Καραγκιόζηδες (με πυρηνικά)…

Τετάρτη 6 Μάρτη. Με τούτα και με τ’ άλλα οι νεώτερες γενιές θα διαφθαρούν! Θα νομίζουν ότι πραξικόπημα είναι … δηλώσεις και τιτιβίσματα…

Η Ουάσιγκτον λογάριαζε (και προσπάθησε να το μεθοδεύσει) σε μακελειό στα σύνορα κολομβίας – βενεζουέλας, μέσα σε κούτες από φρυγανιές, γάλατα και ενεργειακά μπισκότα. Απέτυχε. Ο Guaido την είχε κάνει στην κολομβία εν όψει του «μακελειού» για να το παίξει μετά «εξόριστος ματωβαμένος πρόεδρος» (που χρειάζεται στρατό για να εισβάλει / επιστρέψει στο Καράκας). Απέτυχε κι αυτός.

Να μείνει εκτός βενεζουέλας σαν «αυτοεξόριστος πρόεδρος», μετά από εκείνη την αποτυχία, θα σήμαινε απλά την εξαφάνισή του. Τα αφεντικά του του υπέδειξαν να γυρίσει πίσω, και να γίνει «θύμα της δικτατορίας Μαδούρο» (αφού υπήρχε δικαστική απαγόρευση εξόδου του απ’ τη βενεζουέλα). Ήταν μια ακόμα ελπίδα του ψοφιοκουναβιστάν: ότι ο Guaido θα συλληφθεί και θα γίνει «ήρωας». Απέτυχαν τόσο η Ουάσιγκτον όσο και η μαριονέτα του.

Όλα αυτά είναι κωμικά για μια παρακμιακή υπερδύναμη που άλλοτε, όταν ήταν στα πάνω της, οργάνωνε ή/και στήριζε τα πραξικοπήματα (στη λατινική αμερική σίγουρα) με σφαγές και κάθε είδους βαρβαρότητα, σα να ήταν βόλτα στην εξοχή. Τώρα; Τώρα περιμένει να κάνει κάποιο «λάθος» το καθεστώς Μαδούρο, για να έχει να φωνάζει…

Τώρα, λοιπόν, που ο Guaido έχει ελευθερία κινήσεων (και για όσο την έχει…), τι παριστάνει μέσα στη βενεζουέλα; Στην καλύτερη των περιπτώσεων τον «επικεφαλής της αντιπολίτευσης» – τίποτα παραπάνω. Ας το επαναλάβουμε: μετά την 23 Γενάρη που αυτοστέφτηκε βασιλιάς, και μετά την post modern «αναγνώρισή» του από διάφορες παρακμιακές πολιτικές βιτρίνες, κάθε μέρα που περνάει όλος αυτός ο συφερτός χάνει την «δυναμική» που πήγε να δημιουργήσει.

Και το μπλοκ του Καράκας; Η Μόσχα έδωσε συγχαρητήρια στον Μαδούρο που δεν έδεσε τον Guaido…

Κάνουν πλάκα δηλαδή…

(Σε 4 ημέρες, στις 9 Μάρτη, το ερχόμενο Σάββατο, ο Guaido καλεί τους οπαδούς του να διαδηλώσουν .. υπέρ της «προεδρίας» του, και της Ουάσιγκτον… Την ίδια ημέρα, επέτειο θανάτου του Chavez (πέθανε πριν 6 χρόνια), ο Μαδούρο καλεί αντι-ιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις: εναντίον των αμερικάνων και των υπαλλήλων τους.

Τα γραφεία στοιχημάτων ας ετοιμαστούν να βγάλουν λεφτά μέσω πονταρισμάτων στις απαντήσεις της ερώτησης «ποιοί θα είναι περισσότεροι»…)

… και δυνατές αναμνήσεις…

Τετάρτη 6 Μάρτη. Την περασμένη Κυριακή ο εθνικός σύμβουλος John Bolton συνεντευξιάστηκε στο cnn. Ο Bolton είναι 70 χρονών, και στο πόστο που βρίσκεται είναι μια παρηγοριά το να ατενίζει το σπουδαίο παρελθόν του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Δεν είναι σίγουρο ότι η νοσταλγία βοηθάει στην οξύτητα του πνεύματος (εννοούμε: μπορεί και να έχει αρχίσει να τα χάνει, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ο μόνος στην Ουάσιγκτον…). Να μια ενδιαφέρουσα και δηλωτική στιχομυθία:

Bolton: […] Νομίζω ότι απ’ την στιγμή που τα περισσότερα απ’ τα twetts μου γράφονται επίσης και στα ισπανικά, επειδή θέλουμε να απευθυνθούμε ειδικά στη λατινικοαμερικάνικη κοινή γνώμη, ότι πολλοί άνθρωποι, ειδικά απ’ την πολιτική αριστέρα, στο ημισφαίριό μας και σ’ όλο τον κόσμο, καταλαβαίνει τώρα ότι το αποτυχημένο πείραμα του Hugo Chavez και του Nicolas Maduro πρέπει να τελειώσει.

Έτσι, θα ήθελα να δω τον κατά το δυνατόν μεγαλύτερο συνασπισμό που μπορούμε να φτιάξουμε, για να αντικαταστήσουν τον Maduro, για να αντικαταστήσουμε ολόκληρο το διεφθαρμένο καθεστώς. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε.

Δημοσιογράφος: Δεν καταλαβαίνετε όμως ότι η υποστηρίξη των ΗΠΑ σε άλλους βίαιους δικτάτορες σ’ όλο τον κόσμο υπονομεύει την αξιοπιστία της δήλωσης που κάνετε;

Bolton: Όχι, δεν νομίζω ότι ισχύει αυτό. Νομίζω ότι είναι χωριστά θέματα. Και, κοιτάχτε, νομίζω ότι σ’ αυτή την κυβέρνηση δεν φοβόμαστε να χρησιμοποιούμε τις λέξεις Δόγμα Μονρόε. Αυτή [σ.σ.: εννοεί την βελεζουέλα] είναι μια χώρα του δικού μας ημισφαιρίου. Είναι στόχος των αμερικάνων προέδρων απ’ την εποχή του Ronald Reagan το να έχουμε ένα εντελώς δημοκρατικό ημισφαίριο.

Το τόνισα πρόσφατα, στο τέλος της περσινής χρονιάς, ότι έχουμε συγκεντρώσει την προσοχή μας στην τρόικα της τυρανίας, που περιλαμβάνει την Κούβα, την Νικαράγουα και τον Μαδούρο. Ένα μέρος του προβλήματος στη Βενεζουέλα είναι η έντονη παρουσία των Κουβανών, με 20.000 έως 25.000 Κουβανούς στρατιωτικούς εκεί, σύμφωνα με εκθέσεις που έχουν γίνει γνωστές.

Αυτό το θεωρούμε απαράδεκτο. Και γι’ αυτό προωθούμε αυτές τις πολιτικές.

Δύο τα κρατούμενα: πρώτον ο Bolton σηκώνει την κόκκινη σημαία επικεφαλής της μεγάλης πορείας της ανατροπής του Μαδούρο!!… Και δεύτερον, η προσπάθεια αναβίωσης του «Δόγματος Μονρόε»: το 1823 (πριν διακόσια χρόνια…) ο τότε αμερικάνος πρόεδρος James Monroe (οι ηπα είχαν τότε τα 2/3 της σημερινής έκτασης και ήταν κατοικημένες μόνο στην ανατολή…) δήλωσε ότι «οποιαδήποτε προσπάθεια των ευρωπαϊκών κρατών να πάρουν τον έλεγχο οποιουδήποτε ανεξάρτητου κράτους στη βόρεια ή στη νότια αμερική θα θεωρηθεί εχθρική κίνηση προς τις ηπα». Ήταν η αντι-αποικιακή φάση της αμερικανικής ιστορίας. Πριν 200 χρόνια.

Το «δόγμα Μονρόε» εξελίχτηκε, φυσικά, στο αντίθετό του, ειδικά στον 20ο αιώνα: στον άμεσο ή έμμεσο έλεγχο της Ουάσιγκτον πάνω στη λατινική Αμερική – με ολοκληρωτικά καθεστώτα, στρατούς και «αποσπάσματα θανάτου», και όχι με ισπανόφωνα tweets.

Αφού, λοιπόν, ο Bolton σηκώνει (ή έτσι νομίζει) την κόκκινη σημαία, ενημερώνει τους λατινοαμερικάνους (συνολικά) τι τους περιμένει: μια αναβίωση του πιο αιμοβόρου παρελθόντος τους. Κι αν ξεχάστηκαν νομίζοντας ότι αυτό έληξε, τους καλεί να θυμηθούν πριν είναι αργά…

Αν οι Bolton, Pompeo, Abrams και σία δεν έχουν αρχίσει να τα χάνουν (δικαιολογημένο έτσι κι αλλιώς), τότε έχουν αναλάβει την υπόγεια προώθηση του βιβλίου Οι ανοικτές φλέβες της λατινικής Αμερικής, του Eduardo Galeano. Έτσι ώστε ακόμα κι αυτοί που δεν ξέρουν να μάθουν τι σημαίνει «δημοκρατικό ημισφαίριο» με τον τρόπο που το εννοούν οι πιο πάνω…

Με το μπλοκ του Καράκας ίσως;

Δευτέρα 25 Φλεβάρη. Μπορεί τα καθεστωτικά διεθνή μήντια να παίζουν το βιολί τους, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι η “επιχείρηση ανθρωπιστική βοήθεια” του περασμένου Σαββάτου, είχε ισχνά αποτελέσματα – αν μπορεί κανείς να μιλήσει καν για τέτοια. Η στρατοαστυνομία του Μαδούρο δολοφόνησε πράγματι 4 άτομα / διαδηλωτές της αντιπολίτευσης. Αλλά αυτό, μαζί με την λιποταξία τριών ή δέκα φαντάρων ΔΕΝ είναι αυτό που επεδίωκε το ψοφιοκουναβιστάν. Είναι λιγότερο από αμελητέο.

Η κακή μέρα φάνηκε απ’ το πρωί. Στην συναυλία «Live Aid» που διοργάνωσε ο Manson την Παρασκευή το απόγευμα ακριβώς δίπλα στα σύνορα και, μάλιστα, δίπλα στο τέλος της «γέφυρας του ανθρωπισμού» (ώστε το πλήθος να είναι διαθέσιμο την άλλη μέρα για ντου / οδομαχίες με την στρατοαστυνομία του Μαδούρο, από πίσω), επεδίωκε να μαζέψει 200 με 250 χιλιάδες άτομα. Μαζεύτηκαν, βαριά βαριά, 20 χιλιάδες. Με τέτοια ανορεξία δεν γίνεται δουλειά…

Μάλλον γίνεσαι ρόμπα. Η καθεστωτική Washington Post στην πρώτη ηλεκτρονική ανάρτησή της την Παρασκευή έκανε λόγο για «μεγάλο πλήθος 200.000 ατόμων»… Στη δεύτερη ανάρτησή της για το ίδιο θέμα (το Σάββατο το πρωί) έκανε αναφορά στη συναυλία, αλλά τα 200.000 άτομα εξαφανίστηκαν. Στη θέση τους εμφανίστηκαν 14 φορτηγά με 280 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας, σταθμευμένα σε αναμονή δίπλα στα σύνορα, ανάμεσα σε χιλιάδες εθελοντές που κοιμήθηκαν εκεί μετά από μια συναυλία υποστήριξης στη βενεζουέλα, που οργάνωσε ο δισεκατομυριούχος Richard Branson… Στην τρίτη και τελική ανάρτηση, το Σάββατο το απόγευμα, δεν υπήρχε ούτε Branson, ούτε συναυλία, ούτε χιλιάδες εθελοντές. Έτσι, απλά: όποιος πρόλαβε πήρε την δηλητηριώδη μηντιακή τζούρα του.

Ο υπ.εξ. Pompeo έκρυψε τους αφρούς που έβγαζε (για την Σαββατιάτικη αποτυχία του κόλπου «ο ανθρωπισμός ενώνει και πορώνει») πίσω από απειλές Οι μέρες του Μαδούρο είναι μετρημένες. Ο ακροδεξιός γερουσιαστής Marco Rubio, που έχει αναλάβει «προσωπικά» την απελευθέρωση της βενεζουέλα (των πετρελαίων και των υπόλοιπων πρώτων υλών της δηλαδή) τιτίβισε ζητώντας ο Μαδούρο να έχει την τύχη του Καντάφι. Λύσσα και απογοήτευση λέγεται αυτό: είναι αμφίβολο αν ακόμα και οι οπαδοί του Guaido θα ήθελαν να οδηγήσουν τα πράγματα σε «λιβύη της Καραϊβικής». Μάλλον δεν είναι στα όνειρά τους το να φεύγουν / μεταναστεύουν με βάρκες προς την Φλόριντα, όπου ο γερουσιαστής της πολιτείας κύριος Rubio θα τους κλωτσάει στα μούτρα.

Κάθε αποτυχημένο βήμα κάνει πιο πιθανό ένα ακόμα αποτυχημένο βήμα· παρά μια ξαφνική επιτυχία. Ένα μήνα μετά την ανακήρυξη του Guaido σε «πρόεδρο», η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της εκτός και εντός βενεζουέλα έχουν χάσει τον αιφνιδιασμό· και το momentum. Στην καλύτερη περίπτωση γι’ αυτούς, αντί για πραξικόπημα βρίσκεται σε εξέλιξη μια αγρόσυρτη αναμέτρηση, όπου φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη.

Φαίνεται ότι το μπλοκ του Καράκας έχει καλύτερες (και πιο εφαρμόσιμες) ιδέες απ’ τους άξονες γύρω απ’ την Ουάσιγκτον. Αν, όμως, τα πράγματα εξελιχθούν αργά – αργά, τότε όλοι οι πρόθυμοι (της αναγνώρισης του Guaido) θα γίνουν ανέκδοτα…

Σημεία των καιρών…

(φωτογραφία: τα δύο κοντέινερ στο κάτω μέρος της φωτογραφίας, που κλείνουν την γέφυρα, δίνουν ένα μέτρο μεγέθους για το πλήθος της συναυλίας…)

Θα σας τακτοποιήσουμε κι εσάς!

Κυριακή 24 Φλεβάρη. Η απειλή (ή η προειδοποίηση, ανάλογα με το τι καταλαβαίνει ο καθένας), δια χειλέων Pompeo, είναι η εξής: μόλις αποκαταστήσουμε την δημοκρατία στη βενεζουέλα, θα ασχοληθούμε με την αποκατάστασή της στη νικαράγουα και στην κούβα.

Αν έχουμε καταλάβει καλά, η απάντηση των θιγόμενων είναι απλή: “μόλις…”

Αν κάποιος μελετήσει γλωσσολογικά το ζήτημα θα διαπιστώσει ότι η ψοφιοκουναβική διοίκηση (θέλει να) είναι αντιπολίτευση (στην διοίκηση των δημοκρατικών / Οbama). Πράγμα που δεν θα έπρεπε να ξαφνιάζει κανέναν στα μέρη μας, μιας και το φαιορόζ (παραμένει πάντα τέτοιο!) γκουβέρνο διάγει τον κυβερνητικό του βίο επίσης σαν αντιπολίτευση στους προηγούμενους.

Προσέξτε σοφία πρώην διευθυντή της cia και νυν υπ.εξ. στην Ουάσιγκτον:

…Ναι, η κυβέρνηση του προέδρου Trump κάνει, και θα συνεχίσει να κάνει, όχι μόνο για την βενεζουέλα αλλά και για την νικαράγουα και την κούβα. Και το βλέπετε αυτό. Το βλέπετε στις πολιτικές της. Είναι πολύ διαφορετικές απ’ αυτές της προηγούμενης διοίκησης. Αναγνωρίζουν ότι αυτές οι κυβερνήσεις [σ.σ.: εννοεί στο Καράκας, στη Μανάγκουα και στην Αβάνα] μεταχειρίζονται τον λαό τους βίαια, αντιπροσωπεύουν πραγματικούς κινδύνους, κινδύνους ασφάλειας για τον λαό, απειλές στην ιδιωτικότητα, τους αρνούνται βασικές ελευθερίες. Κι αυτά είναι πράγματα που δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν στο δυτικό ημισφαίριο, και οι ηπα υπό τον πρόεδρο Trump εργάζονται συστηματικά όχι μόνο στη βενεχουέλα αλλά και σε κάθε μια απ’ αυτές τις δύο χώρες για να πετύχουν καλά αποτελέσματα για αυτούς τους λαούς. Οι λαοί πρέπει να ηγηθούν αυτών των προσπαθειών. Είμαι σίγουρος ότι είναι αποφασισμένοι να το κάνουν. Ο αμερικανικός λαός θα τους στηρίξει…

Μπαγιάτικες ιδέες! Η «εξαγωγή δημοκρατίας» είναι μοντέλο των ‘90s, και μετράει ήδη τόσες και τέτοιες «επιτυχίες» (αν το δει κανείς ψυχρά) ώστε θα ήταν παράδοξο να την πιστεύουν «λαοί» στα σοβαρά εν έτει 2019 – ακόμα κι αν πράγματι θέλουν (και έχουν κάθε δικαίωμα να θέλουν) αυτήν την (όποια) δυτική δημοκρατία. Είναι μερικά κλικ ζόρι, μόνο, για να έναν νικαραγουανό δημοκράτη να μάθει τι γίνεται, π.χ., στην αραβική χερσόνησο – με τις ευλογίες και τον στρατιωτικό εξοπλισμό των united states. Ή στο αφγανιστάν. Αν δεν πληρώνεσαι, έστω με ταπεινά ποσά (ή ενεργειακά μπισκότα), πως να το φας ότι η Ουάσιγκτον πουλάει σπαρταριστή δημοκρατία με εικοσαετή εγγύηση και πλήθος αξεσουάρ;

Υπάρχει, όμως, κάτι πιο σύγχρονο, που δείχνει την γελοιότητα και την παρακμή των αμερικανικών ιδεολογικών επιχειρημάτων: είναι αμφίβολο πια πόσοι και ποιοί ενδιαφέρονται για οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ την δημοκρατία της κατανάλωσης. Τις ελπίδες, δηλαδή, της τοποθέτησής τους μέσα στο φάσμα των status που σηματοδοτεί το επίπεδο αγορών εμπορευμάτων και συμβόλων. Τα πιο mainstream πειστήρια αυτής της τάσης (πειστήρια που έχουν εξαχθεί συστηματικά και επιθετικά για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες) βρίσκονται, με βεβαιότητα, στον πρώτο κόσμο, άρα και στις ηπα: οι κοκκινόσβερκοι ψηφοφόροι και υποστηρικτές του ψόφιου κουναβιού δεν χολοσκάνε για την δημοκρατία καν στα μέρη τους – πολύ περισσότερο για να την κάνουν κονσέρβα export. Ένα καλό επίπεδο διαβίωσης θέλουν, και έναν γεμιστήρα στα όπλα τους – κι ας σκοτώνει η αστυνομία τους δέκα δέκα τους κολασμένους «αράπηδες» στα πεζοδρόμια των μητροπόλεων απλά επειδή δεν σταμάτησαν σ’ ένα μπλόκο, ή επειδή πήγαν να τρέξουν… Δημοκρατία; Δημοκρατία είπατε; Τι είναι αυτό; Την ησυχία μας και την κατανάλωσή μας θέλουμε κύριε!!!

Παρότι δεν αγνοούμε την επιρροή της προπαγάνδας, αν λάβει κανείς υπόψη του λίγο περισσότερες παραμέτρους απ’ τις υποσχέσεις ή τις απειλές ενός Pompeo, είναι εύκολο, έστω διαισθητικά, να τον αντιληφθεί (κουβανός, νικαρουγουανός ή οτιδήποτε άλλο) σαν αυτό που είναι: ένας κράχτης που κοροϊδεύει, στο μπαλκόνι ενός μεγάρου που καταρρέει.

Το ότι η Ουάσιγκτον νοιώθει να απειλείται ακόμα και απ’ την γειτονιά της (και όχι επειδή η Αβάνα ή το Καράκας έγιναν υπερδυνάμεις, αλλά επειδή το Πεκίνο, η Μόσχα, και άλλοι έχουν γίνει καλή εναλλακτική για αυτά τα καθεστώτα) είναι σαφές. Το να βγαίνει, όμως, ο κράχτης και να φωνάζει ότι «θα σας κανονίσουμε κι εσάς, μόλις τακτοποιήσουμε τον Μαδούρο» είναι φάρσα.

«Μόλις…»

Yankee go home!

Κυριακή 24 Φλεβάρη. Δεν ξέρουμε αν η μαριονέτα Guaido μάζεψε χτες 600.000 υποστηρικτές του (πεινασμένους μέχρι θανάτου) για να πεθάνουν (μέχρι θανάτου… συγχωρείστε μας, αλλά στην εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης όλα είναι δυνατά σαν virtual, κυρίως η ζωή και ο θάνατος). Ξέρουμε με βεβαιότητα όμως ότι σε ένα κράτος με πληθυσμό 32 μύρια, οι 600 χιλιάδες είναι, αναλογικά, λιγότερες από 200 χιλιάδες στο ελλαδιστάν: αρκετοί για να παράξουν εντυπώσεις, λίγοι για εμφύλιο.

Οι δικές μας εντυπώσεις κεντράρουν όμως αλλού. Η μαριονέτα ΔΕΝ μπήκε επικεφαλής της πορείας των υποσιτισμένων συμπατριωτών και οπαδών του, φορώντας το άσπρο κράνος του, έτοιμος να θυσιάσει την ζωή του για τα ενεργειακά μπισκότα του Bolton, του Abrams και του Pompeo – όπως νομίζαμε. Αντίθετα: καβάλησε ένα ελικόπτερο του κολομβιανού στρατού, και την έκανε προς κολομβία μεριά, υπό την προστασία του εκει στρατού – για να κάνει, υποτίθεται, come back / ανθρωπιστική εισβολή προς την μεριά των οπαδών του. Με το συμπάθειο, αλλά εδώ έχει γίνει τερατώδες λάθος στη σκηνοθεσία του πράγματος: «στρατηγός» που εγκαταλείπει τον στρατό του για να πάει με άλλον στρατό είναι, επιεικώς, προδότης.

Το άλλο (χαριτωμένο) που αξίζει προσοχής είναι ότι ο άγγλος δισεκατομμυριούχος Richard Branson (που χάθηκες ρε λεβέντη τόσο καιρό;) οργάνωσε χτες συναυλία στην κολομβιανή πλευρά των συνόρων – μπας και μαζευτεί κόσμος… (Μόλις είχε εκτοξευτεί το διαστημόσκαφος της εταιρείας του για βόλτα γύρω απ’ τη γη, δεύτερη τέτοια εκτόξευση στη σειρά, οπότε γαλήνιος αποφάσισε να ασχοληθεί και με τα ταπεινά του πλανήτη…)

Έχουμε εδώ μια σαφέστατη απόδειξη της παρακμής του αυτά ξέρω, αυτά κάνω. Ή για τόσα είσαστε εσείς οι φουκαράδες… «Live aid concert» τελευταία στιγμή και υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, με το ψοφιοκουναβιστάν να βρυχάται, είναι σα να θέλεις να παρατάξεις Ουρσουλίνες στο Idlib για να προστατέψεις του αγαπημένους σου τζιχαντιστές: καραγκιοζιλίκι πολλών καρατίων! Να όμως που το αυτά ξέρω – αυτά κάνω είναι το επιχειρησιακό δόγμα των ημέρων. Σα να κάνεις τα τελευταία χιλιόμετρα με τη ρεζέρβα, και να ξεμένεις σε νεκροταφείο…

Εννοείται (πως δεν το σκεφτήκατε;): ο Guaido έκανε «εμφάνιση έκπληξη» στη συναυλία! Όχι, δεν τραγούδησε ένα δικό του κομμάτι. Όμως έχει μια τάση που θα δούμε αν ολοκληρωθεί: «αυτοεξόριστος πρόεδρος» – και γλετζές….

Μήπως πάρει υποψηφιότητα για νόμπελ ειρήνης και συγχιστεί το ψόφιο κουνάβι με την αχαριστία του;

Θάνατος από πλήξη

Σάββατο 23 Φλεβάρη. Λοιπόν, εντάξει: υπάρχουν μερικά προβλήματα στη σκηνοθεσία της εφόδου της «ανθρωπιστικής βοήθειας» στη βενεζουέλα: ο Guaidoπρόθυμος της πάνω εικόνας, που έφτασε μαζί με άλλους στα σύνορα με την κολομβία (για να σωθεί…) δεν είναι πειστικός για «πεθαίνω απ’ την πείνα» – το παίζει. Και τον παίζουν: το τιμημένο bbc εν προκειμένω, αλλά όχι μόνο. Σ’ έναν κόσμο (τον πρώτο) που δεν ξέρει εδώ και γενιές τι είναι η πείνα, ακόμα και υπέρβαροι Guaidoπρόθυμοι μπορούν να παριστάνουν τα παιδιά της Biafra…

Υποτίθεται ότι το «σχέδιο 23 Φλεβάρη» πρέπει να έχει διάρκεια. Πρέπει να προκαλέσει παγκόσμια αγανάκτηση που το φονικό καθεστώς Μαδούρο δεν αφήνει τα ενεργειακά μπισκότα να φτάσουν στα στομάχια των πεινασμένων… Πρέπει οι Guaidoπρόθυμοι να το τραβήξουν, ώστε η «παγκόσμια κοινή γνώμη» να υιοθετήσει την ιδέα ότι χρειάζονται τανκς για να διανείμουν την «ανθρωπιστική βοήθεια». Αυτό θα ήθελε ο αμερικανικός σχεδιασμός.

Δεν είναι το «σχέδιο συρία» αλλά το «σχέδιο ουκρανία», ανάποδα. Θα πετύχει; Όχι λέμε. Στην «πίσω αυλή» της η Ουάσιγκτον έχει κάνει τόσα ώστε μόνο άσχετοι θα έπεφταν σε τέτοιες φτηνές παγίδες.

Οι Guaidoπρόθυμοι δεν θα πεθάνουν από πείνα τελικά. Από πλήξη θα πεθάνουν…

Ενεργειακά μπισκότα

Παρασκευή 22 Φλεβάρη. Λίγο πριν το ψόφιο κουνάβι πάει στο Ανόι για την δεύτερη συνάντηση με τον «little rocket man» (αυτή τη φορά «ανάπτυξης») Kim, στις 27 και στις 28, το μαγαζί του θέλει να έχει μια «όξυνση» στη βενεζουέλα. Ή, αυτό υπόσχεται.

To ερχόμενο Σάββατο, η μαριονέτα Guaido, επικεφαλής (όπως λέει) 600.000 εθελοντών (!!!), θα επιχειρήσει να φτάσει στα σύνορα για να παραλάβει τα «ενεργειακά μπισκότα» που του στέλνει ο Pompeo, ο Bolton, και οι υπόλοιποι ανθρωπιστές. Με απλά λόγια, και επειδή θα βρουν μπροστά τους είτε αστυνομία, είτε στρατό, είτε και τα δύο, οι Guaidoπρόθυμοι σχεδιάζουν μια διαδήλωση προς τα σύνορα με σκοπό το θέαμα της σύγκρουσης, δηλαδή της απανθρωπιάς του καθεστώτος Maduro, που τους αφήνει νηστικούς…

Το σχέδιο είναι κάπως καλύτερο απ’ το να εισβάλει ο κολομβιανός στρατός (ή μισθοφόροι) με ρούχα αγιοΒασίλη: θα εξασφαλίσει το πολυπόθητο video όπου η «αστυνομία των χορτάτων» καταστέλει τους «πεινασμένους». Οπωσδήποτε, όμως, οι μοντέρ θα πρέπει να προσέξουν τα πλάνα: να είναι σκελετωμένοι οι διαδηλωτές, να παραπατάνε, να λιποθυμάνε απ’ την πείνα…

(φωτογραφία: O Guaido τραβάει μια selfie, καθώς βρήκε κάτι στο νούμερο του κρανίου του, ενώ ετοιμάζεται για το ανθρωπιστικό θέαμα της ζωής του.

Υπάρχει μια εμμονή στο αμέρικα με τα «άσπρα κράνη». Κάποιοι σχολιάζουν πικρόχολα ότι η Ουάσιγκτον κάνει συνέχεια τα ίδια κόλπα, απ’ τη συρία ως τη βενεζουέλα, επειδή δεν έχει άλλα…)

Απ’ το Καράκας – με το φρύδι σηκωμένο

Τετάρτη 20 Φλεβάρη. Η μαριονέτα έχει ακόμα 3 ημέρες. Για να συμπληρώσει “ένα μήνα προεδρίας στη βενεζουέλα” – ένα μήνα κατά τον οποίο δεν έγινε τίποτα! Εμφύλιος δεν έγινε… Ο στρατός δεν έχει στασιάσει, μάλλον το αντίθετο… Ο αμερικανικός στρατός δεν εισέβαλε, και ξέρουμε ότι για να το κάνει χρειάζεται η έγκριση του κογκρέσσου, που δεν έχει καν ζητηθεί… Ούτε ο στρατός της κολομβίας (ή της βραζιλίας) έχει εισβάλλει…

Είναι αυτά η μεγαλύτερη φάρσα “πραξικόπηματος” στην πρόσφατη ιστορία; Δεν θα αργήσουμε να το μάθουμε οριστικά· αν και είχαμε υποψίες σχετικές μετά τις πρώτες ημέρες…. Οι φίλοι του Guaido συσσωρεύουν φρυγανιές και ενεργειακά ποτά σε συνοριακές αποθήκες στην κολομβία και την βραζιλία. Και το ψοφιοκουναβιστάν διακηρύσσει ότι «το να μην επιτραπεί η είσοδος των φορτίων ανθρωπιστικής βοήθειας στη βενεζουέλα» είναι «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

Έχουν ξεχάσει κάτι, που το ήξεραν ως πρόσφατα, με την υποτιθέμενη χημική επίθεση του καθεστώτος Άσαντ στην Douma: ένα βίντεο που να δείχνει σκελετωμένους βενεζουελάνους να πεθαίνουν στο δρόμο… Χωρίς τέτοιες σπαρακτικές εικόνες πώς σκοπεύουν να πείσουν οι καλοί ανθρωπιστές ότι ο «λαός της βενεζουέλα» (ή, έστω, οι οπαδοί του Guaido…) είναι καταδικασμένοι από ένα ανάλγητο καθεστώς σε θάνατο από πείνα;

Θα ήταν επίδειξη υψηλής ποιότητας χιούμορ: ο στρατός της βενεζουέλα, ευρισκόμενος στα σύνορα, να φωνάζει με μεγάφωνα προς τη μεριά των καλών ανθρώπων: είμαστε εδώ για να παραλάβουμε την ανθρωπιστική βοήθειά σας και να την προωθήσουμε στα ενδότερα… Που είναι τα φορτηγά;

(Μήπως κάτι Bolton, κάτι Abrams και σία έπαθαν συνειδησιακή κρίση και θα τα στείλουν στην υεμένη;)

Όχι γραβάτα· συσίτιο

Τετάρτη 13 Φλεβάρη. Η μαριονέτα της βενεζουέλα ξεκίνησε για πρόεδρος… Αλλά στη χθεσινή συγκέντρωση των οπαδών του στο Caracas το φλέγον ζήτημα ήταν η «ανθρωπιστική βοήθεια» της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της… «Διαδήλωση κατσαρόλα» θα λεγόταν (με μια ορολογία που έχει ξεχαστεί, αν και δεν θα έπρεπε) αφού οι οπαδοί του Guaido πεινάνε… (Ω μωρέ!) Στη χθεσινή συγκέντρωση η μαριονέτα δεν ήταν πρόεδρος… Ήταν καλόγερος…

Ο κύριος αναλώσιμος λοιπόν (ο Guaido) ανακοίνωσε ότι η «ανθρωπιστική βοήθεια» θα μπει στο έδαφος της βενεζουέλα στις 23 Φλεβάρη – σε δέκα μέρες δηλαδή. Θα αντέξουν οι οπαδοί του δέκα μέρες πείνα ή θα έχουμε τίποτα δράματα, να πεθαίνουν στους δρόμους – και να ξεμείνει από υποστήριξη; Το ρισκάρει ο «πρόεδρος», που σημαίνει ότι δεν είναι και τόσο ζόρικα τα πράγματα…

Γιατί, όμως, τέτοια καθυστέρηση; Δέκα μέρες; Γιατί; Ο αναλώσιμος ζήτησε απ’ τον στρατό να επιτρέψει στην ανθρωπιστική βοήθεια να φτάσει στα πεινασμένα στομάχια. Συμπέρασμα πρώτο και προβληματικό: νηστικό αρκούδι διαδηλώνει! Συμπέρασμα δεύτερο και ασφαλές: ο αναλώσιμος προσπαθεί ακόμα να βρει κανά καραβανά της προκοπής να ηγηθεί της εφόδου στα ανάκτορα του Μαδούρο – και δεν βρίσκει. Συμπέρασμα τρίτο και ασφαλές: για πραξικόπημα ξεκίνησε, αλλά ζορίζεται ακόμα και για συσίτια. Συμπέρασμα τέταρτο και συζητήσιμο: ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δυσκολεύεται να περάσει απ’ το στομάχι.

Δεν σας φαίνεται, ωστόσο, αξιοσημείωτο ότι οι οπαδοί των united states στη βενεζουέλα ΔΕΝ διαδηλώνουν πια υπέρ της δημοκρατίας (μέσα ή έξω από εισαγωγικά) αλλά μόνο υπέρ της «ανθρωπιστικής βοήθειας»;

Δεν έχουν πέσει πολύ χαμηλά ακολουθώντας τα αμερικάνικα ιμπεριαλιστικά ζόρια και τις ψοφιοκουναβικές τακτικές;

(φωτογραφίες: Σίγουρα φταίνε τα κινηματογραφικά μας γούστα…  καμμία σχέση ο κάτω με τον πάνω. Εκτός απ’ αυτήν: ότι ο κάτω θα ήθελε να μοιάσει στον πάνω, χωρίς το τέλος του δεύτερου…

Αν δεν ξέρετε, η πάνω φωτογραφία είναι απ’ την ταινία Once upon a time in america, του Sergio Leone· με Robert De Niro, James Woods, Elizabeth McGovern, μουσική Morricone – του 1984…)

Λεπτομέρειες ίσως (χαρακτηριστικές ωστόσο) 1

Δευτέρα 11 Φλεβάρη. Το «πραξικόπημα-που-μπορεί-να-γίνει» (αλλά ας μην βιάζεται κανείς εδώ, ε;) εναντίον του καθεστώτος Μαδούρο, μοιάζει όλο και περισσότερο σαν εκστρατεία δημόσιων σχέσεων και δημιουργίας εντυπώσεων απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της. Κάτι που αν αποδειχθεί θα είναι ο κόλαφος του 21ου αιώνα… Ο εκλεκτός «πρόεδρος» Guaido εξακολουθεί να παρακαλάει τον στρατό της βενεζουέλας να στασιάσει: με ρυθμό έναν συνταγματάρχη το μήνα, σε κανά δυο χρόνια θα έχει έτοιμο το «πολεμικό συμβούλιο» που θέλει. Μετά θα βρει και τα υπόλοιπα…

Εν τω μεταξύ, επειδή διαδίδονται (όχι από τίποτα Β αλλά από καθώς πρέπει καθεστωτικά μήντια) διάφορες τερατολογίες (σας έχουμε προειδοποιήσει ωστόσο για τον εντεινόμενο πληροφορικό πόλεμο παγκόσμια…), να πως έχουν μερικές λεπτομέρειες όταν κάποιος κάνει PR – επειδή δεν μπορεί να κάνει τίποτα καλύτερο.

Α) Η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της έχουν «συγκεντρώσει ανθρωπιστική βοήθεια» στα σύνορα κολομβίας – βενεζουέλας και επείγονται να την μοιράσουν στον αναξιοπαθούντα λαό της δεύτερης. Παρόλο που ο ανθρωπισμός βρίσκεται τόσο κοντά του, αυτός ο λαός δεν δείχνει καμία προθυμία να πάει προς το συγκεκριμμένο σημείο των συνόρων… Για να γίνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα, καταραμένοι οργανισμοί όπως ο οηε και ο διεθνής ερυθρός σταυρός προειδοποίησαν την Ουάσιγκτον να μην κάνει οτιδήποτε χωρίς συνεργασία με τις επίσημες αρχές. Τον Μαδούρο δηλαδή. Με όχι και τόσο έμμεσο τρόπο κατηγορούν την Ουάσιγκτον ότι το τελευταίο που θέλει είναι να μοιράσει ψωμί στους πεινασμένους. Αν και οι σχετικές ανακοινώσεις (των δύο οργανισμών) δεν περιλαμβάνονται στη διασπορά προπαγάνδας δεν παύουν να επηρεάζουν διάφορους· ειδικά τους ίδιους τους βενεζουελάνους.

Β) Η ανθρωπιστική βοήθεια είναι μεν στη θέση της (σε κολομβιανό έδαφος) αλλά το καθεστώς Μαδούρο έχει αποκλείσει την πρόσβαση σ’ αυτό. Πρόκειται για την συνοριακή διάβαση ανάμεσα στην κολομβιανή Villa Silvania και την βενεζουελάνικη Cucuta, που γίνεται μέσω μιας οδογέφυρας.

Μόνο που αυτό το πέρασμα δεν άνοιξε ποτέ μετά το τέλος της κατασκευής του, το 2015…. Είτε για λόγους ασφαλείας είτε εξαιτίας κατασκευαστικών λαθών, η «γέφυρα σκάνδαλο» είναι κλειστή από τότε. Τρία χρόνια τουλάχιστον. Και, επειδή το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, οι υποστηρικτές του ότι «την γέφυρα έχει κλείσει ο στρατός» αναπαράγουν μια φωτογραφία όπου πράγματι η γέφυρα είναι κλειστή – χωρίς στρατό όμως. (Ο καλόπιστος θεατής μπορεί να τον προσθέσει με την φαντασία του…)

Γ) Δεν το ξέραμε, το μάθαμε, και κρίνουμε ότι έχει σοβαρές πιθανότητες να ισχύει. Είτε υπάρχουν είτε όχι ρώσοι μισθοφόροι της wagner στο Καράκας, εκεί που ο αμερικανογκόλιθος Pompeo ανακάλυψε την Χεζμπ’ αλλάχ υπάρχει κουβανικός στρατός. Κάποιοι αναφέρουν 15.000 κουβανούς στρατιώτες στην βενεζουέλα, στη βάση διακρατικής συμφωνίας Καράκας – Αβάνας. Οπωσδήποτε δεν είναι ιδιαίτερα έμπειροι. Όταν και αν χρειαστεί, όμως, να πολεμήσει κάποιος για μια υπόθεση με ιδεολογική επένδυση, μαθαίνει γρήγορα…

Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που η Ουάσιγκτον προσπαθεί να χρησιμοποιήσει πλαστές δικαιολογίες για να… Είναι, όμως, ίσως η πρώτη φορά που δεν μπορεί να το κάνει πετυχημένα· και σίγουρα όχι με την ταχύτητα εκείνη που εκβιάζει αποτελέσματα, όπως για παράδειγμα το 2003, για να “νομιμοποιήσει” την εισβολή της στο ιράκ.

Σε συνδυασμό με την φωτο-απειλή του Bolton ότι «θα στείλει 5.000 πεζοναύτες» να εισβάλουν στη βενεζουέλα (κάτι για το οποίο, το λιγότερο, χρειάζεται έγκριση των «νομοθετικών σωμάτων»…), και τις δηλώσεις του Pompeo (περί Χεζμπ’ αλλάχ) ως τώρα το πράγμα απ’ τη μεριά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού δείχνει μια αγχωτική ισορροπία – στην κόψη του ξυραφιού.

(φωτογραφίες: Πάνω η “είδηση” που κυκλοφορεί, σοβαρά σοβαρά, η οποία απλά κοινοποιεί τα non papers του αμερικανικού υπ.εξ… Κάτω η φωτογραφία που κυκλοφορεί, επίσης σοβαρά σοβαρά. Η βενεζουέλα είναι στο βάθος του δρόμου, και είναι σαφές υποθέτουμε ότι τα εμπόδια έχουν τοποθετηθεί για να σταματήσουν την κυκλοφορία οχημάτων απ’ την βενεζουέλα προς την κολομβία και όχι την εισβολή ανθρωπιστικής βοήθειας απ’ την κολομβία στη βενεζουέλα…)