Ο κύριος 600 δις στην παγίδα του νόμου

Κυριακή 17 Ιούνη. Τυχαίο είναι; Πείτε: τυχαίο είναι; Ότι την ώρα που «ξεπουλάνε την πατρίδα στους σκοπιανούς» (ίσως και στους αμερικάνους, που παίρνουν τεφαρίκι πράμα) δένουν και έναν αυθεντικό κυματοθραύστη απέναντι στα σχέδιά τους; Όχι, τυχαίο είναι;

Ο κυρ Αρτέμης, ο καπιταλισμός ας τον συγχωρέσει, βρίσκεται στα χέρια των αρχών. Ένα, ακόμα, θύμα σκευωρίας! Όμως ο λαός-θεία Λίτσα αγρυπνεί. Πρώτη του επιλογή είναι μια «lega nord». Αν δεν κάτσει, ο αιχμάλωτος του κράτους Αρτέμης είναι στις επόμενες επιλογές.

Εσύ πίσω απ’ τα κάγκελα κι αυτοί στους υπονόμους….

Στην άκρη του τούνελ έχει σκουπίδια

Κυριακή 3 Ιούνη. Δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη σοφία (ούτε ιδιαίτερη «αριστεροσύνη»): οι «αγορές» τις οποίες το γκουβέρνο επιμένει να πουλάει στο πόπολο σαν την Γη της Επαγγελίας, οι διεθνείς έμποροι χρήματος δηλαδή, ούτε ταμείο απόρων κορασίδων είναι, ούτε το υποκρίνονται.

Το ακόμα χειρότερο, όμως, είναι ότι οι διεθνείς έμποροι χρήματος δεν είναι άτομα που μπορεί να τα κοροϊδέψει κανείς· όπως, για παράδειγμα, τους ψηφοφόρους του. Συνεπώς, κάθε «ανησυχία» στις αγορές χρήματος (και τέτοιες «ανησυχίες», πραγματικές ή κατασκευασμένες, είναι βασικό κομμάτι της δουλειάς) μεταφράζεται σε υπενθύμιση ότι το ελλαδιστάν είναι αναξιόχρεο. Δηλαδή; «Αύξηση των επιτοκίων δανεισμού»…. Δηλαδή;;;;;;

Τώρα αιτία είναι το «ιταλικό δράμα». Αύριο μπορεί να είναι οι ανωμαλίες στην αγορά πετρελαίου. Και πιο μετά μπορεί να είναι οι ηλιακές εκρήξεις και οι συνέπειές τους στους επικοινωνιακούς δορυφόρους γύρω απ’ τον πλανήτη… Δεν έχει σημασία η αφορμή. Αυτό που μετράει είναι πως δεν έχει τίποτα epic το να πηγαίνεις ξεβράκωτος στ’ αγγούρια – και με το συμπάθειο!

Το τι παραμύθια μπορείς να πουλάς για εσωτερική κατανάλωση, αυτό είναι άλλη ιστορία. Ως γνωστόν, στην εσωτερική κατανάλωση δεν υπάρχει καπιταλισμός! Μόνο «συνωμοσίες»…

Ε, τραβάς την σπάθα σου και το παίζεις άγιος καβαλλάρης!…

Ζητήματα ανάλυσης και πρακτικής 1

Πέμπτη 24 Μάη. Ο φίλος της ασταμάτητης μηχανής ήταν λιτός στο μήνυμά του: Θέλετε να εξετάσετε και την περίπτωση να μην ξέρουν τι κάνουν; Αναφερόταν στις γιουνάιτεντ στέιτς οφ αμέρικα, αλλά όχι μόνο.

Η σκέψη δεν είναι καινούργια – αλλά έχει σοβαρές προκλήσεις, ένα μέρος απ’ τις οποίες (αλλά όχι όλες) η ασταμάτητη μηχανή τις αντιμετωπίσει ήδη. Σύμφωνα με το ορθόδοξο manual, επικεφαλής καθε κράτους είναι η αντίστοιχη «εθνική αστική τάξη» (τα εισαγωγικά είναι με αιτία…) που, στις επιλογές, στις κατευθύνσεις και στις μεθοδεύσεις της πολιτικής εκφράζει και υπηρετεί τα γενικά καπιταλιστικά συμφέροντα στον εθνοκρατικό σχηματισμό που της αναλογεί· χωρίς παραπάνω διευκρινίσεις για το τι σημαίνει «γενικά συμφέροντα» και πως διαμορφώνονται.

Το σχήμα είναι βολικό, επειδή δείχνει να έχει μια τυπική επάρκεια, στη βάση της ταξικής διαστρωμάτωσης των καπιταλιστικών κοινωνιών. Κι ενώ αυτή η διαστρωμάτωση είναι (για εμάς) αναμφισβήτητη, το προβοκατόρικο ερώτημα είναι το εξής: Κι αν δεν υπάρχει πλέον «εθνική αστική τάξη» εδώ ή εκεί; Κι αν στη θέση της, εκ των πραγμάτων, υπάρχει «κάτι άλλο», επιφορτισμένο με τις αρμοδιότητές της ή έχοντας κάνει πειρατεία στο πόστο; Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο – και η εργατική ανάλυση δεν πρέπει να είναι συντηρητική, κομπλεξική, ώστε να αποκλείει το ενδεχόμενο – τότε πως ακριβώς διεκπεραιώνεται η διακυβέρνηση των καπιταλιστικών κοινωνιών, στο πέρασμα απ’ την 3η στην 4η βιομηχανική επανάσταση;

Η δική μας εργατική ανάλυση σηκώνει αυτό το γάντι, επειδή το θεωρεί πολύ σοβαρό τόσο από θεωρητική όσο και από πρακτική άποψη. Την υπόδειξη της (σταδιακής ή ακαριαίας;) μείωσης της σημασίας της τάξης των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής (: ιστορική αστική τάξη…) δεν την έκανε προχτές κάποιος κομμουνιστής. Αλλά στη δεκαετία του 1930 ένας φιλελεύθερος, που έμεινε να αφήσει το όνομα και τις απόψεις του στην ιστορία: ο Κέυνς. Ήταν αυτός που εισήγαγε στην ανάλυση της «καπιταλιστικής οικονομίας» την πραγματικότητα της πολυμετοχικής καπιταλιστικής επιχείρησης και του στρώματος των διευθυντών (: managers), που τυπικά δεν είναι ΟΙ ιδιοκτήτες (ακόμα κι αν είναι μέτοχοι) αλλά είναι έμμισθοι υψηλόβαθμοι γραφειοκράτες – κι ωστόσο αυτοί είναι που αποφασίζουν. Ενημερώνοντας (ή κοροϊδεύοντας), ανάλογα με τα ειδικά συμφέροντά τους, τους «μετόχους» – τυπικά ιδιοκτήτες. Αυτό ισχύει στις επιχειρήσεις. Ισχύει και στο κράτος; Γιατί όχι;

Παρότι στα ‘60s (και σε σχέση με την τότε σοβιετική ένωση) δημιουργήθηκε μια αναλυτική βάση για τον γραφειοκρατικό καπιταλισμό, που τοποθετούσε τους «διαχειριστές» της καπιταλιστικής συσσώρευσης σε μια θέση “ad hoc μπουρζουαζίας» αν και χωρίς την τυπική ιδιοκτησία, το πράγμα ξεχάστηκε στη συνέχεια. Παρότι, ούτε η «πολυμετοχική» καπιταλιστική επιχείρηση εξαφανίστηκε (το αντίθετο), ούτε οι managers και οι ceo…

Ζητήματα ανάλυσης και πρακτικής 2

Πέμπτη 24 Μάη. Αν και το θέμα είναι απ’ αυτά που μας ενδιαφέρουν σαν αυτόνομους εργάτες, ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της ασταμάτητης μηχανής. Μην περιμένετε εδώ την στοιχειωδώς επαρκή ανάλυσή μας!

Ωστόσο κρατάμε το εξής: η ιμπεριαλιστική πολιτική της άλλοτε «μόνης υπερδύναμης», μπορεί πράγματι να αναλυθεί με τα εργαλεία της straight ταξικής διαστρωμάτωσης α λα αρχές του 20ου αιώνα (με “αστική τάξη” και τα συμφέροντά της) ή πρέπει να ενσωματωθούν σ’ αυτήν την ανάλυση (και όχι μόνο για τις ηπα) στοιχεία δομικών μετασχηματισμών στις διαδικασίες μεσολάβησης / αντιπροσώπευσης / επικύρωσης, που δεν είναι καθόλου καινούργια για το “νεοφιλελεύθερο κράτος” (ήδη απ’ τα ‘80s) αλλά έχουν αγνοηθεί συστηματικά επειδή προσθέτουν πολυπλοκότητα σε αναλυτικά σχήματα που θα ήταν βολικό να μείνουν απλά (ακόμα κι αν η απλότητά τους είναι άχρηστη)… Ε;

Το καθεστωτικό ειδησειογραφικό πρακτορείο associated press, πριν δυο μέρες, κάτω απ’ τον τίτλο The princes, the president and the fortune seekers παρουσίασε τεκμηριωμένα στοιχεία (από υποκλοπές mails – αυτό είναι κοινότοπο πια!) που ρίχνουν ένα διαγώνιο φως στην πραγματικότητα του αμερικανικού συστήματος πολιτικής / κρατικής διεύθυνσης: επώνυμοι ποινικοί με φράγκα και αρχινταβάδες ιδιωτικών στρατών, που κάνουν deal με σαουδάραβες και εμιριτιανούς πρίγκηπες (με σκοπό ακόμα περισσότερα φράγκα) και έχοντας πρόσβαση στον, ας πούμε «κεντρικό πυρήνα εξουσίας» στην Ουάσιγκτον, διαμορφώνουν σχεδιασμένα κατά τα συμφέροντά τους, σε συνεργασία με τον «βασιλικό γαμπρό» της Ουάσιγκτον (“clown prince” τον αποκαλούν, ωστόσο!), αυτό που λέγεται «εξωτερική πολιτική των ηπα», για λογαριασμό των πελατών τους: του Ριάντ, του Ντουμπάι, του Τελ Αβίβ. Με άλλα λόγια σχεδιάζουν ακόμα κι έναν πόλεμο επειδή αυτός τους βολεύει· χωρίς “αστική τάξη”….

Δεν είναι η πρώτη φορά που πέφτουν στην αντίληψή μας τέτοιου είδους στοιχεία· κι όχι μόνο για τις ηπα (αλλά και για την ψωροκώσταινα ελλάδα). Η πρώτη λογική (και αποδεκτή απ’ την ασταμάτητη μηχανή σαν αφετηρία) ένσταση θα ήταν κάπως έτσι: δεν μπορούμε (και δεν πρέπει) να αντιμετωπίσουμε τις όποιες καπιταλιστικές διαδικασίες σαν «προσωπικές ιστορίες». Συμφωνούμε κατ’ αρχήν… Όμως:

Ζητήματα ανάλυσης και πρακτικής 3

Πέμπτη 24 Μάη. Η συγκρότηση της αστικής τάξης σαν συλλογικό υποκείμενο (κρατικής) διεύθυνσης, μετά την όποια επαναστατική φάση της (κατά της φεουδαρχίας) έχει συμβεί ΜΟΝΟ όταν είχε να αντιμετωπίσει ένα επίσης συλλογικά οργανωμένο και αποφασισμένο ταξικό υποκείμενο / αντίπαλο: την εργατική τάξη, την τάξη μας. Χωρίς σοβαρή εργατική απειλή γιατί θα έπρεπε να περιμένει κανείς είτε απ’ την αστική τάξη (όταν υπήρχε) είτε απ’ τους διαχειριστές των επιχειρήσεων σαν τέτοιους να συμπεριφερθούν με ενιαίο τρόπο, σαν «εκ των πραγμάτων» τάξη; Μια τέτοια «ελπίδα» θα ήταν μεταφυσική. Θα αγνοούσε ότι ο καπιταλισμός είναι σκληρά ανταγωνιστικός όχι μόνο με όρους «τάξης εναντίον τάξης» όταν, και μόνο τότε, η δική μας τάξη επιβάλει μια τέτοια αναμέτρηση, αλλά και με όρους «κλάδος εναντίον κλάδου», «εθνικοί επιχειρηματίες εναντίον εθνικών επιχειρηματιών», «αφεντικό εναντίον αφεντικού» ή και “γιάπης εναντίον γιάπη”.

Αυτών δοθέντων, και με δεδομένο ότι ήδη απ’ τα ‘80s o νεοφιλελευθερισμός σαν σχέδιο των αφεντικών είχε διπλή ατζέντα, απ’ την μια την διάλυση της όποιας εργατικής απειλής και αφετέρου την αναδιαμόρφωση της «αντιπροσώπευσης» στο πολιτικό τμήμα του κράτους, ούτε παράξενη ούτε εκτός πραγματικότητας θεωρούμε την εξέλιξη και την κεντρικότητα του λομπισμού. Την διαμόρφωση, δηλαδή, ενός πλέγματος εξουσίας όπου τα συμφέροντα δεν μεταφέρονται στην κορυφή με όρους «γενικού ταξικού συμφέροντος» αλλά κυρίως (ή, συχνά, μόνο) με όρους επιμέρους συντεχνιακής οργάνωσης και διείσδυσης. (Προφανώς είναι μάταιο, αλλά έτσι, «για την ιστορία», μπορείτε να  διαβάσετε σχετικά: Sarajevo νο 78, Νοέμβρης 2013 κοινοβουλευτισμός, εξουσία, κράτοςνο 80 Γενάρης 2014, κοινοβουλευτισμός, εξουσία κράτος 2και νο 90, Δεκέμβρης 2014, κοινοβουλευτισμός, εξουσία, κράτος 3).

Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου παράδοξο αυτό που εμφανίζεται σαν «δημοσιογραφικές αποκαλύψεις» για την ως πρόσφατα αιχμή της παγκόσμιας καπιταλιστικής ανάπτυξης – και του νεοφιλελευθερισμού –, τις ηπα, που (δεν θα γινόταν διαφορετικά, αυτό το ξέρει η γενική αντικαπιταλιστική ανάλυση!) εμφανίζει πιο καθαρά την διαμόρφωση του λομπίστικου κράτους· του κράτους, δηλαδή, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από κυκλώματα «υψηλής συνάφειας» με τις πολιτικές βιτρίνες. Ένα είδος πολιτικού προσοδισμού ανώτερης τάξης (απ’ αυτόν που μελετάμε στο ελλαδιστάν).

Ενώ, λοιπόν, η ανάλυση με κριτήρια «γενικών καπιταλιστικών συμφερόντων» εξακολουθεί να είναι ισχυρή και αποτελεσματική, η σημασία των «ειδικών» (λομπίστικων) συμφερόντων στη διαμόρφωση της κατεύθυνσης και της επιθετικότητας των «γενικών….» δεν πρέπει να υποτιμηθεί απ’ την εργατική ανάλυση. Γιατί μπορεί να εξηγήσει τις οφθαλμοφανείς αστοχίες / αποτυχίες στην ιμπεριαλιστική διάπραξη των «γενικών…». Καθώς και την διαφορά ανάμεσα στις καπιταλιστικές περιπτώσεις όπου το «γενικό» εμφανίζεται ισχυρά προσωποποιημένο και στιβαρό (π.χ. ρωσία ή κίνα) και τις άλλες όπου εμφανίζεται σαν αναιμικό, ακριβώς επειδή δεν έχει γίνει δυνατόν να σχηματιστεί και άρα να εκπροσωπηθεί κεντρικά (π.χ. αγγλία ή ηπα).

Θέλουμε να πούμε, και το αφήνουμε έτσι για το μέλλον: εκεί που κάποιος περιμένει την ακρίβεια και την επεξεργασία του «στρατηγικού» καπιταλιστικού συμφέροντος (εννοημένου σαν έκφραση κάποιας διαμορφωμένης γενικότητας στα καπιταλιστικά συμφέροντα) μπορεί να βρίσκεται αμήχανος μπροστά στις «τακτικές» διαφορετικών «εθνικών» (ή «εθνικά γαλβανισμένων») συμφερόντων, οππορτουνιστικές απ’ την αρχή ως το τέλος. Που παράγουν υποχρεωτικά ασυνέχειες, αντιφάσεις, καραμπινάτες αστοχίες και αποτυχίες… Έτσι ώστε στο τέλος ο παρατηρητής που αναζητεί την συμπαγή έκφραση του γενικού να αναρωτιέται: ξέρουν τί κάνουν;

Δεν ξέρουν και δεν ενδιαφέρονται για τίποτα παραπάνω από μια γρήγορη αρπαχτή – είναι, όμως, ενεργούμενα της γενικής καπιταλιστικής ιστορίας που τους ξεπερνάει. Για καλό και για κακό όμως η τάξη μας (αν βρισκόταν στη θέση που πρέπει) θα έπρεπε να αποφύγει το να να ξεπεραστεί / αλεστεί απ’ την εξέλιξη του καπιταλισμού. Που σημαίνει ότι θα έπρεπε να τα έχει 400…

(Ώφου!!!!! Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, η ασταμάτητη μηχανή κάτι θυμάται!! Προτιμότερο, πιο καταπραϋντικό, το αντίθετο: μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, λήθη…)

Η «οργή του λαού»…

Σάββατο 5 Μάη. Έτσι θα πάει το πράγμα: αυτήν την ημερομηνία θα την θυμόμαστε μόνο εμείς, είτε σαν Sarajevo είτε σαν ασταμάτητη μηχανή – ώστε αργά ή γρήγορα να τοποθετηθεί (από άλλους, πάντα πρόχειρους και διατεθειμένους) στα «κολλήματά» μας… Και θα την θυμόμαστε όχι απλά σαν ένα μνημόσυνο σε κάποιους που δολοφονήθηκαν «τυχαία». Αλλά σαν την μεγαλύτερη μαζικά οργανωμένη παρακρατική προβοκάτσια στο ελλαδιστάν στον 21ο αιώνα (μέχρι να υπάρξει μια ακόμα μεγαλύτερη…).

Αναφερόμαστε στην 5η Μάη του 2010. Αυτήν που έχει μείνει σαν «οι νεκροί της marfin», ΑΛΛΑ ΉΤΑΝ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ. Αυτήν την ημέρα για την οποία οι καθεστωτικοί μηχανισμοί «δεν βρήκαν τίποτα» (και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς;)… Αυτήν την ημέρα που και το όποιο κίνημα (όπως κι αν το ορίσει κανείς) φρόντισε να ξεχάσει· και πάντως αδιαφόρησε απόλυτα να ερευνήσει και να διαλευκάνει πολιτικά.

Δεν μας πειράζει η (πολιτική) μοναξιά. Μας τρομάζει όμως η μαζική αμνησία και ακρισία. Γιατί αυτές είτε παράγουν, είτε αναπαράγουν – και πάντα στηρίζουν – την «πολιτική» σαν τεχνική της εξουσίας… Αυτές καταστρέφουν την αιτιακή συσχέτιση των κινήσεων των αφεντικών… Αυτές ευλογούν την μιζέρια και την μοιρολατρεία…. Πόσους λόγους παραπάνω θα χρειαζόταν κάποιος για να μισεί αυτήν την καπιταλιστική πραγματικότητα;

Συνεχίζουμε, λοιπόν, την έριδα· όχι «στο ποσοστό που μας αναλογεί» (ποιος βρίσκει τα μέτρα και τις «αναλογίες»;) αλλά στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Κι αν έχετε όρεξη να μάθετε (ή να θυμηθείτε) λίγα παραπάνω γι’ αυτήν, ενδεικτικά δύο παραπομπές:

Ιούλιος 2015, Sarajevo 97, η μικρή ασθενής.

Ιανουάριος 2014, Sarajevo 80, τι έγινε τελικά, στην Αθήνα, στις 5 Μάη του 2010;

 

Πρόσφυγες 2

Παρασκευή 4 Μάη. Κρυμμένος πίσω απ’ τις «δημοκρατικές» διμοιρίες του, ο ψόφιος κοριός μπορεί να παριστάνει κάτι σαν τον … Αλιέντε του ανθρωπισμού! Το ότι μπορεί να το κάνει (θρέφοντας, ταυτόχρονα, τον κοινωνικό φασισμό…) οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα τραγικά λάθη που έκαναν οι διάφοροι αντιρατσιστές (εντός ή εκτός εισαγωγικών) όταν, τα προηγούμενα χρόνια, είχαν βάλει στο εύκολο και βολικό στόχαστρό τους τις μ.κ.ο…. Και όχι το ελληνικό υπουργείο άμυνας και το ελληνικό κράτος, που ήταν και είναι οι πραγματικοί δεσμοφύλακες, ό,τι κι αν μπορούσε να χρεώσει κανείς, σε δεύτερη μοίρα ωστόσο, πολλές μ.κ.ο. – κυρίως τις διοικήσεις και τους ιδιοκτήτες τους.

Έτσι, μόλις το προηγούμενο ανθρωπιστικό κάθαρμα (ο Μουζάλας) ξεφορτώθηκε τις μ.κ.ο., δεν εξέθεσε την βρώμικη και βαθιά ευθύνη του ελληνικού κράτους / παρακράτους! Πέτυχε το αντίθετο, για το οποίο ήταν σίγουρος: ξεδόντιασε τις όποιες κριτικές για την μεταχείριση των προσφύγων!!! Αφού, όσοι είχαν πεισθεί (με ποιον τρόπο άραγε; άγνωστο…) ότι «η πηγή του κακού» ήταν οι μ.κ.ο., μόλις βγήκαν αυτές απ’ την μέση έχασαν τον εύκολο και ανώδυνο στόχο – και την μπάλα…

Η κινηματική απαίτηση για παροχή, σε πρώτο βαθμό, πολιτικού ή ανθρωπιστικού ασύλου στην ελλάδα θα έπρεπε να είναι η βάση για την αναγνώριση, γρήγορα, του ποιος είναι ο χασάπης. Όχι στα λόγια – αυτά είναι εύκολα! Στην πράξη, μέσα από κινηματικές δράσεις. Κι εφόσον οι μικροαστοί (νεοναζί ή σχεδόν) εκδηλώνονταν με τους γνωστούς τρόπους τους, και πάλι αυτή η κινηματική απαίτηση θα αναδείκνυε το πραγματικό ποιόν τους. Όχι στα λόγια.

Αφού αυτό δεν έγινε, ο ψόφιος κοριός μέχρι και «αντιφασισμό» μπορεί να πουλάει απ’ την Μυτιλήνη – κατάλληλα οχυρωμένος. Αλλά αυτό ένα μόνο αποτέλεσμα μπορεί να έχει, και έτσι συμβαίνει: να κάνει τους φασίστες να εμφανίζονται ακόμα και σαν «αντισυστημικοί»…

(φωτογραφία: Πως το είχε πει το προηγούμενο κάθαρμα, ο Μουζάλας; Ε, θα έχουμε κι άλλους νεκρούς φέτος τον χειμώνα… Τον χρέωσε κανείς, κι αυτόν κι όλο το υπουργικό του συμβούλιο, όπως έπρεπε, για το «δελτίο αναγγελίας δολοφονιών»;

Ξανακάνουμε την ερώτηση: τον /τους χρέωσε κανείς; Αφού η απάντηση είναι «όχι» γιατί να μην κάνουν αυτά που κάνουν;

Έχει δηλώσει κι άλλα το συγκεκριμένο κάθαρμα…. Έχει δηλώσει πράγματα που αν το ένα εκατομυριοστό έλεγε κάποιος άλλος, θα γινόταν δημόσια αποδιοπομπαίος από παντού, με αφίσες, προκηρύξεις, ακόμα και χειροδικίες… Αλλά φευ, όταν μιλάει και δρα το κράτος, ο χρεωκοπημένος αντικρατισμός κοιτάει αλλού…)

Πρόσφυγες 3

Παρασκευή 4 Μάη. Συνεντευξιαζόμενο χτες (στον καθεστωτικό ρ/σ “sky”, στην πρωϊνή ζώνη) το καινούργιο υπεύθυνο «ανθρωπιστικό» κάθαρμα, ο πρώην υφ.υπ.αμ. Βίτσας, αναγνώρισε με την ελαφρότητα ανθρώπου που ετοιμάζεται για τον μεσημεριανό καφέ του, ίσως με τάβλι, ότι (μέρος του προβλήματος του στοιβάγματος των προσφύγων / μεταναστών) είναι ότι «δεν έχουμε αρκετούς μεταφραστές»! Α χα!!! Ώστε «δεν έχουν αρκετούς μεταφραστές», ε; Και πως έγινε αυτό το κακό; Πως τους διέφυγε εδώ και τρία χρόνια ότι αρκετοί πρόσφυγες απ’ την συρία ή το ιράκ ξέρουν αγγλικά ή/και γαλλικά και, κατά συνέπεια, θα μπορούσαν να προσλαμβάνονται οι ίδιοι (με ανθρώπινους μισθούς) έστω για τρίμηνα – με rotation – ώστε να δουλεύουν σαν de facto μεταφραστές απέναντι στους ομοεθνείς τους· υπό την προϋπόθεση ότι οι έλληνες «υπάλληλοι» θα επιλέγονταν ώστε να ξέρουν τουλάχιστον την μία απ’ τις δύο αυτές διεθνείς, ευρωπαϊκές γλώσσες; Πώς τους διέφυγε αυτό;

Δεν τους διέφυγε!!! Σκόπιμα, μεθοδικά, σχεδιασμένα, με όλη την απανθρωπιά που μπορεί τηρουμένων των αναλογιών να συναντήσει κανείς στον τρόπο που το ισραηλινό κράτος αντιμετωπίζει τους παλαιστίνιους (η ελληνο-ισραηλινή συμμαχία μόνο τυχαία δεν είναι, κι ούτε θα μπορούσε!), το ελληνικό κράτος / παρακράτος και το πολιτικό του προσωπικό παριστάνει ….το «ανήμπορο»! Μέχρι εξόντωσης των Άλλων…

Υποθέτουμε ότι δεν θα ήταν δύσκολο να υπάρχουν αναλυτικά πληροφοριακά 16σέλιδα (ή όσο) φυλλάδια, στις γλώσσες των προσφύγων / μεταναστών, που να τους ενημερώνουν για κάθε τι που τους αφορά πρακτικά… Υποθέτουμε ότι η μεταφραστική υπηρεσία του υπ.εξ. θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να έχει προετοιμάσει τέτοια φυλλάδια εδώ και χρόνια· και να κάνει τις απαραίτητες ανανεώσεις και συμπληρώσεις τακτικά… Επιπλέον, έχοντας διαβάσει και δει τι κάνουν διάφοροι διεθνείς οργανισμοί για τους πρόσφυγες πολέμου σ’ όλον τον πλανήτη, υποθέτουμε ότι η μόνη δυσκολία στα ελληνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν το να μην γίνουν αυτά!

(H μεθοδολογία της φροντίδας, της περίθαλψης και της αποκατάστασης χιλιάδων προσφύγων / μεταναστών είναι γνωστή διεθνώς εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα. Αρκεί να θυμήσουμε ότι και τους πρόσφυγες απ’ την «μικρασιατική καταστροφή» διεθνείς οργανισμοί τους περιέθαλψαν στα μέρη μας, ειδικά στα βόρεια, με σχέδιο, ταχύτητα και αποτελεσματικότητα μοναδική· μόνο για να αντιμετωπίσουν, τότε, την μήνι του «εθνικού κορμού», επειδή δεν έδιναν τις δουλειές στους τότε «εθνικούς εργολάβους»…)

Θα μπορούσαμε να πούμε πολύ περισσότερα, εξίσου φρικτά. Αλλά δεν έχει νόημα ο κατάλογος της βαρβαρότητας. Νόημα έχει ότι οι συντάκτες του κατάλογου κι εκείνοι που έχουν αναλάβει (διοικητικά) την εφαρμογή του, αντιμετωπίζουν ουσιαστικά εχθρότητα απ’ τα δεξιά, απ’ το φασισταριό. Και μόνο από εκεί. Σε στυλ: κάντε ακόμα χειρότερα σε βάρος τους! Με απλά λόγια: ΣΙΚΕ, ΣΤΗΜΕΝΟ!!!

Όμως αυτό δεν ήταν / είναι αναπόφευκτο…

(φωτογραφία πάνω: Όχι, δεν είναι απ’ το woodstock… Όχι, δεν είναι «φασούλα». Φόβος και τρόμος είναι…)

 

Η πρωτοπορεία είναι εδώ!

Τετάρτη 2 Μάη. Είχε δηλώσει ότι είναι έτοιμος να κατέβει στην πρώτη διαδήλωση των ρομπότ, για τα «εργασιακά δικαιώματά» τους. Οπότε είναι λογικό να προετοιμάζεται, να γυμνάζεται, να είναι fit: στις παρελάσεις των ζόμπι…

Δεν είναι φονιάς

Παρασκευή 27 Απρίλη. Την συναισθηματική κατάσταση της νεαρής γυναίκας που γέννησε μόνη της και ύστερα πέταξε το μωρό, την καταλαβαίνουμε. Και ο κανιβαλισμός που έχει επιστρατευτεί εναντίον της είναι χίλιες φορές χειρότερος, ψυχρός και εγκληματικός απ’ την δική της πράξη. Που δεν είχε καν την νηφαλιότητα κάποιου «σχεδίου». Ήταν μια πράξη ανακλαστική, ουσιαστικά αυτο-ενοχοποιητική.

Αυτό που έχει ονομαστεί «μητρότητα» για το είδος μας έχει πάψει προ πολλού να είναι η φυσική σχέση της γάτας με τα γατάκια της· ειδικά για τις πρωτόγεννες γυναίκες. Είναι σχέση πολιτιστική, κοινωνική που διαμορφώνεται και καλλιεργείται (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συνήθως έναν, τον mainstream…) απ’ την στιγμή της συνειδητοποίησης της εγκυμοσύνης ως την γέννα. Κι ωστόσο η (παλιά;) ευχή στις εγκύους ήταν “καλή λευτεριά” – κάτι σήμαινε αυτό, έτσι δεν είναι;

Μια εγκυμοσύνη καλά κρυμμένη είναι μια διαδικασία εξω-κοινωνική, μια κατάσταση που δεν έχει επενδυθεί με κανένα νόημα, μια «γυμνή» από «οικογενειακές επενδύσεις» σωματική κατάσταση· φορτωμένη, ίσως, μόνο με φόβους.

Όχι, η νεαρή δεν είναι φόνισσα! Είναι μια νεαρή όπως χιλιάδες άλλες, που είχε την ατυχία να μείνει έγκυος σε μια σχέση που δεν το σήκωνε, που δεν είχε κάπου άλλου να ακουμπήσει, και τράβηξε την εγκυμοσύνη της σαν ένα προσωπικό μυστικό με ημερομηνία λήξης. Αν είχε τον τρόπο, κάποιου είδους υποστήριξη (φιλική ή οικογενειακή) και τα χρήματα, θα είχε κάνει έκτρωση. Όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες.

Δεν τον είχε. Δεν είναι, όμως, εγκληματίας όπως θέλουν να την παρουσιάσουν, βασανιζοντάς την ακόμα χειρότερα…