Βενεζουέλα

Κυριακή 12 Ιούλη. Συνεντευξιαζόμενο σ’ ένα ισπανόφωνο κανάλι της λατινικής αμερικής προχτές το ψόφιο κουνάβι ανήγγειλε ότι …. κάτι θα γίνει με την βενεζουέλα… και θα έχουμε μεγάλη εμπλοκή σ’ αυτό…

Το ψόφιο κουνάβι (ή οι σύμβουλοί του, πράγμα που είναι το ίδιο) φαίνεται να επιδιώκει ένα «νικηφόρο βήμα» κατά του Maduro, ώστε να τονωθεί το προφίλ του «προέδρου με πυγμή». Από πέρυσι το ψόφιο κουνάβι ζητάει απ’ τον στρατό του το ναυτικό αποκλεισμό της βενεζουέλας· αλλά το πεντάγωνο είναι αντίθετο επειδή δεν βλέπει την «τακτική εξόδου» αν τα πράγματα χοντρύνουν. Η αφορμή που βολεύει μια αμερικανική προβοκάτσια τέτοιου είδους είναι η αποστολή, απ’ την Τεχεράνη, φορτίων βενζίνης στο Καράκας. Η πρώτη δόση (4 τάνκερ) πήγε πριν μέρες χωρίς προβλήματα ή εμπόδια απ’ το αμερικανικό ναυτικό· έχει ανακοινωθεί η επόμενη.

Το πρόβλημα που θα μπορούσε να αποκτήσει ένας τέτοιος ναυτικός αποκλεισμός είναι εκείνο που υποδεικνύουν στο ψόφιο κουνάβι οι καραβανάδες του. Επειδή θα είναι μονομερής ενέργεια (και όχι απόφαση του οηε…) θα θεωρηθεί πολεμική ενέργεια – σύμφωνα, άλλωστε, με τη «διεθνή νομοθεσία»... Την προηγούμενη φορά που το ψοφιοκουναβιστάν είχε ανακοινώσει ότι θα κάνει τέτοιο αποκλεισμό ήταν σε βάρος της βόρειας κορέας. Και ο Kim ο little rocket man είχε απαντήσει ότι θα κτυπήσει· πράγμα που ξεπερνούσε τις επιδιώξεις της Ουάσιγκτον.

Δεν θα είναι ευκολότερο αυτό το κόλπο κατά του Maduro, παρότι δεν είναι γνωστό τι όπλα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κατά του αμερικανικού ναυτικού. Πυρηνικά, πάντως, δεν έχει. Παρ’ όλα αυτά η πιθανότητα ενός φιάσκο, μιας στρατιωτικής εμπλοκής μεγαλύτερης απ’ αυτήν που χωράει το προεκλογικό καλάθι του ψόφιου κουναβιού, είναι μεγάλη…

(φωτογραφία: Η αποτυχημένη εισβολή μισθοφόρων στη βενεζουέλα στις αρχές Μάη, οργανωμένη από “άγνωστες” φράξιες του αμερικανικού βαθέος κράτους, ήταν “μικρή εμπλοκή”…)

Τάκλιν στην καρωτίδα

Κυριακή 12 Ιούλη. Ενώ η «γραμμή Trump», αυτή της ανάσχεσης μέσω οικονομικού πολέμου, έχει αποτύχει παντού όπου χρησιμοποιήθηκε (ειδικά κατά της τριάδας Μόσχα, Πεκίνο, Τεχεράνη), η «γραμμή Pence», με ή χωρίς τον ακροδεξιό αντιπρόεδρο στην προεδρική καρέκλα, δεν έχει εμφανιστεί πρακτικά ακόμα. Και ο καιρός περνάει.

Δεν πρέπει να αποκλείσουμε ότι τυπικά μεν μέσα στο «προεκλογικό» πρόγραμμα αλλά ουσιαστικά έξω απ’ αυτό, κάποιες φράξιες του αμερικανικού βαθέος κράτους ψάχνουν έναν «εύκολο στόχο» (ή έναν στόχο που να τον θεωρούν εύκολο) για να κάνουν επίδειξη δύναμης. Ας μην ξεχνάει κανείς ότι το 2020 ξεκίνησε με την δολοφονία του Soleimani και του Muhandis στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, για να ακολουθήσει ένα μπαράζ ιρανικών πυραυλικών επιθέσεων σε αμερικανικές βάσεις στο ιράκ, με πάνω από 100 τραυματίες αμερικάνους πεζοναύτες – που θεωρήθηκε απ’ την Ουάσιγκτον «λογική ανταπόδοση»… Και, στη συνέχεια, αλλεπάλληλες επιθέσεις με ρουκέτες σε διάφορες αμερικανικές βάσεις, από ιρακινούς ένοπλους, με νεκρούς πεζοναύτες, που ανάγκασαν τον αμερικανικό στρατό κατοχής να αναδιπλωθεί εγκαταλείποντάς τες.

Έτσι όμως δεν γίνεται δουλειά: ο στρατός είναι το τελευταίο χαρτί της παρακμιακής άλλοτε αυτοκρατορίας, η οποία έχει να επιδείξει στρατιωτική νίκη που να μην αμφισβητείται απ’ την πανεύκολη εισβολή στον παναμά, στα τέλη του 1989…

Αυτός είναι ο έξτρα κίνδυνος μιας παρακμιακής υπερδύναμης: ότι μπορεί να (αναγκαστεί να) κινηθεί κάνοντας πολύ κοντοπρόθεσμους (και κοντόφθαλμους) υπολογισμούς, με μια διαδικασία επείγοντως…

(φωτογραφία: Θριαμβευτικό αμερικανικό τανκ στην πόλη του παναμά, με μεγάλα λάσο στο πλάι… Σκοπός της αμερικανικής εισβολής ήταν το να ΜΗΝ αναλάβει το κράτος του παναμά τον έλεγχο της ομώνυμης διώρυγας, όπως προβλεπόταν από διεθνείς συμφωνίες. Και στόχος ήταν ο δικτάτορας Noriega, που ήταν επί χρόνια asset της cia… Με δυό λόγια την τελευταία φορά που ο αμερικανικός στρατός νίκησε ήταν σε «φιλικό» το οποίο ήταν και στημένο…)

Άλλες (ελάχιστα φονικές) λεπτομέρειες

Παρασκευή 19 Ιούνη. Δεν είναι μόνο η αφρική που κρατάει ως τώρα «ανάρμοστη στάση» απέναντι στο θέαμα του θανάτου. Ενώ το δάκτυλο δείχνει επίμονα την βραζιλία, άλλα κράτη της κεντρικής ή/και της νότιας αμερικής είναι σα να μην υπάρχουν· επειδή η νεκροπολιτική δεν μπορεί να σπεκουλάρει πάνω τους.

Η κόστα ρίκα, για παράδειγμα, με πληθυσμό 5 μύρια, είχε ως χτες 1.939 διαπιστωμένα κρούσματα – και 12 θανάτους… Ποσοστό θνησιμότητας 0,61% επί των κρουσμάτων και 0,00024% επί του πληθυσμού.

Η βενεζουέλα, με πληθυσμό 32.200.000 είχε ως χτες 3.150 διαπιστωμένα κρούσματα – και 27 θανάτους… Ποσοστό θνησιμότητας 0,85% επί των κρουσμάτων, και 0.00084% επί του πληθυσμού. (Φυσικά ο παλιoMaduro κρύβει τους νεκρούς!!!! Ναι… Αλλά ο Guaido και οι οπαδοί του τι κάνουν; Ούτε ένα βίντεο με νεκρούς στο δρόμο, νταλίκες με φέρετρα, ομαδικούς τάφους…. τίποτα;)

Η ουρουγουάη, με πληθυσμό 3.500.000 είχε ως χτες 849 διαπιστωμένα κρούσματα και 24 θανάτους. Ποσοστό θνησιμότητας επί των κρουσμάτων 2,8% και 0,00068% επί του πληθυσμού.

H κούβα (η «σατανική» κούβα, με το «σατανικό» ιατρικό σύστημα!), με πληθυσμό 11,34 εκατομμύρια, είχε ως χτες 2.200 διαπιστωμένα κρούσματα και 83 θανάτους. Αυτό σημαίνει θνησιμότητα 3,7% επί των κρουσμάτων και 0,00073% επί του πληθυσμού.

Ξέρουμε τι θα πουν οι σαδιστές: εκεί είναι νότιο ημισφαίριο, κάτσε να πιάσει ο χειμώνας και τα λέμε. Αλλά και στη βραζιλία είναι νότιο το ημισφαίριο (με πληθυσμό 211 εκατομμύρια, η θνησιμότητα επί του συνόλου του βραζιλιάνικου πληθυσμού είναι τώρα 0,02%).

Όπως θα προσπαθήσουμε να δείξουμε αύριο μ’ ένα συγκεκριμένο και εντυπωσιακό παράδειγμα, η «τρομερή φονικότητα» του covid 19 ΔΕΝ αποδεικνύεται (το αντίθετο) αν κάποιος θέλει να είναι στοιχειωδώς σοβαρός. Αντίθετα, εκείνο που αποδεικνύεται ως τώρα, είναι πως είτε οι πραγματικοί θάνατοι είτε, ακόμα περισσότερο, οι «φουσκωμένοι» που αποδίδονται στον covid 19, είναι αποτέλεσμα ενός συνδυασμού παραγόντων, που είναι άσχετοι με αυτόν καθαυτόν τον ιό.

Αν φοράς γάντια μπορείς να πιάσεις την εποχή;

Πέμπτη 28 Μάη. Ποιός είναι που λέει τέτοιες αηδίες σαν τις πιο πάνω; Λέγεται Josep Borrell, είναι ισπανός σοσιαλδημοκράτης, τώρα κάθεται στην καρέκλα του «υπ.εξ. της ε.ε.»… Και αυτά τα είπε χτες στο συνέδριο των γερμανών πρεσβευτών. Καθότι, πέρα απ’ τα υπόλοιπα, το Βερολίνο αναλαμβάνει απ’ τον Ιούλιο την προεδρία της ε.ε.

Με άλλα λόγια ο τύπος… δεν ξέρει τι του γίνεται (ντάξει;)

Το πρόβλημα υπάρχει βέβαια: αν κάποιος κοιτάξει πέρα απ’ το σύννεφο ιών, σταγονιδίων και λοιπών αντικοινωνικών υλικών που αφήνει το φτέρνισμα ενός περαστικού, έχουν αρχίσει να πυκνώνουν οι στρατιωτικές κινήσεις σε κάποια “ζόρικα” σημεία του πλανήτη. Το πιο ταραγμένο είναι στη θάλασσα και στον αέρα ανατολικά της κίνας.

Όχι, δεν πρόκειται να αρχίσει παγκόσμιος πόλεμος… Έχει ξεκινήσει προ πολλού. Και, από κοινωνική άποψη, ίσως ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβουμε τον covid-19 είναι σαν ένα απ’ τα καπνογόνα / παραισθησιογόνα αυτού του πολέμου.

Θυμάστε, για παράδειγμα, ένα ιρανικό πετρελαιοφόρο το περασμένο καλοκαίρι / αρχές φθινοπώρου; Λεγόταν Adrian Darya 1, κι αφού είχε κάνει τον γύρο της αφρικής μπήκε στη Μεσόγειο απ’ το Γιβλαρτάρ, πηγαίνοντας να ξεφορτώσει πετρέλαιο στην Λατάκεια, για λογαριασμό του καθεστώτος Άσσαντ… Θυμάστε πόσο το είχε επικηρύξει το ψοφιοκουναβιστάν, πόση φασαρία είχε κάνει για πάρτη του ο Πομπηίας, μέχρι που πέρασε απ’ το μυαλό μας ότι μπορεί να κάνει ακόμα και πειρατεία; Τα θυμάστε αυτά; Έγιναν πριν μόλις 9 – 10 μήνες…

Ε, χτες μπήκε στην αοζ του Καράκας το τρίτο (απ’ τα συνολικά πέντε) ιρανικά τάνκερ που μεταφέρουν βενζίνη στο καθεστώς Μαδούρο. Υπό την προστασία του όποιου ναυτικού της βενεζουέλα και, ενδεχομένως, των ρωσικών πυραύλων που είναι παρκαρισμένοι εκεί… Η διαδρομή που έχουν κάνει είναι μέσω Σουέζ, Μεσογείου, Ατλαντικού…. Αλλά αυτή τη φορά δεν είναι η ανατολική Μεσόγειος που «παίζεται», και ο αγαπημένος σύμμαχος και εταίρος του ελλαδιστάν ο γνωστός plus one Πομπηίας ούτε που το σκέφτηκε να σταματήσει εκεί τον οχτρό… Είναι η πίσω αυλή του ψοφιοκουναβιστάν. Γιατί ως τώρα, παρά τις απειλές, το γενναίο αμερικανικό πεντάγωνο δεν έχει ρίξει μια γερή κλωτσιά και στους δύο ταραξίες, το Καράκας και την Τεχεράνη, την ώρα που σηκώνουν τα μεσαία τους δάκτυλα κάτω απ’ τη μύτη του; Μήπως επειδή ο αμερικανικός στρατός είναι εκτεθειμένος στο ιράκ (και όχι μόνο);

Οι τάσεις (σύγκρουσης…) που προϋπήρχαν όντως επιταχύνονται. Πάλι καλά που οι απλοί υπηκόοι τηρούν τις αποστάσεις του social distancing της μικροκλίμακας… Πάλι καλά που κρύβουν τη μύτη τους: κάτι βρωμάει έντονα.

Never mind. Ότι είναι μακρυά απ’ την μύτη είναι πια πολύ μακριά. Όπως το περιέγραψε κάποιος ινδός: Από γεωπολιτική άποψη, η στρατηγική ανυπακοή του ιράν στις ηπα μέσα στο δυτικό ημισφαίριο είναι μια ενδιαφέρουσα case study όχι μόνο για την παρακμή της αμερικανικής επιρροής στην ίδια την αυλή των ηπα, αλλά για την συνολική αποτελεσματικότητα του concept των «σφαιρών επιρροής» στην παγκόσμια πολιτική…

Ο κόλπος των χοιριδίων

Πέμπτη 14 Μάη. Στις 15 Απρίλη του 1961 οκτώ αμερικανικά βομβαρδιστικά κτύπησαν στρατιωτικά αεροδρόμια της κούβας, προετοιμάζοντας μια “απελευθερωτική” εισβολή. Πράγματι, δυο μέρες μετά, στις 17 Απρίλη, περίπου 1500 παραστρατιωτικοί φασίστες κουβανοί εξόριστοι στις ηπα, εκκινώντας απ’ την γουατεμάλα και τη νικαράγουα (τότε με χουντικά καθεστώτα), με αμερικανικά όπλα και εκπαίδευση (: cia), αποβιβάστηκαν σε μια νοτιοδυτική ακτή της κούβας (στην playa Giron), για να ανατρέψουν την επαναστατική κυβέρνηση στην Αβάνα – ηλικίας μόλις 2,5 χρόνων… Μέσα σε δύο ημέρες ο επαναστατικός στρατός της κούβας είχε «καθαρίσει». Όσοι απ’ τους «απελευθερωτές» επέζησαν έμειναν πολλά χρόνια στις φυλακές. Η Ουάσιγκτον και τα επιτελεία τους δάγκωσαν τις γλώσσες τους και έμειναν να μετράνε τις συνέπειες μιας τόσο κραυγαλέας ήττας. Η αμερικανική αποτυχία έμεινε στην ιστορία σαν «απόβαση στον κόλπο των χοίρων»· ήταν αρκετά πριν την παταγώδη ήττα στο βιετνάμ· και έδειξε πως ακόμα και στην κορύφωση του στρατιωτικού, οικονομικού και πολιτικού τους ιμπεριαλισμού οι ηπα δεν ήταν καθόλου ανίκητες, Εννοείται πως ο Κάστρο, o Tσε και η κουβανική επανάσταση έγιναν παγκόσμια σημεία αναφοράς…

Η προσπάθεια εισβολής στη βενεζουέλα πριν καμμιά δεκαριά μέρες από μερικές δεκάδες μισθοφόρους του γνωστού αγαπημένου του ρημαδογκουβέρνου Guaido, υπό την αιγίδα των αμερικανικών υπηρεσιών, δεν μπορεί καν και καν να διεκδικήσει κάποια ομοιότητα με το 1961! Από καμμία μεριά. Είναι κάτι σαν την φάρσα της “18ης Μπρυμαίρ”! Ο Μaduro σε καμμία περίπτωση δεν είναι ο επαναστάτης Κάστρο· ο Guaido είναι ένας προ πολλού αποτυχημένος καραγκιόζης· και η Ουάσιγκτον βρίσκεται σ’ έναν κατήφορο ισχύος που το αμερικανικό καθεστώς δεν έχει ξαναζήσει· σ’ έναν κατήφορο του οποίου το τέλος δεν έχει φανεί ακόμα. Εν τέλει η αντιμετώπιση των εισβολέων δεν χρειάστηκε καν μέρες· μερικές ώρες ήταν αρκετές – ίσως και η βοήθεια των συμμάχων από μακρυά. Άλλωστε το Καράκας ήξερε έγκαιρα τα πάντα γι’ αυτήν· ακόμα και τα ονόματα των αμερικάνων μισθοφόρων που συμμετείχαν…

Έτσι η εισβολή αυτή απέκτησε το κοροϊδευτικό όνομα “ο κόλπος των χοιριδίων”. Δεν είναι η πρώτη αποτυχία του ψοφιοκουναβιστάν κατά του βενεζουελάνικου καθεστώτος. Αποτυχία ήταν οι υποτίθεται «σεισμικές διαδηλώσεις» που θα έκανε η αντιπολίτευση στο Καράκας, για να ρίξει το καθεστώς Maduro μ’ ένα φύσημα… Αποτυχία ήταν οι “ασφαλείς πληροφορίες” ότι ο στρατός ετοιμάζεται να ρίξει τον Μaduro – ως και φωτογραφίες είχε κυκλοφορήσει η απελπισμένη Ουάσιγκτον απ’ τους «ετοιμοπόλεμους λιποτάκτες»… Αποτυχία ήταν η προσπάθεια «ανθρωπιστικής εισβολής» στη βενεζουέλα, απ’ την μεριά της κολομβίας, τον Φλεβάρη του 2019… Αποτυχία ήταν όλες οι διεθνείς τουρνέ του Guaido… Αποτυχία ήταν η αμερικανο-αγγλο-ευρωπαϊκή προσπάθεια για “διεθνή απομόνωση” του Μaduro… Aποτυχία ήταν το εμπάργκο πετρελαίου σε βάρος του Καράκας….

Μετά από τόσες αποτυχίες, διαδοχικές, επίμονες, και αδύνατο να κρυφτούν, θα άξιζε ίσως μια απάντηση σ’ αυτό: γιατί το ψοφιοκουναβιστάν επιμένει να σπάει τα μούτρα του στη βενεζουέλα; Γιατί; Όταν οι πάντες ξέρουν ότι εκεί υπάρχουν και ρώσοι στρατο-τεχνοκράτες και κινέζοι, γιατί το ψοφιοκουναβιστάν ελπίζει ότι μπορεί να ξεμπερδέψει χωρίς να κάνει κανονικό και ωμό πόλεμο;

Ίσως μια απάντηση βρίσκεται στον ανορθολογισμό που συναντάει κανείς σε πράξεις και επιλογές των «αρχόντων» στην ιστορία, πάντα όταν προσπαθούν να φρενάρουν την παρακμή τους χωρίς να έχουν πια τέτοιο περιθώριο.

Απομένει στον φίλο του Guaido, το γνωστό πολιτικό άστρο που λέγεται ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας και είναι ο τωρινός υπ.εξ. του ένδοξου ελλαδιστάν, να βρει έναν τρόπο να του προσφέρει άσυλο… αν το ψοφιοκουναβιστάν αδυνατεί…

(φωτογραφία πάνω: το γρήγορο άδοξο τέλος μιας αμερικανικής εκστρατείας στην “πίσω αυλή”…

φωτογραφία κάτω: βοήθησαν και οι ρώσοι σύμμαχοι…)

Τσιγάρα για τον «πολιτικό κρατούμενο»!..

Παρασκευή 8 Μάη. Μέσα σ’ αυτόν τον κακό χαμό υπάρχει μια ψυχή που ζει το δικό της μαρτύριο. Θα προτιμούσε να μην έχει σπουδάσει νομική, αλλά ιατρική… νάταν τώρα φημιστός λοιμωξιολόγος / θανατολόγος… να ακολουθεί τις συνταγές του w.h.o. και να τον λατρεύει το πόπολο…

Ο πρώτος αγνός και άδολος έρωτας του ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα, του εξοχότατου υπουργού εξωτερικών με το που ξεκίνησε την καριέρα του το περσινό καλοκαίρι, πάει κατευθείαν για τα κάγκελα. Και βαθιά. (Η αλήθεια είναι πως τριβόταν για καιρό στη γκλίτσα…) Τί έγινε;

Πριν 5 ημέρες, στις 3 Μάη, ντόπιοι εντόπισαν «περίεργα φουσκωτά» να αποβιβάζουν ενόπλους στην ακτή της la Guaira, στη μέση περίπου της βόρειας ακτογραμμής της βενεζουέλα. Ο στρατός έδρασε γρήγορα και έδεσε 13 άτομα, “φορτωμένα”. Πολύ γρήγορα αποδείχθηκε ότι δύο απ’ τους «περίεργους μισθοφόρους» ήταν αμερικανικά «νοικιασμένα πιστόλια»… Με πολύ υψηλές διασυνδέσεις στο ρημαδοκουναβιστάν.

Το κουβάρι ξετυλίχτηκε γρήγορα, καθώς την ευθύνη για την αποτυχημένη (όσο και βλακώδη…) εισβολή στη βενεζουέλα την ανέλαβαν αυτοί που την οργάνωσαν: ένας Jordan Goudreau, παρασημοφορημένο πεζοναυτοφασιστόμουτρο του αμερικανικού στρατού (με “επαίνους” απ’ την κατοχή του ιράκ και του αφγανιστάν…) με άκρες ψηλά στην Ουάσιγκτον· κι ένας Cliver Alcala Cordones, πρώην αρχικαραβανάς στη βενεζουέλα.

Πέρα, όμως, απ’ τις αμερικανικές διασυνδέσεις το φασιστότσουρμο Goudreau (που δήλωσε ότι είχε σκοπό να προκαλέσει εμφύλιο στη βενεζουέλα, να δέσει τον Maduro, και να τον στείλει πακέτο στις ηπα…. μπούρδες! θα τον καθάριζε…) είχε κι ένα αφεντικό στο Caracas. Το μαντέψατε: τον Guaido. Που, σύμφωνα με αποκαλύψεις της καθεστωτικής washington post, είχε δημιουργήσει τον περασμένο Αύγουστο κάποια «στρατηγική διοίκηση», για την οργάνωση πραξικοπήματος στο Caracas με αμερικανική χρηματοδότηση. Πιο συγκεκριμένα ο Goudreau είχε υπογράψει συμβόλαιο με τον Guaido ύψους 213 εκατομυρίων δολαρίων…

Τώρα πια υπάρχουν όλα τα στοιχεία για να κατηγορηθεί ο αγνός και άδολος έρωτας του ρημαδοΓουα(αϊ)δοΝικόλα, o Guaido, για όλα τα είδη των προδοσιών… Προλαβαίνει – δεν προλαβαίνει να την κάνει… Αν, παρ’ ελπίδι, του συμβεί το χειρότερο (το καλύτερο για τους βενεζουελάνους…) ο γενναίος έλληνας υπ.εξ. που τον έχει αναγνωρίσει (η σχέση τους είναι νόμιμη δηλαδή…) ξέρει τι πρέπει να κάνει…

(Σα να μην έφταναν όλα αυτά, οι ευφάνταστοι σχεδιαστές της εισβολής στη βενεζουέλα την είχαν ονομάσει «operation gideon». Αυτό ήταν το όνομα μιας επιχείρησης εκκαθάρισης 1.500 ντόπιων αράβων / παλαιστίνιων απ’ την ευρύτερη περιοχή της Beit She’an, το 1948…

Τί δουλειά είχε ο Gideon στη λατινική αμερική; Τί έμπνευση ήταν αυτή; Άγνωστες οι βουλές…)

(φωτογραφία: Ένας απ’ τους επίδοξους απελευθερωτές της βενεζουέλα – αυτός μπροστά, με την ιατρική μάσκα… Άραγε τα συμβόλαια που υπογράφουν περιλαμβάνουν κανονική μισθοδοσία ακόμα κι αν καταλήξουν φυλακή;)

Παλιά – και καινούργια 2

Σάββατο 18 Γενάρη. Πριν λίγες ημέρες, στις 9 του Γενάρη, όταν το ψόφιο κουνάβι καμάρωνε μετά τις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στο ιράκ ότι «σιγά, δεν έγινε τίποτα…», είπε κάτι που είναι μεν γνωστό, δεν σημειώθηκε όμως ούτε αξιολογήθηκε η «θέση» του μέσα σε ένα λίγο – πολύ πολεμικό ανακοινωθέν. Το ψόφιο κουνάβι θύμισε ότι «τώρα δεν έχουμε ανάγκη το πετρέλαιο της μέσης Ανατολής, αφού έχουμε γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο». Πράγματι: το 2019 οι ηπα «έβγαζαν» 15 μύρια βαρέλια την ημέρα, η σαουδική αραβία (δεύτερη) 12 μύρια, η ρωσία σχεδόν 11 μύρια, και ακολουθούσαν το ιράκ (με 4,5 μύρια) και το ιράν (με σχεδόν 4 μύρια). Ανάλογη ήταν η κατάσταση στην παραγωγή φυσικού αερίου: πρώτες οι ηπα, δεύτερη η ρωσία, τρίτο το ιράν, τέταρτο το κατάρ και πέμπτος ο καναδάς. (Βέβαια η αμερικανική παραγωγή είναι στο μεγαλύτερο μέρος της περιβαλλοντικά καταστροφική: fracking…)

Στην πράξη οι ηπα δεν είναι εντελώς αυτάρκεις σε υδρογονάνθρακες. Είναι αναγκασμένες να εισάγουν ορισμένες ποσότητες πετρελαίου, λόγω ποιοτικής κατωτερότητας κάποιων δικών της κοιτασμάτων (που απαιτούν πολύ ακριβότερα διυλιστήρια). Σε γενικές γραμμές ωστόσο, προς το παρόν, ο κομπασμός του ψόφιου κουναβιού έχει υλική βάση. Τι σημαίνει όμως πρακτικά; Όχι ένα αλλά τουλάχιστον δύο σοβαρά πράγματα.

Πρώτον, όντας σχεδόν αυτάρκεις σε υδρογονάνθρακες οι ηπα μπορούν να αντιμετωπίζουν την μέση Ανατολή και όχι μόνο (είτε συνολικά είτε ανά περιοχή και κράτος) σαν κάτι διαφορετικό απ’ ότι πριν 20 ή 30 χρόνια: σαν προμηθευτές των εχθρών τους (της κίνας ή/και της ε.ε.). Αυτό, με τη σειρά του, σημαίνει ότι μπορούν να καταστρέφουν αυτά τα κράτη, και πάλι κατά βούληση, εφόσον έτσι πρόβλημα (ενεργειακό) θα έχουν οι αντίπαλοί τους και όχι οι ίδιες. Αυτό ισχύει για το ιράκ και το ιράν, θεωρητικά ισχύει και για την σαουδική αραβία, τα εμιράτα και το κατάρ (ως προς το φυσικό αέριο), όπως ισχύει για την λιβύη, την βενεζουέλα, και τα αφρικανικά κοιτάσματα. Η εναλλακτική (ή και το συμπλήρωμα) της καταστροφής υδρογονανθράκων που προορίζονται για τους αντιπάλους είναι ο έλεγχός τους απ’ τον αμερικανικό στρατό… Η πειρατεία δηλαδή.

Δεύτερον, η Ουάσιγκτον μπορεί να ελπίζει ότι θα συντηρήσει το μοντέλο του «πετροδόλαρου» (της διεθνούς τιμολόγησης των υδρογονανθράκων με δολάρια) κυρίως αν επιβάλλει τις πωλήσεις της δικής της παραγωγής· ή της παραγωγής πολύ στενών (και αυστηρά ελεγχόμενων) συμμάχων. Αυτό συμβαίνει ήδη, σαν πόλεμος, με τις τιμωρίες και τις «κυρώσεις» που επιβάλλει η Ουάσιγκτον στα ευρωπαϊκά κράτη για την αγορά ρωσικού φυσικού αερίου (το οποίο θα τιμολογείται σε ευρώ / ρούβλια)· αλλά και με την αμερικανική προτίμηση σε ανατολικομεσογειακά κοιτάσματα, αν αυτά είναι ισραηλινά, ελληνικά ή/και νοτιοκυπριακά (αν και όποτε βρεθούν).

Με δυο λόγια: γίνεται ήδη πόλεμος, που δεν είναι ο τυπικός εμπορικός (“πάρε από μένα, είμαι καλύτερος”) αλλά αφορά τους παγκόσμιους συσχετισμούς δύναμης γύρω απ’ την αμερικανική ιμπεριαλιστική παρακμή.

Φρέσκα κουλούρια!

Πέμπτη 16 Γενάρη. Πριν 10 (ολογράφως: δέκα) ολόκληρες μέρες, κάτω απ’ τον τίτλο Κουράγιο! κοροϊδεύαμε τον ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα για τον αγαπημένο του στη βενεζουέλα (τον Guaido), που έχασε και το πόστο του προέδρου της εθνοσυνέλευσης, μετά την μεταστροφή διάφορων οπαδών του. Γράφαμε ειρωνικά:

Κουράγιο γύπα ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα! Κουράγιο! Η ασταμάτητη μηχανή δεν θα αλλάξει το παρατσούκλι σου. Κι αν ξέμεινες από προεδρική αγάπη και φιλία, προσευχήσου στον Haftar. Πάλι ρημαδοΓουα(αϊ)δοΝικόλα θα σε λέμε (δεν θα σε αλλάξουμε σε ρημαδοΧαφταροΝικόλα, όχι!).

Δεν πρέπει να αλλάζουν όνομα τα όρνια, ακόμα κι αν είναι εθνικά…

Πού να ξέραμε οι ανόητοι! Πού να ξέραμε πως ο τηλέγραφος ανάμεσα στην ελληνική πρεσβεία στο Καράκας (ή, αν δεν υπάρχει εκεί, κάπου γύρω) και το υπουργείο του γύπα είχε χαλάσει (μάλλον). Και ότι τα νέα ήρθαν με γράμμα, με ένα εμπορικό πλοίο, που όσο νάναι έκανε καιρό να περάσει τον Ατλαντικό.

Χθες λοιπόν, ξαναλέμε: χθες, 15 Γενάρη, το μαγαζί του ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα κτύπησε κεραυνοβόλα, αφήνοντας εμβρόντητο για την ταχύτητα των αντιδράσεών του όχι απλά τον πλανήτη αλλά τον γαλαξία ολόκληρο:

 …Σε ανακοίνωσή του, το υπουργείο Εξωτερικών εκφράζει τη βαθιά ανησυχία του “για τα πρόσφατα σοβαρά γεγονότα που έλαβαν χώρα στη Βενεζουέλα και είχαν ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση, από τις δυνάμεις ασφαλείας, της εισόδου στην Εθνοσυνέλευση και τη μη άσκηση του εκλογικού δικαιώματος του Προέδρου της Εθνοσυνέλευσης και μεταβατικού Προέδρου της χώρας, Χουάν Γκουάιδο, καθώς και βουλευτών της αντιπολίτευσης, κατά τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Εθνοσυνέλευσης”. Οι ενέργειες αυτές, σημειώνει το υπουργείο Εξωτερικών, συνιστούν ευθεία παραβίαση των δημοκρατικών αρχών, της λειτουργίας του κράτους δικαίου και της ελευθερίας της έκφρασης, ενώ αποτελούν ουσιώδη παρεμπόδιση της λειτουργίας του μόνου νόμιμα και δημοκρατικά εκλεγμένου θεσμού στη Βενεζουέλα…

Ο γύπας περίμενε μήνες μέχρι να αναλάβει το πόστο του υπ.εξ. για να αναγνωρίσει τον Guaido – όταν τον είχαν ξεχάσει σχεδόν όλοι. Τώρα, που τον παρατάνε και οι οπαδοί του, βελτίωσε την ταχύτητά του.

Να γιατί ζηλεύουν το ελλαδιστάν και το ρημαδογκουβέρνο του στας ευρώπας και δεν τολμούν να το καλέσουν να αναγνωρίσει και τον «τζενεράλ» στο Βερολίνο: στα λεξικά η λέξη «αστραπή» έχει δίπλα την φωτογραφία του γύπα…

Κουράγιο!

Δευτέρα 6 Γενάρη.Το 2019 αντιπροσώπευες τις ελπίδες του έθνους, αλλά σήμερα είσαι η μεγαλύτερη απάτη του. Είσαι ένα όνειρο που έγινε εφιάλτης, που ο καιρός του πέρασε…

Μ’ αυτά τα όχι και τόσο κομψά λόγια ένας απ’ τους βουλευτές άλλοτε υποστηρικτές του Guaido ονόματι Jose Brito, τον διαολόστειλε χτες όταν, στην ψηφοφόρια για την προεδρία της «εθνικής συνέλευσης», ο Guaido σχόλασε χωρίς αποζημίωση και αντικαταστάθηκε απ’ τον Luis Parra. Τον οποίο ψήφισαν όχι μόνο οι βουλευτές του Maduro αλλά και κάμποσοι απ’ τους πρώην οπαδούς του Guaido.

Όπως είναι γνωστό αυτός ο Guaido το μόνο αξίωμα που ευτύχησε να έχει στη ζωή του ήταν του προέδρου της «εθνικής συνέλευσης». Πατώντας πάνω σ’ αυτό, και με τα βίντζια της Ουάσιγκτον, προσπάθησε πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή, να ανέβει ψηλά. Πολύ ψηλά. Να γίνει ένας τσανακογλύφτης πρόεδρος για λογαριασμό της Ουάσιγκτον. Τον αναγνώρισαν πολλοί και διάφοροι διεθνώς όταν έμοιαζε σαν η «ελπίδα» – μεταξύ των οποίων και τα περισσότερες απ’ τις ευρωπαϊκές πολιτικές βιτρίνες. Μην χάσουν…

Απέτυχε, κι αυτό είναι γνωστό. Κι αυτός και οι πατρώνες του. Όμως μέσα απ’ την ζούγκλα αυτού του παλιόκοσμου, εκεί που ο Guaido είχε πέσει στα μαύρα πανιά αφού όλοι τον είχαν ξεχάσει και ξεγράψει, το περασμένο καλοκαίρι, πετάχτηκε ένας γύπας μέσα απ’ τις φραγκοσυκιές για να του δώσει νέες ελπίδες (γιατί όχι και ώθηση;). Αν για όλον τον υπόλοιπο πλανήτη ο Guaido ήταν ήδη ένα αποτυχημένο, χρεωκοπημένο πυροτέχνημα, για τον γύπα και την νωπή κυβέρνηση ήταν ο πρόεδρος της καρδιάς του(ς). Η πρώτη του αναγνώριση σαν υπουργού εξωτερικών του διάσημου ελλαδιστάν…

Κουράγιο γύπα ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα! Κουράγιο! Η ασταμάτητη μηχανή δεν θα αλλάξει το παρατσούκλι σου. Κι αν ξέμεινες από προεδρική αγάπη και φιλία, προσευχήσου στον Haftar. Πάλι ρημαδοΓουα(αϊ)δοΝικόλα θα σε λέμε (δεν θα σε αλλάξουμε σε ρημαδοΧαφταροΝικόλα, όχι!).

Δεν πρέπει να αλλάζουν όνομα τα όρνια, ακόμα κι αν είναι εθνικά…

(φωτογραφία πάνω: Μην ρωτήσετε που είναι ο ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας… Τραβάει την φωτογραφία – χαζά!…

Κάτω: Ο καινούργιος είναι ο δίπλα στον παλιό. Άμα δεν αρέσει στον ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα, να κλάψει στον ώμο του Sisi, που είναι συμπονετικός…)

Υπενθύμιση 1

Παρασκευή 27 Δεκέμβρη. Χωρίς κανέναν συναισθηματισμό και χωρίς καμμία συμπάθεια, με σκέτο και καθαρό ρεαλισμό, η ασταμάτητη μηχανή πρέπει να σας θυμίσει κι αυτό: οι ίδιες ακριβώς «αναθεωρητικές δυνάμεις», δηλαδή η Μόσχα, το Πεκίνο, η Άγκυρα και η Τεχεράνη, στήριξαν – και το έκαναν αποτελεσματικά ως τώρα – το καθεστώς Μαδούρο στη βενεζουέλα. Στην «πίσω αυλή» και στη μύτη του ψοφιοκουναβιστάν. Βραχυκυκλώντας έναν σχεδιασμό τον οποίο διάφοροι (συμπεριλαμβανομένων ανόητων εχθρών του αμερικανικού ιμπεριαλισμού) είχαν θεωρήσει 100% σίγουρο ως προς την αποτελεσματικότητά του.

Ο τρόπος που έγινε εκείνο το βραχυκύκλωμα (όπως, με άλλους όρους, ο τρόπος που βραχυκύκλωσε σε μεγάλο βαθμό το σχέδιο του άξονα στο συριακό πεδίο μάχης) δεν είχε σχήμα ευθείας. Δεν ήταν «μοντέρνος» με την έννοια των στάνταρτς του 20ου αιώνα. Ο Maduro δεν έδεσε τον Guaido, ούτε τον έριξε στο πιο βαθύ μπουντρούμι, όπως θα είχε κάνει άλλος στη θέση του πριν 50 χρόνια. Αντίθετα τον άφησε να κινείται ελεύθερα, να οργανώνει τις προβοκάτσιές του· έτσι ώστε «φαινόταν» σαν αυτός (και οι σύμμαχοί του στην Ουάσιγκτον) να έχει το πάνω χέρι. Κι όμως: φρόντιζε να αποτυγχάνει σε κάθε επιμέρους βήμα του… Κι έτσι το εγχείρημα / πραξικόπημα δεν κτυπήθηκε – κατά – μέτωπο. Μεθοδεύτηκε το σάπισμά του, αργά, σταθερά και υπομονετικά…

Γιατί κάνουμε αυτήν την υπενθύμιση; Επειδή το θέαμα και η δημαγωγία κουρντίζουν τις «μοντέρνες» εννοήσεις της πραγματικότητας σαν αντιπερισπασμό ή/και συσκότιση· ας πούμε τις αναμονές «κατ’ ευθείαν συγκρούσεων». Δεν θα αργήσουν. Εν τω μεταξύ όμως μια καλή μερίδα των αφεντικών του πλανήτη ελίσσεται με τρόπους που εύκολα μοιάζουν «ανορθόδοξοι». Γενικά μιλώντας οι παλιές βεβαιότητες (συμπεριλαμβανόμενων των τρόπων σκέψης που, ακόμα και στις δόξες τους, ήταν ανεπαρκείς) επιβιώνουν για πολύ περισσότερο καιρό απ’ όσο τους αναλογεί από ιστορική άποψη. Κι έτσι ο καπιταλισμός γίνεται “ανεξήγητος”…

Ενώ οι αφελείς πιστεύουν ότι βλέπουν μια «κλασσική παρτίδα σκάκι», η παρτίδα δεν είναι πια διδιάστατη. Είναι τρι-, τετρα-, πεντα-διάστατη…