Το νόημα… (2)

Κυριακή 8 Μάρτη. Είναι γεγονός ότι η φροντίδα για την κριτική γνώση και ανάλυση των γενικών χαρακτηριστικών του καπιταλιστικού κόσμου, με συνεκτικό τρόπο, άρχισε να «χάνεται» στον δυτικό κόσμο ήδη απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων την είχαν κατά κάποιον τρόπο «σπουδάσει» στα νιάτα τους την πούλησε για διάφορων ειδών καριέρες, «αυτοπραγματώσεις», κλπ. Ο νεοφιλελευθερισμός από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά δεν ήταν απλά ένα οικονομικό δόγμα· ούτε απλά ένα σετ πολιτικών εργαλείων σε διάφορα επίπεδα εξουσίας. Ήταν (και παραμένει) ένας «οντολογικός» τρόπος αυτός ο καπιταλιστικός κόσμος «να γίνεται λιανά» – υπηρετώντας «τα καλά και συμφέροντα ημών».

Αλλά παραμένει άγρια καπιταλιστικός (ο κόσμος). Πράγμα που σημαίνει πως όσο «σε λιανά» κι αν τον θέλουν «τα καλά και συμφέροντα ημών» αυτός ανασυντίθεται: πότε σαν απειλητικές επιδημίες / πανδημίες· πότε σαν πολεμικά γεγονότα· πότε σαν «επεισόδια κρίσης»… Ανασυντίθεται σε καταστάσεις μεγάλης κλίμακας· σε καταστάσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τις ατομικές, παρεΐστικες, οικογενειακές μικροσφαίρες. Ανασυντίθεται στην κλίμακα και στο βάθος που του αναλογεί (σαν σύστημα εκμετάλλευσης και πειθάρχησης), συμπιέζοντας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλες τις ιδιωτικές (και ιδιοτελείς) μικροσφαίρες απόρριψης, ιδιωτικοποίησης ή/και διαστρέβλωσης του γενικού.

Κι αυτές οι καταστάσεις γίνονται τρομακτικές! Όχι μόνο εξαιτίας του συγκεκριμένου χαρακτήρα τους. Αλλά κυρίως εξαιτίας του ότι έχουν χαθεί απ’ τα μυαλά τα διανοητικά εκείνα μέσα κριτικής, αναλυτικής κατανόησης των αλληλουχιών που δημιουργούν (και πάντα δημιουργούσαν) τέτοιες «μεγάλες κλίμακες» πολιτικο-ιστορικών γεγονότων.

Το κενό έρχονται να το καλύψουν εύκολα (έως ευχάριστα…) όλοι οι ανορθολογισμοί: απ’ τις θεωρίες συνωμοσίας μέχρι την κατανάλωση· μέχρι τον ακόμα πιο μανιακό παλιμπαιδισμό. Αυτός ο τελευταίος είναι η ληθαργική απώθηση της πραγματικότητας που (ο θρύλος λέει ότι) κάποιος ονόματι Zbigniew Brzezinski ονόμασε tittytainment στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Κι όχι απλά ονόμασε· πρότεινε…

Τι σχέση έχουν όλα αυτά τα «γενικόλογα» με το … Idlib; Έχουν και παρέχουν. Αν κάποιος «απλός άνθρωπος» δεν καταλάβει ότι εξελίσσεται παγκόσμιος πόλεμος (ο 4ος στη σειρά λέμε…) και ότι αυτός γίνεται και με μέσα που είτε είναι «ανορθόδοξα» (π.χ.: συγκεκριμένοι σύμμαχοι εμφανίζονται περιοδικά σαν αντίπαλοι…) είτε κινούνται σε διάφορα επίπεδα (π.χ.: προπαγάνδα, social media, κλπ) τότε όχι μόνο μένει στο σκοτάδι για όσα έχουν γίνει ως τώρα· ωθείται σε ακόμα βαθύτερο σκοτάδι για όσα θα ακολουθήσουν.

Στο συριακό (και στο διπλανό ιρακινό) πεδίο μάχης (στο σύνολο του εδάφους που ονομάζεται Μέση Ανατολή…) εξακολουθεί να εξελίσσεται όχι ένας «περιφερειακός» αλλά ο παγκόσμιος πόλεμος!!! Του οποίου τα μέτωπα εκτείνονται και στην ανατολική Μεσόγειο, και στην κεντρική Μεσόγειο, και στην βόρεια Αφρική, και στην υποσαχάρια Αφρική…

Η φράση η Άγκυρα και η Μόσχα δεν μπορούν να κάνουν πόλεμο μεταξύ τους αφού είναι σύμμαχοι θεωρήθηκε ξεπερασμένη, κάτω απ’ την «λάμψη των πληροφοριών» (και των ενταλμένων ή μη αναλύσεων του κώλου), για να διαστρέψει την πολύ πιο σημαντική φράση η Άγκυρα και η Μόσχα είναι σύμμαχοι τόσο όσο επιβάλει το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πια περιθώρια για «περιφερειακούς» πολέμους! Κι όποιος δεν μπορεί να δει (και στο Idlib) την Τεχεράνη, την Βηρυττό, το Πεκίνο και απ’ την άλλη μεριά την Ουάσιγκτον, την Αθήνα, το Τελ Αβίβ και το Ριάντ, είναι απλά θεόστραβος…

Συνεπώς: αν δείτε το «νέο Idlib», το τόσο χοντροκομμένα μυθοποιημένο, να κτυπάει ταυτόχρονα στη λιβύη και στη σαουδική αραβία, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μην παραξενευτείτε. Κι αν, πάλι, δεν το δείτε, εδώ είμαστε για να τραβήξουμε την προσοχή σας…

(Το «βάλσαμο» του 3ου («ψυχρού») παγκόσμιου (των «περιφερειακών πολέμων» που εκτονώνουν τις βασικές ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις) έχει τελειώσει προ πολλού. Ποιός, όμως, έχει συμφέρον σε τέτοια «καθησυχαστικά» παραμύθια;)

Εθνική πλύση εγκεφάλου

Τετάρτη 4 Μάρτη. Ο περασμένος Γενάρης ήταν «ο μήνας του Haftar»: το πόπολο, εκστασιασμένο, άκουσε, ξανάκουσε και ξανάκουσε (μέχρις ότου μπορούσε να συλλαβίζει / παπαγαλίζει με άνεση το όνομα του «τζενεράλ» στα αναλογικά και ψηφιακά καφενεία) ότι το ελλαδιστάν είχε έναν σπουδαίο, γενναίο σύμμαχο κρυμμένο κάπου στην λιβυκή έρημο… Που θα έβαζε στη θέση του τον θρασύτατο Erdogan ισοπεδώνοντας την λυβική πρωτεύουσα (Tripoli) όπου ζουν 2,5 εκατομμύρια ψυχές· και φυσικά θα βούλιαζε ακόμα και τουρκικό κανώ αν τολμούσε να πλησιάσει…

Το τέλος του Φλεβάρη και η αρχή του Μάρτη έχει ένα άλλο εθνικό φροντιστήριο. Το Idlib. Με την ίδια έκσταση και τον ίδιο θυμό το πόπολο ακούει, ξανακούει και ξανακούει (μέχρι να το λέει απ’ έξω) ότι υπάρχει κάποιο μέρος κάπου στη συρία όπου ο μισητός «σουλτάνος» ηττάται… και γι’ αυτό τα κάνει όλα αυτά να στέλνει χιλιάδες (άοπλους) πρόσφυγες και μετανάστες να «εισβάλουν στην ελλάδα»… Όχι για να ρεφάρει κατακτώντας ελληνικό έδαφος – αλλά για να εκβιάσει την ευρώπη… Με μια κουβέντα: ο Erdogan εκβιάσει την ευρώπη μέσω των προσφύγων / μεταναστών στον Έβρο επειδή ηττάται στο Idlib… Ουάου! Αληθινή παγκοσμιοποίηση!!!

Δεν υπάρχει σοφός, σοφότερος ή σοφότατος εθνικός δημαγωγός που να λυπάται την επανάληψη του πιο πάνω δόγματος… Πρόκειται για συστηματική παράκρουση! Που γίνεται υποδόρεια επειδή, απλά, το ντόπιο φασισταριό δεν ενδιαφέρεται ούτε για γενναίους «τζενεράλ» ούτε για τουρκικά Βατερλώ – παρότι γουστάρει το αίμα των οχτρών. Ωστόσο είναι παράκρουση, και πρέπει να την υποδείξουμε. Γιατί είναι δηλωτική (άλλη μια καταδήλωση, ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία…) του πως δουλεύει η εθνικιστική δημαγωγική μηχανή, του πως γίνεται η εθνική πλύση εγκεφάλου, και γιατί η ελληνική παραγωγή ειδικών συστημικής ηλιθιότητας δεν προσφέρεται για εξαγωγή – λόγω εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας.

Ηττάται πράγματι ο Erdogan στο Idlib; Θα το δούμε στη συνέχεια. Για χάρη της ανάλυσης ας πούμε «ναι»…. Τί σχέση έχει, όμως, αυτή η «ήττα» με τους πρόσφυγες / μετανάστες στα τουρκοελληνικά σύνορα; Πώς συνδέεται αυτή η διαχείρισή τους με την ήττα; Συνδέεται;

Κανείς (δημαγωγός, ειδικός ή ανειδίκευτος) δεν προτείνει μια σύνδεση που να αντέχει στη λογική. Μόνο υπονοούμενα. Δεν υπάρχει καμμία απάντηση σε απορίες που είναι λογικές – και απαγορευμένες. Για παράδειγμα: πώς ακριβώς τα ευρωπαϊκά κράτη («πιεσμένα» απ’ την «απειλή των μεταναστευτικών ροών»…) θα βοηθήσουν τον Erdogan να ρεφάρει την (υποτιθέμενη) ήττα του στο Idlib; Θα του στείλουν στρατό; Όχι! Θα του στείλουν το νατο; Όχι! Θα τον κτυπήσουν στοργικά στην πλάτη; Σιγά! Ακόμα κι αν επρόκειτο να του δώσουν λεφτά (;) σε τι αυτό θα ισορροπούσε μια ήττα στο Idlib που παρουσιάζεται σαν «στρατηγική», στα όρια της καταστροφής;

Και τι είδους «πίεση» είναι αυτή προς την ευρώπη; Πιστεύει, άραγε, ο Erdogan, πως αν περάσουν 1000, 10.000 ή 50.000 πρόσφυγες / μετανάστες σε ελληνικό έδαφος θα ανοίξουν, με κάποιο μαγικό τρόπο, όλα τα δυτικοβαλκανικά σύνορα ως την κεντρική ευρώπη; Ή, ειπωμένο αλλιώς: ποιά είναι η «πίεση» προς την ευρώπη μέσω μεταναστών και προσφύγων στο ελλαδιστάν; Αφού παγιδεύονται εδώ! Μήπως θα είναι μια «πίεση – καραμπόλα», του είδους «η τουρκία πιέζει την ελλάδα που με τη σειρά της θα πιέσει την ευρώπη»; Δακρύβρεχτο – και αβάσταχτα ελληνικό (το παραμύθι)! Αλλά αν επρόκειτο, τελικά, Άγκυρα και Αθήνα να «πιέζουν» εκ των πραγμάτων μαζί (επειδή… Idlib!!), αυτό δεν θα έπρεπε να γίνει οργανωμένα και καθαρά;

Ενώ πρόκειται για παρανοϊκή αλληλουχία, χωρίς λογική, έχει μια σκοπιμότητα – αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση, επιπέδου θείας Λίτσας: ο άθλιος «σουλτάνος» κάνει όσα κάνει «σε βάρος μας» επειδή καταρρέει. Oπότε, λίγη υπομονή ακόμα, και θα δρέψουμε (σαν ελλαδιστάν) τους καρπούς αυτής της κατάρρευσης. Η ρητορική αυτή είναι μονότονη έως κατατονική. Εδώ και χρόνια το τουρκικό καθεστώς καταρρέει (οικονομικά, πολιτικά, θεσμικά, στρατιωτικά…) και το ελλαδιστάν απλά «εισπράτει» τις αντιδράσεις, τους σπασμούς αυτής της κατάρρευσης… Αλλά αξίζει τον κόπο: κάνουμε ότι μπορούμε να συμβάλλουμε στην κατάρρευση, και στο τέλος θα νικήσουμε!

Η συσχέτιση των μεταναστών / προσφύγων με την «ήττα στο Idlib» είναι μια ακόμα παραλλαγή του ίδιου εθνικά χρήσιμου τροπαριού: η τουρκία βουλιάζει. Κι αυτό που πρέπει να κάνει το ελλαδιστάν είναι να συμβάλει στο βούλιαγμα. Πώς; Με τις κατάλληλες συμμαχίες. Πρώτα απ’ όλα με την Ουάσιγκτον· ύστερα με ό,τι είναι διαθέσιμο στην ευρώπη· και μετά με κάθε καρυδιάς καρύδι, αρκεί να είναι αντιτουρκικό…

Για την εθνική / εθνικιστική ρητορική τα πάντα (απ’ τις αοζ ως τους πρόσφυγες και τους μετανάστες) νοηματοδοτούνται με έναν μόνο τρόπο: σαν παραλλαγές του αντιτουρκισμού και της «εξασφάλισης αντιτουρκικών συμμαχιών».

Κι έτσι συμβαίνει αυτό που είναι ταυτόχρονα γελοίο και δηλωτικό: για το θέμα των μεταναστών / προσφύγων το ελλαδιστάν ΔΕΝ συζητάει με την Άγκυρα· ούτε καν σε καταστάσεις «εισβολής», «ασύμμετρης απειλής»… Συζητάει όμως με ποιόν; Με τον πρεσβευτή του αφγανιστάν!!! Το εκπρόσωπο, δηλαδή, της «κυβέρνησης» της Καμπούλ, που είναι κυκλωμένη απ’ τους ταλιμπάν! Μάθαμε, τουλάχιστον, ότι υπάρχει πρεσβευτής του αφγανιστάν στο ελλαδιστάν: ίσως να είναι κάποιος σαν τον ναύαρχο του “τζενεράλ”, ξέρετε… Αυτός ο πρεσβευτής θα πρέπει είναι κατευθείαν απόγονος του μεγΑλέκου!

Όπως ξαφνικά (!) ο «τσενεράλ» έγινε «φίλος μας», έτσι μπορεί να γίνει και ο αφγανός «πρόεδρος Ghani»… Αρκεί να είναι κάπως … αντιτούρκος…

Εκείνος ο Guaido δεν είναι άνθρωπος. Είναι διόδιο: άνοιξε τον δρόμο στο ρημαδογκουβέρνο!

Καπετάνιε, στεριά στον ορίζοντα!

Τρίτη 25 Φλεβάρη. Δεν είναι πάντως όλα μαύρα με τον covid-19· μην σας παίρνει από κάτω!!! Υπάρχει ένα τουλάχιστον μέρος σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο που είναι coronovirus-free! Επίσημα!! Κι αυτό λέγεται λιβύη· σίγουρα οι περιοχές που ελέγχονται απ’ την κυβέρνηση Sarraj, αφού το δικό του υπουργείο υγείας είναι που ανακοίνωσε τα χαρμόσυνα νέα.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: όλοι σε λαστιχένιες βάρκες, και κατευθείαν για υγιεινιστικό άσυλο στην Tripoli! Όσο είναι καιρός ακόμα!!! Έτσι, αφενός θα δωθεί ένα δυνατό αντιρατσιστικό μήνυμα την πρωτοκοσμική ευρώπη, αφετέρου θα «αντιστραφούν οι προσφυγικές ροές»!!!

Απ’ την άλλη… αυτή η ιταλία… Έχει γίνει εντελώς ανθυγεινό μέρος για να ζει κάποιος!!.. Ποιός covid-19 και χαζομάρες; Απ’ τον περασμένο Οκτώβρη που ξεκίνησε η σαιζόν της εποχιακής γρίπης, έχουν καταγράφει σχεδόν 3 μύρια κρούσματα – και 240 θάνατοι.

Λοιπόν, συνεννοηθήκαμε; Για φέτος διακοπές στην άλλοτε λαϊκή τζαμαχιρία!

Ανατριχιαστικό!

Παρασκευή 21 Φλεβάρη.«Δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε σε έναν ανέντιμο και καταχρηστικό συμβιβασμό», δήλωσε ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, σχολιάζοντας τις δηλώσεις του Τούρκου ομολόγου του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου περί συμβιβασμού στην Ανατολική Μεσόγειο…. (Αυτό είναι αντιγραφή ειδησειογραφική…)

Είναι συγκλονιστικό που ο γύπας υπ.εξ., ο γίγαντας ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας “δεν θα συμμετάσχει” σε ατιμίες…. Ακόμα πιο συγκλονιστικό είναι ότι όπως δήλωσε η ελλάδα “είναι διαχρονικά και πάντοτε ανέτοιμη για ένα ανατολίτικο παζάρι και έναν ανέντιμο και καταχρηστικό συμβιβασμό”… Περί ανετοιμότητας πρόκειται – άρα… Που σημαίνει “κάτσε να ρίξω κάτι επάνω μου…” – πράγμα που θα έκανε έξαλλη την θεία Λίτσα, η οποία κοιμάται φορώντας την χλαίνη και τις αρβύλες της.

Ο τούρκος υπ.εξ. πέταξε κάτι μπηχτές περί ελληνικού συμβιβασμού με την συμφωνία Άγκυρας – Tripoli· θα μπορούσε να είναι απλή δημαγωγία. Αλλά είναι ευκαιρία για την ερώτηση: πού βρίσκεται το ελληνικό μεγαλεπήβολο σχέδιο για κατάληψη της πρωτεύουσας της λιβύης από τον «τζενεράλ» και τον ελληνόφωνο ναύαρχό του; Πού βρίσκεται ο νταλκάς για τον Haftar; Που βρίσκεται η ακύρωση του άθλιου «μνημονίου»;

Κατά καιρούς τις τελευταίες εβδομάδες οι εντόπιοι δημαγωγικοί μηχανισμοί μεταδίδουν επικές ειδήσεις περί επικείμενης «πτώσης της Tripoli». Είναι σίγουρο ότι παίρνουν ραβασάκια («non paper») απ’ το υπ.εξ., απ’ τον ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα και τους υφισταμενούς του. Οι οποίοι, άγνωστο τι πίνουν, βλέπουν τακτικά οράματα· τα οποία τα εθνικά υπεύθυνα μήντια αναπαράγουν με χαρά.

Τα γεγονότα επί του εδάφους είναι βέβαια εντελώς διαφορετικά. Ο «τζενεράλ» έχει καθηλωθεί εδώ και εβδομάδες στα περίχωρα της πρωτεύουσας· δεν κάνει καν χερσαίες επιθέσεις. Πότε πότε είτε βομβαρδίζει αεροπορικά είτε κανιοβολεί την Tripoli. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση κατάληψής της. Η Μόσχα του έχει μαζέψει τα λουριά, και όχι μόνο μ’ έναν τρόπο. Επιπλέον, το ότι το ονοματάκι του παρα-ακούστηκε τους τελευταίους μήνες, δεν έχει βγει στα υπέρ του. Μπορεί να έχει πλάτες αλλά δεν φαίνεται να διαθέτει κεφάλι για άλλη χρήση εκτός απ’ το να κρατάει στη θέση του το βαμμένο μουστάκι του.

Με τούτα και με τ’ άλλα ο ξαφνικός έρωτας του ελλαδιστάν με την πάρτη του όχι μόνο δεν πέτυχε «κατάργηση του μνημονίου Sarraj – Erdogan», αλλά ούτε και πρόκειται να το πετύχει στο μέλλον. Επιπλέον, ένα κράτος (το ελληνικό) που επί 45 χρόνια τορπιλίζει την θρυλική «λύση του κυπριακού» και που επί 25 χρόνια ζάλισε (κυριολεκτικά) το σύμπαν με το «το όνομά μας είναι ψυχή μας» σε σχέση με το κράτος της (βόρειας) μακεδονίας, έχει κατακτήσει με το σπαθί του τον διεθνή χαρακτηρισμό οι σπασαρχίδες – κι αυτό δεν είναι υπερβολή δική μας. Εκδηλώνεται με τα φιλικά κτυπήματα στην πλάτη πότε του ρημαδοΓου(αϊ)δονικόλα και πότε του ρημαδοΚούλη: ναι, ναι, δίκιο έχετε… αλλά πρέπει να τα βρείτε…

Προφανώς δεν είναι κάτι που θα ομολογηθεί: την «μάχη της λιβύης» την έχασε η Αθήνα. Έγινε για παράδειγμα η λεγόμενη «επίσημη ανάρτηση» (δηλαδή: ανακοίνωση) απ’ τον οηε της συμφωνίας Tripoli – Άγκυρας για τις αοζ, μια καθαρά τυπική διαδικασία που δεν έχει μεν ιδιαίτερο νομικό βάρος, ωστόσο έγινε στόχος «γενναίας διπλαμωτικής επίθεσης» απ το ελλαδιστάν, με σκοπό να αποφευχθεί (η «ανάρτηση»). Ήταν βλακώδες και εκτός πραγματικότητας εγχείρημα, μέσα στην εθνικιστική ιμπεριαλιστική έξαψη· «πολιτικοποίησε» όμως μια οηέδικη γραφειοκρατική διαδικασία – και απέτυχε, όπως ήταν αναμενόμενο. Όπως απέτυχαν και όλες οι προσπάθειες, με την ψυχή στο στόμα, να απονομιμοποιηθεί ο Sarraj, για να απονομιμοποιηθεί και η υπογραφή του στην οριοθέτηση των αοζ με το τουρκικό καθεστώς.

Με τούτα και με τ’ άλλα το μόνο κέρδος του ντόπιου κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου ήταν ο ελληνόφωνος «ναύαρχος» του «τζενεράλ» – για την περίπτωση που το ελλαδιστάν ξεμείνει από γενναίες ψαροκασέλες. Κατά τα υπόλοιπα εκείνο που του απομένει είναι μια προβοκάτσια – τα έχουμε πει – που ωστόσο δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα έχει κέρδη.

Ή η σιωπηλή παραδοχή της αποτυχίας του.

(φωτογραφία: Ενώ το ελληνικό, χοντροκομμένο μεν ιμπεριαλιστικό δε γνωστό δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» φτιάχνει συμμαχίες με τύπους σαν τον «τζενεράλ», το ο «φίλος του εχθρού μου» δημιουργεί μια κάποια σύγχυση: αυτός τι είναι;

Ο Haftar ελέγχεται σε ικανό βαθμό απ’ την Μόσχα· προχθές πάλι εκεί βρισκόταν, για να ορκιστεί ότι «μόνο πολιτική μπορεί να είναι η λύση στη λιβύη» – τρέχα γύρευε… Αλλά η Μόσχα δεν είναι «φίλος» του ελλαδιστάν, έστω κι αν δεν είναι αναγνωρισμένος εχθρός, όπως είναι για το συμμαχικό ψοφιοκουναβιστάν.

Οπότε τι είναι τελικά ο «τζενεράλ»; Να τον κάνει το ρημαδογκουβέρνο σώγαμπρο ή είναι κανάς παλιο προικοθήρας;)

Λιβύη

Τετάρτη 12 Φλεβάρη. Να φρεσκάρουμε, επ’ ευκαιρία, την υπενθύμιση του γεγονότος ότι η συνεργατική «ψευδοπόλωση» Άγκυρας Μόσχας στη λιβύη, όχι μόνο έσωσε την νόμιμη κυβέρνηση του Sarraj και τον κόσμο της Tripoli από σφαγή, αλλά έχει αλλάξει μερικά βασικά δεδομένα στο «μονότερμα» που παιζόταν ως τώρα στο λιβυκό πεδίο μάχης;

Ας μην ξύνουμε πληγές. Η παραγγελία του ανδριάντα του “τζενεράλ” που είχε κάνει το ρημαδογκουβέρνο για να τον στήσει δίπλα στον “άγνωστο στρατιώτη” μάλλον ακυρώθηκε…

Λιβύη

Κυριακή 9 Φλεβάρη. Αν έχετε καιρό να ακούσετε νέα του τρελού ελληνικού έρωτα στο λιβυκό πεδίο μάχης, του «τζενεράλ» Haftar, δεν είναι επειδή τα κακάρωσε. Απλά η «πένσα» Μόσχας και Άγκυρας έχει αποδειχθεί αποτελεσματική ως τώρα. Οι όποιοι μισθοφόροι του «τζενεράλ» έχουν σταματήσει στα προάστεια της Tripoli, και ενώ πέφτουν κανονιές απ’ την μία ή την άλλη μεριά, είτε στην Tripoli είτε στα βόρεια της Σύρτης, δεν υπάρχει κάποια αξιοπρόσεκτη αλλαγή στον έλεγχο των εδαφών εδώ και βδομάδες. Απλά ο «τζενεράλ» συνεχίζει τον πετρελαϊκό αποκλεισμό (των εσόδων) του Sarraj, κάτι που αργά ή γρήγορα (μάλλον το δεύτερο) θα αναγκαστεί να σταματήσει.

Οι διεθνείς προσπάθειες για μια συμφωνία μόνιμης εκεχειρίας συνεχίζονται, χωρίς επιτυχία. Στις χθεσινές διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, με την μεσολάβηση του οηε, η πλευρά του Sarraj επέμεινε σ’ αυτό που έχει βάλει απ’ την αρχή σαν όρο (και έχει αποδεχθεί και η Μόσχα): ότι ο στρατός του Haftar θα πρέπει να γυρίσει στις θέσεις που είχε πριν τον Απρίλη του 2019 – δηλαδή στην Benghazi. Ο «τζενεράλ» δεν θέλει ούτε να τ’ ακούει αυτά. Ένας τσενεράλ δεν υποχωρεί ποτέ!!! Οπότε οι διαπραγματεύσεις δεν κατέληξαν, παρά την «καλή πίστη και τον επαγγελματισμό» των δύο ομάδων, που έσπευσε να αναγνωρίσει ο ειδικός απεσταλμένος του οηε για τη λιβύη Ghassan Salame. Τί να πει κι αυτός; Είναι «καλά παιδιά» – αυτό…

Την παγίωση της κατάστασης και το αξιοσημείωτο φρενάρισμα των πολεμικών επιχειρήσεων του «τζενεράλ» τα εγγυώνται αυτά που η ελληνική πολιτική βιτριναρία σιχαίνεται να παραδεχτεί: οι μερικές χιλιάδες ένοπλοι που μετακόμισε απ’ την συρία στην Tripoli η Άγκυρα και απ’ την άλλη μεριά η διακριτική απόσυρση των μισθοφόρων της ρωσικής wagner group που επέβαλε η Μόσχα. Με τούτα και με τ’ άλλα ο («θαθελαμετοκεφάλιτου») Sarraj όχι μόνο είναι πάντα στη θέση του, αλλά συμπεριφέρεται κανονικά, σύμφωνα με τα γαλόνια της διεθνούς αναγνώρισής του. Η καυτή ανάσα του ελλαδιστάν δεν τον αγγίζει! Και, φυσικά, εξακολουθούν να ισχύουν οι υπογραφές του στο τρισκατάρατο «μνημόνιο» με τον Erdogan. Επιπλέον, ενώ θα έπρεπε να έχει δημιουργηθεί μια «ευρωπαϊκή ναυτική δύναμη» για να ελέγχει την εφαρμογή του εμπάργκο όπλων (τίνος;), πράγμα που θα έδινε το περιθώριο στο ελλαδιστάν να στείλει καμμιά φρεγάτα προς τον κόλπο της Σύρτης, το πράγμα έχει κολλήσει: κράτη που δεν έχουν ναυτικό, όπως η αυστρία, θέλουν η «δύναμη» να είναι αεροπορική… Είναι αρκετοί οι ψιλικατζήδες που είδαν φως στη λιβύη και θέλουν να μπουν – έτσι είναι, όμως, ο καπιταλισμός…

Λοιπόν; Τέτοιος έρωτας, τέτοιο πάθος απ’ το ρημαδογκουβέρνο για τον «τζενεράλ» και να πάνε χαμένα; Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες… Στον επόμενο γύρο το ελλαδιστάν θα πρέπει να δει τι θα κάνει αν τουρκικό γεωτρύπανο αρχίσει να κάνει κεφαλοτύρι τον βυθό που αντιστοιχεί στη λιβυκή αοζ (αυτήν που συμφώνησαν Sarraj και Erdogan…).

Να καθαρίσει το περήφανο (και ανύπαρκτο) ναυτικό του «τζενεράλ» αποκλείεται! Ίσως πρέπει να δώσει ένα κουπί βοηθείας ο βασιλιάς Macron, που είναι εξυπηρετικός και αεροπλανοφόρος…

Απ’ το συριακό στο λιβυκό πεδίο μάχης

Τετάρτη 5 Φλεβάρη. Ειδωμένη απ’ την γεωγραφική θέση του Idlib η (τουρκική) μεταφορά σύρων αντικαθεστωτικών ενόπλων στη λιβύη για λογαριασμό του Sarraj, είναι μέρος της προσπάθειας της Άγκυρας να αδυνατίσει την άμυνα του θύλακα (με το προφανές όφελος να ενισχύσει την άμυνα του Sarraj). Το κίνητρο είναι οικονομικό. Ο Sarraj πληρώνει τα τετραπλάσια απ’ αυτά που πληρώνει ο τοξικός· και, επιπλέον, στη λιβύη οι ένοπλοι ενδέχεται να πολεμήσουν πολύ λιγότερο απ’ ότι στο Idlib· άρα να ζήσουν.

Στο λιβυκό πεδίο μάχης ο “τζενεράλ” Haftar όχι μόνο έχει αποτύχει να καταλάβει την Tripoli· έχει σταματήσει καν να το προσπαθεί. Απασχολεί τους δικούς του μισθοφόρους γύρω απ’ τη Σύρτη, χωρίς ωστόσο αποτελέσματα άξια λόγου. Ουσιαστικά στο λιβυκό πεδίο μάχης η προέλαση του «τζενεράλ» έχει σταματήσει προ πολλού· και είναι απίθανο να επαναληφθεί οποτεδήποτε στο μέλλον.

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς τι δουλειά έχουν αντικαθεστωτικοί του συριακού πεδίου μάχης στη λιβύη. Είναι μια ερώτηση που αξίζει απάντηση για την υποκειμενική πλευρά της· πέρα απ’ τον γεωπολιτικό ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό.

Αρκετοί απ’ τους αντικαθεστωτικούς του συριακού πεδίου μάχης είναι λίβυοι! Πέρα απ’ αυτό, μετά από μια σχεδόν δεκαετία proxies πολέμων τόσο στη μέση Ανατολή όσο και στην αφρική, έχει διαμορφωθεί ένας όγκος πολλών δεκάδων χιλιάδων για τους οποίους ο μόνος τρόπος βιοπορισμού είναι ο πόλεμος. Είτε απ’ τους μισθούς τους, είτε απ’ τις λεηλασίες και τα λαθρεμπόρια που κάνουν.

Τα «ιδεολογικά» ζητήματα και οι σχετικές επιλογές, γι’ αυτό το είδος ανθρώπων που δεν έχουν (ή δεν βλέπουν) πια κανένα μέλλον εκτός απ’ το να είναι μισθοφόροι (και που δεν έχουν κανένα άλλο συμφέρον εκτός απ’ το να υπάρχει ζήτηση για αυτό που μπορούν να προσφέρουν…), υποχωρούν πολύ εύκολα μπροστά στο ζήτημα του μισθού του νοικιασμένου οπλοφόρου. Αυτό είναι το όχι και τόσο παράπλευρο αποτέλεσμα του (αμερικανοκρατούμενου) «πολέμου κατά της τρομοκρατίας»: διαμόρφωσε πολλές δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων που, ακόμα κι αν ξεκίνησαν με ιδεολογικά (ουαχαβίτικα) κίνητρα, βρίσκονται πλέον σε ένα παγκοσμιοποιημένο limbo: δεν μπορούν να τα παρατήσουν και να γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους (γιατί θα καταλήξουν σε μπουντρούμια σαν «τρομοκράτες»), και δεν μπορούν να ζήσουν τους εαυτούς τους και τις όποιες οικογένειες έχουν με άλλο τρόπο εκτός απ’ τα κουπόνια του πολέμου.

Σαν «επαγγελματίες» πια, κάνουν μια χαρά σε κάθε academi του οποιουδήποτε Eric Prince. Υπάρχουν πάντως πολύ περισσότεροι και διαφορετικοί εργοδότες. Τελικά, το να μετακομίσει κάποιος που επί 9 χρόνια βιοπορίζεται με το όπλο στο χέρι απ’ το συριακό στο λιβυκό ή στο αφγανικό πεδίο μάχης (ή και σε οποιοδήποτε άλλο) δεν είναι «σκάνδαλο». Είναι η φυσιολογική «επαγγελματική» κινητικότητα σ’ αυτό το είδος δουλειάς…

Σχεδόν 20 χρόνια «προληπτικού πολέμου κατά της τρομοκρατίας» (που μόνο τέτοιος δεν ήταν…) έχουν κατασκευάσει δεκάδες χιλιάδες guns for hire. Απ’ τον «πρώτο» κόσμο, απ’ τον «τρίτο» – από παντού. Ένα απ’ τα κατορθώματα του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού στον 21ο αιώνα είναι αυτό: η μαζική κατασκευή μισθοφορικών σκυλιών του πολέμου. Πολύ περισσότερο από τους διακηρυγμένους στόχους αυτά τα σχεδόν 20 χρόνια έχουν δημιουργήσει μια χειροπιαστή λούμπεν επαγγελματική προοπτική, που παρά τα «εργατικά ατυχήματά» της εξακολουθεί να είναι η μόνη εκδοχή (ή η βασική προτίμηση…) για εκατοντάδες χιλιάδες αρσενικών σε πάμπολλα μέρη του κόσμου.

Αυτή η στρατιωτικοποίηση, που είναι ιδιωτική, «εθελοντική» και «απ’ τα κάτω», δένει μια χαρά με την στρατιωτικοποίηση «απ’ τα πάνω». Που έχει διάφορες μορφές. Απ’ το πρωτοκοσμικό «κατατάξου για να ζήσεις την περιπέτεια» (ή “για να πληρώσεις τα δίδακτρα του πανεπιστημίου σου”) μέχρι την (συχνά επίσης πρωτοκοσμική) αξιοποίηση του διάχυτου δυναμικού που λέγεται «ο θάνατος των άλλων είναι η ζωή μου».

Έχει φτάσει το σημείο εκείνο στο οποίο η «προσφορά» δολοφονικής εργασίας είναι τόσο μαζική ώστε να αποκτήσει και την δυνατότητα πολιτικών πρωτοβουλιών, με άλλα λόγια να συντηρεί πολέμους που θα μπορούσαν να έχουν λήξει; Δύσκολη ερώτηση και ακόμα πιο δύσκολη η απάντηση. Φαίνεται ωστόσο πως για όσο καιρό υπάρχουν εργοδότες ή «πόροι προς λεηλασία» (κι εδώ η πιο γνωστή περίπτωση είναι οι ypg και τα συριακά πετρέλαια, αλλά υπάρχουν ανάλογες περιπτώσεις και στην αφρική) το Παράδειγμα του τριαντακονταετούς πολέμου στη ευρώπη, όπου οι μισθοφόροι (καθώς πληρώνονταν με το κεφάλι…) είχαν αυτονομήσει σε κάποιο βαθμό την «επαγγελματική δεοντολογία» τους απ’ τα στενά συμφέροντα των εργοδοτών τους, αυτό λοιπόν μπορεί να επαναλαμβάνεται – σε διάφορα μέρη του κόσμου και σε διάφορες παραλλαγές.

Φυσικά τώρα το σύστημα λέγεται καπιταλισμός και όχι φεουδαρχία. Σωστά. Γι’ αυτό και δεν αναμένεται μια “συνθήκη της Βεστφαλίας”!… Αν αυτός ο καπιταλισμός είναι τώρα σε μεγάλο βαθμό μαφιόζικος (είναι!), αν δηλαδή στο χείλος της 4ης βιομηχανικής επανάστασης ένα απ’ τα βασικά ζητούμενα είναι και πάλι η άγρια, πρωταρχική συσσώρευση (κάτι που κατά τη γνώμη μας ισχύει!), τότε οι αναλύσεις που στηρίζονται αποκλειστικά στα «νόμιμα» χαρακτηριστικά της καπιταλιστικής λειτουργίας δεν ισχύουν…

(φωτογραφία: Ο Άσαντ στο Idlib τον περασμένο Οκτώβρη…)

Οι καλοί, οι κακοί – και οι νεκροί

Σάββατο 1 Φλεβάρη. Ο βασιλιάς γαλλίας και πάσης ευρώπης μπορεί να κατηγορεί όσο θέλει το τουρκικό καθεστώς για «παραβίαση του εμπάργκο όπλων προς τη λιβύη». Καλό θα ήταν όμως να βελτιώσει τη μνήμη του· θα ήταν ζημιά για έναν βασιλιά να ξεφτιλιστεί και μάλιστα τόσο εύκολα.

Οι φωτογραφίες πάνω θυμίζουν το καλοκαίρι του 2016, όταν έφτασαν κακά μαντάτα στο Παρίσι και στον τότε πρόεδρο Holland: τρεις γάλλοι «special forces» γύρισαν στην πατρίδα σε οριζόντια στάση όταν αντίπαλοι του «τζενεράλ» – υπέρ του οποίου δρούσαν οι «special forces»… – έριξαν στη Βεγγάζη το ελικόπτερό τους…

Τότε ακόμα ο «τζενεράλ» κατείχε ένα μικρό μέρος της βορειοανατολικής λιβύης. Και προφανώς ο γαλλικός στρατός τον βοηθούσε να επεκταθεί. Αυτή η βοήθεια ήταν διεθνώς γνωστή (στα όρια του «αυτονόητου»…)· έτσι ώστε το γαλλικό κράτος να μην χρειάζεται καν να απολογηθεί για οποιαδήποτε «παραβίαση» των αποφάσεων του οηε … που ίσχυαν και τότε.

Έτσι έχουν τα πράγματα – για τον εταίρο της «στρατηγικής σύσφιξης» του ελλαδιστάν… Αν, τώρα, το ξανασκέφτεται, κι αν θα ήθελε να αποφύγει οπωσδήποτε να σκοτωθούν τίποτα «special forces» του από σύριους «free libya army», αυτό δεν παραγράφει τις επιλογές του γαλλικού ιμπεριαλισμού…

“Ελλάς – Γαλλία – Ναυμαχία”

Παρασκευή 31 Γενάρη. Να το πρώτο καλό της «στρατηγικής σύσφιξης» μεταξύ του γαλλικού πολεμικού ναυτικού και του ελλαδιστάν: Το κόσμημά του, το αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle, καθώς επέστρεφε απ’ την αραβική θάλασσα, αρχικά έδωσε λαβή για εθνικόφρονες (ελληνικές), δηλαδή βολικές παρεξηγήσεις. Ότι τάχα ο βασιλιάς γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron στέλνει τη ναυαρχίδα του να φυλάει την νοτιοκυπριακή αοζ· ενώ ίσχυε το αντίθετο: το Charles de Gaulle γυρνούσε σπίτι απ’ την θαλάσσια περίμετρο της αραβικής χερσονήσου, πέρασε κανονικά το Σουέζ, κι έτσι βγήκε στην ανατολική Μεσόγειο… Τι στο διάολο; Από πού θα πήγαινε δήλαδη;

Κανείς εκτός απ’ τους υπήκοους δεν έδωσε σημασία. Μετά όμως, πάντα στο δρόμο για το σπίτι, εκεί ανάμεσα στην ιταλική μπότα και στον κόλπο της Σύρτης, ανακάλυψε (το Charles de Gaulle, η ναυαρχίδα του βασιλιά) τί νομίζετε; Όχι, αν μπορείτε βρείτε το!

Ας το πάρει το ποτάμι: ανακάλυψε μια τουρκική φρεγάτα!… Ουάου!! Κρίμα μωρέ μωρέ! Κρίμα τον κόπο της ναυαρχίδας! Αν το Παρίσι (;) ή οι έλληνες φίλοι του φρόντιζαν να ενημερώνονται, θα είχαν βρει και τις φωτογραφίες των φρεγατών στα ανοικτά της λιβύης – πριν ανακαλύψει μία ο καπετάνιος της ναυαρχίδας.

Δεν πειράζει. Κατανοητή είναι η σύγχυση ιμπεριαλισμών (των εκπροσώπων τους) που ζορίζονται. Απ’ την μεριά της η ασταμάτητη μηχανή, με εντελώς κακές προθέσεις (αντι-μιλιταριστικές και αντι-ιμπεριαλιστικές) μπορεί να βοηθήσει την κατάσταση, με τις δύο πιο πάνω φωτογραφίες.

Η μεσαία δείχνει ένα τουρκικό πολεμικό «δεμένο» στο λιμάνι της Tripoli: βασιλιά Macron, please, ΜΗΝ στείλεις τη ναυαρχίδα σου να ανακαλύψει ΚΑΙ αυτό! Άσε… Iσχύει…

Η κάτω είναι από ένα άρθρο μιας βδομάδας παλιό· το φυλάγαμε για έκπληξη. Εκεί, λοιπόν, στη χούντα του Καΐρου, φαίνεται ότι κάνουν δεύτερες σκέψεις σχετικά με τον ευνοούμενό τους, τον «τζενεράλ». Δεν θα εκπλαγείτε: αυτές οι δεύτερες σκέψεις έχουν αποστολέα με όνομα και διεύθυνση: Putin, Μόσχα. Η ανεγκέφαλη αλεπού Putin «πιέζει» τον χουντοκαραβανά Sisi να συμμαζέψει τον «τζενεράλ» που είναι κάπως ατιθασούλης στα βαθιά του γεράματα, και σηκώθηκε να φύγει στη ζούλα απ’ τη Μόσχα ενώ τον είχαν να υπογράψει εκεχειρία· προσβάλοντας τους οικοδεσπότες του. Δεν φεύγεις έτσι κύριε!

Mετά την τσογλανιά του «τζενεράλ» ο Putin είπε δυο κουβέντες στον Sisi. Κι εκείνος επ’ ευκαιρία ανακάλυψε, όχι χωρίς πόνο ψυχής, ότι ο «τζενεράλ» απέτυχε στην αποστολή του (να καταλάβει την Tripoli), ότι δηλαδή είναι αποτυχημένος σαν «τζενεράλ» παρά την πλουσιοπάροχη βοήθεια που πήρε, και ότι αφού δεν κατέλαβε την πρωτεύουσα και, κατά συνέπεια, δεν εμπόδισε την τουρκική στρατιωτική βοήθεια / παρουσία στη λιβύη, το μόνο πράγμα που κάνει (αν κάνει κάτι…) είναι να σέρνει το αιγυπτιακό καθεστώς σε στρατιωτική αναμέτρηση με το τουρκικό· κάτι που ακόμα και οι χασάπηδες (του Καΐρου) καθόλου δεν θα ήθελαν να τους συμβεί! (Με μια εκτεταμένη και έτοιμη να εκραγεί κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση να σημαδεύει την πλάτη τους δεν έχουν άδικο…)

Και οι μπουρμπουλήθρες όταν σκάνε θόρυβο κάνουν

Παρασκευή 31 Γενάρη. Όλα αυτά αφήνουν κατακάθια στα μαξιλάρια και στα σεντόνια του ελληνικού ιμπεριαλισμού.

Να θυμήσουμε – επειδή οι χρονικές αλληλουχίες έχουν μεγάλη σημασία στην πραγματική ιστορία: Ο «τζενεράλ» έβγαλε γλώσσα σε Μόσχα και Άγκυρα στις 13 προς 14 Γενάρη· στη συνέχεια πέταξε στο Κάιρο, όπου έφτασε στις 14· ήταν ήδη «ξεγραμμένος», κι αυτό το υπέδειξε η ανεγκέφαλη αλεπού Putin στον φασίστα Sisi την ίδια ημέρα· κι έγινε δεκτός μετά τιμών «αδιόριστου αρχηγού κράτους» στην Αθήνα, στις 17 Γενάρη… Όπου ανέλαβε και καθήκοντα άτυπου υπ.εξ. του ελλαδιστάν στη συνδιάσκεψη του Βερολίνου… (Οι ντόπιοι δημαγωγοί είπαν μετά ότι τα κατάφερε εξαιρετικά… Αν ανοίξουν διορισμοί στο ελληνικό υπουργικό συμβούλιο, έχει προοπτικές…)

Με δυο λόγια ο «τζενεράλ» ήταν ήδη walking dead την ώρα που έγερνε στη ζεστή αγκαλιά του ρημαδοΚούλη και του υπ.εξ. ρημαδοΓουα(αϊ)δοΝικόλα…. Οι οποίοι, φυσικά, τέρατα ευφυίας καθώς είναι, δεν είχαν πάρει χαμπάρι· πράγμα το οποίο όμως δεν πρέπει να εκπλήσσει, αφού έτσι συμβαίνει με τους γύπες: τρέφονται με ψοφίμια, που τα θεωρούν γκουρμεδιές.

Δεν τελειώνει εδώ η ιστορία. Ο «τζενεράλ» ήταν ευνοούμενος και του Παρισιού. Φαίνεται ωστόσο ότι ο βασιλιάς Macron και το καθεστώς του κατάλαβαν έγκαιρα, ας πούμε απ’ τα τέλη της περασμένης χρονιάς, ότι ανάμεσα σ’ έναν Haftar σε θρόνο στην Tripoli πάνω σε σωρούς δολοφονημένων αμάχων απ’ την μια και στο όποιο μέλλον των σχέσεών τους με την Μόσχα απ’ την άλλη, δεν υπήρχαν διλήμματα. Κι έτσι ο βασιλιάς Macron άρχισε να κρατιέται διακριτικά σε απόσταση ασφαλείας απ’ αυτό που έγινε απ’ τις αρχές του 2020 «το όνειρο των καλικάτζαρων» στην Αθήνα: ο «τζενεράλ» στο προεδρικό μέγαρο στην Tripoli, να κάνει κομφετί το ανίερο «μνημόνιο» του Sarraj με τον Erdogan…

Αφού το θεματάκι μ’ αυτό το ανίερο “μνημόνιο” έχει λήξει ουσιαστικά (με την έννοια ότι η υπογραφή του Sarraj παραμένει στη θέση της, οπότε…), αφού η συμμαχία της Αθήνας με τον «τζενεράλ» δεν έχει πλέον περιεχόμενο (που ήταν να αναγκάσει τον Sarraj να φάει το συμβόλαιο με τον Erdogan), τι αντικείμενο έχει η ελληνογαλλική «στρατηγική σύσφιξη» με όρους πολεμικού στόλου; Με ποιον σκοπεύουν να ναυμαχήσουν;

That’s a good question – που λένε και στο βασίλειο της αρμονίας, στο μπουτάν…