Ουάσιγκτον – Πγιονγκγιανγκ – Ουάσιγκτον

Τετάρτη 9 Αυγούστου.Η βόρεια κορέα καλύτερα να σταματήσει να απειλεί τις ηπα… γιατί θα απαντήσουμε με φωτιά και οργή τέτοια που δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος…

Μην βιαστείτε να συμπεράνετε ότι το ψόφιο κουνάβι ανήγγειλε την Αποκάλυψη! Βρίσκεται σε διακοπές, για τις οποίες έχει γκρινιάξει ήδη πολύ ότι δεν τον αφήνουν ήσυχο, ότι όλο τον καλούν στο τηλέφωνο, και ότι δεν μπορεί να ξεκουραστεί… Έχει νευράκια λοιπόν· και φαντάζεσθε πόσο νευριάζουν οι “πετυχημένοι” όταν νοιώθουν ότι δεν ελέγχουν τον χρόνο τους… Επιπλέον την δήλωση την έκανε στη διάρκεια ομιλίας του για τους ηρωϊνοεξαρτημένους, στο N. Jersey. Και πάλι θα πρέπει να είχε τα νεύρα του…

Πιο ενδιαφέρον είναι ίσως ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (εντελώς συμπτωματικά, και οι ιαπωνικές…) φέρονται να αλλάζουν άρδην πρόσφατες εκτιμήσεις τους και να συμπεραίνουν τώρα ότι το βορειοκορεατικό καθεστώς έχει το know how να βιδώσει πυρηνικές κεφαλές στους βαλλιστικούς πυραύλους του. Επειδή όλο ο κόσμος (οφείλει να) έχει εμπιστοσύνη στα πορίσματα των μυστικών υπηρεσιών, συμπεραίνουμε ότι κάποιοι «σπρώχνουν». Για κάτι πιο aggressive απ’ τις κυρώσεις, εναντίον της βόρειας κορέας. Ίσως παίζει τον ρόλο της και η (τακτική) ήττα στο συριακό πεδίο μάχης.

Είναι εύκολο; Πριν λίγες ημέρες η Ουάσιγκτον (η γραμματεία του ψόφιου κουναβιού) κάλεσε την Σεούλ (την γραμματεία του νοτιοκορεάτη προέδρου Moon Jae-in) για κουβέντα κορυφής. Ήταν αμέσως μετά την τελευταία βορειοκορεατική πυραυλική δοκιμή. Η απάντηση της γραμματείας του Moon Jae-in θα πρέπει να άφησε κάγκελο την αμερικανική προεδρική γραφειοκρατεία: ο πρόεδρος βρίσκεται σε διακοπές… θα ασχοληθεί με αυτά τα θέματα μετά την επιστροφή του, σε 15 ημέρες… Ουάου! Ακριβώς αυτό: οι διακοπές στη νότια κορέα είναι ιερές, και ο (όχι και τόσο «φιλοαμερικάνος» καινούργιος πρόεδρος) δεν εννοούσε να τις χαλάσει. Να μια διαφορά με τα αμερικανικά ήθη: ο Moon Jae-in δεν απαντάει στα τηλέφωνα όταν έχει άδεια… Ούτε δηλώσεις κάνει! Ούτε τιτιβίζει! Και δεν γκρινιάζει!

Αν δεν ήταν η νότια κορέα που βάζει φρένο στις πολεμικές φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον (και του Τόκιο) η «φωτιά και η οργή» θα είχαν εκδηλωθεί ίσως. Αλλά η Σεούλ δεν θέλει να γίνει ερείπια, και έχει δίκιο. Απομένει μόνο να αποφασίσει η Ουάσιγκτον να την «θυσιάσει». Αλλά αν το κάνει, θα πρέπει να εγκαταλείψει οριστικά τις βάσεις της και τις όποιες φιλοδοξίες της στην κορεατική χερσόνησο: όσοι νοτιοκορεάτες επιζήσουν απ’ τα βορειοκορεατικά αντίποινα σε μια αμερικανική επίθεση στην Πγιονγκγιάνγκ θα είναι σκληρά αντιαμερικάνοι για πολλές γενιές.

Οπότε; Ίσως η Πγιονγκγιάνγκ δεν ξανακάνει απειλητικές δηλώσεις… για τον επόμενο μήνα. Ή, ίσως, η Ουάσιγκτον να βρίσκεται (πραγματικά) σε μεγάλη απελπισία. Που μεσοπρόθεσμα θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη αν αποφασίσει να «ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της» με την βόρεια κορέα με ψοφιοκουναβικό τρόπο: με τον αντίχειρα του αυτοκράτορα στραμμένο κάτω…

Οι ορθολογικές εκτιμήσεις (μας) καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να θέλει αλλά δεν έχει πολλά περιθώρια να “κάψει” το σαμάρι – βόρεια κορέα· ειδικά όταν απ’ αυτό θα επωφεληθεί με διάφορους τρόπους το γαϊδούρι, η κίνα. Αλλά στην ιστορία οι “πρωταγωνιστές” δεν δρούσαν πάντα ορθολογικά, έτσι δεν είναι;

Far east

Τετάρτη 2 Αυγούστου. Ακόμα κι αν οι βαλλιστικοί πύραυλοι του βορειοκορεατικού καθεστώτος μπορούν να φτάσουν το αμερικανικό έδαφος, το να κουβαλήσουν και να πυροδοτήσουν πυρηνικές κεφαλές είναι άλλης τάξης ζήτημα. Συνεπώς μια πραγματιστική προσέγγιση θα ήταν του είδους «ναι μεν, αλλά». Ναι μεν η Πγιονγκγιανγκ προοδεύει πυραυλικά, αλλά χρειάζεται δουλειά και κάτι χρόνια για να γίνει πραγματικά απειλητική για την ενδοχώρα των ηπα. Οι βάσεις στον ειρηνικό και, μιας και είναι κοντύτερα, η ιαπωνία, αυτά ναι. Είναι σαφώς ευκολότεροι στόχοι. Οπότε υπάρχει ένα ζητηματάκι.

Ποιο ακριβώς; Η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν στο ταψί αυτούς τους στόχους που προσπαθεί να προσεγγίσει η Πγιονγκγιανγκ. Και λοιπόν; Αν και είναι ανακηρυγμένοι (ή μισοανακυρηγμένοι) εχθροί της Ουάσιγκτον δεν παίζει το δράμα «θα ισοπεδώσουν το L.A. » – παρότι κάτι τέτοιο είναι απόλυτα εφικτό και επιβεβαιωμένο. Αντίθετα το δράμα παίζει για τον «μικρό της παρέας» που δεν έχει τέτοιες δυνατότητες· και θα αργήσει να τις αποκτήσει. Είναι αυτό μια σκόπιμη μεροληψία; Ναι, είναι.

Ας το επαναλάβουμε: η βόρεια κορέα είναι το σαμάρι· όπως σαμάρι είναι η ανατολική ουκρανία. Τα γαϊδούρια που «πρέπει να κάνουν πίσω» είναι το Πεκίνο και η Μόσχα. Το ψόφιο κουνάβι, ιδρωμένο απ’ τις απολύσεις και τις προσλήψεις στο σπίτι του, πριν δυο μέρες τιτίβισε:

Είμαι πολύ απογοητευμένος απ’ την Κίνα. Οι ηλίθιοι ηγέτες μας του παρελθόντος της επέτρεψαν να βγάζει εκατοντάδες δισεκατομμύρια απ’ το εμπόριο [σ.σ.: εννοεί: με εμάς…] και παρόλα αυτά δεν κάνει ΤΙΠΟΤΑ υπέρ μας με την βόρεια κορέα. Μόνο λόγια. Δεν θα το επιτρέψουμε άλλο. Η κίνα θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα εύκολα!

Παράπονα όχι ψόφιου κουναβιού αλλά ψόφιου κουταβιού! Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτή η κλάψα; Μαντέψτε: κυρώσεις! Εμπορικές κυρώσεις κατά του Πεκίνου – για «να μαζέψει» την βόρεια κορέα… Διάφοροι «εκπρόσωποι του λαού», ρεπουμπλικάνοι και δημοκρατικοί, το ζητάνε – ατομικά προς το παρόν. Ωστόσο πως μπορεί να αξιοποιηθεί το «σαμάρι» αν όχι για να στριμωχτεί το «γαϊδούρι»; Δεν είναι θέμα βουλευτών. Είναι θέμα οξυνόμενου ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Στον «πόνο» του ψόφιου κουναβιού, πάντως, το Πεκίνο έχει ήδη απαντήσει: μην μας ανακατεύετε… μεταξύ σας είναι το πρόβλημα, βρείτε τα!…

Οι realos υποστηρίζουν ότι η Ουάσιγκτον θα πρέπει να το πάρει απόφαση: η βόρεια κορέα είναι πυρηνική δύναμη· και δεν είναι η πρώτη, ούτε η χειρότερη κατά των ηπα. Συνεπώς (λένε οι realos) θα πρέπει η Ουάσιγκτον να αλλάξει τακτική και να το κουβεντιάσει το θέμα. Με την Πγιονγιάνγκ. Όπως έκανε (αναγκαστικά) στο παρελθόν με την Μόσχα και το Πεκίνο.

Καλό ακούγεται… Μόνο που οι realos παρακάμπτουν το γεγονός ότι η βόρεια κορέα δεν μπήκε κατά λάθος απ’ τον Μπους τον Β στον «άξονα του κακού», το 2001, όταν οι τεχνολογικές πυραυλικές / πυρηνικές δυνατότητές της ήταν πολύ πίσω. Μπήκε επειδή στην ούγια έγραφε «κίνα».

Κι αφού τα πράγματα είναι έτσι, ο μόνος ρεαλισμός της Ουάσιγκτον απέναντι στο Πεκίνο θα ήταν «Ντόναλντ χάσαμε!» Ακόμα κι αν αυτό, προς το παρόν, δεν αφορά τους αμιγώς στρατιωτικούς συσχετισμούς.

Αλλά δεν είναι καιρός για «ρεαλισμούς»!!! “Χάνουμε από ‘δω, χάνουμε από ‘κει, τι θα γίνει;” Σωστό…

Ανατολική ασία

Δευτέρα 31 Ιούλη. Άντε, ας πούμε, ότι αυτά τα πολεμικά παιχνίδια περί την κορεατική χερσόνησο, θα είχαν κάποιο ευνοϊκό αποτέλεσμα για την Ουάσιγκτον. Απίθανο, αλλά ας κάνουμε αυτή την άσκηση σκέψης.

Και μετά; Αφού ο εχθρός είναι το Πεκίνο, τι θα γινόταν μετά; Χτες το κινεζικό καθεστώς έκανε μια στρατιωτική παρέλαση / επίδειξη των όπλων του, επ’ αφορμή των 90 χρόνων απ’ την ίδρυση του «λαϊκού στρατού». Και ναι, ο κινεζικός στρατός δεν έχει πολεμικές εμπειρίες – είναι «άκαπνος» σα να λέμε. Αλλά ούτε ο στρατός του βόρειου βιετνάμ είχε κάποιου είδους «αντικειμενική» υπεροχή όταν πέταξε τον αμερικανικό στη θάλασσα. Κι ύστερα η πολεμική εμπειρία του τωρινού αμερικανικού στρατού ποια είναι; Το ότι ετοιμάζεται να χάσει το αφγανιστάν απ’ τους Ταλιμπάν; Ή ότι εκπαίδευε και εξόπλιζε στη συρία proxies που αποδείχθηκαν “λίγοι”; Μήπως η “πολεμική αρετή” του αμερικανικού στρατού είναι ένας μύθος που καλλιεργήθηκε σε αντιπαράθεση με λιανοντούφεκα;

Κι ύστερα μπορεί να είναι κανείς σίγουρος πως αυτά που έδειξε η παρέλαση είναι όλα κι όλα, και ότι η βαθιά κινεζική ψυχή δεν κρατάει κρυμμένα μυστικά, και μάλιστα μυστικά επικίνδυνα; Όχι. Στο κάτω κάτω αυτό κάνει κάθε κράτος που σέβεται τον εαυτό του.

Συνεπώς;

Πόλεμος (χαμηλής έντασης, ακόμα) 2

Σάββατο 29 Ιούλη. Ενώ αυτά συμβαίνουν προς Ατλαντικό μεριά, στον Ειρηνικό, το κύριο μέτωπο του 4ου παγκόσμιου, οι αμερικανικές κυρώσεις κατά της βόρειας κορέας ανήκουν στη σφαίρα της αμήχανης εμμονής. Η Πγιονγκγιάνγκ είναι το «σαμάρι» – το «γαϊδούρι» είναι το Πεκίνο. Αλλά κανείς απ’ τους δύο δεν συγκινείται.

Μπορεί να έχει ξεχαστεί. Όταν, όμως, ο κινέζικος καπιταλισμός έγινε δεκτός στον π.ο.ε., στις αρχές του 21ου αιώνα, ο προορισμός του ήταν (σύμφωνα με τα συμφέροντα της δύσης) να είναι παραγωγός φτηνών ειδών που είναι βασικά για την κοινωνική αναπαραγωγή της (σε μεγάλο βαθμό) υποτιμημένης πρωτοκοσμικής εργατικής τάξης, έτσι ώστε να παραμείνει το εργατικό κόστος στη δύση σχετικά χαμηλό (και η εργατική αυτοπεποίθηση το ίδιο!)· ενόσω η ανερχόμενη κινεζική μεσαία τάξη θα γινόταν καταναλωτής των πρωτοκοσμικών ακριβών εμπορευμάτων – διέξοδος στην πρωτοκοσμική υπερπαραγωγή. Επιπλέον θα ήταν χρήσιμο η κινεζική επικράτεια να διαλυθεί, και να υπάρχει μια μόνιμη εσωτερική ένταση και μια σχετικά αδύναμη κεντρική εξουσία.

Το πρώτο έγινε, το δεύτερο όχι. Αλλά το πράγμα δεν σταμάτησε εκεί. Ο κινέζικος καπιταλισμός δεν αυτοπεριορίστηκε στον δυτικό καταμερισμό. Είναι πλέον σε θέση να κατασκευάζει τα πάντα, ειδικά τα «πρώτης γραμμής» εμπορεύματα, και το made in PRC δεν σημαίνει πια, καθόλου, δευτεράτζα. Μπορεί να σημαίνει high tech και «πρωτοποριακό».

Αυτό είναι μεγάλος πονοκέφαλος, και όχι μόνο για τον αμερικανικό καπιταλισμό. Είμαστε σίγουροι ότι και στην ευρώπη αρκετοί θα έβλεπαν ταιριαστή με τα συμφέροντά τους την επιστροφή, δια της βίας, του κινεζικού καπιταλισμού στον περιορισμένο ρόλο που είχε προβλεφτεί γι’ αυτόν πριν 20 χρόνια. Όμως να: πέρα απ’ τα διαστημικά προγράμματα, τα οπλικά συστήματα, τους υπερυπολογιστές, τα ηλεκτρικά ι.χ.· πέρα απ’ τους κινέζους μεγιστάνες που αγοράζουν ότι κουνιέται στη δύση (ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αναποδο)· πέρα απ’ τις κινεζικές επιχειρήσεις παγκόσμιου βεληνεκούς και τα εμπορικά deal του Πεκίνου παντού στον πλανήτη, έχει αρχίσει να φτιάχνει και στρατιωτικές βάσεις. Όχι «κάτω» αλλά «μέσα» στη μύτη των δυτικών: αυτή στο Djibouti είναι η πρώτη τέτοιου είδους, αλλά δεν θα είναι και η τελευταία. Δίπλα στη μεγαλύτερη αμερικανική βάση στην αφρική, το camp Lemonnier. Κάτι λέει το Πεκίνο, έτσι δεν είναι;

Μ’ αυτά και με τ’ άλλα με κυρώσεις κατά της Πγιονγκγιάνγκ θα την βγάλει η Ουάσιγκτον; Δε νομίζουμε.

Πύραυλοι 1

Κυριακή 9 Ιούλη. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σοφία: οι πύραυλοι, με πυρηνικές ή διαφόρων ειδών (συχνά ισοδύναμης καταστροφικότητας) «συμβατικές» κεφαλές, είναι ένα όπλο που στη διάρκεια του 3ου παγκόσμιου φτιαχνόταν και αποθηκευόταν, αλλά στον 4ο θα χρησιμοποιηθεί. Χρησιμοποιείται ήδη και όχι μόνο στο αφγανικό και στο συριακό πεδίο μάχης.

Φυσικά η λέξη «πύραυλος» από μόνη της δεν λέει πολλά. Τι βεληνεκούς, με τι τροχιά, με τι φορτίο, εκτοξευμένος από που, σημαδεύοντας τι είδος στόχου, με τι ακρίβεια: αυτά είναι βασικά. Μια σειρά κρατών «αναπτύσσουν» το σχετικό know how και κάνουν δοκιμές με διάφορα βεληνεκή, σε διάφορες τεχνολογικές αναβαθμίσεις. Όλα, φυσικά, γίνονται για την προστασία της ειρήνης…

Να, για παράδειγμα, μια ενδεικτική καταγραφή τέτοιων δοκιμών απ’ τις αρχές του 2017 ως τώρα:

  • H ινδία δοκίμασε έναν agni-2 μεσαίου βεληνεκούς, έναν βαλλιστικό agni-3 μεγάλου βεληνεκούς (από 3.000 έως 5.500 χιλιόμετρα) και έναν διηπειρωτικό βαλλιστικό agni-5 (από 5.500 χιλιόμετρα και πάνω – ICBM). Υποθέτει κανείς ότι με τέτοια πυραυλικά προσόντα το Νέο Δελχί «κάνει ειρήνη» με το Πεκίνο…
  • Το πακιστάν έκανε δοκιμή ενός ababeel μεσαίου βεληνεκούς, με πολλαπλές κεφαλές. Η Ισλαμαμπάντ «κάνει ειρήνη» με το Νέο Δελχί, και το ανάποδο.
  • Η κίνα και η ρωσία έκαναν δοκιμές διηπειρωτικών, και
  • Η Ουάσιγκτον δικές της, πυραύλων minuteman 3 και trident (αυτοί οι τελευταίοι εκτοξεύονται από υποβρύχια). Εδώ μιλάμε γενικά για «επι γης ειρήνη»…

Μετά απ’ αυτά ποιο είναι το πρόβλημα με την βόρεια κορέα (αλλά και με το ιράν – γι’ αυτό μια άλλη φορά…);

Πύραυλοι 2

Κυριακή 9 Ιούλη. Το βορειοκορεατικό καθεστώς μπορεί να είναι άθλιο για τους υπηκόους του (αν και πάντα υπάρχουν αρκετοί που βολεύονται). Όμως το να προβάλλονται πανηγυρικά και παγκόσμια οι όποιες πυραυλικές δοκιμές του είναι, από μόνο του, δημαγωγία.

Όσοι είναι «ειδικοί» αλλά όχι δημαγωγοί υποστηρίζουν ότι οι τελευταίες «μαζεμένες» δοκιμές της Πγιονγκγιάνγκ δείχνουν μεν μια τεχνολογική εξέλιξη, ένα τεχνολογικό βήμα· αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα τέτοια βήματα μέχρι να φτάσει το βορειοκορεατικό καθεστώς σε πραγματική θέση να απειλεί την αμερικανική ενδοχώρα. Θα χρειαστούν κάποια χρόνια, μπορεί και δέκα, και πολλές δοκιμές ακόμα για να έρθει αυτή η στιγμή· τόσο χρειάστηκαν κι άλλες στρατιωτικές «υπερδυνάμεις» για να βελτιώσουν την προώθηση, την ακρίβεια και την δυνατότητα μεταφοράς «βαριών» πυρηνικών κεφαλών για τους δικούς τους πυραύλους. Επιπλέον, δεν υπάρχει καμία διεθνής συμφωνία που να απαγορεύει τέτοιου είδους δοκιμές· ή, διαφορετικά, όλοι είναι «παράνομοι» και όχι μόνο το βορειοκορεατικό καθεστώς.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αυτό που δείχνεται, δηλαδή «ένας τρελός με πυραύλους και πυρηνικά»… Είναι ελαφρά διαφορετικό, και μάλιστα σε δύο επίπεδα. Α) Ένα ακόμα κράτος (φιλικό προς το Πεκίνο) που αμφισβητεί την αμερικανική ηγεμονία στον δυτικό Ειρηνικό / ανατολική ασία, ή/και Β) ένα ακόμα κράτος που θα μπορούσε να «τα βρει» με το άλλο του μισό, τη νότια κορέα, και τότε…

Γιατί ναι μεν θα αργήσει αρκετά η Πνιονγκγιάνγκ να απειλήσει πραγματικά … την Αλάσκα! Αλλά για την αμερικανική βάση στο Guam, στα ανατολικά των φιλιππίνων, κάπου στα δυτικά του Ειρηνικού, δεν ισχύει το ίδιο. Αυτή απέχει γύρω στα 3.000 χιλιόμετρα απ’ την βόρεια κορέα. Και, προφανώς, είναι hot spot για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό…

Πύραυλοι 3

Κυριακή 9 Ιούλη. Πριν λίγους μήνες διάφοροι «ειδικοί» έβαζαν στοίχημα ότι θα γίνει αμερικανική επίθεση στην βόρεια κορέα· εμείς λέγαμε «όχι», ή «όχι ακόμα». Τώρα πάλι το ψοφιοκουναβιστάν “έχει θυμώσει”. Όμως την αμερικανική θαλάσσια ηγεμονία στον Ειρηνικό δεν την απειλεί (σοβαρά…) η βόρεια κορέα· την απειλεί όμως, πολύ σοβαρά, το Πεκίνο. Και δεν είναι μόνο του. Ακόμα κι αν δεν χρειαζόταν να εμπλακεί άμεσα η Μόσχα, με μεγάλη χαρά θα έβλεπε (και βλέπει) τις πρακτικές πλευρές μιας τέτοιας αμφισβήτησης.

Η βόρεια κορέα, λοιπόν, τόσο για τις ηπα όσο και για τους συμμάχους της στην περιοχή (Τόκιο…;) είναι το σαμάρι. Που το βαράει κάποιος για να ακούσει το γαϊδούρι. Πόσο πολύ όμως μπορεί να βαρέσει κανείς το «σαμάρι» αν το ουσιαστικό πρόβλημά του είναι το «γαϊδούρι»;

Ακόμα και το επιτελείο ενός ψόφιου κουναβιού καταλαβαίνει την συνθετότητα του ζητήματος. Ενώ μια επίθεση στη βόρεια κορέα θα ήταν μια “βολική” ιστορία από στρατιωτική άποψη, θα μπορούσε να σημάνει όχι “πόνο” για το “γαϊδούρι” αλλά απώλεια της νότιας κορέας.

Μια τέτοια επίθεση δεν θα εμπόδιζε αλλά μάλλον θα επιτάχυνε τη διαρκή τεχνολογική αναβάθμιση του «λαϊκού στρατού» του κινεζικού καθεστώτος, πολύ πιο απειλητική απ’  τους βορειοκορεάτικους Hwasong-14 και Hwasong-7.

Ανησυχεί η Ουάσιγκτον… Χωρίς να το φωνάζει (πολύ).

Δημιουργική ασάφεια

Τετάρτη 5 Ιούλη. Ο πιο πρόσφατος πύραυλος που δοκίμασε το βορειοκορεατικό καθεστώς είναι άραγε εντελώς ICBM (δηλαδή με ακτίνα πάνω από 3.400 μίλια) ή περίπου; Μπορεί να φτάσει το βόρειο κομμάτι της αμερικανικής ηπείρου ή κτυπάει μόνο τα νησιά / βάσεις του ειρηνικού; Θα μπορούσε να σκάσει στην Αλάσκα και στους φίλους της κυρίας Πέιλιν ή θα έφτανε και στο L.A.;

Αυτά είναι ερωτήματα. Εκείνο που είναι επίσης ερώτημα είναι τι θα κάνει η Ουάσιγκτον, όχι για να προστατέψει τον εαυτό της, αλλά για να δείξει στους συμμάχους της στην ανατολική ασία και στον ειρηνικό ότι “εγώ είμαι εδώ, μην ανησυχείτε”.

Ο “φυσικός” προστάτης του βορειοκορεατικού καθεστώτος είναι το νοτιοκορεατικό. Και όχι από καλωσύνη. Αλλά μόνο επειδή η Σεούλ είναι μέσα στην ακτίνα των κρυμμένων σε σπηλιές κανονιών της Πγιονκγιάνγκ. Και η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να θυσιάσει τη νοτιοκορεατική πρωτεύουσα για να πείσει το Τόκιο ότι “είμαι εδώ”. Θα έχει συνέπειες αν το κάνει.

Το ψόφιο κουνάβι ζητάει διαρκώς απ’ το κινεζικό καθεστώς να μαζέψει το βορειοκορεατικό. Αυτό δείχνει ένα είδος βραχυκυκλώματος ασυνήθιστο για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, ειδικά μετά την 11η Σεπτέμβρη του 2001: ζητάει από έναν βασικό του ανταγωνιστή του να βγάλει τις ηπα απ’ την δύσκολη θέση.

Είναι βιώσιμη αυτή η τακτική, όταν ταυτόχρονα συνοδεύεται από στρατιωτική πίεση στα τεχνητά νησιά που έχει φτιάξει το Πεκίνο στη νότια θάλασσα της κίνας; Δεν μας φαίνεται, αλλά δεν είναι και η αρμοδιότητά μας να ξέρουμε. Καταλαβαίνουμε όμως πως για όσο καιρό η Ουάσιγκτον θα έχει “τα χέρια της δεμένα” στη Σεούλ, η Πγιονκγιάνγκ θα κάνει δοκιμές. Όλο και πιο ICBM.

Όπως αυτούς τους τελευταίους μήνες.

Ο πρόεδρας

Τετάρτη 3 Μάη. Το παρακάτω βίντεο είναι ενδεικτικό (και κατά τη γνώμη μας όχι υπερβολικό) του τι φυράματος είναι η τωρινή αμερικανική διοίκηση. Δυστυχώς πρέπει να ξέρει κανείς μερικά αγγλικούλια για να το παρακολουθήσει.

Κατά τα υπόλοιπα, η βιτρίνα αυτής της διοίκησης, το ψόφιο κουνάβι, έχει πείσει ότι είναι, στα γεράματά του, ο εξής τύπος: αν πάει και τον σκουντήσει κάποιος λέγοντάς του είσαι άντρας ρε; αν είσαι ρίξε καμιά 20αριά πυραύλους στην βόρεια κορέα! αυτός θα δώσει την διαταγή.

Πίνοντας την σαμπάνιά του και κλάνοντας. Όμως τι άλλο αξίζει μια αυτοκρατορία που παρακμάζει εκτός από έναν Κόμμοδο;

Της κορέας 2…

Πέμπτη 27 Απρίλη. Η Ουάσιγκτον και η Σεούλ επιταχύνουν την εγκατάσταση του αντιπυραυλικού συστήματος THAAD (Termonal High Altitude Area Defence), ισραηλινής κατασκευής, στη νότια κορέα. Υποτίθεται ότι το σύστημα είναι ανάλογο των patriot, και ότι μπορεί να αναχαιτίσει πυραύλους μέσου βεληνεκούς (από 880 μέχρι 5.500 χιλιόμετρα). Αν είναι λίγοι…

Και ιδού ένας λόγος που το Πεκίνο ίσως θυμώνει με την Πγιονγκγιάνγκ. Επιδεικνύει έναν στρατιωτικό τσαμπουκά που δεν μπορεί να οδηγήσει με επιτυχία ως το τέλος του μόνη της, χωρίς κινεζική βοήθεια· και απ’ την άλλη νομιμοποιεί την εντατικοποίηση της αμερικανικής παρουσίας στη νότια κορέα, κάτι που το Πεκίνο θεωρεί εχθρικό. Μ’ άλλα λόγια: το βορειοκορεατικό καθεστώς αντικειμενικά δουλεύει υπέρ των αμερικανικών (και ιαπωνικών) συμφερόντων, και εναντίον των κινεζικών.

Εκτός εάν το Πεκίνο εφαρμόζει την συμβουλή: έχε τους φίλους κοντά και τους εχθρούς κοντύτερα.

(φωτογραφία: τα συστατικά του THAAD δεν γίνονται απ’ όλους δεκτά στη νότια κορέα… Εδώ δεν φαίνονται οι διαδηλωτές, μόνο ένα πανό: το πλάνο είναι γεμάτο μπάτσους…)