Το ψοφιοκουναβιστάν κάνει βόλτες στο ρίνγκ

Τρίτη 21 Μάη. Εν τω μεταξύ στην Ουάσιγκτον ασχολούνται με το ποιος καυγάς τους θα είναι ο επόμενος. Το ψόφιο κουνάβι έδωσε μεν μια εξάμηνη παράταση στην επιβολή δασμών στις εισαγωγές ευρωπαϊκών αυτοκινήτων, αλλά ετοιμάζεται να επιβάλει τιμωρίες στις εταιρείες που συμμετέχουν στην κατασκευή του nord stream 2. Το Βερολίνο είναι ήδη με το δάκτυλο στην σκανδάλη – φραστικά μόνο…

Στην “πίσω αυλή” του το ψοφιοκουναβιστάν περνάει μια ασυνήθιστη περίοδο που δεν θυμίζει καθημερινά ότι «all the options are on the table» – κατ’ αρχήν για το Καράκας. Ο λόγος; Βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ του «αυτοανακηρυγμένου» Guaido και του καθεστώτος Μαδούρο, μέσω εκπροσώπων, στο Όσλο, μετά από μεσολάβηση της σουηδίας. Το πιθανότερο είναι ο πρώτος γύρος (τέλειωσε προχτές) να μην είναι face to face επικοινωνία, αλλά μέσω τρίτων.

Άγνωστη η κατάληξη, αλλά σαν ελιγμός εκ μέρους του καθεστώτος Μαδούρο είναι λογικός και βολικός. Σχεδόν 4 μήνες μετά την «διεθνή αναγνώριση» του «αυτοανακηρυγμένου» (που τότε είχε τον τίτλο «πρόεδρος»…), μετά από 4 αποτυχημένες προσπάθειες πραξικοπήματος, και μετά απ’ την άρνηση φασιστοσυμμάχων της Ουάσιγκτον (όπως η Μπραζίλια) να εμπλακούν σε κανονικό πόλεμο στη βενεζουέλα, ο Μαδούρο έχει κρατήσει την θέση του και έχει το πάνω χέρι απέναντι είτε στην αντιπολίτευση γενικά είτε στον Guaido ειδικά. Χρειάζεται όμως ακόμα χρόνο μπας και διορθώσει κάποιες απ’ τις δικές του αμαρτίες.

Στο στόμιο του περσικού κόλπου το μεν ψοφιοκουναβιστάν και οι σύμμαχοι του συγκεντρώνουν στρατό (όχι, ωστόσο, σε ποσότητα τέτοια που να προϊδεάζεται εισβολή), επαναλαμβάνουν δε μονότονα το «είμαστε ειρηνιστές».

Βγάζει γλώσσα όμως το «ειρηνικότατο» καθεστώς του τοξικού. Ο υπουργός του επί της «άμυνας» μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει κατηγορεί την Τεχεράνη ότι κατευθύνει τους Huthis· και ότι το ιρανικό καθεστώς ήταν πίσω απ’ την εντυπωσιακή επίθεση με drones στον βασικό αγωγό πετρελαίου στη μέση της ερήμου.

Ενοχοποιώντας την Τεχεράνη, με τα αμερικανικά όπλα και τις ανάλογες δηλώσεις περί «προστασίας των συμμάχων απ’ την ιρανική aggression» σε απόσταση βόλτας με τζετ σκι, είναι πιθανό ότι το Ριάντ θέλει να αποφύγει τα πολύ χειρότερα. Οι Huthis επέδειξαν, με την επίθεσή τους στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της σαουδικής ααβίας 1000 χιλιόμετρα μακριά, πως έχουν το know how να κτυπήσουν και το Ριάντ, και τον άλλον τοξικό (των εμιράτων), και οτιδήποτε πολύτιμο σ’ όλο το πλάτος του νότου της αραβικής χερσονήσου – χωρίς εμπόδια. Χάλια – και προφανώς οι «φρουροί της επανάστασης» έχουν φροντίσει γι’ αυτά…

Αλλά ο πόλεμος στην Υεμένη ήταν ως τώρα μια χωριστή (και “περιθωριακή”) υπόθεση. Το ότι το Ριάντ προσπαθεί να τον χρησιμοποιήσει (τώρα που κινδυνεύει να ηττηθεί) σαν «ασπίδα» κατά της Τεχεράνης, σε συνδυασμό με τον τυχοδιωκτισμό των χουντοπετροσεΐχηδων που θεωρούν πως έχουν εξασφαλίσει την αμερικανική προστασία και είναι το ίδιο ισραηλινοί όσο ο Netanyahou και το υπόλοιπο καθεστωτικό φασισταριό στο Τελ Αβίβ, δεν μας επιτρέπει να αποκλείσουμε το να επιχειρήσουν να «τιμωρήσουν» αυτοί το ιράν. Δηλαδή; Να κάνουν «κάτι» για να αναγκάσουν την Τεχεράνη είτε να απαντήσει (και όλοι ξέρουν τι θα σήμαινε αυτό), ή να κάνει πίσω (επίσης σαφές).

Μόνοι τους δεν θα μπορούσαν ούτε να το διανοηθούν. Αλλά με τους 100.000 plus τόνους «αμερικανικής διπλωματίας» δίπλα τους plus plus μερικά αμερικανικά «στρατηγικά βομβαρδιστικά» ποιος ξέρει τι διανοούνται;

Ο πνιγμένος απ’ τα μαλιά του πιάνεται – και η εποχή έχει όλο και περισσότερους πνιγμένους.

Ο παράδεισος των μισθοφόρων, η κόλαση των υπόλοιπων

Τετάρτη 20 Φλεβάρη. Κάτω απ’ τον τίτλο ο πόλεμος στην υεμένη είναι ο παράδεισος των μισθοφόρων – μαζεύουν οι ισραηλινοί τα κέρδη; η ισραηλινή ha’aretz έριξε πριν τρεις ημέρες ένα διαγώνιο φως σ’ ότι συμβαίνει σ’ αυτήν την κρίσιμη για τον 4ο παγκόσμιο πόλεμο περιοχή του πλανήτη:

«Αν το ιράν προσπαθήσει να μπλοκάρει τα στενά του Bab al-Mandab, είμαι σίγουρος ότι θα βρεθεί αντιμέτωπο με μια πολυεθνική συμμαχία για να το εμποδίσει. Αυτή η συμμαχία θα περιλαμβάνει οπωσδήποτε όλα τα στρατιωτικά σώματα του ισραήλ” δήλωσε τον περασμένο Αύγουστο ο Benjiamin Netanyahou, μετά από τις απειλές του ιράν εναντίον των αμερικανικών κυρώσεων.

Μια τέτοια συμμαχία έχει δημιουργηθεί ήδη απ’ το 2015 απ’ την σαουδική αραβία, που δρα σε συνεργασία με τα ενωμένα αραβικά εμιράτα, το μπαχρέιν, την αίγυπτο και το πακιστάν. Το ισραήλ είναι, επίσης, ένας ανεπίσημος σύμμαχος. Οι ισραηλινές εταιρείες του κυβερνοχώρου, ισραηλινοί έμποροι όπλων, εργολάβοι εξιδεικευμένοι στον τρομοκρατικό πόλεμο [σ.σ.: η αγγλική διατύπωση είναι “terror warfare”…), ακόμα και πληρωμένοι πιστολάδες που ανήκουν σε μια ισραηλινή εταιρεία συμμετέχουν στον πόλεμο στην υεμένη.

Το περασμένο Σεπτέμβρη η al-Khaleej online με έδρα το Λονδίνο δημοσίευσε ένα μεγάλο άρθρο για την εμπλοκή του ισραήλ στην εκπαίδευση κολομβιανών και νεπαλέζων μισθοφόρων, στρατολογημένων απ’ τα ενωμένα αραβικά εμιράτα για να πολεμήσουν στην στην υεμένη. Το άρθρο μνημόνευε πηγές της επιτροπής μυστικών υπηρεσιών της αμερικανικής βουλής, που ανέφεραν ότι ο στρατολόγος των μισθοφόρων ήταν ο Mohammed Dahlan, πρώην μέλος της κεντρικής επιτροπής της fatah, και πρώην υπεύθυνος ασφαλείας της παλαιστινιακής οργάνωσης στη Γάζα. Ο Dahlan διώχτηκε απ’ την fatah το 2011, και έκτοτε μετακόμισε στα εμιράτα, όπου έχει γίνει σύμβουλος του διαδόχου και εξουσιοδοτημένος μεσολαβητής μεταξύ των υπηρεσιών ασφαλείας των εμιράτων και του ισραήλ.

Το άρθρο σημειώνει επίσης ότι το ισραήλ έχει φτιάξει ειδικά στρατόπεδα εκπαίδευσης στην έρημο Negev, όπου οι μισθοφόροι εκπαιδεύονται από ισραηλινούς αξιωματικούς…

Αν έχει αξία αυτή η αναφορά της ha’aretz είναι επειδή δείχνει ότι το φασιστικό ισραηλινό καθεστώς, εκτός απ’ το να εξάγει πολεμική τεχνολογία δοκιμασμένη πάνω στους παλαιστίνιους, εξάγει πλέον και εκπαίδευση μισθοφόρων (αλλά και δικούς του μισθοφόρους) σε «περιφερειακούς» πολέμους που είναι οργανικά τμήματα του 4ου παγκόσμιου. Απ’ αυτή την άποψη το Τελ Αβίβ είναι στην ίδια «πρώτη γραμμή» με την Μόσχα, την Ουάσιγκτον, το Παρίσι, το Λονδίνο, την Ισλαμαμπάντ – και δεν ξέρουμε πόσα κράτη ακόμα.

Ο συνδυασμός όξυνσης του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού και outsourcing των “μικρομεσαίων πολέμων”, που στην περίπτωση του isis σερβιρίστηκε ύπουλα σαν «αδέσποτος» ενώ μόνο τέτοιος δεν ήταν, στην υεμένη – όπως και σε διάφορες περιοχές της αφρικής – εκδηλώνεται ωμά και καθαρά σαν ΣΔΙΤ μπίζνες. Το μόνο που απομένει να αποδειχθεί (όχι για εμάς εδώ!) είναι ότι ΣΔΙΤ μπίζνες ήταν και παραμένουν οι «βόμβες στο ψαχνό» στην ευρώπη – η νομιμοποίηση των υπόλοιπων ΣΔΙΤ επιχειρήσεων…

Khartoum calling

Πέμπτη 29 Νοέμβρη. Από τότε που το κινεζικό και το τουρκικό καθεστώς άνοιξαν δουλειές στο σουδάν το περιμέναμε. Άργησε, αλλά γίνεται τώρα. Το Χαρτούμ, που συμμετέχει με τουλάχιστον 3.000 πεζικό και αεροπλάνα στην υπό τον τοξικό (και τον άλλο τοξικό, του Αμπού Ντάμπι) εκστρατεία κατά των Houthis στην υεμένη, ανακοίνωσε στο Ριάντ ότι είναι για να φεύγει.

Οι επιδόσεις του τοξικού στη τέχνη του χασάπη (: Khashoggi) είναι η τελευταία και μάλλον η λιγότερο «στρατηγική» αιτία της αλλαγής γραμμής του σουδανικού καθεστώτος. Μετά από 3,5 χρόνια πολέμου εναντίον ενός αντιπάλου (των Houthis) που απ’ την μια μεριά είναι γερά εδραιωμένος στη δυτική υεμένη και απ’ την άλλη δεν έχει ούτε τα όπλα ούτε την υποστηρίξη που διαθέτει το Ριάντ κι όμως (αυτός ο πόλεμος) δεν έχει κερδηθεί και ούτε πρόκειται, ο καθένας μπορεί να κάνει επανεκτίμηση της κατάστασης.

Για το παλάτι της σοαυδικής αραβίας, απ’ την άλλη μεριά, το να την κάνει ένας βασικός σύμμαχος την ώρα που όλο και περισσότεροι (διεθνώς) το κατηγορούν για εγκλήματα πολέμου στην υεμένη, δεν είναι απλά μείον μερικές χιλιάδες όπλα. Είναι, κυρίως, το υπονοούμενο «τώρα βγάλτα πέρα μόνος σου».

Μόνο που το πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου πολέμου που λέγεται «υεμένη» δεν αφορά μόνο τον τοξικό. Αφορά και τους υποστηρικτές του (στον συγκεκριμένο πόλεμο) στο Τελ Αβίβ και στην Ουάσιγκτον. Οπωσδήποτε έχουν το know how να σερβίρουν την στρατιωτική αποτυχία στην υεμένη σα «νίκη του ανθρωπισμού» τους… Ελάχιστους θα πείσουν.

Η βασική λεπτομέρεια; Η θέση της υεμένης στον χάρτη…

Όχι εντελώς unknown

Πέμπτη 29 Νοέμβρη. Κάναμε χτες λάθος στη μέρα: η ακρόαση στην αμερικανική γερουσία για τις σχέσεις ηπα – σαουδικής αραβίας δεν ήταν για αύριο (Παρασκευή). Έγινε χτες (Τετάρτη). Και οι 100 γερουσιαστές (με ελαφρά πλειοψηφία των συντηρητικών) ψήφισε 63 – 37 υπέρ του να διακοπεί η αμερικανική βοήθεια στο Ριάντ σε ότι αφορά τον πόλεμο στην υεμένη· (αναγνωρίζοντας, κατά συνέπεια, ότι υπάρχει τέτοια «βοήθεια» στα εγκλήματα πολέμου εκεί).

Παρότι οι Pompeo και Mattis προσπάθησαν να πείσουν την γερουσία ότι «θα είναι λάθος να αδυνατίσουν οι δεσμοί Ουάσιγκτον – Ριάντ εξαιτίας μιας παλιοδολοφονίας» (ενώ γίνονται τόσο εύκολα τόσες πολλές και στην υεμένη) η γερουσιαστική πλειοψηφία φαίνεται ότι ανησυχεί για το image της.

Το ψήφισμα πρέπει να εγκριθεί απ’ την βουλή των αντιπροσώπων (πράγμα που θεωρείται δεδομένο) και μετά να υπογραφτεί απ’ το ψόφιο κουνάβι. Τυπικά ο ψοφιοκούναβος πρόεδρας έχει δικαίωμα να βάλει βέτο και να μην το υπογράψει. Ωστόσο θα κερδίσει απλά λίγο χρόνο: πολλοί απ’ τους 63 λένε ότι αν χρειαστεί θα καλέσουν ειδικά την Haspel (της cia) να πει αυτά που η υπηρεσία της ξέρει για την δολοφονία του Khashoggi. Κι αν γίνει αυτό, καλύτερα το ψόφιο κουνάβι να πάρει τον γαμπρό του και να αυτοεξοριστούν στο Ριάντ…

(Καταλαβαίνει κανείς ότι το σουδανικό καθεστώς την κάνει «την κατάλληλη στιγμή»).

Διαγράφεται στον ορίζοντα μια σημαντική επιτυχία για τους Houthis αλλά και για τουλάχιστον 2 απ’ τους 3 του μπλοκ της Αστάνα: την Τεχεράνη και την Άγκυρα.

Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει.

Wanted!

Τετάρτη 28 Νοέμβρη. Υπάρχουν ορισμένα (εθνικά) νομικά συστήματα που επιτρέπουν στους εαυτούς τους την αυτοτελή δικαστική έρευνα και τις διώξεις εναντίον υπηκόων άλλων κρατών – για σοβαρά εγκλήματα, που έχουν γίνει αλλού. Το ισπανικό είναι τέτοια περίπτωση. Το αργεντίνικο μια άλλη.

Στα δικαστήρια της αργεντινής προσέφυγε λοιπόν, πρόσφατα, η οργάνωση human rights watch – εναντίον του τοξικού. Και ο Ramiro Gonzalez, αρχι-εισαγγελέας στο Buenos Aires, ξεκίνησε την σχετική έρευνα. Όχι μόνο για την δολοφονία του Khashoggi, αλλά και (ίσως κυρίως) για τα εγκλήματα πολέμου που κάνουν οι στρατιώτες και οι μισθοφόροι του Ριάντ (και του Αμπού Ντάμπι) στην υεμένη. Αυτά τα τελευταία είναι, άλλωστε, στοιχειοθετημένα από πολλές (και «επίσημες») πλευρές.

Η έρευνα είναι σε σχετικά αρχικό στάδιο, και είναι μάλλον απίθανο να εκδώσει ο Gonzalez διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του τοξικού πριν το τέλος της βδομάδας, όπου (με «ευκαιρία» την σύνοδο των g-20 στο Buenos Aires) ο τοξικός θα πάει προς τα εκεί για να κάνει την βόλτα του. Προστατεύεται, εξάλλου, από την «διπλωματική ασυλία».

Δεν κινδυνεύει εκτός συνόρων με χειροπέδες. Και, η αγνή brutal ιδιοσυγκρασία του, επιτρέπει μια φούσκα πάνω απ’ το κεφάλι του με το «θα μου κλάσετε τα genitals». Απ’ την άλλη έχει όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον του σαν «ηγέτης» – αν και εφόσον συνεχίσει να κρατάει τις καρέκλες του (κάτι για το οποίο διατηρούμε σοβαρές αμφιβολίες…).

Δεν είναι εύκολο να γίνονται σοβαρές «καθαρές» δουλειές μ’ έναν καταζητούμενο εγκληματία πολέμου… Όχι, τουλάχιστον, με τα ισχύοντα επίσημα διεθνή ήθη…

Αυτός δεν είναι φίλος… Είναι αδελφός!!!

Πέμπτη 25 Οκτώβρη. Με το ελαφρύ άρωμα σκατίλας να πλανιέται στην ατμόσφαιρα του στραπατσαρισμένου «Νταβός της ερήμου», ο τοξικός χτες έμοιαζε άλλος άνθρωπος. Λες και ο γνωστός (από άλλη υπόθεση…) ιατροδικαστής – με – το – πριόνι του πήρε το κεφάλι και το αντικατέστησε με άλλο.

Το κατάρ; είπε (το οποίο ήθελε να βομβαρδίσει / ισοπεδώσει / εξαφανίσει μέχρι πριν λίγες βδομάδες). Λοιπόν το κατάρ, παρά τις διαφορές που έχουμε, έχει μια σπουδαία οικονομία, και θα πετύχει πολλά τα επόμενα πέντε χρόνια…

Το μόνο που δεν είπε ήταν «τρία ζήτω για το κατάρ!!». Πάλι καλά. Επειδή πρέπει να καταργήσει τον χερσαίο αποκλεισμό που του έχει επιβάλλει εδώ και πάνω από ένα χρόνο· το γρηγορότερο, ε;

Σήμερα ή αύριο θα το ακούσουμε κι αυτό απ’ το στόμα του: Η μουσουλμανική αδελφότητα; Οι καλυτερότεροι! Πείτε μου που έχουν την έδρα τους να πάω να γραφτώ!!!

(Και να κεράσει και από μία πάστα τους πολιορκούμενους στη υεμένη – ε; )

Υεμένη

Κυριακή 6 Μάη. Η ασταμάτητη μηχανή δεν παρακολουθεί συστηματικά τι συμβαίνει στον πόλεμο μεταξύ Huthis και μισθοφόρων του τοξικού (και του μέντορά του, απ’ τα εμιράτα), στην υεμένη. Ωστόσο η πρόσφατη αναφορά των καθεστωτικών new york times αξίζει την προσοχή μας. Επειδή δείχνει ότι και σ’ αυτήν την περίπτωση, της «αντιμετώπισης των Huthis», επαναλαμβάνεται κάτι γνωστό: μια εκστρατεία που αρχίζει σαν «περίπατος», για να συνεχιστεί με την εμπλοκή όλο και περισσότερων (και, κυρίως: «σοβαρότερων») στρατών.

Κατά τους n.y.t. ένας πύραυλος (ήταν ο πρώτος, τώρα τέτοιες επιθέσεις έχουν γίνει ρουτίνα…) που εκτόξευσαν οι αντάρτες Huthis κατά του αεροδρομίου στο Ριάντ (καλύπτοντας μια απόσταση 1000 χιλιομέτρων!), για τον οποίο ο τοξικός υποστηρίξε ότι «αναχαιτίστηκε» απ’ τους (αμερικανικούς) patriot, βρήκε κανονικότατα τον στόχο του! Οπότε ο τοξικός χέστηκε πατώκορφα! Και ζήτησε επείγουσα βοήθεια απ’ την Ουάσιγκτον…

Τι βοήθεια; Δεν είναι τα αμερικανικά αντιπυραυλικά συστήματα ΑΑ; Δεν είναι οι patriot το «αστέρι» της αντιπυραυλικής άμυνας; Όχι λένε οι n.y.t. σ’ ένα παλιότερο ρεπορτάζ τους. Και οι αμερικάνοι λένε ψέμματα για την αξιοπιστία αυτών των συστημάτων (επειδή, βέβαια, πρέπει να τα πουλάνε). Συνεπώς η βοήθεια που ζήτησε ο χεσμένος τοξικός δεν μπορούσε να είναι περισσότερα απ’ τα ίδια ανεπαρκή γκάτζετ.

Τι πήρε, λοιπόν; Πήρε αληθινούς, ζωντανούς αμερικάνους κομμάντο, για να βοηθήσουν όχι στον εντοπισμό και την ανάσχεση των (παλιομοδίτικων) πυραύλων που ρίχνουν οι Huthis, αλλά των βάσεων εκτόξευσής τους. Σε συνεργασία με ασφαλίτες του αμερικανικού στρατού, που βρίσκονται σε άλλη πόλη της σαουδικής αραβίας (τη Najran) και μαζεύουν πληροφορίες για τις κινήσεις των Houthis.

Μ’ άλλα λόγια: η “υψηλή τεχνολογία” πήγε στην άκρη, και η προστασία του τοξικού γύρισε στην παλιά τεχνολογία της κατασκοπείας – από – κοντά. Υποθέτουμε ότι εκτός απ’ τους Houthis και κάποιοι στην Τεχεράνη θα έχουν ανάμικτα αισθήματα γι’ αυτήν την εξέλιξη. Απ’ τη μια καλό που οι (σοβιετικής κατασκευής!) πύραυλοι κάνουν ακόμα την δουλειά τους. Απ’ την άλλη όμως ο usa army απλώνεται διαρκώς, σε μικρότερες ή μεγαλύτερες ποσότητες – κι αυτό μόνο κακό μπορεί να θεωρηθεί.

(Εν τω μεταξύ η αντι-Houthis συμμαχία των εμιράτων και του υεμενίτη Hadi αρχίζει να βρωμάει: οι μισθοφόροι των εμιράτων κατέλαβαν ένα υεμενίτικο νησί που λέγεται socotra, και είναι εντελώς άσχετο σαν θέση με την εκστρατεία κατά των Houthis. Υποθέτουμε ότι οι οπαδοί του Hadi δεν χαίρονται με το να καταλαμβάνουν οι “συμμαχοί” τους τα εδάφη τους…)

Μόσχα – Τεχεράνη

Παρασκευή 2 Μάρτη. Σε μια επίδειξη του εύλογου γεγονότος ότι “στο παρα 5 μετράμε δυνάμεις”, η Μόσχα έβαλε βέτο σε μια απόφαση του συμβουλίου ασφαλείας του οηε (προωθούμενη απ’ το Λονδίνο, την Ουάσιγκτον και το Παρίσι) που είχε στόχο να καταδικάσει την Τεχεράνη για προμήθεια όπλων και πυραύλων στους υεμενίτες Houthis. Η ρωσική επιλογή ήταν «φορσέ»: προφανώς, μέσα απ’ την χρεώση της Τεχεράνης για ενίσχυση των υεμενιτών ανταρτών, η Ουάσιγκτον σκόπευε να ανοίξει ένα επιπλέον παράθυρο για τις κυρώσεις που (μονομερώς) σκοπεύει να επιβάλει στο ιρανικό καθεστώς την άνοιξη. Όσο για το Παρίσι και το Λονδίνο; Δεν θέλουν να τα σπάσουν (και δεν θα τα σπάσουν) με την Τεχεράνη την άνοιξη· θέλουν όμως να κρατήσουν και τις δουλειές τους με το καθεστώς του τοξικού πρίγκηπα στο Ριάντ (ο οποίος, δια του πατρός του βασιλιά, by the way, καθαίρεσε πρόσφατα όλους τους στρατηγούς του – ποιος ξέρει τι φοβάται;).

Ούτε η επίδειξη των ρωσικών super high tech όπλων, ούτε η κάλυψη της Τεχεράνης πρέπει να εννοηθούν σαν «μεμονωμένες» κινήσεις. Κι ενώ το γεγονός ότι εξακολουθεί να υπάρχει «συμβούλιο ασφαλείας του οηε» είναι αναχρονισμός (πλην, ωστόσο, τέτοιου είδους διεθνείς θεσμοί εξαφανίζονται όχι την πρώτη αλλά προς τις τελευταίες ημέρες ενός παγκόσμιου πολέμου…), οι ουσιαστικές συμμαχίες και αντιπαλότητες διαμορφώνονται έξω από τέτοιου είδους τυπικά υπολείμματα του 3ου παγκόσμιου (ψυχρού) πολέμου.

Υεμένη 1

Τρίτη 26 Δεκέμβρη. Ο τοξικός πρίγκηπας δεν ένοιωθε πολύ βολικά. Είχε μεν κρεμασμένους και για «τίναγμα» διάφορους εσωτερικούς αντιπάλους του, αλλά «έξω» οι μεγαλοφυείς ιδέες του είχαν αποτύχει. Τελευταία τέτοια αποτυχία ήταν η επιστροφή του Hariri στη Βηρυττό, ύστερα απ’ τις μανούβρες του Παρισιού.

Τον έπιασε μια κάποια ηττοπάθεια. Άρχισε να σκέφτεται να αποσύρει τους μισθοφόρους του απ’ το υεμενίτικο πεδίο μάχης: ένα κάρο λεφτά και αποτέλεσμα τίποτα. Μια ειρηνευτική φόρμουλα θα του έφτανε για δικαιολογία· και «κάποια άλλη στιγμή τα ξαναλέμε».

Τον έπιασε ο άλλος τοξικός πρίγκηπας, μεγαλύτερός του μεν, αλλά στο ίδιο πόστο: επίσημα «διάδοχος» ανεπίσημα το αφεντικό στο Αμπού Ντάμπι. O Mohammed bin Zayed Al Nahyan. Του πρότεινε να προσπαθήσουν να αγοράσουν τον πρώην πρόεδρο της υεμένης AliAbdullah Saleh, που πολεμούσε εναντίον των δικών τους μισθοφόρων, μαζί με τους Houthi. Ως εκείνη την στιγμή υποστηρίζαν τον άλλο πρόεδρο της υεμένης, τον Mansur Hadi – αλλά αυτός αποδεικνυόταν ψοφίμι.

Η προσέγγιση στον Saleh ήταν πετυχημένη. Ο πρώην πρόεδρος δέχτηκε να αλλάξει πλευρό υπό όρους. Εκτός από λεφτά έβαλε και μερικούς ακόμα όρους, μεταξύ των οποίων την εγκατάλειψη του Hadi απ’ το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι. Το deal έκλεισε: με τον Saleh και τους ενόπλους του μαζί τους, οι τοξικοί διάδοχοι θα αποκτούσαν αφενός τον «δικό τους πρόεδρο», αφετέρου μια ικανή δύναμη πεζικού για να πολεμήσει αυτή, πιο αποτελεσματικά απ’ τους μισθοφόρους τους, τους Houthi. Θα ήταν μια πιο φτηνή και, κυρίως, πιο ελπιδοφόρα εξέλιξη.

Οι Houthi δεν τα αγνοούσαν αυτά. Προσπάθησαν μέχρι τελευταία στιγμή να εμποδίσουν τον Saleh να αυτομολήσει. Μόλις όμως ανακοίνωσε την «στροφή 180 μοιρών» τον καθάρισαν, μέσα σε μια μέρα· υπήρχαν σοβαροί λογοι απ’ το παρελθόν, που τους είχαν κάνει στην άκρη… Εν τέλει το καινούργιο πουλέν της σαουδικής αραβίας και των εμιράτων δεν ήταν σε θέση να προφυλάξει καν τον εαυτό του. Το καινούργιο άλογό τους ψόφησε κυριολεκτικά. Τους έμεινε πάλι ο Hadi. Και μια προσπάθεια να τα βρουν με το Islah, το κόμμα της μουσουλμανικής αδελφότητας στην υεμένη…

(φωτογραφία: οπαδοί των Houthis πανηγυρίζουν στην Sana’a την εκκαθάριση του Saleh – 5 Δεκέμβρη 2017)

Υεμένη 2

Τρίτη 26 Δεκέμβρη. Τι έχει απομείνει στον τοξικό; Μία απ’ τα ίδια, ακόμα περισσότερο: βομβαρδισμοί μέχρι τα κτίρια να γίνουν μπάζα και τα μπάζα σκόνη. Το πρόβλημα του είναι ότι τώρα οι Houthi σημαδεύουν τα παλάτια του με τους πυραύλους του. Ως τώρα τους αναχαιτίζει, αλλά ένας αν περάσει…

Εν τω μεταξύ ένα τουλάχιστον τμήμα του στρατού του Saleh φαίνεται πως είτε τα έχει παρατήσει είτε έχει αλλάξει πλευρό μετά την δολοφονία του. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό για να πετύχει ο τοξικός μια γρήγορη νίκη στην υεμένη· ίσως ούτε καν νίκη. Οι Houthi κρατάνε την πρωτεύουσα Sana’a, και οποιαδήποτε προσπάθεια κατάληψής της απ’ τους μισθοφόρους του Ριάντ και του Αμπού Ντάμπι θα γυρίσει μπούμεραγκ.

Σε κάθε περίπτωση, στην φυλετική υεμενίτικη κοινωνία, οι Houthis δεν πρόκειται να εξαφανιστούν· ακόμα κι αν η Sana’a γινόταν ένας σωρός ερείπια. Η Τεχεράνη δηλώνει ανοικτά πια ότι τους υποστηρίζει, αν και αρνείται ότι τους έχει δώσει πυραύλους. Αυτό δεν την εμποδίζει να τους δώσει άλλου είδους και αποτελεσματικότητας όπλα· αν βρει τρόπο να τα μεταφέρει μέχρι τα λιμάνια που ελέγχουν.

Κάποιου είδους πολιτικο-ιδεολογική μεσολάβηση της Τεχεράνης, που θα έφερνε τους σιιτικής ιδεολογίας Houthis πιο κοντά στο σουνιτικό Islah (και το ανάποδο) και θα ξανάσπρωχνε ξανά στη συμμαχία με τους Houthi ότι έχει απομείνει απ’ το κόμμα και τους ένοπλους του Saleh, θα ήταν ίσως ακόμα πιο αποδοτική…