Ζήτω οι βαθιές φιλίες!

Πέμπτη 25 Ιούλη. Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα; Μπααα… Είναι μερικοί που και όνομα έβγαλαν και γουστάρουν. Δεν θα μας απασχολούσαν πια. Aλλά το γεγονός ότι οι family affairs της Κουμουνδούρου με έναν απ’ τους χασάπηδες της Maidan συνεχίζονται θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Για πολλούς λόγους.

Προσέξτε την ημερομηνία: 22 Ιούλη. Παραπροχθές. (Αν τους πούμε κι αυτούς του συ.ριζ.α. τσατσορούφιανους θα είμαστε υπερβολικοί, ε;)

Η αιώνια λιακάδα ενός τενεκέ

Τετάρτη 14 Νοέμβρη. Την προσωποποίηση την έχουμε για την ειρωνεία μας· ή, απλά, για να συνενοούμαστε. Όμως δεν είναι όλα για γέλια.

Ο εξοχότατος πρωθυπουργός δικαιολόγησε απόλυτα το παρατσούκλι «τενεκεδένιος» που του έχουμε αποδώσει όταν, μιλώντας τις προάλλες στο συνέδριο των γερμανών σοσιαλδημοκρατών, δήλωσε ότι τον Ιούλη του 2015, «… με καθαρό μυαλό εκτίμησα οτι … η επιλογή της εξόδου από το ευρώ και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, που σε κάποιους ακουγόταν εξόχως επαναστατική και αριστερή επιλογή, ήταν στην πραγματικότητα η επιλογή της ολικής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, προς όφελος αυτής της ελίτ…» Και είναι δίκαιος (και ήπιος) ο χαρακτηρισμός «τενεκές» επειδή αυτό το άτομο δεν έχει ούτε μισό γραμμάριο αξιοπρέπειας: είναι ικανός να παραγράψει / ξαναγράψει την ιστορία, προκειμένου να πλασσαριστεί σαν οτιδήποτε· ανάλογα με το κοινό του. Είναι ικανός να παραγράψει / ξαναγράψει την ιστορία, παριστάνοντας τον «ήρωα»… Και μάλιστα την ιστορία μόλις πριν 3,5 χρόνια. (Τα είπε αυτά στους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες. Νόμισε ο δύστυχος ότι δεν ξέρουν με το νι-και-με-το-σίγμα τι εστί ελλαδιστάν… Τους πέρασε για ψηφοφόρους στα Πάνω Τραμπάκουλα….)

Όχι λοιπόν! Ο τενεκεδένιος (και ολόκληρος ο φαιορόζ κυβερνητικός συνασπισμός του, όλα τα στελέχη της Κουμουνδούρου και των αδελφών ψεκασμένων, όλα τα μέλη των κομμάτων τους και οι ψηφοφόροι τους, αλλά και σχεδόν το σύνολο του πολιτικού φάσματος, απ’ τους φασίστες ως την άκρα αριστέρα) ανήκαν ως και τον Ιούλη του 2015 στο εθνικό «κόμμα της δραχμής»! Ο τενεκεδένιος ήταν ο σημαιοφόρος του μαζικού, εθνικού μπλοκ, υπηρετώντας την διαταξική συμμαχία των λούμπεν αφεντικών με την μεγάλη μάζα των λούμπεν μικροαστών (ωφελούμενοι του πολιτικού προσοδισμού άπαντες). Απ’ τους φαρμακοβιομήχανους μέχρι τους μικρομεσαίους ξενοδόχους, απ’ τα αγροτοαφεντικά μέχρι τους εμπόρους και τους βιοτέχνες, απ’ τον «λαό των αγανακτισμένων» μέχρι το παπαδαριό και διάφορους διάσημους οικονομολόγους του σκοινιού και του παλουκιού, όλοι ως τον Ιούλη του 2015 ορκίζονταν στην «εθνική απελευθέρωση» του «εθνικού νομίσματος». Στο κάτω κάτω είχαν ψηφίσει υπέρ της «εξόδου» σ’ εκείνο το δημοψήφισμα που ο τενεκεδένιος και η κυβέρνησή του τους κάλεσαν να ψηφίσαν «όχι» («όχι» στον αέρα, στα ξεκούδουνα, «όχι λάστιχο», αφού δεν υπήρχε συγκεκριμένο και πραγματικό ερώτημα…) αφήνοντας άλλους στη χαρά των συμφερόντων τους και άλλους στα σκοτάδια της βλακείας τους, ενωμένους ωστόσο μέσα στην «εθνική υπερηφάνεια της δραχμής»… Ενόσω, οι πιο πονηροί ανάμεσα σ’ όλους αυτούς, είχαν αδειάσει τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους, και είχαν μεταφέρει τα ευρώ τους, για σωτηρία και αυγάτισμα, σε εκτός συνόρων parking…

Κανένα «καθαρό μυαλό» δεν είχε ο τενεκεδένιος όταν πήγε να κάνει τον τελικό εκβιασμό του (όπως νόμιζε) στην ευρωζώνη! Κι αν μετά από 17 ώρες δεν ολοκλήρωσε την αποστολή του, αν βούλιαξε στις «αυταπάτες» του (δεν είναι λόγος αυτός για να σχολάσει πολιτικός; προπονητής στη μπάλα θα σχόλαγε πάντως!) κι αν δεν έκανε το σάλτο μορτάλε, αυτό συνέβη για έναν και μόνο έναν λόγο. Επειδή αυτοί οι καταραμένοι τεχνοκράτες της ευρωζώνης και ο ακόμα πιο καταραμένος Σόιμπλε, του έδωσαν να διαβάσει την περίληψη των μέτρων που θα έπρεπε να πάρει, απ’ το πρώτο δευτερόλεπτο που θα ανακοίνωνε την «εθνική νομισματική απελευθέρωση». Προσοχή: την περίληψη του έδωσαν να διαβάσει, τον «πίνακα περιεχομένων», όχι τον τόμο με το αναλυτικό σχέδιο στο σύνολό του… Γιατί αν του έδιναν ολόκληρο τον τόμο ήταν ικανός να τον πετάξει στην άκρη· ή να αρχίσει να τσιρίζει “με εκβιάζουν – με εκβιάζουν!!!” Τον τόμο τον κλείδωσαν σ’ ένα ντουλάπι, in case of emergency…

Τότε και μόνον τότε ο τενεκεδένιος συνειδητοποίησε κατά κάποιον τρόπο τι σήμαιναν πρακτικά οι παπαριές που ο ίδιος, οι πολιτικές του παρέες και ο λαός τους αναμασούσαν τα προηγούμενα «αντιμνημονιακά» χρόνια. Συνειδητοποίησε, για παράδειγμα, ότι δεν το άντεχε να κατεβάσει τον στρατό στους δρόμους για να φυλάει τα μαγαζιά απ’ τις λεηλασίες… (ανάμεσα σε πολλά άλλα…)· λεηλασίες που θα έκαναν το blackout στη Ν. Υόρκη τον Ιούλη του 1977 να μοιάζει με παιδική χαρά…

Γι’ αυτό έκανε πίσω, όντας σε πλήρη σύγχυση λόγω χεσίματος / ματαίωσης… Κανένα «καθαρό μυαλό» και κανένας «ήρωας της καθαρής σκέψης» δεν ήταν ή είναι στην καρέκλα της κεντρικής πολιτικής βιτρίνας στην Αθήνα. Είναι ένα άτομο τόσο ρηχό, μια ομιλούσα κεφαλή τόσο επιδερμική από «πολιτική άποψη» (μιλάμε για την πολιτική σαν τεχνική της εξουσίας…) ώστε είναι ικανή να πει μεν τα πάντα – κάνοντας δε εκείνα που της υποδεικνύουν τα πραγματικά αφεντικά του ελληνικού κράτους / παρακράτους.

Δεν έχουμε καμμία αυταπάτη για το ποιόν των πολιτικών βιτρινών. Τωρινών, προηγούμενων, επόμενων. Ωστόσο η παραχάραξη της ιστορίας είναι αιτία πολέμου, πολύ πιο σημαντική (για εμάς) απ’ τις άερα κάερα υποσχέσεις!

Η ιστορία που θέλει να φέρει στα μέτρα του ο τενεκεδένιος είναι πολύ μεγάλη και πολύ βαριά για να την κάνει πατσαβούρα. Ας κάνει τέτοιο το αυστηρά προσωπικό του βιογραφικό· τα υπόλοιπα δεν είναι ιδιοκτησία του.

(Συγχωρείστε μας. Η πολιτική σαν τεχνική της εξουσίας έχει όρια – ή δεν έχει. Όταν η παπαριά που θα πει ο «άρχοντας» σήμερα είναι αυτή που, απλά, προορίζεται να αντικαταστήσει την παπαριά που είπε χτες ή προχτές, η τεχνική της εξουσίας είναι ήδη στο στάδιο του ψοφιοκουναβισμού. Που είναι το προτελευταίο πριν την ωμή επιβολή της βίαιης σωστής πραγματικότητας της όποιας εξουσίας, μέσα απ’ το φάσμα των «εναλλακτικών πραγματικοτήτων» που μαστορεύουν οι τσατσορούφιανοί της..

Η παραγραφή / πλαστογράφηση της ιστορίας ήταν, πάντα, το έσχατο σήμα κινδύνου…)

 

Ο Καβάφης στη μηχανή του κιμά

Τετάρτη 22 Αυγούστου. Η μυθο-λογία της ελληνικής εξουσίας είναι τόσο φτωχή όσο η ίδια· αλλά ο Αλεξανδρινός δεν χρωστάει τίποτα! Ο ποιητής στην «Ιθάκη» του δεν αναφέρεται σε τίποτα που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάθε αγράμματος ντενεκές, ό,τι πόστο κι αν έχει. Δεν αναφέρεται, εννοείται, στη «λύτρωση του ναυαγού» (των «μνημονίων» ή του πολιτικού προσοδισμού), ή κάτι παρόμοιο. Το αντίθετο: Απ’ την αρχή, για όποιον έχει στοιχειώδη νοημοσύνη και αντίληψη, ξεκαθαρίζει το αντίθετο:

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Ύστερα:

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Και μετά:

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η καθεστωτική βλακεία μας είναι τόσο μισητή ώστε με δυσκολία μπορούμε να ασχολούμαστε μαζί της. Ο Καβάφης όμως δεν της ανήκει! Ο εξοχότατος πρωθυπουργός ας πηγαίνει όπου στην ευχή (κομψή διατύπωση…) θέλει να παίξει τον ρόλο του. Το υπονοούμενο, όμως, ότι είναι σε θέση να ντουμπλάρει την «Ιθάκη» (και δεν υπάρχει τίποτα άλλο, η «Οδύσσεια» σαν έπος έτσι κι αλλιώς δεν βολεύει για τίποτα – εκτός απ’ τους απόλυτα ηλίθιους), αυτό είναι πολιτιστικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Πέρα όλα τα υπόλοιπα, ούτε αυτός, ούτε κανένας άλλος απ’ την επαγγελματική κάστα του και όλους τους παρατρεχάμενους (δημαρχαίους, δημαγωγούς, αντ’ αυτού, συμπολιτευόμενους, αντιπολιτευόμενους, διαφημιστές, κλπ) κατάλαβε ή θα καταλάβει ποτέ

η Ιθάκες τι σημαίνουν.

(Να πούμε στις κυβερνοκουφάλες “κάτω τα ξερά σας”; Δεν χαμπαριάζουν…. Και είναι σκατοεποχή…)

Το γκουβέρνο 1

Δευτέρα 19 Μάρτη. Πριν 4 μήνες και κάτι μέρες, την Τρίτη 14 Νοέμβρη, κάτω απ’ τον τίτλο ελληνικές βιτρίνες είχαμε γράψει (ακριβώς!):

Αν το ροζ σκέλος της φαιορόζ συμμαχίας θα ήθελε να κάνει μια “καλή πράξη” για να βοηθήσει το φαιό, θα έπρεπε να το βοηθήσει να “απελευθερωθεί” απ’ αυτήν την κυβερνητική αγάπη και να ξαναγίνει αντιπολίτευση, κάμποσους μήνες πριν τις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές. Το να πάνε αγκαλίτσα μέχρι τέλους σημαίνει ότι το κόμμα του ψεκασμένου δεν έχει καμία πιθανότητα να ξαναδεί βουλευτικούς μισθούς. Η μόνη του ελπίδα είναι να απελευθερώσει “πλέρια” (όπως θα έλεγαν άλλοτε) τον ακροδεξιό εαυτό του, μπας και πουλήσει έναν λόγο ύπαρξης στα “δεξιά της δεξιάς”.

Θα ήταν ένα ύστατο χαίρε της Κουμουνδούρου σε φίλους και αδελφούς! Θα ήταν, επίσης, ένας παλιός, αυθεντικός, πασοκικός υπολογισμός: “έτσι θα κόψουμε ψήφους από…” Όμως για να γίνει αυτό κάμποσους μήνες πριν τις επόμενες εκλογές, θα πρέπει οι ροζ να βρουν κοινοβουλευτικά / κυβερνητικά ανταλλακτικά για να κρατήσουν την πλειοψηφία και να πορευτούν εκείνους τους μήνες. Φλερτάρουν καιρό με αυτήν την προοπτική, μέσα από μισόλογα και μισοδηλώσεις. (Θα μπορούσαν να πουλήσουν μια καινούργια κολεγιά ακόμα και σαν “αντιφασισμό” – είναι ικανοί!) Χρειάζονται 7 (αν δεν κάνουμε λάθος) βουλευτές, ακόμα κι αν είναι “άτομα” για να καλυφθούν στο ενδεχόμενο της “απελευθέρωσης” του ψεκασμένου απ’ την συμμαχία και την κυβέρνηση.

Θα ήταν, άραγε, παράξενο αν οι ροζ εύχονταν η επανακατασκευή ενός “επίσημου μικρού πασοκ” (το “μεγάλο” είναι ως τώρα οι ίδιοι, και ελπίζουν ότι θα είναι για καιρό…) να αφήσει και μερικά κοινοβουλευτικά λιμά ξέμπαρκα, για όποτε τα χρειαστούν; Ή θα ήταν παράξενο αν υπάρχει κάποια ανησυχία στο γκουβέρνο για την πιθανότητα να μην περισσέψουν αρκετοί (τουλάχιστον 7) για το μπάλωμα;

Τότε δεν έπαιζαν ούτε “συλλαλητήρια για την μακεδονία”, ούτε “οι στρατιώτες μας που είναι όμηροι” (κοτζάμ υπ.αμ. είσαι ρε ψεκασμένε! Αν είναι “όμηροι” γιατί δεν στέλνεις τα κομμάντα σου να τους απελευθερώσουν;), “ούτε ο αγωνιστής Σαββίδης”, ούτε διάφορα άλλα ψιλά παπατζιλίκια. Δεν ήταν, λέμε, η “συγκυρία” που μας έσπρωχνε σε ανατριχιαστικές σκέψεις για “φιλικά διαζύγια”… Ήταν η εμπειρία και η pure analysis!…

Έχετε προσέξει τίποτα;

(φωτογραφία: Τι μούτρα είναι αυτά ρε μπάρμπα; Πού πήγε η αγάπη κι εκείνα τα γλυκόλογα;)

Το γκουβέρνο 2

Δευτέρα 19 Μάρτη. Η ασταμάτητη μηχανή κάτι έχει προσέξει τους τελευταίους μήνες: το πόσο ανίκανοι είναι (τόσο οι φαιοί όσο και οι ροζ) ακόμα και σ’ αυτό που θεωρούν ότι “τόχουν”, δηλαδή στην πολιτικάντικη τακτική. (Για στρατηγικές δεν το κουβεντιάζουμε…). Όχι πως έχουν τίποτα καλύτερους αντιπάλους· ίσως, μόνο, πιο παλιές καραβάνες, με ό,τι άνεση μπορεί να προσφέρει η “πολιτική κουζίνα” σε όσους βρίσκονται κάθε φορά στη θέση που λέγεται “ελληνική αντιπολίτευση”.

Ένα τελευταίο δείγμα: μετά τις αγκαλιές και τα φιλιά με τον asset 2, τώρα (φταίει η χοντρογκέλα του; παίζει τίποτα άλλο; δεν ξέρουμε…) βρίσκονται μπροστά σε ένα φρικτό δίλημμα, όπου η μία κατεύθυνση είναι χειρότερη απ’ την άλλη. Αν μεθοδεύσουν κάποιο κουκούλωμα, θα τους κράζει το (μη παοκτζίδικο) πανελλήνιο, και όχι μόνο το ποδοσφαιρικό! Αν, πάλι, η ιστορία πάει by the book, θα έχουν να κάνουν με τους έξαλλους παοκτζίδες – σε μια στιγμή «εθνικά ευαίσθητη για το όνομά της»! Άντε πάλι τα περήφανα “να φύγουμε απ’ το ελληνικό πρωτάθλημα, να παίζουμε στο βουλγαρικό…”

Πρέπει νάσαι πολύ λέρα για να κυβερνάς γαλέρα έλεγε ένα παλιό πόρισμα. Απομένει η απορία: όσο λέρα κι αν είσαι, πόση ανικανότητα πρέπει να κουβαλάς για να τα κάνεις σκατά ακόμα και μέσα στο γήπεδό σου;

(φωτογραφία: «Μέσα» τόχουν για μυστικό, αλλά «έξω» έχει γίνει βούκινο. Να, για παράδειγμα, το site του νοτιοκυπριακού «πολίτη», πριν 4 ημέρες… Θυμίζει τους καιρούς του μέλιτος, μιλώντας για το “βελούδινο”. Που σημαίνει: τα παιδιά θα τα μεγαλώσει η γιαγιά… )

Το γκουβέρνο 3

Δευτέρα 19 Μάρτη. Θα το πούμε, και το κρίμα στο λαιμό μας. Είναι ένας τύπος που (λέει ότι) είναι ο ιδιοκτήτης διάφορων καπνοβιομηχανιών, με την βασική στη ρωσία, τις οποίες μάλιστα (λέει ότι) τις μοσχοπούλησε τις προάλλες έναντι του καθόλου ευκαταφρόνητου 1,6 δισεκατομμυρίου δολαρίων, μετά από διαπραγματεύσεις ενός έτους…

Και ο ίδιος τύπος λέει ότι “αγχώνεται” με την κατάσταση στο ελληνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα, γιατί είναι λέει πολύ συναισθηματικός, και μπουκάρει (ξεχνώντας ή αδιαφορώντας για το κουμπούρι στη μέση του) στο γήπεδο, με τους μπράβους του, να πάρει την ομάδα να φύγει… Κάνει, δηλαδή, αυτό που στα ποδοσφαιρικά λέγεται “επιχειρηματική καταστροφή”…

Να το κάνουμε πιο σχηματικό. Έχεις έναν τύπο που υποτίθεται πως βρίσκεται σε κάτι επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις εδώ και μήνες για να τσεπώσει ένα ποσό που θα του επιτρέπει να αγοράσει χα-λα-ρά 3 ή 4 Neymar (by the way ο ένας και αρχικός κατάλαβε την ποδοσφαιρική μαλακία του να φύγει απ’ την Barca, η οποία έχει γίνει ακόμα πιο δηλητηριώδης χωρίς αυτόν, “κάλυψε το κενό του” δηλαδή, και τώρα φεύγει και απ’ την Paris Saint-Germain, οπότε είναι διαθέσιμος…) για να τους ρίξει στην ομάδα, έτσι, να τους βλέπει να παίζουν και να γουστάρει…. κι όμως, «αγχώνεται» για μια διαιτητική απόφαση και συμπεριφέρεται σαν τυπικός χουλιγκάνος…. Και λέει, μάλιστα, ότι συμπεριφέρεται έτσι για να μην συμπεριφερθούν ανάλογα οι αγαπημένοι οπαδοί / πελάτες του· σαν «παράδειγμα προς αποφυγήν» ένα πράμα…

Ή, για να το κάνουμε ακόμα χειρότερο: έχεις έναν τύπο που (λέει ότι) έχει τα κερατά του από επιχειρήσεις και λεφτά στη ρωσία· άντε και κάτι λίγες στο ελλαδιστάν, για τα τρέχοντα έξοδά του… Και βγαίνει, σα να μην τρέχει τίποτα, και λέει πριν κάτι παραπάνω από ένα χρόνο, ήμουνα λαγός στο παζάρι για τις τηλεοπτικές άδειες, δεν με ενδιάφερε να αγοράσω μία, απλά ανέβασα τις τιμές!… Ουάου!!! Οι αληθινοί μπίζνεσμεν έχουν μεγάλα αυτιά; Κάνουν και τέτοια χαμαλίκια;

Είστε σίγουροι ότι ο asset 2 δεν είναι τίποτα περισσότερο από «μπροστινός» (κάποιας φράξιας της ρωσικής μαφίας ας πούμε), «αυτοφωράκιας» ένα πράμα, οπότε λογικά μεν συμπεριφέρεται άλλοτε σαν “λαγός” και άλλοτε «συναισθηματικά»…. αλλά τα υπόλοιπα, τα μεγαλειώδη και τα «επιχειρηματικά», είναι άλλων «άγχος»… ε;

(Όπως είναι γνωστό, ο asset 2 ξεκίνησε από ανειδίκευτος εργάτης και έφτασε υποδιευθυντής μιας κρατικής κανοβιομηχανίας στο Ροστόκ, όταν τον βρήκε το κακό: η «κατάρρευση» της ε.σ.σ.δ. Ε, προκειμένου να μείνει άνεργος, ο asset 2 έκανε την καρδιά του πέτρα και με κάτι οικονομίες που είχε στην άκρη για περίπτωση ανάγκης αγόρασε το καπνεργοστάσιο· και καμιά 40ριά επιχειρήσεις ακόμα, που έτυχε να περνάνε από μπροστά του. Αυτό συνέβη και με αρκετούς άλλους εργατικούς ανθρώπους στην «μετά την διάλυση» ρωσία, που βρέθηκαν «ξαφνικά» με ορυχεία, βιομηχανίες, τράπεζες, χημικά εργοστάσια, κλπ… Καταλαβαίνετε: οι επιχειρήσεις στη ρωσία εκείνη την εποχή ήταν σαν τις γλάστρες στα μπαλκόνια: αν έπεφτε κάποια κατά πάνω σου έπρεπε να την πιάσεις στον αέρα, μην σε σκοτώσει… Αυτό ήταν μια ακόμα απόδειξη – αν χρειάζεται – του γιατί ο κρατικός σοσιαλισμός είναι ανώτερος του καπιταλισμού. Επειδή, όταν βρεθεί σε ελεύθερη πτώση, δίνει την δυνατότητα στον όποιο απλό μισθωτό να γίνει ιδιοκτήτης· και μάλιστα με το κιλό.

Συνεπώς ο asset 2 τον φύσαγε τον παρά ακόμα και πριν πάρει το ευτελές αυτό 1,6 δισεκατομμυριάκι. Οπότε μήπως θα πρέπει να το σκεφτεί; Μήπως, δηλαδή, δεν είναι γεννημένος για το αγχωτικό και άτιμο ελληνικό πρωτάθλημα, μήπως πάει χαμένος εδώ, μήπως του αξίζει κάτι καλύτερο; Η Barca ίσως; Αν αγόραζε την Barca; Ούτε άγχη, ούτε τίποτα – ρολαρισμένα όλα…

Σε κάθε περίπτωση: στην πάνω φωτογραφία ο Neymar με φανέλα και σώβρακο που χρωματικά θυμίζει παοκ… Με απεριόριστη αγάπη!)

Ελληνικές βιτρίνες

Τρίτη 14 Νοέμβρη. Αν το ροζ σκέλος της φαιορόζ συμμαχίας θα ήθελε να κάνει μια “καλή πράξη” για να βοηθήσει το φαιό, θα έπρεπε να το βοηθήσει να “απελευθερωθεί” απ’ αυτήν την κυβερνητική αγάπη και να ξαναγίνει αντιπολίτευση, κάμποσους μήνες πριν τις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές. Το να πάνε αγκαλίτσα μέχρι τέλους σημαίνει ότι το κόμμα του ψεκασμένου δεν έχει καμία πιθανότητα να ξαναδεί βουλευτικούς μισθούς. Η μόνη του ελπίδα είναι να απελευθερώσει “πλέρια” (όπως θα έλεγαν άλλοτε) τον ακροδεξιό εαυτό του, μπας και πουλήσει έναν λόγο ύπαρξης στα “δεξιά της δεξιάς”.

Θα ήταν ένα ύστατο χαίρε της Κουμουνδούρου σε φίλους και αδελφούς! Θα ήταν, επίσης, ένας παλιός, αυθεντικός, πασοκικός υπολογισμός: έτσι θα κόψουμε ψήφους από… Όμως για να γίνει αυτό κάμποσους μήνες πριν τις επόμενες εκλογές, θα πρέπει οι ροζ να βρουν κοινοβουλευτικά / κυβερνητικά ανταλλακτικά για να κρατήσουν την πλειοψηφία και να πορευτούν εκείνους τους μήνες. Φλερτάρουν καιρό με αυτήν την προοπτική, μέσα από μισόλογα και μισοδηλώσεις. (Θα μπορούσαν να πουλήσουν μια καινούργια κολεγιά ακόμα και σαν “αντιφασισμό” – είναι ικανοί!) Χρειάζονται 7 (αν δεν κάνουμε λάθος) βουλευτές, ακόμα κι αν είναι “άτομα” για να καλυφθούν στο ενδεχόμενο της “απελευθέρωσης” του ψεκασμένου απ’ την συμμαχία και την κυβέρνηση.

Θα ήταν, άραγε, παράξενο αν οι ροζ εύχονταν η επανακατασκευή ενός “επίσημου μικρού πασοκ” (το “μεγάλο” είναι ως τώρα οι ίδιοι, και ελπίζουν ότι θα είναι για καιρό…) να αφήσει και μερικά κοινοβουλευτικά λιμά ξέμπαρκα, για όποτε τα χρειαστούν; Ή θα ήταν παράξενο αν υπάρχει κάποια ανησυχία στο γκουβέρνο για την πιθανότητα να μην περισσέψουν αρκετοί (τουλάχιστον 7) για το μπάλωμα;

Εν τω μεταξύ το παλάτι μοιράζει λεφτά. Όχι για να συγχωρεθούν τα πολιτικά και ιδεολογικά πεθαμένα του. Ούτε για να τονιστούν τα θετικά της “αποταμίευσης”, έστω και μέσω φόρων. Αλλά μπας και συνεχίσει η Κουμουνδούρου να είναι η “αληθινή” Τρικούπη: μετρ του πατερναλισμού και της δωροδοκίας του πόπολου…