Και επί (ασιατικής) γης ειρήνη (;) 1

Τετάρτη 16 Αυγούστου. Ας θυμήσουμε (στο κάτω κάτω όσες / όσοι είστε by the sea δεν είναι υποχρεωτικό να ψάχνετε την ασταμάτητη μηχανή), ορισμένα καταγραμμένα απ’ την μεριά μας… Για να υπάρχει μια συνέχεια:

Τετάρτη 9 Αυγούστου (Ουάσιγκτον – Πγιονγκγιανγκ – Ουάσιγκτον): …Αν δεν ήταν η νότια κορέα που βάζει φρένο στις πολεμικές φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον (και του Τόκιο) η «φωτιά και η οργή» θα είχαν εκδηλωθεί ίσως. Αλλά η Σεούλ δεν θέλει να γίνει ερείπια, και έχει δίκιο. Απομένει μόνο να αποφασίσει η Ουάσιγκτον να την «θυσιάσει». Αλλά αν το κάνει, θα πρέπει να εγκαταλείψει οριστικά τις βάσεις της και τις όποιες φιλοδοξίες της στην κορεατική χερσόνησο: όσοι νοτιοκορεάτες επιζήσουν απ’ τα βορειοκορεατικά αντίποινα σε μια αμερικανική επίθεση στην Πγιονγκγιάνγκ θα είναι σκληρά αντιαμερικάνοι για πολλές γενιές.

Οπότε; Ίσως η Πγιονγκγιάνγκ δεν ξανακάνει απειλητικές δηλώσεις… για τον επόμενο μήνα….

Παρασκευή 11 Αυγούστου (Πόλεμος νεύρων 2): …Πρακτικά μιλώντας αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι μάλλον το βορειοκορεατικό καθεστώς και όχι το αμερικανικό που θα κάνει πίσω – με έναν συμβολικό φυσικά τρόπο. Θα «κάνει πίσω» στο στυλ «μπορούμε αλλά δεν θα το κάνουμε… ακόμα». Φυσικά το πρόβλημα της Ουάσιγκτον είναι τεράστιο μπροστά στο πρόβλημα της Πγιονγκγιάνγκ. Αυτή η τελευταία θέλει απλά (;) να της αναγνωριστεί το καθεστώς της πυρηνικής δύναμης. Για την Ουάσιγκτον όμως διακυβεύονται (μπορεί και) τα πάντα στον Ειρηνικό. Αυτή η ανισομέρεια «προβλημάτων» θα μπορούσε πράγματι να πείσει την Πγιονγκγιάνγκ ότι δεν χρειάζεται να βιάζεται…

Παρασκευή 11 Αυγούστου (Πόλεμος νεύρων 1):… Οι δυνατότητες των βαλλιστικών (μεσαίου βεληνεκούς) Hwasong 12 είναι γνωστές. Η πιο πρόσφατη δοκιμή τους έγινε στις 12 του περασμένου Μάη. Είναι γνωστό ότι το βεληνεκές τους είναι περίπου 4.500 χιλιόμετρα. Το Guam απέχει γύρω στα 3.500 χιλιόμετρα απ’ τις ακτές της βόρειας κορέας, συνεπώς είναι μέσα στην εμβέλειά τους. Η προκαταβολική ανακοίνωση και η σχολαστικότητά της (θα κάνει τόση απόσταση, θα περάσει πάνω από ‘κει και ‘κει, θα πετάει για τόσο και θα πέσει στο βάθος του ορίζοντά σας) είναι διαφήμιση: το ξέρετε ότι είστε μέσα στην ακτίνα των πιο δοκιμασμένων πυραύλων μας· σας το επιβεβαιώνουμε.

Του ίδιου τύπου είναι και το βορειοκορεατικό σενάριο «ο στρατός θα ετοιμάσει το σχέδιο και σε λίγες ημέρες ο πρόεδρος θα το εγκρίνει». Πρόκειται για show τεχνοπολεμικής ικανότητας… Και το μόνο που θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς είναι γιατί το ολοκληρωτικό βορειοκορεατικό καθεστώς θα έπρεπε να εξαιρείται απ’ τον ώριμο θέαμα στο οποίο συμμετέχουν όλα τα καθωσπρέπει καθεστώτα, πολιτικά, στρατιωτικά, θρησκευτικά, επιχειρηματικά, στον πλανήτη;

Σάββατο 12 Αυγούστου (Κούκος μ’ αγκάθια): …Στην περίπτωση του «Χ» το ποιος θα θεωρηθεί ότι «έχασε στα σημεία» είναι θέμα ερμηνείας. Αλλά για το ποιος δεν σκοπεύει να χάσει, έστω και ελάχιστα, στραβοπατώντας, αυτός είναι σίγουρος: το Πεκίνο…

Σάββατο 12 Αυγούστου (Να είσαι σίγουρος ότι:):…Το μόνο που στέκει λογικά είναι να υπάρχει κάτι πίσω απ’ τις γραμμές. Κάτι του είδους: εμείς, σαν Πεκίνο, θα φροντίσουμε να μην ξεκινήσει η Πγιονγκγιάνγκ τον καυγά, επειδή καθόλου δεν μας συμφέρει…. Αν, όμως, τον ξεκινήσετε εσείς, ω αμερικάνοι, τότε θα έχετε να κάνετε και μαζί μας…

Και επί (ασιατικής) γης ειρήνη (;) 2

Τετάρτη 16 Αυγούστου. Εν τέλει ο αρχιστράτηγος (και αρχιταπανταόλα) Kim Jong-un, αφού επιθεώρησε τα σχέδια για την επίθεση στην αμερικανική βάση στο guam και τα βρήκε μια χαρά αποφάσισε … να μην επιτεθεί. Αλλά:

… Θα περιμένω για λίγο ακόμα να δω τι θα κάνουν οι ηλίθιοι γιάνκηδες…

Σαφές. Κι εδώ που τα λέμε: μπορεί να περιμένει και περισσότερο από λίγο… Αν τώρα είναι ηλίθιοι, ηλίθιοι θα συνεχίσουν να είναι… Το ίδιο σημαντική όμως, αν όχι σημαντικότερη, είναι μια δήλωση του νοτιοκορεάτη προέδρου Moon Jae-in:

… Η στρατιωτική δράση στην κορεατική χερσόνησο μπορεί να αποφασιστεί μόνο απ’ τη νότια κορέα, και κανείς άλλος δεν μπορεί να αποφασίσει να δράσει στρατιωτικά χωρίς την συμφωνία της νότιας κορέας είπε ο Moon. Για να συμπληρώσει: η κυβέρνηση, βάζοντας τα πράγματα σε μια σειρά, θα εμποδίσει τον πόλεμο με κάθε μέσο.

Είναι προφανές ότι ο Moon Jae-in δεν εννοεί ότι η βόρεια κορέα θα τον ρωτούσε για να ξεκινήσει εχθροπραξίες κατά των αμερικάνων! Εννοεί (υπονοεί) ότι δεν θα έκανε τέτοιον πόλεμο. Και απευθύνεται στην Ουάσιγκτον: εδώ, δεν θα κάνετε εσείς ό,τι γουστάρετε. Ούτε θα αποφασίζετε εσείς!

Οι δύο ανακοινώσεις, απ’ την Πγιονγκγιάνγκ και την Σεούλ έγιναν χτες. Θα μπορούσαν να θεωρηθούν ένας δημόσιος διάλογος βορρά – νότου:

Βορράς: για να δούμε τι θα κάνουν αυτοί οι ηλίθιοι οι αμερικάνοι…

Νότος: τίποτα δεν θα κάνουν… εδώ κάνουμε κουμάντο εμείς…

Προφανώς όλα αυτά θα αρχίσουν να ερμηνεύονται από σήμερα. Υποψιαζόμαστε ότι πολλοί θα πουν «το βορειοκορεατικό καθεστώς έκανε πίσω….» και κάποιοι θα συμπληρώσουν «…. επειδή φοβήθηκε…». Την οργή του ψόφιου κουναβιού. Εντάξει – αν έτσι θέλετε.

Έχουμε όμως την εντύπωση ότι αυτό που έχει γίνει ουσιαστικά μέσα στο ντάλα καλοκαίρι είναι κάτι άλλο: το Πεκίνο (μέσω της Πγιονγκγιάνκ) έβγαλε την Ουάσιγκτον (μέσω του ψόφιου κουναβιού) στη σέντρα: πολλή φασαρία, επί της ουσίας τίποτα. Και απευθύνεται (το Πεκίνο) σε διάφορους στην ανατολική ασία (όπως, π.χ., στο βιετνάμ), με το υπονοούμενο ερώτημα: θεωρείται τις ηπα παντοδύναμο σύμμαχό σας;

Έχουμε αυτήν την εντύπωση… Κι ακόμα περισσότερο έχουμε την εντύπωση ότι το ίδιο συμβαίνει, με άλλα τυπικά χαρακτηριστικά, και στην περίπτωση της Τεχεράνης…

(Άλλη φορά γι’ αυτό!).

Ουάσιγκτον – Πγιονγκγιανγκ – Ουάσιγκτον

Τετάρτη 9 Αυγούστου.Η βόρεια κορέα καλύτερα να σταματήσει να απειλεί τις ηπα… γιατί θα απαντήσουμε με φωτιά και οργή τέτοια που δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος…

Μην βιαστείτε να συμπεράνετε ότι το ψόφιο κουνάβι ανήγγειλε την Αποκάλυψη! Βρίσκεται σε διακοπές, για τις οποίες έχει γκρινιάξει ήδη πολύ ότι δεν τον αφήνουν ήσυχο, ότι όλο τον καλούν στο τηλέφωνο, και ότι δεν μπορεί να ξεκουραστεί… Έχει νευράκια λοιπόν· και φαντάζεσθε πόσο νευριάζουν οι “πετυχημένοι” όταν νοιώθουν ότι δεν ελέγχουν τον χρόνο τους… Επιπλέον την δήλωση την έκανε στη διάρκεια ομιλίας του για τους ηρωϊνοεξαρτημένους, στο N. Jersey. Και πάλι θα πρέπει να είχε τα νεύρα του…

Πιο ενδιαφέρον είναι ίσως ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (εντελώς συμπτωματικά, και οι ιαπωνικές…) φέρονται να αλλάζουν άρδην πρόσφατες εκτιμήσεις τους και να συμπεραίνουν τώρα ότι το βορειοκορεατικό καθεστώς έχει το know how να βιδώσει πυρηνικές κεφαλές στους βαλλιστικούς πυραύλους του. Επειδή όλο ο κόσμος (οφείλει να) έχει εμπιστοσύνη στα πορίσματα των μυστικών υπηρεσιών, συμπεραίνουμε ότι κάποιοι «σπρώχνουν». Για κάτι πιο aggressive απ’ τις κυρώσεις, εναντίον της βόρειας κορέας. Ίσως παίζει τον ρόλο της και η (τακτική) ήττα στο συριακό πεδίο μάχης.

Είναι εύκολο; Πριν λίγες ημέρες η Ουάσιγκτον (η γραμματεία του ψόφιου κουναβιού) κάλεσε την Σεούλ (την γραμματεία του νοτιοκορεάτη προέδρου Moon Jae-in) για κουβέντα κορυφής. Ήταν αμέσως μετά την τελευταία βορειοκορεατική πυραυλική δοκιμή. Η απάντηση της γραμματείας του Moon Jae-in θα πρέπει να άφησε κάγκελο την αμερικανική προεδρική γραφειοκρατεία: ο πρόεδρος βρίσκεται σε διακοπές… θα ασχοληθεί με αυτά τα θέματα μετά την επιστροφή του, σε 15 ημέρες… Ουάου! Ακριβώς αυτό: οι διακοπές στη νότια κορέα είναι ιερές, και ο (όχι και τόσο «φιλοαμερικάνος» καινούργιος πρόεδρος) δεν εννοούσε να τις χαλάσει. Να μια διαφορά με τα αμερικανικά ήθη: ο Moon Jae-in δεν απαντάει στα τηλέφωνα όταν έχει άδεια… Ούτε δηλώσεις κάνει! Ούτε τιτιβίζει! Και δεν γκρινιάζει!

Αν δεν ήταν η νότια κορέα που βάζει φρένο στις πολεμικές φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον (και του Τόκιο) η «φωτιά και η οργή» θα είχαν εκδηλωθεί ίσως. Αλλά η Σεούλ δεν θέλει να γίνει ερείπια, και έχει δίκιο. Απομένει μόνο να αποφασίσει η Ουάσιγκτον να την «θυσιάσει». Αλλά αν το κάνει, θα πρέπει να εγκαταλείψει οριστικά τις βάσεις της και τις όποιες φιλοδοξίες της στην κορεατική χερσόνησο: όσοι νοτιοκορεάτες επιζήσουν απ’ τα βορειοκορεατικά αντίποινα σε μια αμερικανική επίθεση στην Πγιονγκγιάνγκ θα είναι σκληρά αντιαμερικάνοι για πολλές γενιές.

Οπότε; Ίσως η Πγιονγκγιάνγκ δεν ξανακάνει απειλητικές δηλώσεις… για τον επόμενο μήνα. Ή, ίσως, η Ουάσιγκτον να βρίσκεται (πραγματικά) σε μεγάλη απελπισία. Που μεσοπρόθεσμα θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη αν αποφασίσει να «ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της» με την βόρεια κορέα με ψοφιοκουναβικό τρόπο: με τον αντίχειρα του αυτοκράτορα στραμμένο κάτω…

Οι ορθολογικές εκτιμήσεις (μας) καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να θέλει αλλά δεν έχει πολλά περιθώρια να “κάψει” το σαμάρι – βόρεια κορέα· ειδικά όταν απ’ αυτό θα επωφεληθεί με διάφορους τρόπους το γαϊδούρι, η κίνα. Αλλά στην ιστορία οι “πρωταγωνιστές” δεν δρούσαν πάντα ορθολογικά, έτσι δεν είναι;

Δημιουργική ασάφεια

Τετάρτη 5 Ιούλη. Ο πιο πρόσφατος πύραυλος που δοκίμασε το βορειοκορεατικό καθεστώς είναι άραγε εντελώς ICBM (δηλαδή με ακτίνα πάνω από 3.400 μίλια) ή περίπου; Μπορεί να φτάσει το βόρειο κομμάτι της αμερικανικής ηπείρου ή κτυπάει μόνο τα νησιά / βάσεις του ειρηνικού; Θα μπορούσε να σκάσει στην Αλάσκα και στους φίλους της κυρίας Πέιλιν ή θα έφτανε και στο L.A.;

Αυτά είναι ερωτήματα. Εκείνο που είναι επίσης ερώτημα είναι τι θα κάνει η Ουάσιγκτον, όχι για να προστατέψει τον εαυτό της, αλλά για να δείξει στους συμμάχους της στην ανατολική ασία και στον ειρηνικό ότι “εγώ είμαι εδώ, μην ανησυχείτε”.

Ο “φυσικός” προστάτης του βορειοκορεατικού καθεστώτος είναι το νοτιοκορεατικό. Και όχι από καλωσύνη. Αλλά μόνο επειδή η Σεούλ είναι μέσα στην ακτίνα των κρυμμένων σε σπηλιές κανονιών της Πγιονκγιάνγκ. Και η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να θυσιάσει τη νοτιοκορεατική πρωτεύουσα για να πείσει το Τόκιο ότι “είμαι εδώ”. Θα έχει συνέπειες αν το κάνει.

Το ψόφιο κουνάβι ζητάει διαρκώς απ’ το κινεζικό καθεστώς να μαζέψει το βορειοκορεατικό. Αυτό δείχνει ένα είδος βραχυκυκλώματος ασυνήθιστο για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, ειδικά μετά την 11η Σεπτέμβρη του 2001: ζητάει από έναν βασικό του ανταγωνιστή του να βγάλει τις ηπα απ’ την δύσκολη θέση.

Είναι βιώσιμη αυτή η τακτική, όταν ταυτόχρονα συνοδεύεται από στρατιωτική πίεση στα τεχνητά νησιά που έχει φτιάξει το Πεκίνο στη νότια θάλασσα της κίνας; Δεν μας φαίνεται, αλλά δεν είναι και η αρμοδιότητά μας να ξέρουμε. Καταλαβαίνουμε όμως πως για όσο καιρό η Ουάσιγκτον θα έχει “τα χέρια της δεμένα” στη Σεούλ, η Πγιονκγιάνγκ θα κάνει δοκιμές. Όλο και πιο ICBM.

Όπως αυτούς τους τελευταίους μήνες.

Νότια κορέα

Τετάρτη 10 Μάη. Όπως αναμενόταν, ο “αριστερός / φιλελεύθερος” Moon Jae-in είναι ο καινούργιος πρόεδρος της νότιας κορέας· νικητής των πρόωρων εκλογών που έγιναν μετά την καθαίρεση της προέδρου Park Geun-hye τον περασμένο Δεκέμβρη, λόγω “σκανδάλου”.

Παρότι η εκλογή του Moon Jae-in δεν τράβηξε στη δύση την ίδια προσοχή με την εκλογή του Macron (όπως θα έπρεπε) ίσως είναι σημαντικότερη. Ο Moon Jae-in είναι οπαδός της “σταδιακής προσέγγισης” με το βορειοκορεατικό καθεστώς, σε αντίθεση με τις προηγούμενες συντηρητικές διοικήσεις. Αυτό, με τη σειρά του, περιορίζει σε κάποιον βαθμό τις πολεμοκάπηλες πρωτοβουλίες της Ουάσιγκτον και του Τόκιο με θέμα “κορέα”. Γι’ αυτό άλλωστε η πρώτη φρόντισε να φυτέψει το αντιαεροπορικό σύστημα thaad στο νοτιοκορεατικό έδαφος πριν τις εκλογές.

Εικάζουμε ότι η περιστασιακή μπόρα στην κορεατική χερσόνησο πέρασε. Είμαστε σίγουροι πως όχι, όμως, δεν πέρασαν και οι βαθύτερες αντιθέσεις του 4ου παγκόσμιου…

(φωτογραφία: ο νικητής πανηγυρίζει στις πλάτες ενός οπαδού του. Ποιος είπε ότι οι ασιάτες είναι “ψυχροί”; Ποιος ευρωπαίος θα πανηγύριζε έτσι;)

Να πλερώσουν!

Σάββατο 29 Απρίλη. Εντυπωσιακό όπως πάντα το ψόφιο κουνάβι, πριν βομβαρδίσει (αν βομβαρδίσει) την βόρεια κορέα, έριξε κάτι “ψιλές” στη νότια. Συνεντευξιαζόμενο στο Reuters δήλωσε ότι «φυσικά τα έξοδα για την αντιπυραυλική ασπίδα THAAD θα πρέπει να τα πληρώσει…» ….η Σεούλ! Πόσο πάει; Μόνο 1 δισεκατομμύριο δολάρια…

Συνεπής δεν είναι με την άποψή του «σιγά μην σας προστατεύουμε τσάμπα»; Συνεπέστατος! Μόνο που το νοτιοκορεατικό κράτος δεν το βλέπει έτσι. Σύμφωνα με την δική του άποψη η συμφωνία Σεούλ – Ουάσιγκτον που υπογράφτηκε τον περασμένο Ιούλη, προβλέπει ότι η μεν νότια κορέα θα βάλει γη και υποδομές οι δε ηπα θα βάλουν τα όπλα, την λειτουργία τους, την επιμελητεία τους – και τα ανάλογα κόστη.

Ο.Κ. Αυτά συμφωνήθηκαν τον Ιούλη του 2016. Τώρα είναι σχεδόν Μάης του 2017, και κυβερνάει (λέμε τώρα..) το ψόφιο κουνάβι. Δηλαδή καθαρά και ωμά ο αμερικανικός στρατός και οι χρηματιστές, σε επιθετικότερη στάση…

Μην κάνουν το κορόιδο οι νοτιοκορεάτες! Οι σερίφηδες είναι στα πόστα, και η «προστασία» έχει έξοδα!!!

Της κορέας 2…

Πέμπτη 27 Απρίλη. Η Ουάσιγκτον και η Σεούλ επιταχύνουν την εγκατάσταση του αντιπυραυλικού συστήματος THAAD (Termonal High Altitude Area Defence), ισραηλινής κατασκευής, στη νότια κορέα. Υποτίθεται ότι το σύστημα είναι ανάλογο των patriot, και ότι μπορεί να αναχαιτίσει πυραύλους μέσου βεληνεκούς (από 880 μέχρι 5.500 χιλιόμετρα). Αν είναι λίγοι…

Και ιδού ένας λόγος που το Πεκίνο ίσως θυμώνει με την Πγιονγκγιάνγκ. Επιδεικνύει έναν στρατιωτικό τσαμπουκά που δεν μπορεί να οδηγήσει με επιτυχία ως το τέλος του μόνη της, χωρίς κινεζική βοήθεια· και απ’ την άλλη νομιμοποιεί την εντατικοποίηση της αμερικανικής παρουσίας στη νότια κορέα, κάτι που το Πεκίνο θεωρεί εχθρικό. Μ’ άλλα λόγια: το βορειοκορεατικό καθεστώς αντικειμενικά δουλεύει υπέρ των αμερικανικών (και ιαπωνικών) συμφερόντων, και εναντίον των κινεζικών.

Εκτός εάν το Πεκίνο εφαρμόζει την συμβουλή: έχε τους φίλους κοντά και τους εχθρούς κοντύτερα.

(φωτογραφία: τα συστατικά του THAAD δεν γίνονται απ’ όλους δεκτά στη νότια κορέα… Εδώ δεν φαίνονται οι διαδηλωτές, μόνο ένα πανό: το πλάνο είναι γεμάτο μπάτσους…)

Της κορέας 3…

Πέμπτη 27 Απρίλη. Σε άρθρο των global times, που θεωρούνται ότι εκφράζουν την κεντρική επιτροπή του κομμουνιστικού κόμματος της κίνας, αφήνεται η υπόνοια ότι το Πεκίνο θα μπορούσε, ίσως (…) να ανεχτεί μια περιορισμένης έκτασης «χειρουργική» αεροπορική επίθεση των ηπα στη βόρεια κορέα… Σε καμία περίπτωση όμως εισβολή του στρατού της νότιας στο βορειοκορεατικό έδαφος.

Είναι αυτό μια σταθερή θέση; Ή μια τελευταία προειδοποίηση προς την Πγιονγκγιάνγκ ότι δεν μπορεί να κάνει μαγκιές με ξένα (δηλαδή κινεζικά) κόλλυβα;

Δεν βάζουμε στοίχημα. Ειδικά για τις ιμπεριαλιστικές τακτικές «μεγάλων δυνάμεων» στην ασία. Όμως υπάρχουν (ή έτσι τα βλέπουμε) κάποια «δευτερεύοντα» σημάδια που δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να είναι ευχαριστημένη προς το παρόν με την αυξημένη στρατιωτική παρουσία της στην ευρύτερη περιοχή της κορεατικής χερσονήσου· με την προϋπόθεση ότι το καθεστώς της βόρειας κορέας δεν θα κάνει κάποια καινούργια «απαγορευμένη δοκιμή».

Εξάλλου δεν είναι ακόμα βέβαιο (και πως θα μπορούσε;) ότι η νότια κορέα (κατά κύριο λόγο) θα ήταν διατεθεμένη να υποστεί τα αντίποινα μιας αμερικανικής επίθεσης αν δεν πρόκειται να δοκιμάσει να καταλάβει εδάφη της βόρειας κορέας – κάτι που το Πεκίνο θεωρεί casus belli.

Οι επόμενες ημέρες και νύχτες θα δείξουν τι είναι που εγκυμονείται…

Της κορέας…

Τετάρτη 26 Απρίλη. Η συγκέντρωση στρατών γύρω απ’ την κορεατική χερσόνησο και η φιλοπόλεμη ρητορική της Ουάσιγκτον πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες ανάφλεξης στο κυρίως μέτωπο του 4ου παγκόσμιου πολέμου. Φαίνεται πως ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να κερδίσει το έδαφος που έχει χάσει στην ανατολική ασία στη διάρκεια της φιλόδοξης μεν αλλά όχι ιδιαίτερα πετυχημένης εκστρατείας “Asian pivot” της προηγούμενης διοίκησης (Ομπάμα). Μια ακόμα απόδειξη της συνέχειας στην αμερικανική «εξωτερική πολιτική».

Κάνουμε ωστόσο την σκέψη ότι ο αποφασιστικός παράγοντας για το τι θα γίνει τις επόμενες ημέρες και βδομάδες εκεί ΔΕΝ είναι ο διακηρυγμένος αμερικανικός τσαμπουκάς αλλά οι αδήλωτες προθέσεις του Πεκίνου. Κάνει μεγάλη διαφορά αν το κινεζικό καθεστώς ξεκαθαρίσει στην Ουάσιγκτον ότι οποιαδήποτε επίθεση κατά της Πγιονγκ Γιανγκ θα θεωρηθεί επίθεση και κατά του Πεκίνου, ή όχι.

Το είδος των όπλων που μαζεύει η Ουάσιγκτον στην κορεατική χερσόνησο κάνει για αεροπορικές επιδρομές κατά της βόρειας κορέας, και ως εκεί. Παρότι το βορειοκορεατικό καθεστώς διαθέτει 1200 (ρωσικής κατασκευής) αεροπλάνα, τόσο αυτά όσο και το σύστημα αεράμυνάς του θεωρείται «παλιομοδίτικο» και όχι ιδιαίτερα αποτελεσματικό· πράγμα που θα έκανε ευκολότερη την δουλειά της αμερικανικής αεροπορίας και των συμμάχων της. Το είδος της απάντησης που το βορειοκορεατικό καθεστώς έχει «δουλέψει» επί χρόνια είναι πυραυλική. Με ή χωρίς πυρηνικά. Αρχίζοντας με το ευκολότερο, επειδή είναι κοντά: με στόχους στη νότια κορέα ή/και στην ιαπωνία. Και οι δύο έχουν εξοπλιστεί με (αμερικανικά) αντιπυραυλικά συστήματα, που σημαίνει ότι το βορεοκορεατικό καθεστώς θα έχει ελπίδες «να βρει στόχο» όσο περισσότερους πυραύλους εκτοξεύσει μαζί και ταυτόχρονα.

Η Ουάσιγκτον δεν θα χαλιόταν ιδιαίτερα αν υπήρχαν σοβαρές απώλειες στους δύο «συμμάχους» της, τη νότια κορέα ή/και την ιαπωνία – μάλλον θα χαιρόταν (κρυφά) επειδή έτσι θα αναγκάζονταν να δεθούν ακόμα περισσότερο στο δικό της άρμα. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι από οικονομική άποψη ο ιαπωνικός καπιταλισμός είναι σταθερά ανταγωνιστικός του αμερικανικού…

Όμως η άμεση στρατιωτική εμπλοκή του κινεζικού στρατού στην υπόθεση (για να μην μιλήσουμε για τον ρωσικό…) είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα. Γιατί σε αντίθεση με το καθεστώς της Πγιονγκ Γιανγκ το Πεκίνο έχει την δυνατότητα να κτυπήσει τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα· αποφεύγοντας το έδαφος της νότιας κορέας ή/και της ιαπωνίας. Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ άσχημο «νέο» για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, που θα έπρεπε υποχρεωτικά να κλιμακώσει τον πόλεμο, με εξαιρετικά αβέβαια αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση το να χάσουν έστω και ένα αεροπλανοφόρο θα ήταν για τους αμερικάνους το τέλος της ηγεμονίας τους στις θάλασσες του πλανήτη.

Κρίνουμε, λοιπόν, ότι το «κλειδί» βρίσκεται στο Πεκίνο. Αν, δηλαδή, έχει τους δικούς του (όχι γνωστούς…) λόγους να «αφήσει» την Πγιονγκ Γιανγκ για «λίγο στην τύχη» της, δηλαδή σε μια ορισμένη ήττα. Μια «ελεγχόμενη» ήττα που θα συνοδευτεί από σοβαρές ζημιές (σε καπιταλιστικές υποδομές) τόσο της νότιας κορέας όσο και της ιαπωνίας, εξαιτίας της όποιας βορειοκορεατικής «άμυνας». Αν δεν έχει τέτοιους λόγους, κι αν δεν θέλει επ’ ουδενί να έχει η Ουάσιγκτον μια στρατιωτική επιτυχία κάτω απ’ την μύτη του, τότε εικάζουμε ότι η Ουάσιγκτον με το μέγεθος των «αρμάδων» που έχει μεταφέρει στην περιοχή, θα περιοριστεί σε μια παρέλαση… Ενόσω το βορειοκορεατικό καθεστώς θα εμφανίσει κάποια στοιχεία «υποχώρησης» και «διάθεσης για διάλογο». (Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι τέτοιος είναι ο βασικός στόχος της Ουάσιγκτον προς το παρόν: με μια καλή ένοπλη παρέλαση να αναγκάσει το Πεκίνο να «μαζέψει» την Πγιονγκ Γιανγκ…).

Σε κάθε περίπτωση ακούγεται μακιαβελικό το ότι οι συγκρούσεις ενός παγκόσμιου πολέμου δεν είναι υποχρεωτικά «ευθύγραμμες». Πρέπει να σημειώσουμε πάντως ότι αυτή τη στιγμή ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει αρχίσει να αποκτάει πρόβλημα και στο αφγανικό πεδίο μάχης… Που σημαίνει (κατ’ εμάς) ότι επείγεται, προς το παρόν, για «εύκολες νίκες» και όχι για έναν full παγκόσμιο πόλεμο.

Ακούγεται αισιόδοξο; Ίσως. «Προς το παρόν».

Ασία

Παρασκευή 21 Απρίλη. Στις ίδιες δηλώσεις του ο Tillerson έβαλε στη θέση του και το βορειοκορεατικό καθεστώς: σκοπεύουμε να το ξαναβάλουμε στη λίστα των κρατών που υποστηρίζουν την τρομοκρατία… με σκοπό να αναγκάσουμε την Pyongyang να συμβιβαστεί μαζί μας… Οι απειλές του αμερικάνου υπ.εξ. συμπλήρωσαν εκείνες του αντιπροέδρου Pence (ο «τρελός σκύλος» ήταν απασχολημένος αλλού…) που πήγε να ευλογήσει την αμερικανική βάση στην ιαπωνική Yokosuka, και το αεροπλανοφόρο Roland Reagan…

Αυτά, την ώρα που η θρυλική «αρμάδα» (με επικεφαλής ένα ακόμα αεροπλανοφόρο, το Carl Vinson) βρίσκει τον δρόμο της, τελικά, προς τη βόρεια κορέα… Την ώρα, επίσης, που Πεκίνο (κυρίως) και Μόσχα (σε προς το παρόν μικρότερο βαθμό απ’ ότι το Πεκίνο) συγκεντρώνουν στρατό με όλα τα απαραίτητα στα σύνορά τους με την βόρεια κορέα.

Οι αμερικανικές απειλές και η συγκέντρωση στρατών δεν σημαίνουν υποχρεωτικά έναν πόλεμο αύριο. Δεν γίνεται απ’ την άλλη να σημαίνουν … «ειρήνη»!

Μόνο που μας δημιουργείται ένα (τολμηρό…) ερώτημα, που προς το παρόν δεν έχουμε στοιχεία ούτε να το απαντήσουμε ούτε να το απορρίψουμε. Θα ήταν δυνατόν Ουάσιγκτον και Πεκίνο, αφήνοντας προς στιγμή στην άκρη την στρατηγική αντιπαλότητά τους, να συμφωνήσουν μυστικά, μαζί με την Σεούλ φυσικά (και την ανοχή της Μόσχας) την μοιρασιά της βόρειας κορέας μεταξύ νότιας (κατά κύριο λόγο) και κίνας;

Η τακτική της «διάλυσης» δεν έχει χρησιμοποιηθεί ακόμα στην ανατολική ασία. Το βορειοκορεατικό καθεστώς απ’ την άλλη μεριά, εσωτερικά τυρρανικό απέναντι στον ίδιο του τον πληθυσμό, δεν είναι απαραίτητο σε κανέναν, εκτός απ’ τον εαυτό του.

Θα φανεί…