Οι αληθινοί φίλοι στην ανάγκη φαίνονται

Παρασκευή 6 Δεκέμβρη. Η επιτροπή για την άσκηση των αναφαίρετων δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού είναι του οηε. Δημιουργήθηκε στις 10 Νοέμβρη του 1975, με σκοπό να επιβλέψει την άσκηση εκ μέρους των παλαιστινίων των δικαιωμάτων τους στον αυτοκαθορισμό, στην εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, και στην επιστροφή στα σπίτια και στις περιουσίες τους απ’ όπου διώχτηκαν (απ’ τον ισραηλινό στρατό). Είναι σαφές ότι παρά τις καλές προθέσεις η «επιτροπή» δεν έχει πετύχει τίποτα. Αυτό που κάνει κυρίως είναι να συντάσσει ετήσιες εκθέσεις για την κατάσταση στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη· που θα μπορούσαν να ονομαστούν και «εκθέσεις για τις προόδους του ισραηλινού απαρτχάιντ».

Το ίδιο έκανε και φέτος. Η φετεινή έκθεση καλύπτει την περίοδο απ’ τις 5 Σεπτέμβρη του 2018 ως και τις 3 Σεπτέμβρη του 2019. Δεν είναι δύσκολο να φανταστείτε το περιεχόμενό της: περιγράφει συνοπτικά αυτά που υποφέρουν οι παλαιστίνιοι και οι παλαιστίνιες απ’ το ρατσιστικό, φασιστικό ισραηλινό κράτος, σε μια εποχή όξυνσης της εναντίον τους βίας, αφού το Τελ Αβίβ προχωράει προς την «τελική λύση».

Αυτή η ετήσια έκθεση κατατίθεται κάθε χρόνο στη «γενική συνέλευση» (των μελών του οηε) προς έγκριση. Και εγκρίνεται («μαύρη κοροϊδία» αφού κανείς δεν εμποδίζει το ισραηλινό απαρτχάιντ…).

Το ελληνικό κράτος (μέσω των εκπροσώπων του) συνήθως απείχε απ’ αυτήν την ψηφοφορία· ειδικά από τότε που οι σχέσεις της Αθήνας με το Τελ Αβίβ έγιναν τόσο ζεστές ώστε να είναι παρεξηγήσιμες… Φέτος, στην ψηφοφορία (πριν 3 ημέρες), ήταν η στιγμή για το επόμενο ελληνικό βήμα: καταψήφισε την έκθεση εκφράζοντας πλήρως και χωρίς συστολή τα αισθήματά του ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ ΑΠΑΡΤΧΑΙΝΤ… Υπάρχει πια κατεγραμμένη η πιο καθαρή και ωμή συνηγορία του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου στον θάνατο, στα σακατέματα, στα βασανιστήρια, στις καταστροφές σπιτιών, και σε όλες τις μορφές βίας που ασκεί ο καλός σύμμαχός του. Αυτό, προκειμένου για κράτη και αφεντικά, δεν λέγεται «ανηθικότητα». Λέγεται ιμπεριαλισμός.

Μετά από αυτό, κι αφού ο έλληνας σύμμαχος επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά πόσο πιστός σύμμαχος είναι, το φασιστικό καθεστώς του Τελ Αβίβ τον αντάμοιψε: έβγαλε «καταγγελία» κατά της Άγκυρας…

(φωτογραφίες: Η ελληνικά χαρά δεν κρύβεται – για την ανταμοιβή. Όσο για το Βερολίνο; Το υπ.εξ. του δήλωσε περίπου ότι «βαρέθηκε να ψηφίζει κατά του ισραήλ», οπότε…)

Φίλοι που καίνε: αυτοί που απλά σκοτώνουν

Τετάρτη 20 Νοέμβρη. Η B’nai B’rith International (: Τα Παιδιά της Διαθήκης – Διεθνής) συστήνεται σαν μια απ’ τις πιο παλιές εβραϊκές εθνικιστικές / θρησκευτικο-συντηρητικές οργανώσεις στις ηπα. Εννοείται πως σαν οργάνωση είναι αφοσιωμένος υποστηρικτής του ισραηλινού κράτους από τότε που δημιουργήθηκε ως σήμερα.

Συνεπώς η πρόσφατη πρωτοβουλία της «… για την δημιουργία ενός ισραηλινο-ελληνικού φόρουμ … με τη συμμετοχή ακαδημαϊκών και δημοσιογράφων για να συσφικτούν οι σχέσεις ελλάδας, ισραήλ και κύπρου και σε επίπεδο κοινωνίας πολιτών…» είναι μια θεάρεστη επιλογή. Υποθέτουμε πως θα υπάρχουν παράδες σ’ αυτήν την σύσφιξη, αφού οι έλληνες πανεπιστημιακοί και δημοσιογράφοι μπορεί να συναγελάζονται ευχάριστα με οτιδήποτε φασιστικό επιβάλλουν τα εθνικά συμφέροντα, αλλά έχουν και «υλικές ανάγκες».

Αυτές οι ελληνοϊσραηλινές συσφίξεις παρουσιάζουν, όπως είναι γνωστό, εντυπωσιακό πληθωρισμό τα τελευταία χρόνια. Απ’ τον στρατό ως την αγορά ακινήτων, απ’ τον τουρισμό μέχρι τις πανεπιστημιακές έρευνες (δηλαδή μπίζνες), και απ’ την δημοσιογραφία / δημαγωγία ως τις μυστικές υπηρεσίες θα έλεγε κανείς ότι δεν υπάρχει τομέας που να μην έχει κατασκευαστεί ένας ωραιότατος ελληνο-ισραηλινός «κόμπος». Ένα «δέσιμο» σα να λέμε που συμπληρώνει τους άλλους, τους ελληνο-αμερικανικούς «κόμπους». Αν, τώρα, αναρωτηθείτε ποιος είναι ο ισχυρός και πιο ο σαφώς λιγότερο ισχυρός «εταίρος» σ’ αυτούς τους «δεσμούς» (σε ότι αφορά τα αντίστοιχα κράτη, παρακράτη, κυκλώματα, κλπ) δεν είναι δύσκολο να βρείτε την απάντηση.

Ανάλογα έχουν εξαφανιστεί ΟΡΙΣΤΙΚΑ ακόμα και οι πιο ελάχιστες, έστω και προσχηματικές αναφορές στην παλαιστινιακή αντίσταση. Έχουν γίνει θαύματα! Και συνεχίζουν, όλο και περισσότερα. Η ελληνική «πολιτική κοινωνία» αποδεικνύεται τόσο κρατικοποιημένη / παρακρατικοποιημένη ώστε μπορεί να συναγωνίζεται στα ίσα την ισραηλινή! Αν για το ισραηλινό απαρτχάιντ καθεστώς η εξαφάνιση των παλαιστινίων είναι ο πυλώνας του ιμπεριαλισμού / ρατσισμού του, για το ελληνικό καθεστώς η εξαφάνιση των παλαιστινίων είναι βασικός όρος του αντι-τουρκικού (και αντι-αραβικού / αντι-μουσουλμανικού) ιμπεριαλισμού του.

(φωτογραφία κάτω: Η κονσομασιόν υπέρ της ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας, άσχετα με το ποιος την χρηματοδοτεί, θα οξύνεται και θα γίνεται όλο και πιο επιθετική. Η πρόσφατη ελληνική στρατιωτική συμμετοχή στην πολυεθνική ισραηλινή άσκηση blue flag 2019, την οποία χτες διαφήμιζε πρωτοσέλιδα η καθεστωτική «καθημερινή», δεν ήταν σπουδαία.

Εκείνο όμως που δεν λέγεται – ακόμα – (και πως να λεχθεί αφού υπάρχει “σύσφιξη” και δημαγωγών;) είναι ότι μέρος της άσκησης ήταν η «διάτρηση» του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400!… Το συγκεκριμένο επεισόδιο της blue flag έγινε, φυσικά, με παραμύθια: τα όσα στοιχεία έχουν εκμαιευτεί απ’ τους ελληνικής ιδιοκτησίας S-300, plus «τεχνικές υποθέσεις» διαφόρων για τις δυνατότητες των S-400· με προσομοίωση … τους αμερικανικούς patriot…

Όμως επρόκειτο για άσκηση επίκαιρου πραγματικού πολέμου… Αυτό ο «λαός» θα το καταλάβει στο τέλος, όταν θα είναι αργά…)

Φίλοι που καίνε : αυτοί που απολυμαίνουν τις γυναίκες

Τετάρτη 20 Νοέμβρη. Έχει ένα ειδικό ενδιαφέρον η υπαγωγή συγκεκριμένων πρωτοκοσμικών «κινημάτων» (στην πραγματικότητα είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από «κινήματα»!…) στις αντίστοιχες κρατικές και παρακρατικές επιλογές εναντίον των παλαιστίνιων και υπέρ της πρωτοκοσμικής εποικιστικής αποικιοκρατίας σε βάρος τους. Το γεγονός ότι αυτήν την υπαγωγή μπορούμε να την διακρίνουμε καθαρά απ’ την Αθήνα δεν οφείλεται στην «ειδική σχέση» του ελληνικού και του ισραηλινού καθεστώτος· αλλά μόνο στον πολιτικό μας προσανατολισμό και στα αναλυτικά του μέσα.

Τον περασμένο Αύγουστο το ισραηλινό κράτος ξεκίνησε μια μεγάλη καμπάνια (εντός ισραήλ) για να πείσει τις ισραηλινές (αλλά και τους ισραηλινούς!!!) πως όταν αδιαθετούν είναι μιαρές, και πως για να απαλλαγούν απ’ την «βρωμιά της περιόδου» πρέπει να υφίστανται τελετουργικό, θρησκευτικό καθαρμό…

Αυτή η φαλλοκρατική, θρησκευτική αντίληψη, γνωστή και στον χριστιανισμό, έχει υπάρξει ένα απ’ τα πρώτα ιδεολογικά μέτωπα του ανταγωνιστικού φεμινισμού, απ’ τα μέσα του 20ου αιώνα. Η γυναικεία «μιαρότητα» για κάτι τόσο φυσιολογικό και σωματικό όσο το αίμα της περιόδου, «επαναλαμβανόμενη κάθε μήνα», έχει υπάρξει βάση της ριζικής υποτίμησης του γυναικείου σώματος – συνδεδεμένη με πάμπολλες προκαταλήψεις για το τι επιτρέπεται και το τι απαγορεύεται να κάνουν οι γυναίκες όταν έχουν περίοδο· ακόμα και για το πόσο επικίνδυνες είναι.

Το γεγονός ότι το ακροδεξιό ισραηλινό κράτος, μέσω του υπουργείου «θρησκευτικών υποθέσεων», επανέφερε αυτήν την αντιγυναικεία, σεξιστική ιδέα στην ημερήσια διάταξη μέσω μιας πανάκριβης μηντιακής καμπάνιας , θα ήταν αρκετό όχι μόνο για να αποδείξει τον πραγματικό του χαρακτήρα, αλλά και για να ξεδιπλώσει όλο το κουβάρι του ρατσισμού του…

Είδατε, ακούσατε μήπως κάποια απ’ τις πάμπολλες ομάδες που ορκίζονται στον αντισεξισμό να καταγγείλει με την ένταση που θα έπρεπε το ισραηλινό κράτος για φαλλοκρατία και υποτίμηση των γυναικών; Όχι. Θα προσπαθήσουν να κρυφτούν ίσως πίσω απ’ το «δεν το μάθαμε»… Αστείο… Ο πραγματικός λόγος είναι ότι το Τελ Αβίβ είναι κρατικός σύμμαχος· και η «εθνική γραμμή» απαιτεί πειθαρχία…

(Άλλωστε είναι πάντα εύκολο και συνεπές στον πρωτοκοσμικό φασισμό / αντιμουσουλμανισμό, άσχετα από φύλα και σεξουαλικότητα, να καταγγέλεται παντού και πάντα … η μαντήλα…)

Φίλοι που καίνε: αυτοί που φυλάνε την καθαρότητα του αίματος

Τετάρτη 20 Νοέμβρη. Ένα μήνα πριν την έναρξη της καμπάνιας «καθαρίζουμε την αμαρτωλή βρωμιά των γυναικών», τον περασμένο Ιούλη, ένας άλλος ισραηλινός υπουργός (παιδείας αυτός) ο Rafi Peretz, είχε δηλώσει ότι οι μικτοί γάμοι των εβραίων της διασποράς είναι «σαν ένα δεύτερο Ολοκαύτωμα»…

Η νομοθεσία του ισραηλινού κράτους σε ότι αφορά του γάμους είναι θρησκευτική! Οι γάμοι είναι αποκλειστικά και μόνο θρησκευτικοί – δε νοούνται «πολιτικοί γάμοι», «σύμφωνα συμβίωσης» κλπ. στη «μόνη δημοκρατία στη μέση Ανατολή» που, κατά τα άλλα, πουλάει μούρη διεθνώς με την απαίτηση να γίνεται πιστευτή. Πράγμα που σημαίνει ότι ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ σε ισραηλινό ή ισραηλινή να παντρευτεί κάποιον ή κάποιαν που δεν είναι εβραίος. Αυτή η ακροδεξιά νομοθεσία στηρίζεται, φυσικά, στην απαίτηση «διαφύλαξης της καθαρότητας του αίματος» – και μόνο οι ηλίθιοι δεν ξέρουν και δεν καταλαβαίνουν από που κρατάνε την σκούφια τους και τι σημαίνουν όλα αυτά. Το γεγονός είναι ότι πολλά «μικτά» ζευγάρια στο ισραήλ παντρεύονται κρυφά (συνήθως στην κύπρο), αλλά εντός ισραήλ είναι στην «παρανομία», αφού το καθεστώς δεν αναγνωρίζει αυτούς τους γάμους… Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του ρατσισμού τότε ποιός είναι;

Αλλά ο Peretz το πήγε πολύ μακρύτερα, σημαδεύοντας τις ερωτικές σχέσεις των νεαρών εβραίων εκτός ισραήλ, ειδικά στη βόρεια αμερική… Και έχει πολύ μεγάλη σημασία ότι αυτούς τους «απαγορευμένους – μικτούς – γάμους» τους χαρακτήρισε «Δεύτερο Ολοκαύτωμα». Έχει τεράστια σημασία αυτός ο χαρακτηρισμός για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή αποδίδει έμμεσα αλλά καθαρά σ’ αυτές τις «ανόσιες ερωτικές επιλογές» την κατηγορία του αντισημιτισμού!!… Και δεύτερον, επειδή αποδεικνύει το πως χρησιμοποιεί το ισραηλινό φασιστικό καθεστώς το Ολοκαύτωμα: σαν ένα φτηνό «επιχείρημα / κατηγορητήριο» γενικής χρήσης, εναντίον οποιουδήποτε δεν πειθαρχεί στις κρατικές προσταγές, είτε είναι εβραίοι είτε όχι. Μ’ άλλα λόγια το κάνει σκουπίδι.

Το να πούμε ότι η κρατική ιδεολογία μπορεί να φτάνει μέχρι το κρεβάτι θα ενοχλούσε όλα τα ρετάλια του μεταμοντερνισμού, που βολεύονται να διυλίζουν τα κουνούπια και να καταπίνουν τις καμήλες. Η ασταμάτητη μηχανή έχει μεγάλη όρεξη για πόλεμο απέναντι σ’ αυτή την postmodern σαπίλα, αλλά θα τον κηρύξει όταν και όπως κρίνει. Εν τω μεταξύ, το «ντούκου» στον κρατικό προωθούμενο σεξισμό, απ’ όπου κι αν προέρχεται, βγάζει τόσο πολύ μάτι, ώστε αναδεικνύονται φαινόμενα πρωτόγνωρα ως προς το πως συγκροτούνται οι διάφορες σύγχρονες «ταυτότητες» με σκοπό αποκλειστικά και μόνο την κατανάλωσή τους. «Αντί-» το ένα, «αντί-» το άλλο… τί ωραία που είναι στα πάρτυ!

Το να πούμε ότι το ακροδεξιό ισραηλινό κράτος δεν έχει σχέση με τους εβραίους και τις εβραίες του πλανήτη που δεν είναι φασίστες θα έπρεπε να είναι κοινοτοπία. Ωστόσο σ’ αυτό το σημείο, το σημείο “άρνησης κρατικής εκπροσώπησης / υπαγωγής” εκ μέρους χιλιάδων εβραίων του κόσμου, βρίσκεται μια σημαντική θέση μάχης (και) για εμάς.

Εν τέλει, αφού «κανείς δεν έμαθε» για το «καθαρτήριο γυναικών» στο ισραήλ, είναι αναμενόμενο που «κανείς δεν έμαθε» για την «αντιεβραϊκή γενοκτονία των μικτών γάμων»… Και τα δύο γεγονότα βέβαια έτυχαν μιας κάποιας (όχι μεγάλης) διεθνούς αναφοράς· κι όποιος / όποια ενδιαφέρεται μαθαίνει. Όπως, υπογραμμίζει ένας σοφός εβραίος, ο Gabor Mate (περισσότερα προσεχώς), … Σημασία δεν έχει το τι νομίζεις ότι ξέρεις… Σημασία έχει το τι επιδιώκεις να μαθαίνεις, για να ξεφορτώνεσαι τις ψευδαισθήσεις σου…

Ακριβώς από εκεί ξεκινάει όχι μόνο η συνενοχή στα σύγχρονα κρατικά εγκλήματα (αυτά σε βάρος των παλαιστινίων και όχι μόνο) αλλά και η πλήρης υπαγωγή των δήθεν «εξτρεμιστών» του πρώτου κόσμου στα κράτη και στο κεφάλαιο: απ’ την τόσο βολική και επιθυμητή άγνοιά τους· που την κουκουλώνουν με την φλυαρία της εθελοδουλείας τους…

Οι ψευδαισθήσεις είναι της μόδας!!

(φωτογραφία κάτω: Ο υπουργός Peretz. Αν νομίζετε ότι «έρχεται απ’ το παρελθόν» σκεφτείτε μήπως η ανοχή και το «δεν ξέρω» απλά προετοιμάζει το όχι μακρινό μέλλον…)

Σβέλτη νομιμοποίηση

Τρίτη 19 Νοέμβρη.Μελετήσαμε όλες τις νομικές πλευρές του ζητήματος. Και συμπεράναμε ότι δεν μπορούν δικαστικές αποφάσεις να δώσουν απάντηση… Συνεπώς η παρούσα διοίκηση θεωρεί ότι η δημιουργία πολιτικών οικισμών στη Δυτική Όχθη απ’ το ισραήλ δεν είναι αυτονόητα ασύμβατη με την διεθνή νομοθεσία… Είναι ένα σύνθετο πολιτικό πρόβλημα που μπορεί να λυθεί μόνο μέσω διαπραγματεύσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων…

Τάδε έφη ο plus one αμερικάνος υπ.εξ. Πομπηίας χτες, ανακοινώνοντας την πλήρη αλλαγή γραμμής (σε επίπεδο δηλώσεων και όχι μόνο) του αμερικανικού κράτους εδώ και δεκαετίες.

Δεν είναι παράξενο που ένας πρόεδρος real estater εκτιμά ιδιαίτερα τις καταπατήσεις, τις (στρατιωτικές) κατοχές (αν υπάρχουν και πετρελαιοπήγαδα στο οικόπεδο ακόμα καλύτερα), και γενικά τις easy αποικιοκρατικές μπίζνες. Εξάλλου το ψοφιοκουναβιστάν έχει ήδη “παραχωρήσει” την ανατολική Ιερουσαλήμ και τα υψώματα του Γκολάν στο φασιστικό, απαρτχάιντ καθεστώς του Τελ Αβίβ. Γιατί να μην του “παραχωρήσει” και το 60% ή το 70% της Δυτικής Όχθης;

Αυτά τα δώρα “έγγυας ιδιοκτησίας” οξύνουν και πολώνουν τη νέα διεθνοποίηση της παλαιστινιακής αντίστασης. Ο “αργός” πόλεμος εξόντωσης των παλαιστινίων (και οπωσδήποτε της νόμιμης, ακόμα και στρατιωτικής, αντίστασης των αράβων ιθαγενών στους λευκούς αποικιοκράτες) έχει γίνει ξανά ένα παγκόσμιο όριο πολιτικής, ανταγωνιστικής, ακόμα και ταξικής οριοθέτησης – είτε το καταλαβαίνουν οι ηλίθιοι κάθε είδους (υπάρχουν άφθονοι, ειδικά στα μέρη μας) είτε όχι. (Και εδώ που τα λέμε, καλύτερα που δεν καταλαβαίνουν…) Κάθε “δωράκι” του ψοφιοκουναβιστάν σ’ αυτό το φασιστικό καθεστώς αφυπνίζει μερικές χιλιάδες ανθρώπων επιπλέον σ’ όλο τον πλανήτη.

Αυτό σημαίνει ότι το ψοφιοκουναβιστάν μπορεί να νομιμοποιήσει όση αποικιοκρατία και όσους φόνους, βασανιστήρια, φυλακίσεις και καταστροφές γουστάρει, υπό έναν αποφασιστικό όρο: ότι αφορά την επικράτειά του, και μόνον αυτήν. Πρέπει, λοιπόν, επιτέλους να ανακηρύξει το απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς σαν την 51η αμερικανική πολιτεία – και τα υπόλοιπα θα έρθουν φυσιολογικά.

Δεν το κάνει. Κι αφού δεν το κάνει, το ισραηλινό φασιστικό καθεστώς παραμένει απλά ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού καπιταλισμού στη μέση Ανατολή, που είναι αναγκασμένο να παρακμάσει (και παρακμάζει…) αφενός επειδή το πετρέλαιο χάνει την στρατηγική αξία του, και αφετέρου επειδή «φουσκώνει» απ’ την ανατολή και τον βορρά το ευρασιατικό project. Που δεν χρειάζεται τέτοιους χωροφύλακες, και το έχει δείξει.

Την ώρα, λοιπόν, που το ψοφιοκουναβιστάν θεωρεί ότι «νομιμοποιεί» τον ισραηλινό ιμπεριαλισμό / ρατσισμό με βάση την δική του «νομοθεσία» και τους δικούς του «ειδικούς», πετυχαίνει το ανάποδο: ενισχύει και επιταχύνει την διεθνή απονομιμοποίηση τόσο του ισραηλινού όσο και του αμερικανικού καθεστώτος.

Όχι επειδή υπάρχει κάποια γενικά αποδεκτή «ηθική» στις κρατικές συμπεριφορές! Καθόλου! Απλά επειδή το «δίκαιο και το άδικο», το «νόμιμο και το παράνομο» δεν μπορεί πια να το καθορίσει μονομερώς μια παρακμάζουσα πρώην υπερδύναμη!

Ζήτημα συσχετισμών – τι άλλο;

Για πόσο μπορείς να κρύψεις την αλήθεια;

Δευτέρα 18 Νοέμβρη. Ο δημοσιογράφος Moath Amarneh «παρακολουθούσε» (κάλυπτε, δηλαδή) την περασμένη Παρασκευή την κινητοποίηση παλαιστινίων στη πόλη Surif, στη Χεβρώνα, ενάντια στην κατάσχεση παλαιστινιακής γης απ’ τον ισραηλινό στρατό. Για την επέκταση της εποικιστικής αποικιοκρατίας που έχει αναλάβει το ισραηλινό φασιστικό κράτος για λογαριασμό δικό του αλλά και της χριστιανικής δύσης: την δημιουργία νέων σπιτιών για τους εποίκους.

Ο ελεύθερος σκοπευτής που τον σημάδεψε σίγουρα θα παρασημοφορηθεί: έριξε την σφαίρα του κατευθείαν στο μάτι του Moath, υπό γωνία. Δεν τον σκότωσε· τον τύφλωσε κατά το ήμισυ.

Μετά από τόσες χιλιάδες δολοφονίες, φυλακίσεις, καταστροφές, εξανδραποδισμούς, επί τόσα χρόνια, το απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς δεν έκανε, δα, και κάτι σπουδαίο! Ένα μάτι λιγότερο, ένα πόδι λιγότερο, ένας γυιός λιγότερος που δεν θα γυρίσει ποτέ πια στο βραδινό τραπέζι – επί χίλια, επί δέκα χιλιάδες, επί εκατό χιλιάδες… Τι σημασία έχει; Οι σύγχρονοι ναζί μοστράρονται σαν “αντιναζί”, όπως οι πολεμοκάπηλοι μοστράρονται σαν ειρηνοποιοί, κι όπως οι βιαστές μοστράρονται για οικογενειάρχες. Πού είναι το παράξενο ή το εχθρικό;

Τι σημασία έχει να σου κλέβουν το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια; Άμα νοιώθεις την πρωτοκοσμική ασφάλεια απολαμβάνεις το ακόμα πιο γρήγορο internet… Κι όλα «θα πάνε καλά»…

Κι αν ο στρατός σου εκπαιδεύεται για πόλεμο με τους φασίστες συμμάχους του, και πάλι, τι σημασία έχει; Όπως μπορεί να πει κάθε «γνήσιος επαναστάτης» στα μέρη μας, εμείς στην ομάδα μας δεν ασχολούμαστε μ’ αυτά – έχουμε άλλα…

(Οι ντόπιοι «αλήτες – ρουφιάνοι – δημοσιογράφοι» είναι τόσο πολύ τσάτσοι της εθνικής πολιτικής, που φυσικά δεν τόλμησαν να θίξουν τον σύμμαχο, ούτε καν ελέω «συναδελφικής αλληλεγγύης»).

Ο σύμμαχος σκοτώνει πάντα

Σάββατο 9 Νοέμβρη. Όταν το φασιστικό, απαρτχάιντ καθεστώς του Τελ Αβίβ κάνει στρατιωτικές ασκήσεις με τους συμμάχους του (όπως η τωρινή, υπό εξέλιξη, “blue flag 2019”), περιλαμβάνονται άραγε και οι δολοφονίες διαδηλωτών στη Γάζα μέσα στο πρόγραμμα; Ή αυτές γίνονται ανεξάρτητα, με την ρουτίνα του serial killer που έχει πάρει το διεθνές ο.κ. των αφεντικών και των λακέδων τους και, απλά, «κάνει την δουλειά του as usual»; Υποψιαζόμαστε πως έστω και ανεπίσημα γίνεται μια κάποια «ξενάγηση» είτε απ’ την στεριά είτε απ’ τον αέρα· ίσως και κάποια επίδειξη όπλων ή άλλων μέσων καταστολής. Στο κάτω κάτω η «εγγύηση ποιότητας» των ισραηλινών όπλων, στις καθόλου ασήμαντες εξαγωγές τους, είναι η ένδειξη «δοκιμασμένα στην πράξη».

Είτε με την παρουσία συμμάχων (π.χ. ελλήνων) καραβανάδων είτε χωρίς αυτήν, ο ισραηλινός στρατός συνέχισε χτες την φονική καταστολή της εξέγερσης των αιχμάλωτων παλαιστίνιων ανδρών και γυναικών στη Γάζα. Που κρατούν αδιάλειπτα τις διαδηλώσεις της «πορείας της μεγάλης επιστροφής» εδώ και 19 μήνες, απ’ τις 30 Μάρτη του 2018. Η χθεσινή σοδειά ήταν «μέτρια»: μόνο 30 τραυματισμένοι από σφαίρες, κι άλλοι / ες 40 απ’ τα δακρυγόνα, τα ασφυξιογόνα, και τα λοιπά. (Συνολικά έχουν δολοφονηθεί πάνω από 310, και έχουν τραυματιστεί πάνω από 18.000, αρκετοί απ’ τους οποίους έχουν σακατευτεί απ’ τις σφαίρες “dum dum”).

(Έχει καταντήσει «κουραστική» αυτή η επιμονή των παλαιστίνιων… Ε;

Ευτυχώς όμως. Κανείς δεν χάνει τον ύπνο του. Ούτε τον ύπνο του χάνει κανείς, ούτε τα αλλοθί του.

Ωωωω τα άλλοθι!!! Το πιο πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο των συνενόχων…)

Απαρτχάιντ

Πέμπτη 24 Οκτώβρη. Νοιώθεις στα σωθικά σου καθημερινά τι είναι η εργατική κατάσταση; Κυκλοφοράει στις φλέβες σου το υπόκωφο μίσος για τα αφεντικά και τους τσατσορούφιανούς τους; Να, λοιπόν, ένας ακόμα λόγος, απτός και άμεσος, να είσαι πρακτικά υπέρ της παλαιστινιακής αντίστασης:

…Απ’ τις 6 ή τις 6.30 το πρωί τους βλέπεις σε ομάδες να περιμένουν. Μισή ώρα νωρίτερα κατάφεραν να διαβούν ένα πέρασμα απ’ την Δυτική Όχθη στο ισραήλ· που σημαίνει πως πήραν την άδεια να περάσουν. Η ώρα που τους βλέπεις σημαίνει ότι είναι εργάτες, και το ότι περιμένουν σημαίνει δύο πράγματα: είτε πως έχει αργήσει ο εργολάβος να περάσει να τους μαζέψει, είτε ότι περιμένουν κάποιον να τους προτείνει ένα μεροκάματο….

Κάπως έτσι ξεκινάει ένα χθεσινό άρθρο της ισραηλινής ha’aretz. Για να συνεχίσει:

… Οι παλαιστίνιοι αναγκάζονται να αγοράζουν την άδεια για να δουλέψουν στο ισραήλ. Μια πρόσφατη έρευνα της Τράπεζας του Ισραήλ εκτιμά ότι περίπου το ένα τρίτο των εργατών απ’ την Δυτική Όχθη στο ισραήλ αναγκάζονται να κάνουν κάτι τέτοιο, που σημαίνει ότι το 2018 πάνω από 20.000 άνθρωποι πλήρωσαν τουλάχιστον 140 εκατομμύρια δολάρια σε ενδιάμεσους και σε ισραηλινές επιχειρήσεις και εργοδότες – για να δουλέψουν…

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει. Όντας ρατσιστικό το ισραηλινό καθεστώς, έχοντας φράξει την παλαιστινιακή εργατική τάξη με πολλαπλούς, χωροτακτικούς και θεσμικούς φράκτες και εμποδίζοντας την κίνησή της, έχοντας εξελίξει την διαχείριση των εργατών που εφηύραν οι λευκοί αποικιοκράτες στα άλλοτε νοτιοαφρικανικά μπαντουστάν, επιβάλλει στην παλαιστινιακή εργατική τάξη της Δυτικής Όχθης (για την Γάζα δεν υπάρχει θέμα: είναι μόνιμα φυλακισμένη…) να πληρώνουν απ’ το ένα τρίτο ως το μισό των μισθών της στους ισραηλινούς νταβάδες και στα ισραηλινά αφεντικά. Για να της επιτρέψει να την εκμεταλλευτούν…

Η ερώτηση «και γιατί οι παλαιστίνιοι εργάτες και εργάτριες αποδέχονται αυτήν την βίαιη υποτίμηση;» είναι ηλίθια. Και μικροαστική. Δεν υπάρχει καμμία «αποδοχή». Υπάρχει μόνο η ανάγκη. Και είναι μεγάλη η ανάγκη αφού το φασισταριό των ένοπλων ισραηλινών εποίκων, μαζί με τον επίσημο στρατό του, καταστρέφει συστηματικά τις παλαιστινιακές καλλιέργειες στη δυτική Όχθη. Είναι ένας απ’ τους βραχίονες της βίαιης προλεταριοποίησης των Παλαιστίνιων· και της «οικονομικής» υποτίμησής τους αμέσως μετά.

Εκτός απ’ την περίπτωση που η εργατική τάξη θα τρέφεται, θα ντύνεται, θα διασκεδάζει και θα ζει καθημερινά με αέρα κοπανιστό, πρέπει να δουλεύει, να έχει έναν κάποιο μισθό, για να μπορεί να αγοράζει τα απαραίτητα εμπορεύματα. (Αν, παρόλα αυτά, κατάφερνε να την βγάζει μόνο αναπνέοντας θα υποχρεωνόταν να πληρώνει τον αέρα…)

Το «πρόστιμο», το «νταβατζιλίκι» που είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν οι παλαιστίνιοι εργάτες και εργάτριες στα ισραηλινά κρατικά και παρακρατικά αφεντικά (αφού ο αέρας δεν φτάνει για να ζήσουν) είναι η πρακτική εφαρμογή της θεσμικής, νομικής απαγόρευσής τους. Το να είσαι παλαιστίνιος εργάτης στον απαρτχάιντ ισραηλινό καπιταλισμό έχει κηρυχτεί «παράνομο», τόσο όσο χρειάζεται για να πληρώνεις για την σύντομη «νομιμότητα» του σημερινού μεροκάματου. Και αύριο πάλι απ’ την αρχή. Συμβαίνει εκεί, σε επίπεδο «διδακτορικού», το ίδιο που συμβαίνει σε επίπεδο «λυκείου» με την απαγόρευση των μεταναστών εργατών στον πρώτο κόσμο. Στη δεύτερη περίπτωση η «πληρωμή» είναι αόρατη, μέσα απ’ το τσάκισμα των μισθών. Στην ισραηλινή περίπτωση είναι φανερή: πληρώνεις για να δουλέψεις, και το ξέρουν οι πάντες. Μέχρι και την κεντρική τράπεζα του καθεστώτος το ξέρει, που μπορεί να μετρήσει την πρόοδο της ρατσιστικής υποτίμησης / εκμετάλλευσης.

Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνετε; Μήπως δεν καταλαβαίνετε το νόημα της ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας, τον βαθμό της σιωπηλής συνενοχής του καθενός μας; Τί στην ευχή; Για να «δουλεύουν» αυτά τα συστήματα άγριας καπιταλιστικής συσσώρευσης χρειάζεται πολύ διεθνής σιωπή (και αρκετή αποπροσανατολιστική παπαρολογία…)

Σκάσε εσύ, κι άσε τα αφεντικά να κάνουν τις δουλειές τους…

(φωτογραφία κάτω: Παλαιστίνιοι εργάτες περιμένουν να περάσουν τον ρατσιστικό έλεγχο για να τους επιτραπεί να δουλέψουν στην Jenin. Η φωτογραφία είναι απ’ τις 2 Μάη του 2019, αλλά και από σήμερα. Εννοείται: αν τολμήσουν να ανακατευτούν σε κανά πετρίδι προς τον ισραηλινό κατοχικό στρατό δεν θα ξαναδουλέψουν ποτέ. Κάπως έτσι οι ανήλικοι παλαιστίνιοι και παλαιστίνιες, καθώς είναι «εκτός αγοράς εργασίας», βρίσκονται εντός αντίστασης…

Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου εκεί; Αν όχι σταμάτα να φαντάζεσαι ότι το «εκεί» δεν σε αφορά: πληρώνεις άμεσους και έμμεσους φόρους, που σημαίνει ότι πληρώνεις το ελληνικό κράτος για να υποστηρίζει αυτό το «εκεί»!)

Brixton cats

Δευτέρα 21 Οκτώβρη. Εντάξει. Και να μην το περιμένατε από ‘δω («δεν σε αναγνωρίζω»!) συμβαίνει… Μια inner punk φλέβα που μπορεί να ξεσπάσει απροειδοποίητα.

Εδώ λοιπόν, οι παλαιστίνιοι (που πιθανολογούμε ότι ζουν στην αγγλία) Brixton Cats τα σπάνε. Για την Παλαιστίνη, για την αντίσταση.

Με την κατανόησή σας και τις ευχές μας για την εβδομάδα.

Στις κερκίδες του νότου νοιώθουν ακόμα

Δευτέρα 14 Οκτώβρη. Λένε ότι στα αραβικά γήπεδα τραγουδούν το Rajawi Filistini. Αυτό είναι το τραγούδι:

Κι εδώ είναι ένα γήπεδο που τραγουδάει για την ελεύθερη Παλαιστίνη – στο μαρόκο. Την περασμένη άνοιξη… Ποτάμι φουσκωμένο που βράζει… Ποιός θα το σταματήσει;