Οι έγνοιες της παρακμής

Τρίτη 1 Οκτώβρη. Είναι εύλογο ότι αν (οποιαδήποτε) κρατική πολιτική (σαν τεχνική της εξουσίας) διαμορφώνεται με βάση τα συμφέροντα ομάδων αφεντικών, καπιταλιστικών κλάδων και την πρόβλεψη για τις αντιδράσεις όσων θίγονται, αυτή η διαμόρφωση μπορεί να εμφανιστεί σαν εξαιρετικά σύνθετη. Κάποιος που, ακολουθώντας την θεωρία του χάους, θα κατέγραφε συμφέροντα, συμπεριφορές, επιλογές, σχεδιασμούς, ακόμα και αυταπάτες ως την πιο μικρή κλίμακα, την κλίμακα του ατόμου (του ατόμου αφεντικού, ceo, μετόχου, πολιτικού, παρατρεχάμενου, ανώτερου ασφαλίτη, κατώτερου ασφαλίτη, αρχικαραβανά, μεσαίου καραβανά, ειδικού κοινωνιολόγου, ειδικού οικονομολόγου, κλπ κλπ) θα κατέληγε ίσως στο συμπέρασμα ότι είναι πρακτικά αδύνατο να υπάρξει σύνθεση συμφερόντων και, άρα, σταθερή διαμόρφωση κρατικής πολιτικής.

Παρότι, ωστόσο, μια τέτοια εξονυχιστική καταβύθιση στις «ατομικές» τροχιές των αφεντικών και των λακέδων τους θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον πέρα απ’ την αναπαράσταση του «χάους και της τυχαιότητας», στην πραγματικότητα η διαμόρφωση κρατικής πολιτικής είναι λιγότερο σύνθετη. Το παράδειγμα της αμερικανικής παρακμής είναι χαρακτηριστικό.

Καθώς το ένα μετά το άλλο τα διάφορα «όχι ανοικτά πολεμικά μέσα» της Ουάσιγκτον αχρηστεύονται (ή έχουν πολύ μικρότερη αποτελεσματικότητα απ’ την επιδιωκόμενη) τα αφεντικά στην Ουάσιγκτον βρίσκονται όλο και πιο κοντά σ’ ενα σημείο «κρίσης» του διλήματος: να προχωρήσουμε σε στρατιωτικά μέσα ή όχι; Το «όχι» ήταν αυτό που εκπροσωπούσε (χρησιμοποιούμε παρελθόντα χρόνο…) το ψόφιο κουνάβι, σαν τακτική αντιμετώπισης των αντιπάλων, που έχουν προσδιοριστεί με ακρίβεια προ πολλού: Μόσχα, Πεκίνο, Τεχεράνη – και Βερολίνο… Το «όχι στρατιωτικά μέσα» ήταν / είναι οι «κυρώσεις», οι «τιμωρίες», οι δασμοί· ακόμα και οι απειλές για στρατιωτικά μέσα.

Μετά από 3 πυκνά και εντατικά χρόνια εφαρμογής αυτών των «εναλλακτικών» (2017, 2018, 2019) είναι ξεκάθαρο πως είτε απέτυχαν εντελώς, είτε δεν είχαν τα προσδοκόμενα αποτελέσματα. Οι οικονομικές «κυρώσεις» κατά της Τεχεράνης δεν προκάλεσαν την εξέγερση της ιρανικής μεσαίας τάξης και την ανατροπή του καθεστώτος, ούτε μια μόνιμη αποσταθεροποιητική ένταση στο ιράν – όπως ήταν ο στόχος. Οι οικονομικές «κυρώσεις» και οι δασμοί κατά του Πεκίνου γυρίζουν εν πολλοίς μπούμεραγκ· και σε κάθε περίπτωση απλά «φρενάρουν λίγο και για λίγο» την κινεζική καπιταλιστική επέκταση – ο στόχος, όμως, ήταν και παραμένει πολύ μεγαλύτερος. Οι οικονομικές «κυρώσεις» κατά της Μόσχας δεν την εμπόδισαν να αυξάνει την επιρροή της στη μέση Ανατολή και όχι μόνο…

Απομένουν, όλο και πιο καθαρά, τα «στρατιωτικά μέσα»… Εκεί, φυσικά, ανοίγονται διάφορα ενδεχόμενα, ανάλογα με την επιλογή στόχων. Για παράδειγμα η βόρεια κορέα σαν στόχος θα ήταν μια επιλογή all out πολέμου. Το ίδιο προκύπτει και με το ιράν, παρότι η Ουάσιγκτον (και το Τελ Αβίβ) θα ήθελε κάτι «μέτριο», που να μην μοιάζει (και να μην είναι) «κανονικός πόλεμος», αλλά να έχει σίγουρα αποτελέσματα. Αντίθετα η βενεζουέλα μπορεί να μοιάζει μια πιο «εύκολη» και «φτηνή» υπόθεση: ένας στρατιωτικός θαλάσσιος αποκλεισμός και μια εισβολή «μυστηριωδών οπαδών της δημοκρατίας» απ’ την κολομβία (η cia τους εκπαιδεύει έτσι κι αλλιώς) θα μπορούσε να είναι μια επιλέξιμη (προς το παρόν) «επίδειξη πυγμής». Και, κυρίως, μια κάποια διαχείριση του πετρελαϊκού προβλήματος που απασχολεί έντονα την αμερικανική ηγεμονία. (Γι’ αυτό περισσότερα προσεχώς – δεν είναι μόνο όσα φαίνονται…).

Αν τα «στρατιωτικά μέσα», κατ’ αρχήν σε μια κάπως περιορισμένη έκταση και ένταση, είναι ο μόνος τρόπος που έχει απομείνει στην Ουάσιγκτον για να εμποδίσει (;) ή να μετριάσει (;) την παρακμή της, τότε είναι εύλογο ότι το «διάλειμμα μη πολέμου» του ψόφιου κουναβιού έχει φτάσει στο τέλος του. (Πράγματι, το ψόφιο κουνάβι δεν ξεκίνησε κάποιον επιπλέον πόλεμο σε σχέση μ’ αυτούς που κληρονόμησε απ’ την διοίκηση Ομπάμα· ούτε, όμως, σταμάτησε κανέναν, παρότι στα λόγια ήταν σκέτος ειρηνοποιός. Το ότι δεν τα κατάφερε δείχνει όχι μόνο το όριο που είχε πίσω απ’ τις πλάτες τους, αλλά και την ιμπεριαλιστική «μέθοδο», τον «τρόπο», που παρέμενε αυτά τα τρία χρόνια σαν εφεδρεία).

Κι αν αυτό το «διάλειμμα» τέλειωσε, τέλειωσε μαζί και η βιτρίνα του: το ψόφιο κουνάβι. Ο Pence είναι πιο κατάλληλος. Όχι μόνο για τους μήνες της προεδρίας που απομένουν ως τις εκλογές, αλλά και σαν υποψήφιος των συντηρητικών, με βάσιμες ελπίδες εκλογής του τον Νοέμβρη…

Θα αναρωτιόταν κάποιος αν τα πράγματα έχουν γίνει τόσο επείγοντα ώστε το ψόφιο κουνάβι να πρέπει να σχολάσει το γρηγορότερο. Ναι, έχουν γίνει επείγοντα – το δείχνουν διάφορες εξελίξεις, μικρότερες ή μεγαλύτερες, σε όλα τα επιμέρους μέτωπα του 4ου παγκόσμιου πολέμου. Εξίσου σημαντικό μπορεί να είναι, ωστόσο, και το ότι αν το ψόφιο κουνάβι φτάσει ως τις εκλογές του Νοέμβρη έχει πιθανότητες επανεκλογής· πράγμα που (φαίνεται ότι) πρέπει να αποφευχθεί…

Τόσους πρόλαβε να απολύσει στα 3 χρόνια της «βασιλείας» του· φαίνεται ότι έρχεται η δική του η σειρά!

Έτσι γράφεται η ιστορία!

Σάββατο 21 Σεπτέμβρη. Και ο ρημαδοΝικόλας πάντως, ο νέος υπ.εξ., διάδοχος του κόκκινου Κατρού που κι αυτός ήταν διάδοχος του ογκόλιθου, αφήνει ήδη τα ίχνη του στην παγκόσμια ιστορία.

Στις 12 του περασμένου Ιούλη έψαξε στο βιβλίο των καραγκιόζηδων, βρήκε έναν ψηλό που τον είχαν ξεχάσει οι πάντες, και τον αναγνώρισε σαν «πρόεδρο της βενεζουέλα». Ο Guaido δεν ήταν πια (εδώ και μήνες) καν και καν «αυτοανακηρυγμένος μεταβατικός» πρόεδρος. Είχε ξεπέσει (στη διεθνή φιλολογία) σε «αρχηγός της αντιπολίτευσης». Αλλά ο ρημαδοΝικόλας είδε τις παλιές του φωτογραφίες και σκέφτηκε «α, ωραίος φαίνεται…»

Ήταν, άραγε, η συνάντηση μιας μαριονέτας που πέφτει στην μια άκρη του κόσμου μ’ έναν υπ.εξ. που ανεβαίνει σε μια άλλη, που γέννησε αυτό το πολιτικό γεγονός supernova, την ελληνική αναγνώριση ενός τύπου που ήταν, πια, σχεδόν αγνώριστος; Ή ήταν ένα τελικό, εντελώς φιλικό κτύπημα στην πλάτη σ’ έναν Guaido ήδη πεσμένο στο χώμα;

Ποιός ξέρει; Τώρα πάντως αυτός ο εγκάθετος της Ουάσιγκτον νοιώθει ακόμα μεγαλύτερη μοναξιά. Ο Μαδούρο προχώρησε σε συμφωνία με πέντε άλλους, λιγότερο γνωστούς διεθνώς, κομματάρχες της αντιπολίτευσης στο Καράκας. Έχει μια σημασία το τι προβλέπει αυτή η συμφωνία· έχει ακόμα μεγαλύτερη όμως ότι σύντομα ο Guaido θα παραπεμφθεί σε δίκη για σχέσεις με ναρκοβαρώνους της κολομβίας. Έναν από δαύτους, με τον οποίο φωτογραφιζόταν ο «αναγνωρισμένος», τον έδεσε χτες η αστυνομία του Μαδούρο… Κάτι χρήσιμο θα πει…

Και θα μείνουν όλοι με την «αναγνώριση» στο χέρι. Πιο ιδρωμένος απ’ όλους όμως ο ρημαδοΝικόλας: Καλοκαιριάτικα; Τι του ήρθε καλοκαιριάτικα; Τι διεθνή καριέρα ξεκίνησε έτσι, με το να λένε όλοι πίσω απ’ την πλάτη του, “ναι μωρέ, αυτός είναι, ο τελευταίος που αναγνώρισε… το πτώμα” – ε;

(φωτογραφία κάτω: Η αντιπρόεδρος της βενεζουέλα Delcy Rodriguez αριστερά και ο αντιπολιτευόμενος κομματάρχης Timoteo Zambrano δεξιά επιδεικνύουν τα έγγραφα της συμφωνίας).

Γαλανόλευκη πορδή

Σάββατο 13 Ιούλη. Δυναμικά ξεκίνησε το νέο ρημαδοκουλικό υπ.εξ., με τιμονιέρη τον γνωστό σαν “οδοστρωτήρα” των καταλήψεων κυρ Νίκο Δένδια: αναγνώρισε χτες (λέει…) τον Juan Guaido σαν «μεταβατικό πρόεδρο της βενεζουέλας» προκειμένου να προκηρύξει ελεύθερες, δίκαιες και δημοκρατικές προεδρικές εκλογές. Τόσο πομπώδης η επίσημη ανακοίνωση!

Μεγάλη στιγμή για την παγκόσμια ιστορία!!! Μια μικρή λεπτομερειούλα όμως: ο Guaido μπορούσε να δηλώνει «μεταβατικός πρόεδρος» μόνο για ένα μήνα μετά τις 23 Γενάρη («προκειμένου να προκηρύξει εκλογές») σύμφωνα με το σύνταγμα της βενεζουέλα. Ο μήνας εκείνος (που ο Guaido ήταν ο «διεθνώς αναγνωρισμένος μεταβατικός πρόεδρος της βενεζουέλα», αναγνωρισμένος εννοείται βασικά απ’ τις ηπα, τους συμμάχους τους και την λαχανιασμένη ε.ε.) τέλειωσε στις 23 Φλεβάρη 2019, όταν προσπάθησε (και απέτυχε) να κάνει προβοκατόρικη έφοδο, στο όνομα «ανθρωπιστικής βοήθειας», απ’ την κολομβία στη βενεζουέλα. Από τότε και ύστερα, δηλαδή εδώ και 4,5 μήνες, κανείς στον κόσμο δεν αναφέρεται και δεν αναγνωρίζει πια τον Guaido σαν «μεταβατικό πρόεδρο», ούτε βέβαια μπορεί πλέον να «προκηρύξει εκλογές». Είναι, απλά, ένας καϋμένος (και αμφισβητούμενος) «ηγέτης της αντιπολίτευσης».

Να επαναλάβουμε την ημερομηνία: στις 23 Φλεβάρη του 2019 η «μεταβατικότητα» του πράκτορα της Ουάσιγκτον Guaido expired!!! Πάει!! Bye bye! Finito!!!

Οπότε δίκαια ο νέος υπ.εξ. κερδίζει τον θαυμασμό της ασταμάτητης μηχανής με τον εθνο-ιμπεριαλιστικό αναχρονισμό του (ή καταψύκτη του): γειά σου κυρ Γου(α)δοNick με τα ωραία σου!

Απλά πράγματα

Παρασκευή 31 Μάη.Δε νομίζω ότι οποιοσδήποτε έχει εξοικείωση με την κατάσταση στην περιοχή, είτε έχει εξετάσει τις αποδείξεις είτε όχι, έχει βγάλει άλλο συμπέρασμα πέρα απ’ το ότι αυτές οι επιθέσεις έγιναν απ’ το ιράν ή τους αντικαταστάτες του…

Αυτά είπε ο γνωστός σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του ψοφιοκουναβιστάν Bolton, ευρισκόμενος στο Λονδίνο (εν όψει της επίσκεψης του ψόφιου κουναβιού αυτοπροσώπως τις επόμενες ημέρες). Είναι απλό, και δεν χρειάζεται απόδειξη, γιατί αρκεί που το λέει ο Bolton: τα τέσσερα δεξαμενόπλοια στη θάλασσα των εμιράτων τα κτύπησε η Τεχεράνη. Παρόλο, όμως, που δεν χρειάζονται αποδείξεις (είπε) η Ουάσιγκτον θα δώσει μερικές. Από βδομάδα. Είναι large…

Αλλά φαίνεται ότι το πρόβλημα του Bolton δεν είναι οι «αποδείξεις» του. Είναι το ψόφιο κουνάβι, που του αρέσει το πόστο του προέδρου και θέλει να ξαναεκλεγεί του χρόνου. Το ψόφιο κουνάβι έχει μεγάλη βεβαιότητα για την αποτελεσματικότητα των «οικονομικών μέτρων» του και δεν ψήνεται στο πολύ αίμα. Είναι ανθρώπινο: αυτό είναι το όριο ιμπεριαλιστικής αντίληψης ενός κτηματομεσίτη.

Υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις ότι το ψόφιο κουνάβι σκέφτεται να απολύσει τον Bolton. Αφού, όπως είπε χαριτολογώντας, «αν ήταν στο χέρι του John τώρα θα είχαμε 4 πολέμους». Ο Bolton και οι υπόλοιποι σωματοφύλακες έχασαν την εμπιστοσύνη του ψόφιου κουναβιού όταν του υποσχέθηκαν έναν εύκολο και αναίμακτο θρίαμβο στη βενεζουέλα, για να καταλήξουν σε διαδοχικές αποτυχίες. Και, για να το πούμε κομψά, σε ρεζίλεμα.

Το ερώτημα της ασταμάτητης μηχανής είναι: ποιος θα προλάβει να σχολάσει ποιον; Ο ακόμα πιο φασίστας Pence είναι πάντα αντιπρόεδρος· και περιμένει…

Παιχνίδια με τις λέξεις;

Παρασκευή 24 Μάη. Το ξέρετε (υποθέτουμε) καθώς το έχουμε επισημάνει απ’ το καλοκαίρι του 2016. Ακόμα κι αν τα δίκτυα των «social media» έχουν γίνει το αγαπημένο πεδίο της μαζικά και κρατικά / παρακρατικά οργανωμένης παραπληροφόρησης / αποβλάκωσης, τα «επίσημα» media, με βαριά ονόματα και ιστορία, είναι εξίσου βασικοί πυλώνες των προπαγανδιστικών εκστρατειών στον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο.

Αν είναι σχετικά εύκολο να αποδώσει κανείς την απόλυτη ανυποληψία στο σύνολο των «social» δικτύων, η αντιμετώπιση των επίσημων και κυριλέ καθεστωτικών ψεμμάτων είναι πιο δύσκολη. Εδώ δεν πρέπει κανείς να διαγράφει εντελώς «τις γραμμές», αλλά να μπορεί να διακρίνει πίσω από αυτές.

Οι δύο πιο κάτω εικόνες έχουν διαφορά μόλις έντεκα ώρες – και οι δύο σαν τίτλοι για το ίδιο (ηλεκτρονικά αναρτημένο) ρεπορτάζ, των καθεστωτικών new york times. Στον πρώτο τίτλο η μαριονέτα Guaido χαρακτηρίζεται «σκασμένο λάστιχο» – και εξαιτίας αυτού να σκέφτεται να διαπραγματευτεί με τον Μαδούρο… Έντεκα ώρες μετά έγινε η διόρθωση: η μαριονέτα είναι ξανά «ηγέτης της αντιπολίτευσης», οπότε η διαπραγμάτευσή του με τον Μαδούρο μπορεί να εννοηθεί σα να γίνεται από θέση ισχύος….

Το ρεπορτάζ, παραμένοντας το ίδιο, δεν δίνει πόντους στη μαριονέτα. Σαν αποτυχημένος χαρακτηρίζεται. Αλλά ποιος κάθεται να διαβάσει τόσα πολλά γράμματα; Ο τίτλος (οποιοσδήποτε τίτλος) μεταφέρει συμπυκνωμένο το «νόημα» πολύ πιο αποτελεσματικά. Συνεπώς, σ’ αυτό το μικρό αλλά ενδεικτικό παράδειγμα, η δουλειά βρίσκεται στα bold και μεγάλα γράμματα. Αλλού (κι αυτό είναι το συνηθισμένο) προχωράει και στα plain και πολλά…

Αυτή είναι μόνο μια μεταβατική βάση του προπαγανδιστικού πολέμου. Θα έρθουν πολύ χειρότερα…

Το ψοφιοκουναβιστάν κάνει βόλτες στο ρίνγκ

Τρίτη 21 Μάη. Εν τω μεταξύ στην Ουάσιγκτον ασχολούνται με το ποιος καυγάς τους θα είναι ο επόμενος. Το ψόφιο κουνάβι έδωσε μεν μια εξάμηνη παράταση στην επιβολή δασμών στις εισαγωγές ευρωπαϊκών αυτοκινήτων, αλλά ετοιμάζεται να επιβάλει τιμωρίες στις εταιρείες που συμμετέχουν στην κατασκευή του nord stream 2. Το Βερολίνο είναι ήδη με το δάκτυλο στην σκανδάλη – φραστικά μόνο…

Στην “πίσω αυλή” του το ψοφιοκουναβιστάν περνάει μια ασυνήθιστη περίοδο που δεν θυμίζει καθημερινά ότι «all the options are on the table» – κατ’ αρχήν για το Καράκας. Ο λόγος; Βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ του «αυτοανακηρυγμένου» Guaido και του καθεστώτος Μαδούρο, μέσω εκπροσώπων, στο Όσλο, μετά από μεσολάβηση της σουηδίας. Το πιθανότερο είναι ο πρώτος γύρος (τέλειωσε προχτές) να μην είναι face to face επικοινωνία, αλλά μέσω τρίτων.

Άγνωστη η κατάληξη, αλλά σαν ελιγμός εκ μέρους του καθεστώτος Μαδούρο είναι λογικός και βολικός. Σχεδόν 4 μήνες μετά την «διεθνή αναγνώριση» του «αυτοανακηρυγμένου» (που τότε είχε τον τίτλο «πρόεδρος»…), μετά από 4 αποτυχημένες προσπάθειες πραξικοπήματος, και μετά απ’ την άρνηση φασιστοσυμμάχων της Ουάσιγκτον (όπως η Μπραζίλια) να εμπλακούν σε κανονικό πόλεμο στη βενεζουέλα, ο Μαδούρο έχει κρατήσει την θέση του και έχει το πάνω χέρι απέναντι είτε στην αντιπολίτευση γενικά είτε στον Guaido ειδικά. Χρειάζεται όμως ακόμα χρόνο μπας και διορθώσει κάποιες απ’ τις δικές του αμαρτίες.

Στο στόμιο του περσικού κόλπου το μεν ψοφιοκουναβιστάν και οι σύμμαχοι του συγκεντρώνουν στρατό (όχι, ωστόσο, σε ποσότητα τέτοια που να προϊδεάζεται εισβολή), επαναλαμβάνουν δε μονότονα το «είμαστε ειρηνιστές».

Βγάζει γλώσσα όμως το «ειρηνικότατο» καθεστώς του τοξικού. Ο υπουργός του επί της «άμυνας» μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει κατηγορεί την Τεχεράνη ότι κατευθύνει τους Huthis· και ότι το ιρανικό καθεστώς ήταν πίσω απ’ την εντυπωσιακή επίθεση με drones στον βασικό αγωγό πετρελαίου στη μέση της ερήμου.

Ενοχοποιώντας την Τεχεράνη, με τα αμερικανικά όπλα και τις ανάλογες δηλώσεις περί «προστασίας των συμμάχων απ’ την ιρανική aggression» σε απόσταση βόλτας με τζετ σκι, είναι πιθανό ότι το Ριάντ θέλει να αποφύγει τα πολύ χειρότερα. Οι Huthis επέδειξαν, με την επίθεσή τους στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της σαουδικής ααβίας 1000 χιλιόμετρα μακριά, πως έχουν το know how να κτυπήσουν και το Ριάντ, και τον άλλον τοξικό (των εμιράτων), και οτιδήποτε πολύτιμο σ’ όλο το πλάτος του νότου της αραβικής χερσονήσου – χωρίς εμπόδια. Χάλια – και προφανώς οι «φρουροί της επανάστασης» έχουν φροντίσει γι’ αυτά…

Αλλά ο πόλεμος στην Υεμένη ήταν ως τώρα μια χωριστή (και “περιθωριακή”) υπόθεση. Το ότι το Ριάντ προσπαθεί να τον χρησιμοποιήσει (τώρα που κινδυνεύει να ηττηθεί) σαν «ασπίδα» κατά της Τεχεράνης, σε συνδυασμό με τον τυχοδιωκτισμό των χουντοπετροσεΐχηδων που θεωρούν πως έχουν εξασφαλίσει την αμερικανική προστασία και είναι το ίδιο ισραηλινοί όσο ο Netanyahou και το υπόλοιπο καθεστωτικό φασισταριό στο Τελ Αβίβ, δεν μας επιτρέπει να αποκλείσουμε το να επιχειρήσουν να «τιμωρήσουν» αυτοί το ιράν. Δηλαδή; Να κάνουν «κάτι» για να αναγκάσουν την Τεχεράνη είτε να απαντήσει (και όλοι ξέρουν τι θα σήμαινε αυτό), ή να κάνει πίσω (επίσης σαφές).

Μόνοι τους δεν θα μπορούσαν ούτε να το διανοηθούν. Αλλά με τους 100.000 plus τόνους «αμερικανικής διπλωματίας» δίπλα τους plus plus μερικά αμερικανικά «στρατηγικά βομβαρδιστικά» ποιος ξέρει τι διανοούνται;

Ο πνιγμένος απ’ τα μαλιά του πιάνεται – και η εποχή έχει όλο και περισσότερους πνιγμένους.

Μαριονέτα ψάχνει για σκοινιά

Δευτέρα 13 Μάη. Ο τετράκις αποτυχημένος «μεταβατικός πρόεδρος» Guaido (αποτυχημένος αλλά αναγνωρισμένος, ε;) δείχνει να έχει περιπέσει σε μια κοινή, ανθρώπινη κατάσταση: μανιοκατάθλιψη.

Σύμφωνα με δική του προχθεσινή ανακοίνωση «έδωσα οδηγίες στον πρεσβευτή μου στις ηπα Carlos Vecchio (ά λα και πρεσβεία ο μεταβατικός!!!) να συναντηθεί αμέσως με την διοίκηση της southern command και τον ναύαρχό της, για να δημιουργηθεί απευθείας σχέση». Αυτά τα είπε ο μαριονέτας μπροστά στους οπαδούς του – πράγμα που κάνει το αίσχος του ακόμα πιο επαίσχυντο.

Αλλά γιατί ο «μεταβατικός» (και αναγνωρισμένος διεθνώς, ε; τι λέει, για παράδειγμα, ο κυρ Macron επ’ αυτού;) προσπαθεί να παραστήσει ότι είναι ο αληθινός διοικητής της αμερικανικής southern command, και πως όπου νάναι θα την διατάξει να «απελευθερώσει» την βενεζουέλα; Ο ίδιος λέει ότι κάτι τέτοιο είναι «φυσικό», αφού θα πρόκειται για «συνεργασία» και όχι για «εισβολή». Α, τότε εντάξει!

Μωραίνει ο κύριος… Ο Guaido μάλλον νοιώθει ότι τον εγκαταλείπουν οι ως τώρα σύμμαχοί του στην Ουάσιγκτον, πολιτικοί και πράκτορες, και ψάχνει μήπως βρει παρηγοριά στην αγκαλιά καραβανάδων. Αν δεν μπορεί να ψήσει τον στρατό της βενεζουέλας, μήπως τα καταφέρει καλύτερα με τον αμερικανικό; Poor boy: η μόνη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει πια στα αφεντικά του είναι να στείλουν κάποιους killers να του φυτέψουν μια σφαίρα στο κεφάλι· και μετά να πουν ότι τον έφαγε ο Μαδούρο…

Τόσο χάλια…

(φωτογραφία: Στο χθεσινό ρεπορτάζ της γερμανικής καθεστωτικής dw ο μαριονέτας αναφέρεται σαν “αυτοανακηρυγμένος”… “Αυτό”; Μόνος του δηλαδή; Πάνε να καταργήσουν το ψοφιοκουναβιστάν σαν επίσημο “ανακηρυχτή” εκεί στο Βερολίνο;)

Θεωρία και πράξη

Δευτέρα 13 Μάη. Αν, πάντως, ο Guaido μείνει ζωντανός μπορεί να το ρίξει στο διάβασμα. Η αμερικανική διοίκηση «ειδικών επιχειρήσεων» διαθέτει πανεπιστήμιο (αλλοίμονο!) και εξέδωσε πολύ πρόσφατα μια 250σέλιδη ιστορική μελέτη με τίτλο «υποστήριξη στην αντίσταση: στρατηγικός σκοπός και αποτελεσματικότητα». Το πόνημα μελετάει 47 περιπτώσεις εμπλοκής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (και των συμμάχων τους) σε ανατροπές σε διάφορα κράτη, από το 1941 ως το 2003. Εννοείται πως κατά το «πανεπιστήμιο ειδικών επιχειρήσεων» αυτές οι σχεδόν 50 περιπτώσεις είχαν «απελευθερωτικό» στόχο, και οι περισσότερες ήταν πετυχημένες…

Όχι, το καλό πανεπιστήμιο «ειδικών αποστολών» δεν σκοπεύει καμμία έκδοση για τις επιτυχίες της επιχείρησης «stay behind» στην ευρώπη (μόνο;) – ούτε για την εξέλιξή της σε «stay in front» απ’ τις αρχές του 21ου αιώνα και μετά!…

Αλλά η βιβλιογραφική έλλειψη συγχωρείται. Μην πέσουν μαζεμένα όλα. Ας διαβαστεί πρώτα το “support to resistance…” για τα masters του πανεπιστημίου, και βλέπουμε μετά τι θα χρειαστεί για τα διδακτορικά.

Οι Guaido και σία ας δοκιμάσουν πανεπιστημιακή καριέρα… Μερικές φορές πιάνει σαν διέξοδος.

Χαμόγελα στο Καράκας

Δευτέρα 6 Μάη. Η διαρροή του πρωτότυπου του σχεδίου της «αμερικανικής διοίκησης του νότου» (southcom) σίγουρα θα γιορτάζεται ήδη απ’ το καθεστώς Μαδούρο. Πρώτ’ απ’ όλα για την ημερομηνία του εξώφυλλου: 23 Φλεβάρη 2018… Ύστερα από 15 μήνες η «ανατροπή της δικτατορίας στη βενεζουέλα» όχι μόνο έχει αποτύχει παταγωδώς… αλλά και η απογοήτευση για την αποτυχία είναι τέτοια που έχουν ξεσπάσει ήδη οι πρώτοι (σοβαροί) καυγάδες στο ψοφιοκουναβιστάν – για την συνέχεια. Καθόλου πρωτότυπο, όλοι το ξέρουν: η νίκη έχει πολλούς πατεράδες, αλλά η ήττα είναι ορφανή.

Δεν είναι, όμως, μόνο η ημερομηνία. Η επίσημη απόδειξη της ύπαρξης στρατιωτικών αμερικανικών σχεδίων για πραξικόπημα στη βενεζουέλα εδώ και πάνω από ένα χρόνο ενισχύει θεαματικά το καθεστώς Μαδούρο (σίγουρα τους οπαδούς του!) και αποδυναμώνει εντελώς τους καουμπόυδες τύπου Guaido, Lopez και σία. Η διαρροή είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο μιας ιμπεριαλιστικής απόπειρας που είχε ήδη αποτύχει (και μάλιστα σε δόσεις) οικτρά. Τι ειρωνεία όμως, ε; Να αποδεικνύεσαι ο καλύτερος υποστηρικτής του δηλωμένου εχθρού σου!!!

Κι εκεί είναι τώρα το πρόβλημα. Είναι αυτή μια ήττα που η Ουάσιγκτον μπορεί να παραδεχτεί, να χωνέψει έστω και σιωπηλά – χωρίς να κόψουν κάτι Bolton, κάτι Abrams και κάτι Pompeo (ο special one plus στους «3» της περιοχής μας, για να μην ξεχνιόμαστε…) τις φλέβες τους; Όχι, δεν γίνεται.

Το Καράκας (και το ομώνυμο μπλοκ σύμφωνα με την ορολογία της ασταμάτητης μηχανής) αντιμετώπισε μεν με επιτυχία το έλασσον (τις μαριονέτες) – τώρα όμως βρίσκεται απέναντι στο μείζον. Τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό χωρίς proxies. Απευθείας. Η κοινή λογική λέει ότι η Ουάσιγκτον θα μαζευτεί. Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις δεν ισχύει υποχρεωτικά αυτή η ρημάδα η κοινή… (Αν ίσχυε; Αν ίσχυε το 3ο ράιχ δεν θα είχε τσακιστεί στο Στάλιγκραντ…)

Είναι γι’ αυτό που ο ρώσος υπ.εξ. Lavrov λέει σε όλους τους τόνους (με διπλωματική φρασεολογία…) στην Ουάσιγκτον «μην τολμήσετε να…»;

Σύμμαχοι με τα όλα τους

Παρασκευή 3 Μάη. Το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο δείχνει μια αξιοσημείωτη σταθερότητα στις διεθνείς συμμαχικές επιλογές του. Μπορεί κάποιοι να εκπλαγούν που οι τωρινές κυβερνομαριονέτες αυτού του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου / παρακράτους, οι φαιορόζ δηλαδή, και ειδικά αυτό το θρασύδειλο πολιτικό προσωπικό της Κουμουνδούρου δεν καταδίκασε την παραπροχθεσινή απόπειρα πραξικοπήματος στη βενεζουέλα… δεδομένης της υποτιθέμενης ιδεολογικής (μόνο;) «φιλίας» τους με το καθεστώς Μαδούρο…

Κι όμως αυτοί οι τσατσορούφιανοι κυβερνήτες είναι άξιοι των θέσεων και των μισθών τους! Το καταλαβαίνουμε: καταπίνουν με πίκρα το σάλιο τους, βλέπουν εφιάλτες στον ύπνο τους, μερικοί και μερικές μάλιστα μπορεί να κλαίνε διπλά, τριπλά και τετραπλά κάθε 5 Ιούλη… (Ας πούμε ότι είναι η “ημέρα του κροκόδειλου” ή, αλλιώς, «η επέτειος των δακρύων»….) Όμως πάνω απ’ όλα τα «εθνικά συμφέροντα»!!!

Τους αξίζουν όλα τα παράσημα απ’ την μεριά των αφεντικών τους, και την έχουν αποδείξει αυτή την αξία τους. Με τις χούντες και τα ρατσιστικά / φασιστικά καθεστώτα δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Sisi; Μωρέ Sisi! Ισραηλινό απαρτχάιντ; Μωρέ ισραηλινό απαρτχάιντ και ξερό ψωμί! Τοξικός; Ο καλύτερος πελάτης! (λέμε τώρα…) Πάνω απ’ όλα: ζήτω το γιουνάιτεντ ψοφιοκουναβιστάν οφ αμέρικα! Pompeo; «Αδελφέ που είσαι;»!!! Δεν υπάρχει βόθρος στα πέριξ και όχι μόνο, που να μην κάτσει επάνω του η «αριστερή» μύγα – για το καλό της πατρίδας πάντα!

Κατόπιν αυτών, το ότι δεν μπορούν να καταδικάσουν μια απόπειρα πραξικοπήματος στη βενεζουέλα που οργάνωσε ο μεγάλος και καλός σύμμαχος, το ότι δεν μπορούν καν να επιστρατεύσουν τον «αψύ», «τραχύ» πολάκειο τρόπο (ούτε ο ίδιος έχει καμιά όρεξη – χαζός είναι;) για να θίξουν αυτόν τον μεγάλο και καλό σύμμαχο, είναι αυτονόητο.

Κάποιοι, πολλοί, θα πουν «και τι μας νοιάζει εμάς; Ας μας δώσουν κανά τάληρο και είναι ο.κ.». Αυτοί είναι το εθνικό κρέας, η εθνική μάζα που μπορεί να μετακινείται από κόμμα σε κόμμα, αλλά όταν τρώει τα ψίχουλα που πέφτουν απ’ τα τραπέζια των αφεντικών χορταίνει. Κάποιοι άλλοι, λιγότεροι, μπορεί και ελάχιστοι, θα θυμηθούν αυτό: ποτέ μα ποτέ η «εξωτερική πολιτική» ενός κράτους δεν ήταν άσχετη με την «εσωτερική πολιτική» του. Τα «εθνικά συμφέροντα» δεν είναι α λα καρτ, εδώ μπούτι κι εκεί κιμάς!!! Είναι παντού κιμάς – που σύχνα «κόβεται» κατ’ αρχήν εκτός συνόρων…  

Το ότι ο «αριστερός» εθνικισμός ανοίγει τον δρόμο στον «δεξιό» νομιμοποιώντας τον, ποιος θα το καταλάβει πριν να είναι εντελώς αργά;