους που θα έκαναν deal μαζί τους σ’ αυτήν την ευαίσθητη για τα αμερικανικά συμφέροντα ζώνη της συρίας: την ανατολική όχθη του Ευφράτη. Την οποία η Ουάσιγκτον θεωρεί «δική της». Μαφιόζικο στυλ, αλλά έτσι είναι η πραγματικότητα: Εδώ κουμάντο κάνουμε εμείς! Δεν θα κάνετε deal χωρίς την έγκρισή μας!

Οι εκατό νεκροί της επίθεσης στην Deir ez-Zor είναι αμελητέο ζήτημα στο συριακό πεδίο μάχης· έχουν σκοτωθεί χιλιάδες ενόπλων, και ακόμα περισσότερες χιλιάδες αμάχων. Ίσως πιο σημαντικό αποδειχθεί το γεγονός ότι η «τριβή» μεταξύ των δύο πλευρών, του μπλοκ της Αστάνα απ’ τη μια μεριά, και του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ απ’ την άλλη, κρύβεται όλο και λιγότερο: όταν υπάρχουν νεκροί με τέτοιο τρόπο το πράγμα δεν μπορεί να κουκουλωθεί. Δεν περιμένουμε, μεν, μια γραμμική εξέλιξη αυτής της αντιπαράθεσης. Αλλά η μη-γραμμικότητα μπορεί να σημαίνει απότομη κλιμάκωση οποιαδήποτε στιγμή – αντιαμερικανική, μιας και ως τώρα η Ουάσιγκτον θεωρεί εύκολο και ανώδυνο να “καθαρίζει”.

Η επερχόμενη συνάντηση Πούτιν – Ερντογάν – Ρουχανί στην Istanbul είναι λογικό ότι θα ασχοληθεί και μ’ αυτό το ζήτημα… Εν τω μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν συμφώνησαν τηλεφωνικά χτες να ενισχύσουν την συνεργασία των στρατών τους και των μυστικών υπηρεσιών τους στη συρία…

Συρία

Τρίτη 6 Φλεβάρη. Κι άλλη ασήμαντη λεπτομέρεια, που την λέμε χαμηλόφωνα για να μην ταράξουμε το σύμπαν που, ξέρετε, με κομμένη την ανάσα, κλπ…: οι ένοπλοι τριών αντι-Άσαντ οργανώσεων που ως τώρα βρίσκονταν στην επαρχία του Idlib όπου επιτίθεται ο συριακός στρατός με τους συμμάχους του (και την ρωσική αεροπορία), πεζικάριοι της Faylaq al-Sham, του Free Idlib Army και της Nour al-Din al Zenki, μετακομίζουν στον θύλακα του Afrin, δίπλα στο proxie πεζικό της Άγκυρας (τον f.s.a.) και τον τουρκικό στρατό.

Έτσι συμβαίνουν δύο πράγματα (εντελώς ασήμαντα…). Πρώτον ενισχύεται με αρβύλες η εισβολή στην Afrin. Και δεύτερον, φεύγουν «απ’ τα πόδια» του συριακού στρατού ‘n’ friends στο Idlib οι αντικαθεστωτικοί που ελέχονται απ’ την Άγκυρα αλλά έχασαν τον έλεγχο της περιοχής στον «εμφύλιο» με τους υποστηριζόμενους απ’ το Ριάντ. Aυτό θα διευκολύνει ιδιαίτερα τους carpet βομβαρδισμούς των ρώσων – που έχουν αφηνιάσει μετά την κατάρριψη ενός πολεμικού τους.

Φοβούμενοι την τεχνητή μεν αλλά αποτελεσματική αμνησία της εποχής θα το θυμίσουμε. Ήταν μόλις πριν 20 ημέρες (συρία, 15 Γενάρη), όταν γράφαμε μεταξύ άλλων:

… Από στρατιωτική άποψη η κατάληψη των εδαφών του θύλακα της Afrin φαίνεται δύσκολη υπόθεση, παρότι οι proxies της Άγκυρας (f.s.a. του βορρά) δηλώνουν έτοιμοι για την επίθεση, εδώ και καιρό. Η «για τα μάτια του κόσμου» διαμαρτυρίες της για τις επιχειρήσεις του συριακού στρατού ‘n’ friends στην ακριβώς από κάτω, νότια, στην περιοχή του Idlib, θα μπορούσε να σημαίνει, μεσοπρόθεσμα (;) μια συμφωνία (εντός του μπλοκ της Astana): ότι οι ένοπλοι που τώρα βρίσκονται στο Idlib θα ανέβουν βορειότερα, σε βάρος των ypg. Ωστόσο αυτό είναι μια υπόθεσή μας, και μένει να φανεί αν είναι σωστή…

Ο.Κ. Δεν πουλάμε μούρη! Το παλεύουμε – ενάντια στην αποπληροφόρηση, την παραπληροφόρηση, την σύγχιση. Αν δεν έχουν αξία οι σκέψεις, οι παρατηρήσεις, οι προβλέψεις μας και η τεκμηρίωσή τους είναι εύκολο: υπάρχει και off!!!

Συρία

Τετάρτη 31 Γενάρη. Υπάρχει αίμα, πένθος· υπάρχουν και καταστροφές. Υπάρχουν τανκς, πυροβολικό και αεροπορικοί βομβαρδισμοί. Υπάρχει επίθεση και άμυνα. Θέσεις οχυρές και θέσεις προς κατάληψη. Αλλά, ίσως, το κυριότερο χαρακτηριστικό της τουρκικής (+ friends) εισβολής στον ypgκρατούμενο θύλακα της Afrin δεν είναι η στρατιωτική αναμέτρηση.

Απ’ την άποψη των μεγεθών η Άγκυρα έχει κινητοποιήσει ελάχιστο μέρος του στρατού της σ’ αυτήν την επιχείρηση· που, κατά τα άλλα, σύμφωνα με τις δηλώσεις των τουρκικών πολιτικών αφεντικών, είναι «ζωής και θανάτου». Τρεις ή τέσσερεις φορές παραπάνω τουρκικός στρατός (και πάλι μικρό μέρος του) και ο θύλακας θα είχε ήδη καταληφθεί. Ή σχεδόν.

Αλλά η τακτική της Άγκυρας είναι πιο σύνθετη· και στη συνθετότητά της βρίσκει όχι απλά την ανοχή αλλά και την συμφωνία της Μόσχας, της Δαμασκού και της Τεχεράνης. Το θέμα δεν είναι απλά να ηττηθούν οι ypg στην Afrin· αλλά να ηττηθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να ενταθούν οι υπαρκτές φυγόκεντρες τάσεις, πολιτικές και ιδεολογικές, μέσα στον συρο-κουρδικό πληθυσμό. Σα να λέμε: το θέμα δεν είναι να γίνουν οι ypg «ήρωες». Αλλά το αντίθετο: να κατηγορηθεί, να γίνει υπόλογο το pkk, για την συμμαχική υποδούλωσή του στην Ουάσιγκτον.

Σ’ αυτήν την δεύτερη περίπτωση ένας blitz war απ’ την μεριά του τουρκικού στρατού, ακόμα κι αν ήταν εφικτός (και θεωρητικά είναι) θα πετύχαινε στρατιωτικά – αλλά θα έχανε τον πολιτικό στόχο του. Το μπλοκ της Αστάνα θέλει οπωσδήποτε κουρδικές οργανώσεις έξω και κόντρα στους κούρδους βασσάλους της Ουάσιγκτον, του Τελ Αβίβ και του Ριάντ. Για επικοινωνιακούς αλλά και (κυρίως) στρατιωτικούς λόγους. Και τους θέλει όχι στην Afrin, αλλά στην κυρίως ypgκρατούμενη ζώνη, στη βορειοανατολική συρία. Θέλει, επίσης, να αυτομολήσουν κάποιοι άραβες σύμμαχοι των ypg και της Ουάσιγκτον, εκτιμώντας ότι δεν είναι ασφαλές το καταφύγιο που έχουν επιλέξει.

Γιατί εκεί είναι η κόντρα. Ανατολικά του Ευφράτη. Κι αν έχει εξασφαλίσει κάτι η Άγκυρα απ’ την Μόσχα (και πιο σιωπηρά απ’ την Τεχεράνη και την Δαμασκό) εκτιμάμε ότι δεν είναι η «άδεια» να εισβάλλει στην Afrin. Γι’ αυτό αρκεί ένα ξερό «ναι». Αλλά ο (κοινός) σχεδιασμός του να κινηθεί εκεί με τέτοιο τρόπο ώστε να οξύνει τις ενδοκουρδικές αντιθέσεις.

Άλλωστε, λίγοι ρώσοι «σύμβουλοι» έχουν απομείνει στον ypgκρατούμενο θύλακα… Όχι για στρατιωτικούς λόγους. Αλλά για να έχουν μια πιο άμεση εποπτεία των εσωτερικών διεργασιών…

Αν, τώρα, υπάρχει και «κρέας» σ’ αυτήν την ιστορία, δεν είναι του Α παγκόσμιου πολέμου και των χαρακωμάτων. Θέλουμε να πούμε: καλό είναι να έχει ο καθένας το νου του.

(φωτογραφία: ο «ειδικός απεσταλμένος του οηε για τη συρία» Staffan de Mistura κάνει δηλώσεις χτες στο κλείσιμο του διήμερου «συνεδρίου εθνικής συμφιλιώσης στη συρία» που έγινε στο ρωσικό Sochi, υπό την αιγίδα όχι μόνο της Μόσχας αλλά συνολικά του «μπλοκ της Αστάνα». Σύμφωνα με την απόφαση του «συνεδρίου» δημιουργήθηκε μια 150μελής επιτροπή, με συμμετοχή τόσο εκπροσώπων του καθεστώτος Άσαντ όσο και όσων αντιπολιτευόμενων ήταν παρόντες στο Sochi, για την δημιουργία νέου συριακού συντάγματος.

Το κύριο σημείο αδυναμίας αυτής της διαδικασίας είναι το (αντιπροσωπευτικό) εύρος της κουρδικής συμμετοχής. Με δεδομένο ότι η σύμμαχοι της Ουάσιγκτον δεν έχουν θέση, το μπλοκ της Αστάνα θέλει την ενίσχυση – όσο θα κουβεντιάζεται το μελλοντικό σύνταγμα… – της κουρδικής αντίθεσης στην αμερικανική κατοχή στη βόρεια και ανατολική ασία.

Και θα την εκβιάσει αυτήν την ενίσχυση.)

Συρία

Τετάρτη 24 Γενάρη. Ενώ ο τουρκικός στρατός και το fsa πεζικό του συνεχίζει την εισβολή στον ypgκρατούμενο θύλακα της Afrin, οι ypg του αμερικανικού στρατού, μέσω του καινούργιου εκπροσώπου τους Keno Gabriel (ίσως ψευδώνυμο), έκαναν καταγγελία κατά της Μόσχας. «Μας πρόδωσε» είναι το συμπέρασμα τους.

Εκείνο που προδίδει και θα προδώσει τα εύλογα κουρδικά δικαιώματα σε μια ενιαία συρία δεν είναι, βέβαια, η Μόσχα. Αλλά η λογική του “εργολάβου” (proxy) που έχει υιοθετήσει το pkk και όλες οι «μεταμορφώσεις» του. Ποια καταγγέλουν σαν «προδοσία της Μόσχας» στον θύλακα της Afrin; Το ότι απέσυρε τις μερικές δεκάδες «συμβούλους» που είχε στείλει εκεί πριν κάμποσους μήνες. Συνεπώς οι ypg παραδέχονται ότι ψάχνουν για «προστασία». Εκείνη της Μόσχας δεν βγήκε, ελπίζουν όμως ότι θα βγει αυτή της Ουάσιγκτον…

Διάφοροι αναλυτές (εντός ή εκτός εισαγωγικών) έχουν δηλώσει κατά καιρούς με μεγάλη σιγουριά ότι η Μόσχα υποστήριζε τους ypg… Καθότι πολεμούσαν κατά του isis… Την προέλευση αυτού του ψέμματος δεν την ξέρουμε με σιγουριά, την υποψιαζόμαστε. Όμως η μόνη λογική σκέψη είναι ότι η Μόσχα ανεχόταν (και δεν «υποστήριζε») τους ypg, στον ίδιο ακριβώς βαθμό που το έκανε το καθεστώς Άσαντ. Εκείνο που δεν λέγεται είναι ότι απ’ την αρχή της εξέγερσης κατά του καθεστώτος, το 2011, όταν οι διαδηλώσεις εναντίον του ήταν μαζικές και ειρηνικές, οι κούρδοι της συρίας ΔΕΝ συμμετείχαν σ’ αυτές. Έμειναν απ’ έξω. Επιπλέον, στην εξέλιξη της καταστολής και, στη συνέχεια, του (αρχικά) συριακού εμφύλιου, οι κούρδοι ζήτησαν και πήραν απ’ τον Άσαντ επιπλέον δικαίωματα: βασικά την αστυνόμευση των περιοχών τους. Ο Άσαντ ευχαρίστως τους την έδωσε αφού έτσι μπορούσε να αποσύρει τον στρατό του απ’ αυτές τις περιοχές. Για να τον ρίξει αλλού.

Με δεδομένο, λοιπόν, ότι οι σύριοι κούρδοι δεν συγκρούστηκαν ουσιαστικά όλα αυτά τα χρόνια με το καθεστώς Άσαντ, η Μόσχα (όπως άλλωστε και η Τεχεράνη) είχαν μια λίγο πολύ ουδέτερη σχέση μαζί τους. Αυτή άλλαξε ότι έγινε σαφές ότι το συριακό pkk θα συνέχιζε μια υπόγεια σχέση που είχε αποκτήσει από πολύ νωρίτερα με την ισραηλινή mossad, μπαίνοντας φανερά στην υπηρεσία της Ουάσιγκτον.

Ούτε η Μόσχα (ούτε η Τεχεράνη, ούτε η Άγκυρα, ούτε η Δαμασκός) θα μπορούσαν ποτέ να δεχτούν ή να υποστηρίξουν α) την δημιουργία κράτους ή μισοκράτους, κουρδικού ή οτιδήποτε άλλο, στη συριακή επικράτεια· και β) την παραχώρηση εδάφους για αμερικανικές βάσεις, και μάλιστα «αόριστης διάρκειας». Για να μην συμβεί το πρώτο στην επικράτειά της η Μόσχα έχει «ματώσει» (και έχει σκοτώσει μαζικά) στον Καύκασο, ειδικά στην τσετσενία· πως θα μπορούσε, λοιπόν, να ευλογήσει κάτι που θα ξαναάνοιξε (η Ουάσιγκτον καραδοκεί!) το ζήτημα νέων κρατών τόσο στον Καύκασο όσο και στα δυτικά της κινεζικής επικράτειας; Το μέγιστο που θα μπορούσε να δεχτεί (και η Άγκυρα με προσοχή, η Τεχεράνη με μεγάλη δυσκολία…) θα ήταν μια κάποια περιφερειακή αυτοδιοίκηση, κάτω, όμως, από μια στιβαρή ενιαία κεντρική συριακή κυβέρνηση, με ενιαίο συριακό στρατό, συριακή συνοριοφυλακή, διοίκηση, εφορία, εξωτερική πολιτική, κλπ κλπ. Και, φυσικά, καμία αμερικανική βάση…

Αυτά τα ξέρουν πολύ καλά τα αφεντικά των ypg! Και, ας το ξαναπούμε, θα μπορούσαν να έχουν κάνει εντελώς διαφορετικές επιλογές απ’ το να μπουν υπό τις διαταγές της Ουάσιγκτον. Απ’ την στιγμή που διάλεξαν usa ήξεραν επίσης πολύ καλά ότι ο θύλακας της Afrin μετράει ανάποδα τον χρόνο. Το τι παραμύθια διαδίδουν για να κρατήσουν τον κόσμο τους, αυτό είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση… Και οι καταγγελίες για «προδοσία» είναι, απλά, απόδειξη της δικής τους εθελοδουλείας.

Ένας πρόεδρος απ’ το Παρίσι

Δευτέρα 22 Γενάρη. Στέλνει κατά βούληση τον στρατό του στις αφρικανικές πρώην (;) κτήσεις του κράτους του – για “αντιτρομοκρατικούς” λόγους φυσικά. Στο εσωτερικό ασφαλτοστρώνει τους εργάτες, μπας και οι γαλλικές εταιρείες καταφέρουν να ανέβουν στο ύψος του διεθνούς ανταγωνισμού στον 21ο αιώνα. Όμως, όλα κι όλα: “κάτω τα χέρια απ’ την Afrin”!

Τα διεθνιστικά αισθήματα του γάλλου σοσιαλφιλελεύθερου Macron είναι, πράγματι, πολύ συγκινητικά. Πολύ περισσότερο που θα «φέρει το θέμα» (της τουρκικής εισβολής) στο συμβούλιο ασφαλείας του οηε. Επειδή όμως δείχνει τακτικά το εθνικό λαχάνιασμα που εκπροσωπεί, κινδυνεύει να γελοιοποιηθεί. Κι αυτό γιατί ενώ ήταν (σαν καθεστώς) «φίλος του Άσαντ», δεν έστειλε ούτε μισό στρατιώτη να πολεμήσει μαζί του, κατά του isis (και όχι μόνο). Η Μόσχα, η Τεχεράνη και η Χεζμπ’ αλλάχ ήταν που μάζεψαν φέρετρα (χωρίς να σκοτιστούν) – όχι το Παρίσι.

Τι σκαρφίστηκε τώρα; Να χαϊδέψει τους ypg που είναι στην αγκαλιά της Ουάσιγκτον; Να δηλώσει «είναι και η γαλλία εδώ» για την μέση Ανατολή, όπου δεν φαίνεται να χωράει ούτε το αεροπλανοφόρο του; Ή να ξεκαρφωθεί για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων που ετοιμάζει;

Μήπως εκτός απ’ το αμερικανικό παρακμάζει και το γαλλικό «εθνικό μεγαλείο», και μήπως ο Macron προσπαθεί να αντιγράψει τον ψοφιοκουναβισμό αλλά ντρέπεται να το πει;

Συρία 1

Κυριακή 21 Γενάρη. Η επιχείρηση / εισβολή στον θύλακα της Afrin προχωράει στη δεύτερη μέρα της, με κάτι κοντά σε carpet bombings – όπως ήταν αναμενόμενο. Σύμφωνα με τις αναγγελίες από σήμερα θα αρχίσει η χερσαία εισβολή… Εκείνο που δεν είχαμε φανταστεί είναι ότι η επιχείρηση θα βαφτιζόταν απ’ την Άγκυρα «κλάδος ελαίας»… Ένας όρος που προέρχεται, 100%, απ’ τη «νέα ομιλία» του Οργουελιανού «1984».

Υπάρχει ανάμεσα στους κούρδους της συρίας κάποιος υπολογίσιμος αριθμός που να καταλαβαίνει, έστω αυτή την ύστατη στιγμή, τι ακριβώς σημαίνει η συμμαχία / παράδοση στην Ουάσιγκτον; Υπάρχουν κούρδοι μέσα και έξω απ’ τον θύλακα της Afrin που να έχουν το κουράγιο να συνειδητοποιήσουν ότι οι «επαναστατικές» ηγεσίες τους και ο δικός τους εθνικισμός τους έχουν πουλήσει στους αμερικάνους και στους ισραηλινούς, και πως αυτό που θα γίνει στην Afrin (μελλοντικά μπορεί και αλλού) είναι το τίμημα της εθελοτυφλίας και της υποδούλωσης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς; Υπάρχουν κούρδοι που να συνειδητοποιούν πόσο πρόστυχα είναι τα εδαφικά μεγαλεία που τους έχουν επιτρέψει τα αφεντικά τους απ’ το αμέρικα και το Τελ Αβιβ; Πόσο ματωμένα είναι τα δολάρια που παίρνουν απ’ το Ριάντ; Και ότι είναι τα εθελοντικά βατράχια στον καυγά των ιπποπόταμων;

Φοβούμαστε πως όχι. Ακόμα κι αν υπάρχουν θα πρέπει να είναι λίγοι, πολύ λίγοι. Οι πολλοί έχουν στραβωθεί απ’ τις χάντρες και τα καθρεφτάκια που τους πουλάει τώρα ο Mattis και ο McMaster… Όμως δεν έχουν καμμία δικαιολογία, απολύτως καμμία, που έφαγαν το παραμύθι. Υπήρχε κι άλλη δυνατότητα μπροστά τους…

Ναι, ο τουρκικός ιμπεριαλισμός είναι που εισβάλει στον θύλακα της Afrin. Αλλά η Ουάσιγκτον «φουσκώνει» τα κουρδικά μυαλά με υποσχέσεις, όπλα και εκτάσεις εκεί που την συμφέρει – μόνο για να κάνει την δουλειά της. Κι όταν δεν θα θέλει ή δεν θα μπορεί ή θα την συμφέρει αλλιώς κάποιοι θα ξαναγλύφουν τις πληγές τους.

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός (και γυναικός) σοφού/σοφής. Το τρις;

Συρία 2

Κυριακή 21 Γενάρη. Ορισμένοι πιστεύουν (ή βολεύονται να πιστεύουν) ότι η τουρκική επίθεση στον κουρδικό θύλακα της Afrin σηματοδοτεί ένα είδος τελικής, οριστικής ρήξης ανάμεσα στην Άγκυρα και την Ουάσιγκτον. Διαφωνούμε. Η Ουάσιγκτον ρητά άφησε ακάλυπτο τον θύλακα, και μπορεί να κάνει το ίδιο και για τις ypgκρατούμενες περιοχές δυτικά του Ευφράτη. Παρά τις βαριές κουβέντες (κυρίως απ’ την μεριά της Άγκυρας) κανείς απ’ τους δύο δεν έχει συμφέρον σε οριστικό διαζύγιο για όσο καιρό μπορούν να βρεθούν προσωρινές, συναινετικές λύσεις. Κι αυτό είναι εφικτό· υπό την προϋπόθεση ότι η Ουάσιγκτον θα κρατήσει (και θα επεκτείνει) τις βάσεις της στη βόρεια και ανατολική συρία.

Φυσικά ούτε η Άγκυρα, ούτε η Μόσχα ούτε η Τεχεράνη ούτε η Βαγδάτη ούτε το Πεκίνο χαίρονται με τις αμερικανικές βάσεις. Είτε στη συρία βρίσκονται, είτε στο ιράκ, είτε στο κατάρ, είτε στο αφγανιστάν… Προηγείται, όμως ο ρεαλισμός. Αυτό το είδος της επίμονης (αμερικανικής) στρατιωτικής παρουσίας είναι δύσκολο να το ξηλώσει μια κι έξω κανείς χωρίς έναν all out πόλεμο – ή την σοβαρή απειλή του. Ο ρεαλισμός συμβουλεύει λοιπόν την έστω «βήμα βήμα» βελτίωση των θέσεων του καθενός. Λιγότερο ή περισσότερο ευχαριστημένοι, αυτοί την στιγμή, όλοι έχουν κερδίσει κάτι (όχι ασήμαντο) στο συριακό πεδίο μάχης. Είναι μια οριστική μοιρασιά; Μεσομακροπρόθεσμα όχι, δεν είναι…

Εν τω μεταξύ, όπως είχε πει κι εκείνος ο Κέυνς, «μεσοπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί»…

(φωτογραφία: παρά την τουρκική σημαία, αυτοί που ποζάρουν είναι free syrian army… Απ’ την μεριά της A’zaz…)