Συρία

Τρίτη 4 Ιούλη. Φαίνεται να παίρνει σάρκα και οστά· αν και, όταν πρόκειται για αμερικανικούς σχεδιασμούς στο συριακό πεδίο μάχης, πρέπει να κρατάει κανείς μικρό καλάθι: οι αμερικάνοι προτίθενται να δημιουργήσουν μια καινούργια βάση, στην al-Shadadi, σε ypgκρατούμενο έδαφος, βόρεια της Deir ez-Zor. Μεταφέρουν proxies τους απ’ τον άχρηστο πια θύλακα της al Tanf στα συρο-ιρακινά σύνορα, αλλά προφανώς αυτό δεν είναι αρκετό. Θα πρέπει να μεταφερθούν και οι ίδιοι. Αφού εκείνοι που εκπαίδευσαν και αποδείχθηκαν άχρηστοι στο νότο, αποκλείεται να μεταμορφωθούν σε αξιόμαχους στο βορρά.

Ως τώρα η Ουάσιγκτον και οι στενοί της σύμμαχοι (Τελ ΑΒίβ, Ριάντ, κλπ) μοιάζουν να τρέχουν σε έναν αγώνα δρόμου κατάκτησης εδαφών και θέσεων στο συριακό πεδίο μάχης, όπου έρχονται μόνιμα δεύτεροι. Δεν είναι θέμα «στρατιωτικής ποιότητας» ή υλικού. Είναι θέμα σχεδίου, στρατηγικής, και – φυσικά – υποκειμενικότητας.

Για παράδειγμα οι φιλοΆσαντ καθυστερούν τις τελευταίες ημέρες την προέλασή τους προς την Deir ez Zor. Το κάνουν, όμως, επειδή έχουν δώσει βάρος στα μετόπισθέν τους: εξουδετερώνουν τις θέσεις του isis πίσω τους ώστε να μην έχουν πρόβλημα στις γραμμές ανεφοδιασμού, μικραίνουν τα μέτωπα εναντίον του ώστε να έχουν «περίσσευμα πυρός», συγκεντρώνουν δυνάμεις για μια γρήγορη προώθηση. Και έχουν όχι έναν αλλά δύο στόχους: την Deir ez-Zor, αλλά και την al Qa’im, πάνω στον Ευφράτη, στα συρο-ιρακινά σύνορα (απέχουν από εκεί λιγότερο από 70 χιλιόμετρα).

Η Ουάσιγκτον είναι δεσμευμένη απ’ το γεγονός ότι δεν έχει κηρύξει επίσημα τον πόλεμο στον Άσαντ και στους συμμάχους του (άρα η ψοφιοκουναβική διοίκηση δυσκολεύεται να βρει δικαιολογίες για πολλαπλασιασμό των αμερικάνων πεζοναυτών στη συρία, ειδικά σε μια φάση που ο isis χάνει διαρκώς εδάφη απ’ τους φιλοΆσαντ) και κατά συνέπεια είναι δεσμευμένη απ’ την ποσότητα και την ποιότητα των proxies της. Τους εκπαιδεύει στην al Tanf για να είναι κοντά στην al Qa’im, αλλά χάνει στους ελιγμούς και, εν τω μεταξύ, διαπιστώνει ότι οι φιλοΆσαντ προωθούνται προς την Deir ez Zor απ’ τον βορρά και την δύση. Τους μετακομίζει βόρεια της Deir ez Zor μπας και προλάβουν να πλησιάσουν από εκεί, αλλά έτσι χάνει εντελώς οποιαδήποτε προοπτική στην al Qa’im.

Μόνο ο γυιός του θεού (λένε ότι) χόρτασε χιλιάδες ανθρώπους με 5 ψάρια και 2 ψωμιά… Ο ψοφιοκούναβος και η διοίκησή του δεν έχουν εκδηλωθεί ακόμα για μέλη της ίδιας οικογένειας…

Συρία

Τρίτη 20 Ιούνη. Παρά την κατάρριψη του συριακού πολεμικού ο φιλοΆσαντ στρατός, με την ρωσική αεροπορική κάλυψη, κινείται αρκετά γρήγορα νότια απ’ το “μαλακό υπογάστριο” της αμερικανικής plus ypg προσπάθειας για την κατάκτηση της Raqqa. Σε λίγο από γεωγραφική άποψη, αυτή η “νίκη” θα βολεύει μόνο τον κουρδικό φρεσκοφτιαγμένο ιμπεριαλισμό!

O χάρτης (είπαμε: οι πόλεμοι τελικά κρίνονται ακόμα στο χώμα…) δείχνει την χθεσινή κατάσταση και την διαφαινόμενη τακτική του φιλοΆσαντ στρατού: από δύο σημεία, το ένα νότια της Raqqa (το έντονο κίτρινο είναι οι περιοχές που ελέγχουν οι ypg – οι συριακές θέσεις έχουν την σημαία) και το άλλο ανατολικά της Palmyra, «πιάνοντας» τους δύο βασικούς δρόμους, προέλαση προς τον θύλακα της Deir ez-Zor. Δεν αποκλείουμε καθόλου να υπάρξει (δεν φαίνεται στον χάρτη) προέλαση προς την ίδια θέση και απ’ την μεριά των συρο-ιρακινών συνόρων, είτε από μία θέση (νότια) είτε από δύο (+ανατολικά) – η συνεργασία Βαγδάτης και Δαμασκού πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Μπροστά σ’ αυτές τις εξελίξεις τι νόημα έχει για την Ουάσιγκτον και τους βασάλους της η κατάρριψη ενός συριακού αεροπλάνου; Αν υπάρξει προέλαση απ’ την μεριά του ιράκ θα καλύπτεται απ’ την ιρακινή αεροπορία και ιρανικούς πυραύλους. Η προέλαση του φιλοΆσαντ στρατού καλύπτεται απ’ την ρωσική αεροπορία – εκτός απ’ την συριακή. Και το γενικό επιτελείο (απ’ την Μόσχα) απειλεί πλέον ότι θα αντιμετωπίζει οτιδήποτε αμερικανικό πετάει δυτικά του Ευφράτη σαν στόχο (!!! – ο.κ., μια δόση υπερβολής, αλλά αυτό ανακοινώθηκε…) Οπότε;

Δέσμια των «αντιτρομοκρατικών» προσχημάτων της (σχεδόν 16 χρόνια δεν είναι λίγα!) η Ουάσιγκτον (και οι σύμμαχοί της) βρίσκεται τώρα μπροστά σ’ ένα στρατηγικό δίλημα. Είτε θα συνεχίσει να το παίζει «αντιτρομοκρατία», οπότε θα είναι αναγκασμένη να παρεμβαίνει ως εκεί που μπορεί να πουλήσει τους «λόγους αυτοάμυνας» (δες προηγούμενο πίνακα) – πράγμα που ήδη είναι απαντημένο απ’ τους γρήγορους και αποτελεσματικούς ελιγμούς των αντιπάλων της. Είτε θα πρέπει να κηρύξει (άτυπα) το «τέλος της αντιτρομοκρατίας» και (τυπικά) την έναρξη μιας πιο «καθαρής μορφής» του 4ου παγκόσμιου πολέμου…

Οι φίλοι του θηρίου

Σάββατο 17 Ιούνη. Εκκαθαρίσεις «αντιφρονούντων» (κούρδων)· βίαιες εκτοπίσεις χιλιάδων αράβων (που συγκεντρώνονται σε στρατόπεδα)· εκβιαστικές στρατολογήσεις: γρήγορα γρήγορα οι ypg γίνονται δύναμη κατοχής στα εδάφη που έχουν καταλάβει, και δεν είχαν ποτέ κουρδικό πληθυσμό. Όταν, όμως, έχεις τις πλάτες της Ουάσιγκτον μπορείς να κάνεις πραγματικότητα τα «καλύτερα όνειρά» σου· έτσι δεν είναι;

Τα υπόλοιπα τα και καλά “κομμουνιστικά”; Φύκια για μεταξωτές κορδέλες…

Συρία – και πιο πέρα

Πέμπτη 15 Ιούνη. Σ’ έναν κόσμο όπου η αλήθεια είναι μια στιγμή του ψέμματος, στον ώριμο και ενσωματωμένο κόσμο του θεάματος που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια του «αναπτυγμένου καπιταλισμού», το είναι κανείς λακές αυτού του «αναπτυγμένου» του προσφέρει θαυμάσιες ευκαιρίες πλαστοπροσωπίας.

Έτσι, για παράδειγμα, οι ypg, που είναι ενεργούμενα της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ και των ιμπεριαλισμών τους, μπορούν να πουλάνε (μεταξύ τους; σε τρίτους; ) το παραμύθι ότι … προχωράνε στα βήματα του Τσε (!!!). Υιοθετούν διάφορα ονόματα απ’ την επαναστατική ιστορία του 20ου αιώνα, δουλεύοντας επ’ αμοιβή τις «εξωτικές» βιοτεχνίες της πλαστογραφίας. Εκείνοι που την παραγγέλνουν είναι ευκολονόητοι· και πάντα υπάρχουν κάποιοι να την αγοράσουν…

Εν τω μεταξύ ο πιο πρόσφατος που φαίνεται να ερωτεύεται την «κουρδική υπόθεση» (αδιαφορώντας, λογικά, για την «επαναστατική συσκευασία» της!!!), την δημιουργία δηλαδή ενός «κουρδικού κράτους» στη συρία που θα είναι παράρτημα της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ στη μέση Ανατολή είναι… ποιός; Το Ριάντ! Οι φασιστοσεΐχηδες της σαουδικής αραβίας δεν είχαν ασχοληθεί μέχρι τώρα με το «κουρδικό», μιας και ασχολούνταν άλλοι σύμμαχοί τους. Τώρα όμως, μετά τις ανοικτές δηλώσεις (και πράξεις) υποστήριξης της Ντόχα απ’ την Άγκυρα, οι αφέντες του φασιστικού ουαχαβιτισμού «είδαν φως» και στην Rojana. Λογικό δεν είναι; “O εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου»…

Θα αρνηθούν έστω αυτή την “βοήθεια” οι ypg; Όχι. Το κράτος που ονειρεύονται και ελπίζουν να φτιάξουν με την εγγύηση της Ουάσιγκτον δεν έχει σπουδαίους πόρους. Αν προσαρτήσουν και την Raqqa μπορεί να έχουν πρόσβαση σε κάποια πετρελαιοπήγαδα· αλλά το πετρέλαιο δεν είναι το μέλλον. Είναι το παρελθόν.

Συνεπώς η κουλτούρα του μισθοφόρου έχει εγκαθιδρυθεί ήδη· και είναι μια κάποια προοπτική για το μέλλον. Αβέβαιη, αλλά χωρίς άλλες εναλλακτικές.

Οι σαουδάραβες έχουν πολλά λεφτά, έτσι κι αλλιώς. Κι ας μην έχουν επαναστατικά ονόματα και παρατσούκλια, δεν πειράζει…

Κι αυτά συμβαίνουν…

Κυριακή 4 Ιούνη. Η Μόσχα κατηγορεί την Ουάσιγκτον και το πεζικό της (ypg) ότι έχουν κάνει συμφωνία με τον isis στην Raqqa, αφήνοντας στους ενόπλους του έναν διάδρομο αποχώρησης – προς την Palmyra. Μπορεί να είναι ρωσική προπαγάνδα, μπορεί και όχι: δεν συμφέρει, άραγε, την Ουάσιγκτον και τους βασάλους της να περιοριστεί η προώθηση του Άσαντ και των συμμάχων του, ακόμα και απ’ το διάολο τον ίδιο; Συμφέρει…

Πάντως η ρωσική αεροπορία αγρυπνεί. Εξέδωσε και σχετική ανακοίνωση, μετά την επίθεση σε 3 φάλλαγες οχημάτων του isis που κατευθύνονταν απ’ την Raqqa προς Palmyra μεριά: θα σας λιώσουμε (αυτό ήταν το νόημα, όχι τα λόγια).

Ως τώρα τα ρωσικά βομβαρδιστικά σηκώνονται πολύ πιο εύκολα απ’ τα αμερικανικά στη νότια συρία. Πέρα απ’ τα στρατιωτικά ζητήματα υπάρχει και ένα πολιτικό: η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί «είναι σωστό» να βομβαρδίζει τον συριακό στρατό και τους συμμάχους όταν δεν σκοτώνουν παιδιά με χημικά αλλά προωθούνται κατά «τρομοκρατών».

Το ψόφιο κουνάβι και η διοίκησή του δεν μπορούν να επικαλεστούν καν διαφωνίες περί κλίματος για να δικαιολογηθούν. Το συριακό καθεστώς ΔΕΝ έχει υπογράψει την συμφωνία του Παρισιού (απ’ την οποία την έκανε τις προάλλες η Ουάσιγκτον). Λογικό εν μέρει, αφού έχει άλλες προτεραιότητες…

Ουάσιγκτον και Δαμασκός βρίσκονται, λοιπόν, στην ίδια μεριά από οικολογική άποψη. Κάτι είναι κι αυτό…

Συρία

Παρασκευή 2 Ιούνη. Η Ουάσιγκτον συνεχίζει να εξοπλίζει τις ypg, που δεν θα μπορούσαν παρά να ανταποδώσουν: θα εμποδίσουμε κάθε προσπάθεια εδαφικής επαφής μεταξύ ιράκ και συρίας δήλωσαν. Εννοώντας ότι η μόνη τέτοια επαφή που επιτρέπουν είναι μέσω των δικών τους εδαφών, απ’ όπου άλλωστε καταφτάνουν και οι συστηματικές αμερικανικές ενισχύσεις.

Εντελώς συμπτωματικά το βασικό εμπόδιο στα σύνορα ιράκ / συρίας είναι ο isis. Και, εντελώς συμπτωματικότερο του συμπτωματικού, δυνάμεις του isis προσπάθησαν να ανακαταλάβουν τα συνοριακά εδάφη που έχουν περάσει τον έλεγχο των PMU (δες χτεσινό σχόλιο). H προσπάθεια αποκρούστηκε, ενώ φτάνουν και ενισχύσεις απ’ τον επίσημο ιρακινό στρατό. Θα έλεγε κανείς ότι ο isis, «αντικειμενικά», μπορεί να βοηθήσει την Ουάσιγκτον – για μια ακόμα φορά! Μήπως να φύγουν κάποια στιγμή οι ένοπλοί του απ’ την Raqqa και να πάνε να πολεμήσουν αλλού τον Άσαντ;

Εν τω μεταξύ φαίνεται ότι στις ypgκρατούμενες περιοχές έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια «εθνικής ομογενοποίησης». Ως γνωστόν πολλές απ’ αυτές τις περιοχές κατοικούνται από άραβες σύρους και όχι κούρδους, που δέχτηκαν, με το καλό ή το κακό, (το πρώτο είναι οι αμερικανικές παροτρύνσεις και τα δολάρια) να συστρατευτούν με τις ypg.

Αλλά δεν τα πάνε τόσο καλά. Κι αν σκεφτεί κανείς ότι λεφτά υπάρχουν και σε άλλες πλευρές, δεν θα ήταν παράξενο να εκδηλώσουν κάποια στιγμή με ενεργό τρόπο την δυσφορία τους, απομυθοποιώντας τον «απελευθερωτικό θρύλο» των ypg. Προληπτικά (;) η διοίκηση των ypg φαίνεται ότι προσπαθεί να επιβάλει στα αραβικά σχολεία να διδάσκονται τα κουρδικά…

Κάτι θυμίζει αυτό.

Φίλοι φίλοι…

Παρασκευή 19 Μάη. Αφού επιβεβαιώθηκε ότι …δύο στενοί σύμμαχοι μίλησαν τίμια… στη διάρκεια της συνάντησης Ερντογάν – Τραμπ στην Ουάσιγκτον, ο πρωθυπουργός της τουρκίας Çavuşoğlu κατηγόρησε χτες τον αμερικάνο Brett McGurk, που είναι υποτίθεται ο «πολιτικός συντονιστής» της συμμαχίας των ηπα με τις ypg, ότι στηρίζει τρομοκράτες. Και ζήτησε απ’ το ψόφιο κουνάβι να τον αποσύρει.

Η αλήθεια είναι ότι ο McGurk κάνει την δουλειά που του έχουν αναθέσει. Αλήθεια είναι επίσης ότι το πόστο το κατέχει απ’ την προηγούμενη διοίκηση. Οπότε αν το τουρκικό καθεστώς θέλει …να σώσει το ψόφιο κουνάβι απ’ την παγίδα που τον σπρώχνουν τα ομπαμικά «σταγονίδια», καλά κάνει και φωνάζει. Όμως το πιο πιθανό είναι ότι η Άγκυρα κάνει τέτοιο θόρυβο για να είναι «καλυμμένη», όταν αποφασίσει ότι μπορεί να δράσει κατά των ypg…

(Έχουν πλάκα οι αμερικανικές «διαβεβαιώσεις» προς την Άγκυρα ότι τα όπλα που δίνουν στις ypg θα χρησιμοποιηθούν μόνο για την ανακατάληψη της Raqqa. Όχι τίποτα άλλο αλλά είναι πασίγνωστο: η Ουάσιγκτον έχει παγκόσμιο ρεκόρ στο να «χάνει» όπλα και λεφτά που, υποτίθεται, πήγαιναν σε «καλό σκοπό»…)

Άγκυρα Ουάσιγκτον, ένα θέατρο δρόμος

Πέμπτη 18 Μάη. Κατά την τουρκική καθεστωτική (και φιλοκυβερνητική) Daily Sabah, η συνάντηση του Ερντογάν με το ψόφιο κουνάβι ήταν φιλική (χωρίς εισαγωγικά). Αυτό που συνέβη στον Λευκό Οίκο την Τρίτη (γράφει) ήταν ότι δύο στενοί σύμμαχοι μίλησαν τίμια για τις διαφορές τους, αναγνωρίζοντας ο ένας την ειλικρίνεια του άλλου, καθώς είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν την συνεργασία τους στα ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος.

Το τουρκικό «θεώρημα» είναι ότι ο (καϋμένος, αυτό είναι δικό μας!) ο ψοφιοκούναβος δεν έχει βάλει ακόμα τους δικούς του ανθρώπους στο Πεντάγωνο, το οποίο συνεχίζει τους σχεδιασμούς της (προηγούμενης) διοίκησης Ομπάμα σε ότι αφορά το συριακό πεδίο μάχης και την συμμαχία με τις ypg. Όταν, όμως, αντικαταστήσει τους Ομπαμικούς και διαμορφώσει την δική του πολιτική για τη μέση Ανατολή, τότε τα πράγματα θα φτιάξουν – λέει το «θεώρημα»…

Είναι δυνατόν αυτό το πράγμα να το πιστεύει το τουρκικό καθεστώς; Λέμε (και δεν το θεωρουμε αυθαίρετο!) απερίφραστα όχι. Ας ψάξει κανείς οτιδήποτε άλλο. Όπως, για παράδειγμα, ότι το χρησιμοποιεί σαν προπέτασμα καπνού· και σαν τέτοιο έχει περιορισμένη διάρκεια.

Το γιατί πρόκειται για παραμύθι είναι προφανές. Πρώτον, επειδή η λογική της κυβέρνησης Ομπάμα ήταν η αποφυγή της άμεσης, φανερής και κυρίως χερσαίας στρατιωτικής εμπλοκής στο συριακό πεδίο μάχης· το αντίθετο απ’ ότι συμβαίνει τώρα. Δεύτερον, επειδή η τακτική της κυβέρνησης Ομπάμα δεν άρεσε στο Τελ Αβίβ, σε αντίθεση απ’ αυτό που συμβαίνει τώρα. Τρίτον, επειδή η διοίκηση του ψόφιου κουναβιού είναι η πιο στρατιωτικοποιημένη (πρώην υψηλόβαθμοι καραβανάδες σε υπουργικά πόστα) εδώ και δεκαετίες. Και τέταρτο επειδή «ο κόσμος τόχει τούμπανο κι αυτός κρυφό καμάρι»: πίσω απ’ την βιτρίνα του ψόφιου κουναβιού κυβερνάει (και) το αμερικανικό Πεντάγωνο· ενώ στην διοίκηση Ομπάμα η επιρροή του ήταν μοιρασμένη με εκείνη των μυστικών υπηρεσιών, που συχνά «φτιάχνουν» την δική τους γραμμή. Ειδικά για τη συρία.

Σε κάθε περίπτωση η διοίκηση του ψόφιου κουναβιού συνεχίζει (και κλιμακώνει) την αμερικανική ιμπεριαλιστική δράση της προηγούμενης μόνο εκεί που συμφωνεί. Αλλά δεν είναι «κατεχόμενη»!!!

Είναι δυνατόν αυτά να μην τα ξέρει το τουρκικό καθεστώς; Το θεωρούμε αδύνατο. Τι επιδιώκει λοιπόν με το να μην τα «σπάει» ανοικτά με την Ουάσιγκτον παρά τις απειλές και τις διακηρύξεις; Ίσως το ίδιο απ’ την ανάποδη με την περίπτωση του «ανοικτού σπασίματος» με την Μόσχα, με την κατάρριψη του Su-35. Τότε είχαμε υποστηρίξει (και είμασταν οι μοναδικοί, κόντρα στο ρεύμα) ότι ο καυγάς ήταν fake. Το ίδιο εκτιμάμε ότι συμβαίνει και τώρα: η «φιλία» της Άγκυρας με την Ουάσιγκτον είναι fake. Τόσο fake όσο χρειάζεται στην Άγκυρα να δοκιμάσει τις (όποιες) τακτικές της στην ypgκρατούμενη βόρεια συρία χωρίς να φωνάζει (και να χρειάζεται να δράσει) κατά του αμερικανικού στρατού.

Αν έχει συμμάχους η Άγκυρα οπουδήποτε, είτε στη Μόσχα, είτε στην Τεχεράνη είτε στο Πεκίνο, αυτό θεωρούμε ότι θα την συμβούλευαν: κράτα απόσταση λόγων και έργων για να έχεις χώρο για ελιγμούς…

Ο καθένας τη δουλειά του;

Τετάρτη 17 Μάη. Η συνάντηση Ερντογάν – Τραμπ έγινε, ήταν σύντομη (επιβεβαίωσε deal που είχαν ήδη δουλευτεί;) και απ’ τις δηλώσεις τους μισά συμπέρασματα μόνο μπορούμε να βγάλουμε. Και θα ήταν λάθος. Για παράδειγμα θα ηρεμήσει το τουρκικό καθεστώς αν πάρει καινούργια αμερικανικά όπλα; Γι’ αυτό γίνεται ο καυγάς;

Ο τούρκος πρωθυπουργός Yildirim ίσως είναι πιο κατατοπιστικός. «Αν δεν δωθούν οι απαραίτητες διαβεβαιώσεις ξέρουμε τι θα κάνουμε. Είμαστε αποφασισμένοι και θα κάνουμε ότι είναι απαραίτητο για να ξεμπερδέψουμε με την τρομοκρατία, είτε μέσα είτε έξω απ’ τα σύνορά μας δήλωσε στο κοινοβουλίο, χτες. Αυτό που υπονοούσε ήταν ότι ο τουρκικός στρατός θα συνεχίσει να βομβαρδίζει τους «τρομοκράτες» και, ίσως, κάνει και κάποια χερσαία εισβολή στον συριακό ypgκρατούμενο βορρά.

Θα μπορούσαν τέτοιες δηλώσεις να είναι απλά λεκτικοί λεονταρισμοί. Θα δείξει. Μια καλή αφορμή για σκέψη όμως: και σε τι θα χαλιόταν, άραγε, η Ουάσιγκτον, αν ο τουρκικός στρατός (μαζί με το συριακό πεζικό του) έμπαινε σε κάποια σημεία της ypg ζώνης μετά το τέλος της «επιχείρησης Raqqa”, αν και όποτε αυτή τελειώσει;

Σ’ αυτό το ρευστό πάρε / δώσε που είναι η νόρμα στο δευτερεύον μέτωπο του 4ου παγκόσμιου πολέμου που λέγεται «συρία», οι ελιγμοί πάντα βρίσκουν τις δικαιολογίες τους…

Κατά τα άλλα θα συνεχίσει ο βομβαρδισμός από ντόπιες βαθυστόχαστες αναλύσεις “ειδικών”…

Μωραίνει ο κύριος…

Πέμπτη 11 Μάη. Μια υπόγεια και ανομολόγητη ανατριχίλα διαπερνά από χτες το ντόπιο εθνικοφασισταριό (συμπεριλαμβανόμενων των φαιορόζ, και των φαιών και των ροζ, κυβερνητικών παραφυάδων του): “Ουάου!!! Οι αμερικάνοι εξοπλίζουν τις ypg!!! Την πάτησε ο σουλτάνος!»….

Για την ανοικτή υποστηρίξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στους κούρδους «βασσάλους» του σας έχουμε ενημερώσει ήδη. Ο τελευταίος που θα έπρεπε να ξαφνιάζεται είναι η Άγκυρα – προφανώς υπάρχουν συζητήσεις και αναλύσεις τόσο πάνω όσο και κάτω απ’ τα τραπέζια.

Σε τι ελπίζουν οι έλληνες «βάσσαλοι»; Στο ότι η Άγκυρα θα χαθεί για τους αμερικάνους και το νατο, οπότε το ελλαδιστάν θα γίνει το αγαπημένο συνοριακό παιδί της Ουάσιγκτον. Το πιστεύουν, δεν είναι αστείο! Κοκορεύονται και κολακεύονται με την ιδέα ότι, επιτέλους, το «οικόπεδο ξαναέχει αξία» – για τους φονιάδες των λαών… Οι καραγκιόζηδες.

Κανονικά θα έπρεπε να τρέμουν με μια τέτοια προοπτική· και να την απεύχονται. Σε κάθε περίπτωση θα μείνουν με τις ελπίδες. Η τουρκική επικράτεια είναι πολύ σημαντική (και για τους αμερικάνους) για να την χάσουν για χάρη των ypg… Όμως, επειδή και η Ουάσιγκτον έχει μπλέξει σ’ αυτό το δευτερεύον μέτωπο του 4ου παγκόσμιου, και επειδή το μπλέξιμο δεν θα λυθεί από (αμερικάνους) πεζοναύτες plus καλά εξοπλισμένους κούρδους πρόθυμους, θα στοιχίσει κάπως ακριβά (στην Ουάσιγκτον) η «μη φυγή» της Άγκυρας. Θα στοιχίσει ακριβότερα και στους κούρδους, όταν πια δεν θα χρειάζονται – ας πρόσεχαν! Δεν βλέπουν τους άλλους, του isis; Κι αυτοί “αγαπημένοι” ήταν κάποτε, στη συρία…

Εν τω μεταξύ, επειδή το τουρκικό καθεστώς έχει το δικό του γεωπολιτικό και διπλωματικό ιστορικό βάθος (το οποίο οι έλληνες εθνοφασίστες είτε αγνοούν είτε υποτιμούν), μία απ’ τις κινήσεις που ήδη έχει ξεκινήσει είναι η επαναπροσέγγιση με την ε.ε., και τις βασικές της πρωτεύουσες: Βερολίνο κατ’ αρχήν, και στη συνέχεια Παρίσι. Ακριβώς το γεγονός ότι έχει προκύψει άλλος ένας γύρος καυγά μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον δίνει χαρτιά «για ευρωπαϊκή χρήση» στην πρώτη· και θα τα αξιοποιήσει.

(φωτογραφία: – (αριστέρα): Και πως το είπες αυτό το τραγούδι; – (δεξιά): Sweet home Alatrumpa….)