Συρία

Πέμπτη 7 Ιούνη. Η συμφωνία ανάμεσα στην Άγκυρα και την Ουάσιγκτον σε ότι αφορά την πόλη Manbij στη βόρεια συρία δυτικά του Ευφράτη (ή, πιο σωστά, αυτά που είναι δημόσια γνωστά απ’ την όποια συμφωνία) επιβεβαιώνουν τα περιθώρια κινήσεων και ελιγμών που έχει το τουρκικό καθεστώς στον εξελισσόμενο 4ο παγκόσμιο. Δεν θα πρέπει, ωστόσο, να θεωρηθούν σαν μια «καινούργια» ή «τελική» κατάσταση στους συσχετισμούς της περιοχής. Οι λόγοι είναι αρκετοί.

Το αποτέλεσμα της συμφωνίας Άγκυρας – Ουάσιγκτον είναι η αποχώρηση (ή το θέαμα της αποχώρησης…) των ypg/pkk απ’ την Manbij. Ωστόσο οι κούρδοι ένοπλοι μάτωσαν το καλοκαίρι του 2016 για την κατάληψη της αραβικής (και όχι κουρδικής) πόλης· υπό τις εντολές και με την βοήθεια (σε «βαριά όπλα» και διοικητές) της Ουάσιγκτον. Συνεπώς δεν θα αποχωρούσαν απ’ την Manbij χωρίς σοβαρά ανταλλάγματα (απ’ την μεριά των ηπα και των συμμάχων τους). Αυτά θα πρέπει να βρεθούν, και δεν είναι δύσκολο… Παρόλα αυτά, ακόμα και με ανταλλάγματα, οι «πολιτικές θέσεις» του pkk στη βόρεια συρία αδυνατίζουν όταν δείχνει με κάθε αφορμή πόσο «πιστό» είναι στις αμερικανικές εντολές…

Το άλλο θέμα είναι αυτό: ακόμα και σαν κατοχικός στρατός οι ypg/pkk μπορούσαν να λένε ότι βρίσκονται στην Manbij σαν «ντόπιοι αντιτρομοκράτες» – κατά του isis. Με την βοήθεια, φυσικά, των αμερικανικών όπλων. Τώρα που αποχωρούν τι είναι που νομιμοποιεί την αμερικανική (και γαλλική) κατοχή της πόλης; Η βοήθεια προς τα τοπικά αραβοσυριακά κλαν; Δεν θα πρέπει να παραδοθεί η περιοχή στις αρμοδιότητες του συριακού στρατού; Θα πρέπει…

Δεν ξέρουμε ούτε το περιεχόμενο της συμφωνίας Άγκυρας – Ουάσιγκτον, ούτε τους όρους της· ούτε, κατά συνέπεια, μπορούμε να προβλέψουμε τι απ’ αυτήν θα υλοποιηθεί και πότε. Ωστόσο, με δεδομένο ότι η Άγκυρα ανήκει ακόμα στο μπλοκ της Αστάνα, του οποίου τα υπόλοιπα μέλη (συμπεριλαμβανομένης της «αόρατης» Δαμασκού…) ασφαλώς και είναι ενημερωμένα, αυτή η συμφωνία μπορεί να αποδειχθεί «ένας πόντος που ξηλώθηκε» – εναντίον του αμερικανικού σχεδιασμού.

Πρόωρο να το πούμε με σιγουριά. Απλά το σημειώνουμε σαν ενδεχόμενο.

Από άκρη σ’ άκρη στην γραμμή αντιπαράθεσης Μεσόγειος / Ειρηνικός

Παρασκευή 25 Μάη. Ανεβείτε, τώρα, σ’ ένα αερόστατο, να σας ξεναγήσουμε γρήγορα και περιληπτικά στις εξελίξεις σ’ όλη αυτή την γραμμή.

Πρώτο σημείο: Κίνα. Παρότι η σινο-αμερικανική σύγκρουση εμφανίζεται σαν «εμπορικός / οικονομικός πόλεμος» που προς το παρόν έχει παγώσει, το Πεκίνο ναυπηγεί αεροπλανοφόρα. Έχει δύο, αλλά ο στόχος είναι τα έξι, εκ των οποίων τα δύο πυρηνοκίνητα. Επιπλέον το κινέζικο καθεστώς έχει σχέδιο ως το 2025 (σε λιγότερο από 7 χρόνια) να είναι παγκόσμια και καπιταλιστικά πρωτοπόρο σε οτιδήποτε σχετικό με τις «νέες τεχνολογίες». Το θέμα είναι πως οι πάντες έχουν πεισθεί ότι θα τα καταφέρει· ίσως και νωρίτερα… Και έτσι θα συμβεί υπό όχι πολεμικές συνθήκες…

Δεύτερο σημείο: Αφγανιστάν. Οι ταλιμπάν επεκτείνουν σταθερά τα εδάφη τους, σε βάρος του τυπικού αφγανικού στρατού, παρότι αυτός το τελευταίος υποστηρίζεται απ’ την αμερικανική αεροπορία. Το ψόφιο κουνάβι σκέφτεται να ξανα-αυξήσει τον αμερικανικό στρατό στα υψίπεδα (σιγά που θα έφευγε…) και η Ουάσιγκτον κατηγορεί την Τεχεράνη ότι ενισχύσει και εκπαιδεύει τους Ταλιμπάν. Στην φωτογραφία πάνω δεν είναι αμερικανικά κομμάντο αλλά οι «ειδικές δυνάμεις των ταλιμπάν» – είτε το πιστεύετε είτε όχι!!! Πράγμα που σημαίνει ότι τους ντύνουν, τους εξοπλίζουν και τους εκπαιδεύουν γνώστες των σύγχρονων πολεμικών δεδομένων. Κάτι μας λέει ότι δεν είναι μόνο ιρανοί…

Τρίτο σημείο: Ιράν. Οι εξελίξεις είναι ανοικτές, αλλά μεσοπρόθεσμα – φοβόμαστε – δεν θα είναι απλά «οικονομικές». Εκτός αν η Τεχεράνη ενταχθεί στο «σύμφωνο της Σαγκάης», δηλαδή στη στρατιωτική συμμαχία με την Μόσχα και το Πεκίνο….

Τέταρτο σημείο: Ιράκ. Το πρώτο σε δύναμη κόμμα στις τελευταίες εκλογές είναι του αντι-αμερικάνου ιρακινού σιΐτη Muqtadar al-Sadr – σε συμμαχία με το κομμουνιστικό κόμμα του ιράκ και διάφορες μικρές κοσμικές οργανώσεις. Το δεύτερο σε δύναμη κόμμα είναι του αντι-αμερικάνου ιρακινού σιΐτη Hadi al-Amiri. Ο “στρατός του Mahdi” του πρώτου υπήρξε βασικός στην αντίσταση στην αμερικανική κατοχή απ’ το 2004 και μετά. Έχει «φάει» πολλούς αμερικάνους… Ο δεύτερος είναι επικεφαλής των «λαϊκών δυνάμεων δράσης» (pmu) που, εκπαιδευμένοι απ’ τους ιρανούς «φρουρούς της επανάστασης», είναι το πιο αξιόπιστο μαζικό στρατιωτικό σώμα στο ιράκ σήμερα. Η Ουάσιγκτον θα ήθελε να τους θεωρεί «τρομοκράτες», αλλά υπάγονται επίσημα στον ιρακινό στρατό. Οπότε απλά γρυλίζει για «την επιρροή του ιράν»… Too late!

Οι σειρήνες ακούγονται δυνατά: με την κυβέρνηση που θα σχηματίσουν οι νικητές των εκλογών στο ιράκ οι 100.000 αμερικάνοι στρατιώτες (και μισθοφόροι) που έχουν στρογγυλοκαθήσει στην Μεσοποταμία θα πρέπει να τα μαζέψουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να πάρουν τα κουβαδάκια τους και να ψάξουν άλλη παραλία…

Πέμπτο σημείο: Συρία. Παρότι ο αμερικανικός (και ο γαλλικός, και ο αγγλικός) στρατός δείχνει να έχει εδραιωθεί στις ypg/pkk κρατούμενες περιοχές της βορειοανατολικής συρίας, ο «πόλεμος φθοράς» εναντίον τους έχει αρχίσει να κλιμακώνεται. Με διάφορες αιτίες κι αφορμές (είτε επειδή οι ypg δεν είναι καθόλου «δημοκράτες» όπως νομίζουν διάφοροι υποστηρικτές τους, το εντελώς αντίθετο· είτε επειδή διάφορα αραβικά κλαν σ’ αυτή τη ζώνη πληρώνονται από «αλλού»…) το αντάρτικο κατά της «κατοχής», κάτω απ’ τις συριακές σημαίες, κλιμακώνεται. Αναφέρονται ήδη νεκροί αμερικάνοι μισθοφόροι από «νάρκες δρόμου», καθώς και εξεγέρσεις – εν μέρει ένοπλες – σε διάφορες πόλεις και κωμοπόλεις. Η Raqqa είναι ήδη πεδίο αυτού του ανορθόδοξου πολέμου.

Έκτο σημείο: Λίβανος. Η Χεζμπ’ αλλάχ και οι χριστιανοί και σουνίτες συμμαχοί της είναι η βεβαιωμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία μετά τις τελευταίες εκλογές. Άσχετα με το ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός, η λιβανέζικη κοινωνία έχει πάρει κατά πλειοψηφία θέση – στον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο…

Έβδομο σημείο: Παλαιστίνη. Δεν ξέρετε;

Όγδοο σημείο: Ο «μικρός άξονας» Τελ Αβίβ – Λευκωσίας – Αθήνας… Θέλετε να κάνουμε εν χορώ τους μαλάκες για το τι κουβεντιάζει ο ογκόλιθος με τους “bomb ‘em” στην Ουάσιγκτον; Την τρέχουσα γεωπολιτική τιμή / πρόσοδο του οικοπέδου που εκπροσωπεί κουβεντιάζει· εσείς κι εμείς είμαστε το κρέας για οποιαδήποτε χρήση!!!! Οι χρήσιμοι ηλίθιοι, αν συνεχίσουμε να το επιδιώκουμε…

Την ελληνική συμβολή στο χασάπικο κουβεντιάζει ο εντεταλμένος του ελληνικού βαθέος κράτους, για λογαριασμό αυτών που κερδίζουν απ’ τα τσιγκέλια· πως και γιατί νομίζετε ότι χαλαλίζει τις ώρες του ο κάθε Bolton; Σε κουβέντες για την φροντίδα των προσφύγων ή για τα νηπιαγωγεία;

Λοιπόν; Τόχετε; Βάζετε το χέρι σας στη φωτιά; Να κάνουμε ότι κοιμόμαστε μπας και μας περάσει ξώφαλτσα;

Όχι δα!! Όχι δα!!!!!!!

Συρία

Παρασκευή 27 Απρίλη. Στην άλλη άκρη της γραμμής αντιπαράθεσης, στη μέση Ανατολή, και ειδικά στο συριακό πεδίο μάχης, η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της εξακολουθούν να ελπίζουν στην κρυψώνα που τους προσφέρει το pkk/ypg στη βορειοανατολική συρία… Φαίνεται, όμως, ότι τα πράγματα είναι δυσκολότερα απ’ ότι διαδίδεται (και στα μέρη μας…)

Η εισβολή του τουρκικού στρατού στη βορειοδυτική συρία και η κατάληψη του θύλακα της Afrin, σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στο ιρακινό κουρδιστάν, έχουν εντείνει τις διαλυτικές τάσεις ακόμα και εντός των ypg· πολύ περισσότερο τις αντιθέσεις στον συροκουρδικό πληθυσμό· κι ακόμα εντονότερα απ’ την μεριά των αράβων που έχουν μείνει στη βόρεια και ανατολική συρία.

Το κουρδικό «δημοκρατικό ενωτικό κόμμα» με επικεφαλής τον Salih Muslim, το οποίο είναι υπέρ της αυξημένης αυτονομίας εντός μιας ενιαίας συριακής κρατικής οντότητας (αυτό, δηλαδή, που υποστηρίζει το μπλοκ της Astana και, φυσικά το καθεστώς Άσαντ) κερδίζει σταθερά επιρροή, αν και όχι με γραμμικό τρόπο – εναντίον των ονείρων της κομματικής γραφειοκρατίας του pkk υπό τις αμερικανικές υποσχέσεις για «ανεξάρτητο κουρδικό κράτος». Επιπλέον, οι σύριοι άραβες που είχαν προσληφθεί υπό τις διαταγές του pkk/ypg, έτσι ώστε προς τον έξω κόσμο να δημιουργείται σύγχιση για το τι συμβαίνει στη βόρεια συρία, αποστασιοποιούνται όλο και περισσότερο απ’ τους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον (και του Τελ Αβίβ): κάποιου είδους αντάρτικο στην ypgκρατούμενη και αμερικανοκρατούμενη ζώνη αναγνωρίζεται πλέον (ανεπίσημα…) και απ’ την Ουάσιγκτον. Ειδικά στη raqqa, όπου υπάρχει σε εξέλιξη εξέγερση κατά των ypg και των αμερικάνων…

Η απάντηση της Ουάσιγκτον σ’ αυτά τα προβλήματα είναι η ακόμα πιο εντατική στρατιωτικοποίηση των συροκούρδων, μέσω της δημιουργίας «σωμάτων ασφαλείας». Ωστόσο το ότι η αμερικανική ατζέντα (που για τους δικούς του λόγους έχει υιοθετήσει και το pkk) εκθέτει τον κουρδικό πληθυσμό σε διαρκείς πολέμους τόσο με την Άγκυρα όσο και με το καθεστώς Άσαντ και την Τεχεράνη (υπό την διακριτική επίβλεψη της Μόσχας) δεν διαφεύγει απ’ τον «απλό κόσμο» στα βόρεια και στα ανατολικά της συρίας. Η κατάληψη της Afrin είχε αυτήν την επιτυχία: έκανε χειροπιαστή και πραγματική την απειλή ενός δύσκολου πολέμου, άσχετα με το αν και πότε θα επιτεθεί ποιος στρατός στην κυρίως ypgκρατούμενη ζώνη. Απ’ την αντίθετη μεριά μια συμφωνημένη (με την Δαμασκό) ενισχυμένη αυτοδιοίκηση των κουρδικών περιοχών (και μόνο αυτών) καλύπτει τις ανάγκες των ανθρώπων· όχι, όμως, και τον τυχοδιωκτικό εθνικισμό / μεγαλοϊδεατισμό του pkk ή κάποιων φραξιών στο εσωτερικό του.

Έτσι, ενώ η αμερικανική συνταγή είναι συνεπής με το “όταν έχεις ένα σφυρί όλα τα προβλήματα τα βλέπεις σαν πρόκες”, εντείνει μάλλον τις αντιθέσεις στη βορειοανατολική συρία παρά τις αμβλύνει. Το πράγμα γίνεται (ή θα γίνει) ακόμα χειρότερο αν η Ουάσιγκτον επιμείνει να εκπαιδεύει “κάπου στη βόρεια αφρική” κούρδους για να δράσουν εντός της τουρκίας. (Υπάρχει η άποψη ότι η εισβολή στον θύλακα της Afrin ήταν εκ μέρους της Άγκυρας απάντηση και σ’ αυτούς τους σχεδιασμούς…)

Η αμερικανο/pkk συμμαχία στη βόρεια και ανατολική συρία μπορεί να φτάσει ακόμα και σε κατάρρευση αν και όταν εμφανιστούν μαζικά μισθοφόροι, πληρωμένοι απ’ το Ριάντ, στη θέση του αμερικανικού στρατού. Είναι προφανές ότι θα πρόκειται για κάποιου είδους καθάρματα· κι αυτό μάλλον θα δυσκολέψει τα πράγματα…

Καλώς τονε κι ας άργησε!

Δευτέρα 23 Απρίλη. Όλα τα είχε το συριακό πεδίο μάχης, ο Macron του έλειπε! Κι όμως: αυτός ο τύπος, που προσπαθεί να ανακόψει τον «πτωτική τάση» του γαλλικού καπιταλισμού (εννοημένη σαν θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό) υποστηρίζει ότι «ότι ο αμερικανικός στρατός πρέπει να μείνει στη συρία, για να κτίσουμε τη νέα συρία»… Διαφορετικά «αν φύγουμε, οριστικά και πλήρως, θα αφήσουμε τον χώρο για το ιρανικό καθεστώς, τον Assad και τους δικούς του…»

Δεν έχει να δείξει σπουδαία κατορθώματα για το τι έκανε το κράτος του εναντίον των «ισλαμιστών τρομοκρατών» στη συρία· αν, έστω, δεν τους στήριζε κιόλας. Θέλει όμως, τώρα, να ξαναπάρει «μερίδιο επιρροής». Και λογικά, όπως έχει κάνει ο γαλλικός ιμπεριαλισμός σε κάμποσες άλλες κρίσιμες στιγμές της ιστορίας του, ελπίζει να «κληρονομήσει» κάτι τις απ’ την Ουάσιγκτον: προφανώς στις pkk/ypg κρατούμενες περιοχές, όπου μεταφέρει ήδη στρατό… Μάλιστα, επειδή είναι large, κάνει σχέδια (για τη «νέα συρία») που χωράνε την Μόσχα και την Άγκυρα… Χουβαρντάς ο νέος Guy de Lusignan!!! Είναι έτοιμος για μια ακόμα μάχη στο Hattin;

Τέτοια όνειρα οφείλονται στο γεγονός ότι ο τωρινός εκπρόσωπος τύπου του γαλλικού ιμπεριαλισμού πιστεύει πως έχει εδραιώσει την θέση του στην υποσαχάρια Αφρική. Είναι, όμως, τόσο σίγουρο αυτό; Δεν θα απαντήσουμε τώρα, καθώς χρωστάμε την σχετική αναλυτική αναφορά.

Όμως δεν άργησε κάπως να δηλώσει «κληρονομικά δικαιώματα» στη μέση Ανατολή; Κι εκείνοι οι 12 πύραυλοι που εκτόξευσε ο στρατός του στις 14 Απρίλη στη συρία και δεν έφτασαν ποτέ στους προορισμούς του δεν τον απασχολούν;

Επιπλέον: οι επιχειρήσεις του έχουν δουλειές στο ιράν, οπότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι είναι απλά ένας φτηνός δημαγωγός όταν λέει ότι «θα κρατήσει το ιράν μακριά απ’ την συρία»…. Όταν, όμως, η Τεχεράνη μπει επίσημα στο «σύμφωνο της Σαγκάης» τι παραμύθια θα έχει να λέει ο κυρ Macron; Και από ποια θέση;

Προς το παρόν ας φροντίσει να τιμήσει την υπογραφή του προκατόχου του στην συμφωνία για τα πυρηνικά του ιράν· τους λεονταρισμούς του ας τους κρατήσει για εσωτερική χρήση…

Συρία 2

Τετάρτη 18 Απρίλη. Τώρα που οι σχεδιασμοί της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της δεν είναι μόνο εκτιμήσεις της ασταμάτητης μηχανής αλλά πολύ πιο «χειροπιαστοί», μπορούμε να βάλουμε στις πυραυλικές επιθέσεις της 14ης Απρίλη μέσα στα «πολιτικά» τους συμφραζόμενα.

Η Ουάσιγκτον και οι υπόλοιποι, μ’ αυτήν την επίθεση, διεκδίκησαν (και θεωρούν ότι κατέκτησαν) το «δικαίωμά» τους να έχουν «λόγο», δηλαδή νομιμοποίηση πολεμικών ενεργειών, για το σύνολο της συριακής επικράτειας· ενόσω κρατούν στον μονοπωλιακό δικό τους αποκλειστικά έλεγχο το 25% του εδάφους της. Η πρόφαση (τα «χημικά» στην Douma) τους ήταν τόσο αδιάφορη ώστε την έφτιαξαν όσο πιο πρόχειρα γινόταν. Η βασική «λογική» είναι ότι η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της σκοπεύουν να κρατήσουν το 25% της συρίας για λογαριασμό τους απευθείας (μετά την αποτυχία του κόλπου isis) και, προκειμένου να μην έχουν σοβαρές ενοχλήσεις σ’ αυτήν την ζώνη, σκοπεύουν να κρατήσουν το υπόλοιπο 75% σε ομηρία. Υπό το πρόσχημα της «χρήσης χημικών», που είναι η μόνη δικαιολογία προς το παρόν που μπορεί να παίξει το ρόλο της (διάτρητης) μάσκας του ιμπεριαλισμού τους.

Μπορεί να δουλέψει αυτό το κόλπο; Η αλήθεια είναι ότι έχει μερικά «υπέρ» του. Η ριζική αντιμετώπιση, η απόλυτη αρνησικυρία απέναντι σε μελλοντικές ενδεχόμενες «τιμωρίες» του Άσαντ, με παρόμοιες «χημικές» προφάσεις, τιμωρίες «αβλαβείς» ίσως όπως εκείνη της 14ης Απρίλη αλλά πάντως ισχυρές ως προς το ποιος αποφασίζει και κάνει τι, δεν περνάει απ’ τα χέρια (και τα όπλα) της Δαμασκού, ούτε καν απ’ τα χέρια της Τεχεράνης. Θέλουμε να πούμε ότι το ζήτημα δεν είναι απλά θέμα ανάσχεσης πυραύλων από αντιαεροπορικά συστήματα. Γιατί ακόμα και δεν ξαναφτάσει κανένας αμερικανικός, γαλλικός, αγγλικός ή ισραηλινός πύραυλος στο στόχο του (ας πούμε λόγω αρκετών S-300…), κάτι που θα χρειαστεί αρκετό καιρό για να συμβεί, θα βρεθούν άλλες «λύσεις».

Απ’ το μπλοκ της Αστάνα είναι μόνο (ή κυρίως) η Μόσχα που θα μπορούσε να επιβάλλει το να ξεχάσουν η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της αυτό το πολεμικό «laissez passer» που επιδιώκουν για το 75% της συριακής επικράτειας. Για να το πούμε διαφορετικά: έχοντας βγάλει «αυτοπροσώπως» τα μαχαίρια τους η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της, μόνο αν ξέρουν πως οτιδήποτε κι αν κάνουν θα αντιμετωπίσουν τον ρωσικό στρατό, άμεσα, σαν αντίπαλο, κι όχι σαν παριστάμενο παρατηρητή, μόνο τότε θα σταματήσουν – σ’ αυτό το δευτερεύον πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου… Όμως για να το πετύχει αυτό η Μόσχα θα έπρεπε να κουβαλήσει στη συρία (και να διασπείρει) πολύ περισσότερα όπλα, «συμβούλους» αλλά και στρατό απ’ ότι ως τώρα· πράγμα που με τα ως τώρα δεδομένα δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει. Η ρωσική γραμμή «αν κτυπήσετε δικόν μας θα απαντήσουμε» ξεπεράστηκε ήδη, στις 14 Απρίλη: ο.κ., κάνουμε τις δημόσιες σχέσεις μας και τις ασκήσεις μας χωρίς να πειράξουμε ούτε τρίχα… Υπάρχει αρκετός χώρος για ‘μας…

Απ’ την αντίθετη μεριά, αυτό το 25% της pkk/ypgκρατούμενης βορειοανατολικής συρίας δεν είναι εξασφαλισμένο για την Ουάσιγκτον. Και θα μας φαινόταν λογικό αντί το μπλοκ της Αστάνα να επιδιώξει μια ακριβή και δύσκολη λύση (του είδους να διώξει οριστικά τα αμερικανικά κλπ αεροπλάνα και πυραύλους απ’ την δυνατότητά τους να στοχοποιούν το 75% της συρίας) να δοκιμάσει έναν φτηνότερο (αλλά και πιο μακρόχρονο) σταδιακό περιορισμό της κατοχής του 25% απ’ το pkk/ypg. Πάντως, το μακελιό στα ανατολικά της Deir ez-Zor πριν λίγο καιρό, δείχνει ότι αυτός ο περιορισμός μπορεί να γίνει ίσως μόνο με «ανορθόδοξα» μέσα (με αντάρτικο δηλαδή) και όχι με τακτικό στρατό και αυτό το είδος πολέμου που δεν έχει άμαχους γύρω γύρω. Υπέρ της μια τέτοια εκστρατεία θα έχει το γεγονός ότι θα αντιμετωπίζει μισθοφόρους διαφόρων ειδών. Κατά της θα έχει το γεγονός ότι θα είναι αμφίρροπη.

Συμπέρασμα της ασταμάτητης μηχανής; Το συριακό πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου πολέμου έχει πεπερασμένες δυνατότητες έμμεσης αναμέτρησης. Και τείνει να τις εξαντλήσει, απ’ την στιγμή που «τέλειωσε ο isis». Το αφγανικό πεδίο μάχης, στην ίδια γραμμή αντιπαράθεσης, δεν τις έχει εξαντλήσει όμως. Δεν θα μας ξαφνιάσει αν η «απάντηση» για τα όσα συμβαίνουν και μεθοδεύονται στη συρία δουλευτεί αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα ανατολικότερα….

Στο ινδοκούς. Ή ακόμα και πιο ανατολικά… (Αντίστροφα η Ουάσιγκτον μπορεί να προσπαθήσει να «κτυπήσει» στην ουκρανία…)

(φωτογραφία: Σ’ έναν απ’ τους ερειπωμένους δρόμους της Douma…)

Απογοήτευση 2

Κυριακή 15 Απρίλη. Υπάρχουν αρκετοί που υποστηρίζουν ότι μετά απ’ την χθεσινή «δήθεν επίθεση» (ο όρος δεν είναι δικός μας) η Ουάσιγκτον είναι σα να παραδέχεται την πλήρη ήττα της στο συριακό πεδίο μάχης. Δεν συμφωνούμε: πλήρης ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού δεν ισχύει για όσο καιρό η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της διατηρούν τις βάσεις τους στην βόρειο-ανατολική συρία, στην ypg-κρατούμενη ζώνη.

Η παρατήρηση ότι η πυραυλική επίθεση «δεν άλλαξε τα δεδομένα στο έδαφος» είναι σωστή, αρκεί να υπολογιστεί όλη η συριακή επικράτεια. Η Ουάσιγκτον έχει καταλάβει (μέσω των proxies της του pkk) το ¼ περίπου της συρίας, και δεν φαίνεται στον ορίζοντα στρατιωτικός τρόπος για να διωχθεί. Μπορεί να ήθελε περισσότερα· όμως κι αυτό το ¼ που ελέγχει δεν είναι λίγο. Ειδικά αν συνυπολογιστεί πως το κατέλαβε με σχεδόν μηδέν απώλειες – σε αντίθεση με τις απώλειες του μπλοκ της Αστάνα, για να ελέγξει τα υπόλοιπα ¾ (κι αυτά όχι ακόμα εντελώς…).

Ωστόσο και αυτοί οι proxies των ηπα, το pkk/ypg, έχουν λόγους να είναι απαγοητευμένοι. Όχι με το μέγεθος ή τους στόχους της επίθεσης, αλλά απ’ το γεγονός ότι η Άγκυρα, παρότι μέλος του μπλοκ της Αστάνα, βρέθηκε εκτός κάδρου, ακόμα κι αν επρόκειτο για το κάδρο των φραστικών απειλών της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου και του Παρισιού (κατά της Μόσχας και της Τεχεράνης).

Υπάρχει, τέλος, κι εκείνη η δήλωση του ψόφιου κουναβιού περί «γρήγορης αποχώρησης απ’ την συρία». Η χθεσινή επίθεση δεν δείχνει διάθεση αποχαιρετισμού· και είναι αρκετοί και αρκετά ισχυροί εκείνοι, μέσα κι έξω απ’ τις ηπα (: ισραήλ) που την αποκλείουν. Ωστόσο η απώλεια του θύλακα της Afrin έχει δημιουργήσει μια κάποια σύγχυση στις τάξεις των απλών κούρδων, που δεν καταλαβαίνουν την «υψηλή πολιτική» της υποτέλειας στην Ουάσιγκτον ή/και στο Τελ Αβίβ.

Συρία 1

Τρίτη 3 Απρίλη. Ένα απ’ τα πολλά που δεν λέγονται στο πνιγμένο απ’ τον εθνικισμό του ελλαδιστάν, σε ότι αφορά την Άγκυρα, είναι ότι το status «εγγυήτριας δύναμης» που έχει στο συριακό πεδίο μάχης (μαζί με την Μόσχα και την Τεχεράνη) είναι κατ’ αρχήν έντονος “νεωτερισμός” για τα ιστορικά δεδομένα αυτής της περιοχής του κόσμου εδώ και έναν αιώνα, και, επιπλέον, είναι υπό την έγκριση και την συμφωνία και της Δαμασκού. Μπορεί κανείς να αμφιβάλει όσο τον βολεύει για το αν η επίθεση στον ypgκρατούμενο θύλακα της Afrin και η κατάληψή του έγινε σε συνεννόηση Άγκυρας και Δαμασκού, ωστόσο η πιο στοιχειώδης εντιμότητα θα επέβαλε σε όλους τους φίλους του pkk (ντόπιους και μη) να αναγνωρίσουν ότι ΠΡΙΝ γίνει η τουρκική εισβολή (και για να μην γίνει…) Δαμασκός και Μόσχα είχαν προτείνει στους ένοπλους της Afrin να παραδώσουν τον οπλισμό τους και τον έλεγχο της περιοχής στον συριακό στρατό· και να μείνουν κανονικά στα σπίτια τους, στα χωριά τους, στις πόλεις τους. Αυτοί (η ηγεσία τους…) αρνήθηκαν, υποστηρίζοντας ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν μόνοι τους τον τουρκικό στρατό και το f.s.a. πεζικό του. Αρνήθηκαν ξανά στη συνέχεια, όταν άρχισαν να ζητούν την προστασία του Άσαντ: και πάλι ήθελαν να κρατήσουν όλα τους τα όπλα αλλά να μείνουν στα μετόπισθεν, και να αναλάβει ο συριακός στρατός (η συριακή αεροπορία οπωσδήποτε!) την προστασία τους… Το λιγότερο που θα μπορούσε να ειπωθεί γι’ αυτήν την «επιλογή» είναι ότι το pkk καλόμαθε απ’ την «προστασία» του αμερικανικού στρατού…

Η πιο ηχηρή απόδειξη, όμως, της συνεργασίας ανάμεσα στη Δαμασκό και στην Άγκυρα, σε ότι αφορά την βορειοδυτική συρία, είναι η περιοχή του Idlib. Που έχει γίνει η “αποθήκη” όλων των αντι-Άσαντ ένοπλων που συνθηκολόγησαν σε άλλες περιοχές του συριακού πεδίου μάχης, και μεταφέρθηκαν σ’ αυτή τη ζώνη.

Εδώ, λοιπόν, νότια του θύλακα της Afrin, ο τουρκικός στρατός (με απόφαση του «μπλοκ της Astana») στήνει στρατιωτικά παρατηρητήρια. Η τυπική δικαιολόγηση (απ’ όλο το μπλοκ, συμπεριλαμβανόμενης της Δαμασκού) είναι «για να επιτηρούν την εκεχειρία». Η πραγματική αιτία είναι, όμως, εντελώς διαφορετική· και πολύ σημαντικότερη.

Συρία 2

Τρίτη 3 Απρίλη. Σ’ αυτόν τον “θύλακα” της Idlib έχουν συγκεντρωθεί αντικαθεστωτικοί ένοπλοι δύο βασικά κατηγοριών: αυτοί που είναι «επιρροή» (με ό,τι αυτό σημαίνει πρακτικά…) της Άγκυρας, κι εκείνοι που είναι «επιρροή» του Ριάντ. Σε μια πρώτη φάση, πέρυσι, ξεκίνησε ένας «εμφύλιος» μεταξύ τους, όπου το μπλοκ της Αστάνα υποστήριζε τους πρώτους· όμως ηττήθηκαν. Μετά απ’ αυτήν την ήττα, που παράδιδε τον θύλακα του Idlib στο Ριάντ (και στο Τελ Αβίβ, και στην Ουάσιγκτον…) το μπλοκ της Αστάνα αποφάσισε να εγκατασταθούν «παρατηρητήρια» του τουρκικού στρατού στην (συμφωνημένη με τον Άσαντ) περίμετρο του θύλακα.

Η παρουσία και τα «πέρα δώθε» του τουρκικού στρατού στην περιοχή ήταν η σημαία της ενίσχυσης (υποθέτουμε με όπλα αλλά και με κόσμο…) των ηττημένων του πρώτου γύρου της εσωτερικής αναμέτρησης στο Idlib. Έτσι, στον δεύτερο γύρο που εξελίσσεται εδώ και κάποιες εβδομάδες, οι «επιρροές» της Άγκυρας έχουν πάρει για τα καλά το πάνω χέρι στον θύλακα….

Ο.Κ. Δεν είναι, όμως, πάντα αντι-Άσαντ ένοπλοι; Δεν στηρίζει, λοιπόν, η Άγκυρα ένοπλους κατά του Άσαντ; Πως είναι δυνατόν να υποστηρίζουμε ότι αυτές οι εξελίξεις γίνονται με την συμφωνία του; Να η εξήγηση:

Όταν άρχισε να προωθείται το σχέδιο διάλυσης της συριακής επικράτειας (αφού πρώτα το είχε τροφοδοτήσει ο ίδιος ο Άσαντ δολοφονώντας μαζικά άοπλους διαδηλωτές…) στο κόλπο της χρηματοδότησης και της ενίσχυσης με κάθε μέσο των αντικαθεστωτικών «τζιχαντιστών» ανταρτών μπήκαν, σαν πρώτη γραμμή, τρία κράτη: σαουδική αραβία, κατάρ και τουρκία. Οι ένοπλοι αυτοί ήταν σουνίτες (διαφόρων ιδεολογικών/θρησκευτικών και πολιτικών αποχρώσεων) και τα «κράτη / πατρώνες» είναι επίσης σουνιτικά, αν και ειδικά το Ριάντ προωθεί μια πολύ σκληροπυρηνική εκδοχή του σουνιτισμού, ουσιαστικά «αίρεση», τον ουαχαβιτισμό…

Η εμφάνιση του ρωσικού στρατού δίπλα στον Άσαντ (και η ενίσχυση / βελτίωση της παρουσίας του ιρανικού / σιιτικού) άλλαξε την γεωμετρία του project, καταστρέφοντας ουσιαστικά το αμερικανο-ισραηλινό σχέδιο για την διάλυση της συρίας. Δύο απ’ τα τρία σουνιτικά κράτη / χρηματοδότες των αντι-Άσαντ ενόπλων, η τουρκία και το κατάρ, άλλαξαν «γραμμή», και πέρασαν στη ρωσική / ιρανική προσέγγιση, που είναι υπέρ της διατήρησης της εδαφικής ακεραιότητας της συρίας (και όχι μόνο). Αυτό, ωστόσο, δεν σήμαινε ότι αυτόματα και οι «προστατευόμενοί» τους θα άλλαζαν γραμμή!!! Πρώτον, επειδή δεν υπήρχαν καθαρά όρια στις «επιρροές» των τριών κρατών μέσα στο ρευστό μωσαϊκό των αντι-Άσαντ οργανώσεων (που έμοιαζαν περισσότερο με φρατρίες…) πριν την ρωσική εμπλοκή. Και δεύτερον επειδή η αλλαγή «γραμμής» της Άγκυρας και της Ντόχα θα μπορούσε να έχει το ανάποδο αποτέλεσμα στις τάξεις των proxies τους: να περάσουν καθαρά στη μεριά του Ριάντ…

Για να γίνει το ξεκαθάρισμα και το «δέσιμο» του μεγαλύτερου μέρους των σύρων σουνιτών, ως χτες αντι-Άσαντ ανταρτών, στην επιρροή της Άγκυρας και της Ντόχα χρειαζόταν χρόνος, χρήμα, όπλα και αίμα… Το Idlib, όπου σκόπιμα ο Άσαντ έστελνε όσους νικούσε αλλού, έγινε υποχρεωτικά το θέατρο αυτού του ξεκαθαρίσματος.

Τόσο ο Άσαντ όσο και η Μόσχα με την Τεχεράνη σαφώς και θέλουν ο έλεγχος των σύρων (και των ιρακινών, αυτό αφορά την Βαγδάτη…) σουνιτών να φύγει απ’ τα χέρια του Ριάντ (άρα και του Τελ Αβίβ και της Ουάσιγκτον) και να περάσει στην Άγκυρα και στη Ντόχα! Κυρίως η πρώτη είναι στρατιωτικά, πολιτικά και γεωπολιτικά αξιόπιστη (η δεύτερη εξαιρετικά εύρωστη οικονομικά…), και σαφώς μπορεί να είναι «προστάτης» των σύρων σουνιτών όχι μόνο τώρα αλλά και σε οποιαδήποτε μεταπολεμική συμφωνία για το συριακό καθεστώς.

Συνεπώς είναι λαθεμένο να αντιμετωπίζει κανείς την τουρκική (plus φιλοτουρκικός f.s.a.) εισβολή στη βόρεια συρία, πρώτα με την “ασπίδα του Ευφράτη” και μετά στην Afrin με τον “κλάδο ελαίας” ξεκομένα απ’ τις υπόλοιπες εξελίξεις στο συριακό πεδίο μάχης. Υπάρχει ένα στρατηγικό νήμα που συνδέει τον θύλακα της Afrin με τον ακριβώς στα νότια του θύλακα της Idlib: όποιοι επιμένουν να είναι proxies της Ουάσιγκτον, του Τελ ΑΒίβ και του Ριάντ ηττώνται, ή κινδυνεύουν αργά ή γρήγορα να ηττηθούν στρατιωτικά. Είτε είναι κούρδοι του pkk/ypg, είτε είναι ισλαμιστές ουαχαβίτες του Ριάντ… Όποιοι πηγαίνουν με το μπλοκ της Astana κερδίζουν, ή έχουν βάσιμες προοπτικές να κερδίσουν – και θα έχουν λόγο και θέση στην όποια μεταπολεμική συμφωνία, σε μια ενιαία συρία, κάπως «ομοσπονδιακή», όπου κάθε μία απ’ τις εγγυήτριες δυνάμεις θα προστατεύει ένα απ’ τα συστατικά αυτής της συριακής ομοσπονδίας, και οι τρεις μαζί το σύνολό της.

(φωτογραφία: ο χάρτης είναι χθεσινός και δείχνει την κατάσταση στη βορειοδυτική συρία· το λευκό τμήμα, με την πόλη Hatay, είναι τουρκική επικράτεια. Το πράσινο τμήμα είναι ο θύλακας του Idlib· τα εφτά πυργάκια γύρω γύρω είναι τα «παρατηρητήρια» του τουρκικού στρατού. Στη νότια άκρη του πράσινου τμήματος, το σχέδιο με το φορτηγό και την ντουντούκα αφορά την επικείμενη εγκατάσταση ενός ακόμα τουρκικού παρατηρητηρίου…

Το γκρι βόρεια – με τον γερανό και το πολεμικό αεροπλάνο – είναι η ενιαία τουρκοελεγχόμενη ζώνη της Afrin, της A’zaz, που εκτείνεται ως την Jarabulus – δεξιά στον χάρτη, δεν φαίνεται. Το κόκκινο είναι υπό τον έλεγχο του συριακού στρατού και των συμμάχων του. Αριστέρα στην Latakia υπάρχει ρωσική αεροναυτική βάση. Το κίτρινο είναι κουρδικές περιοχές· αν και στην Tall Rif’at βρίσκεται ήδη συριακός στρατός…)

Συρία 4

Τρίτη 3 Απρίλη. Η ασταμάτητη μηχανή είχε γράψει έγκαιρα ότι μια απ’ τις μορφές με τις οποίες το μπλοκ της Astana θα προσπαθήσει να διώξει τον αμερικανικό στρατό απ’ την pkk/ypgκρατούμενη βόρεια και ανατολική συρία, είναι μέσω αντάρτικων ένοπλων ομάδων.

Την προκήρυξη της φωτογραφίας δεν μπορούμε να την διαβάσουμε. Προέρχεται όμως απ’ την «συριακή αντιστασιακή μιλίτσια», μια φιλο-Άσαντ αραβική οργάνωση που χτες κτύπησε με όλμους, για πρώτη φορά, αμερικανικές θέσεις μέσα στην pkk/ypgκρατούμενη ζώνη…

Ανατολική Μεσόγειος 2

Σάββατο 24 Μάρτη. Προφανώς λοιπόν (ό,τι και να λέει το καθεστωτικό νοτιοκυπριακό ρεπορτάζ στο τέλος του) είτε η Μόσχα είτε η Ουάσιγκτον είτε και οι δύο έκαναν (και κάνουν) ασκήσεις ετοιμότητας ηλεκτρονικού πολέμου στην ανατολική Μεσόγειο. Δίνουμε περισσότερες πιθανότητες στο να πρόκειται για ασκήσεις της Μόσχας: επειδή το jamming είναι βασικό εργαλείο αποτροπής απ’ την μεριά της, όπως άλλωστε το είχαμε αναφέρει έγκαιρα.

Σε κάθε περίπτωση αυτό είναι ένα επιπλέον στοιχείο σε ότι αφορά … την «επικαιροποίηση» ενός πολεμοκάπηλου σαν τον Bolton. Το 2007 ο ρωσικός στρατός (και οι όποιες δυνατότητές του τότε) ήταν πολύ μακριά απ’ τη μέση Ανατολή. Τώρα είναι εδώ, έστω με μορφές και σε ποσότητες που δεν είναι επαρκείς για μια κατευθείαν σύγκρουση με τον αμερικανικό· δείχνουν όμως αρκετές για να του κάνουν την ζωή εξαιρετικά δύσκολη…

(Εν τω μεταξύ, παρά την διεθνή φασαρία και τις απειλές εναντίον των συγκεκριμένων επιχειρήσεων, η ανατολική Ghouta «εκκαθαρίζεται» απ’ τους αντι-Άσαντ ένοπλους. Όσο για τον τουρκικό στρατό και το fsa πεζικό του, έχει καταλάβει σχεδόν το σύνολο της διοικητικής περιφέρειας της Afrin· και υπάρχουν φήμες ότι συντομα θα ανακοινώσει το τέλος της επιχείρησης «κλάδος ελαίας» – πιθανόν για να αρχίσει μια επόμενη…)