Η εσωτερίκευση…

Δευτέρα 13 Ιούλη. Η καταλωνία πρέπει να είναι εδώ και μήνες απ’ τα χειρότερα μέρη στην ευρώπη σε ότι αφορά την υγιεινιστική τρομοεκστρατεία. Μπροστά στο πραξικόπημα και στις απαγορεύσεις εκεί αυτά που γνωρίσαμε στο ελλαδιστάν ήταν (κυριολεκτικά) παιδική χαρά.

Και η εκστρατεία συνεχίζεται. Για παράδειγμα οι μάσκες είναι υποχρεωτικές, με απειλή προστίμου, με το που θα βγει κανείς απ’ την πόρτα του σπιτιού του. Ό,τι κι αν πρόκειται να κάνει: από βόλτα με τα πόδια στο πάρκο, μέχρι ταξίδι με το αμάξι του…

Όσοι, όμως, αφελείς νομίζουν ότι βρήκαν στις μάσκες το κλειδί των καταναγκασμών πλανώνται οικτρά! Η υπουργός υγείας της καταλωνίας Alba Verges, μιλώντας για τις μάσκες, έδειξε παρά τη θέλησή της ποιό είναι το επίδικο αυτή τη στιγμή στην υγεία της 4η βιομηχανικής επανάστασης. Τί είπε η κυρία (το τονισμένο κομμάτι στην πάνω φωτογραφία);

… Σε πολύπλοκους καιρούς, με ό,τι συμβαίνει στον κόσμο, με τα κρούσματα που θα έχουμε, είναι απαραίτητο να εσωτερικεύσουμε αυτό το μέτρο, και πιστεύουμε ότι πρέπει να συμβεί σε ολόκληρη τη χώρα… Το «μέτρο» είναι η υποχρεωτική μάσκα· ακριβώς ό,τι χρειάζεται για τους επιπόλαιους που διευκολύνονται να νομίζουν ότι ζουν στις αρχές του 20ου αιώνα!!!

Η λέξη κλειδί είναι «εσωτερίκευση». Η κυρά Alba εμφανίζεται να προτείνει την «εσωτερίκευση της μάσκας»…. αλλά για δυο λεπτά; Τι θα μπορούσε να σημαίνει κάτι τέτοιο στον ώριμο 21ο αιώνα; Ότι οι γυναίκες δεν θα μπορούν να μακιγιάρονται; Ότι όλες οι αντρικές μόδες θα είναι χωρίς μουστάκι και μούσι; Ό,τι θα χρεωκοπήσουν οι οδοντογιατροί και τα «φωτεινά χαμόγελα»; Ότι θα καταργηθούν τα botox και οι υπόλοιπες πλαστικές στο μισό πρόσωπο; Ότι οι face recognition τεχνολογίες θα πρέπει να ψάχνουν πίσω από κάθε πανί, τούλι, εμπριμέ ή ζωγραφισμένο ύφασμα για να υποθέσουν το σχήμα του στόματος, του σαγονιού και των μήλων του προσώπου; Ό,τι τσάμπα όλες αυτές οι νομοθεσίες και ιδεολογίες που απαγορεύουν την «απόκρυψη του προσώπου» για λόγους “δημόσιας τάξης”;

Όχι βέβαια! Η χειρουργική μάσκα είναι ένα σύμβολο (πράγματι), αλλά τίνος ουσιαστικού ζητήματος; Της εσωτερίκευσης του «υγιεινιστικού κινδύνου» και της «κοινωνικής ευθύνης» σε σχέση μ’ αυτόν!.. Το σύμβολο (για να γυρίσουμε στα βασικά…) είναι το σημαίνον – όχι το σημαινόμενο! Είναι η υφαντουργία προσώπου το «αντικείμενο», η επιχειρηματική δραστηριότητα, η κοινωνική συνήθεια, που σκοπεύει να λανσάρει η 4η βιομηχανική επανάσταση σε σχέση μ’ αυτήν την εσωτερίκευση; Σιγά!!!

Η 4η βιομηχανική επανάσταση επιτίθεται με μια απ’ τις αιχμές της τα health data· και μια απ’ τις μορφές τους την ψηφιακή ταυτότητα υγείας. Αν, άρα, πρέπει να εσωτερικευτεί κάτι δεν είναι αυτή καθαυτή η χρήση ενός μέσου αντιαισθητικού, αντιλειτουργικού, αδιάφορου και πρωτόγονου όπως η μάσκα, αλλά της αναγκαιότητας («απελευθερωτικής» και «εξατομικευμένης», presicion θα μας πούν!..) των «εθελοντικών ψηφιακών καταγραφών»! Η μάσκα, σαν τέτοια, μπορεί να ήταν «καλή» για τις αρχές του 20ου αιώνα· αλλά τώρα είναι το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που απαιτεί το κεφάλαιο / κράτος! Σ’ αυτό το πεδίο, το πεδίο των ψηφιακών εγγραφών, η εσωτερίκευση είναι κυριολεκτική – σε αντίθεση με την «εσωτερίκευση της χρήσης της μάσκας» που είναι ένα προπαγανδιστικό / εκπαιδευτικό / συμβολικό βασανιστήριο. Μέχρι να έρθει η τεχνολογική απελευθέρωση! Είναι ένας προσωρινός «εθελοντικός» σωματικός αυτοχειριασμός, ως εισιτήριο του αναδιαρθρωμένου Εγώ καθώς οδηγείται στον μεγάλο κήπο των δουλικών «ελευθεριών» της αλγοριθμικής φυλακής.

Η κυρά Alba (ή οι σύμβουλοί της) είναι επαρκώς ενημερωμένη για τα αφεντικά του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος! Μιλάει για «εσωτερίκευση» εννοώντας, με άλλη λέξη, την «εν-σωμάτωση». Την προσθήκη στο σώμα ενός μηχανικού εξαρτήματος. Κι ενώ οι αφελείς νομίζουν ότι αυτό το εξάρτημα είναι η μάσκα (ένα προβληματικό είδος χαμηλής τεχνολογίας, που είναι παγίδα μικροβίων, χρειάζεται συνέχεια αλλαγή, δυσκολεύει την αναπνοή και την ομιλία, και πολλά άλλα) η κυρά Alba μιλάει για την εσωτερικευμένη (ιδεολογικά) και εν-σωματωμένη (λειτουργικά) απαλλαγή απ’ αυτόν τον μπελά! Πώς; Μ’ ένα μπρασελέ / χειροπέδα – ψηφιακή ταυτότητα υγείας, για παράδειγμα…

Σε συναισθηματικά φορτισμένους και «πολιτικά ανύποπτους» (;;;) καιρούς η ασταμάτητη μηχανή είχε προειδοποιήσει: προσέξτε, αν τα πραξικοπήματα και οι γενικευμένες απαγορεύσεις ήταν οδυνηρά, δεν επρόκειτο ωστόσο παρά για μια «πρωτόγονη» αφετηρία· μετά θα αρχίσει το πιο λειτουργικό τμήμα της τρομοεκστρατείας, έχοντας τον πρωτογονισμό και την μνήμη του σαν εφεδρεία. Σαν τον «μπαμπούλα».

Με τις ίδιες αναλυτικές προσεγγίσεις υποδεικνύει: προσέξτε, όταν οι μάσκες θα κηρυχτούν ξεπερασμένες, όταν όσοι τις φορούν θα μπορούν να τις ξεφορτωθούν επίσημα και νόμιμα, όταν η κάθε κυρα Alba διαπιστώσει “η εσωτερίκευση πέτυχε!”, τότε είναι που θα αρχίσει το προχώρημα και το ουσιαστικό βάθαιμά της….

Το δίκαιο

Σάββατο 19 Οκτώβρη. Με οδοφράγματα και φωτιές, με οδομαχίες κατά της αστυνομίας ή και χωρίς, ας το ξαναπούμε: οι καταλανοί έχουν δίκιο.

Ισχύει όμως κι αυτό: το να έχεις δίκιο δεν σημαίνει ότι θα το βρεις κιόλας. Υπάρχει μια βασική αδυναμία στην αντίδραση στις φασιστικές καταδίκες των 12 καταλανών για το «έγκλημα» της οργάνωσης εκείνου του (προφανώς άχρηστου) δημοψηφίσματος πριν 2 χρόνια και κάτι, την 1η Οκτώβρη του 2017. Κι αυτή η αδυναμία είναι ότι Βarcelona burning – αλλά όχι Μadrid burning! Σα να λέμε: οι καταναλανοί διαδηλωτές «αναλώνουν» τους δικούς τους δρόμους· όχι εκείνους του κεντρικού ισπανικού κράτους.

Δεν είναι ελέγξιμο το «πρόβλημα δημόσιας τάξης» έτσι; Μάλλον είναι…

Καταναλωνία

Πέμπτη 17 Οκτώβρη. Η ασταμάτητη μηχανή υπήρξε αυστηρά κριτική την εποχή του δημοψηφίσματος για την κρατική ανεξαρτησία της καταλωνίας και τους χειρισμούς της πολιτικής σκηνής στη Βαρκελώνη γύρω απ’ αυτό το ζήτημα.

Αυτή τη φορά όμως οι διαδηλωτές έχουν δίκιο. Οι καταδίκες που μοίρασε σαν στραγάλια το προφανώς ακροδεξιό δικαστήριο σε 9 στελέχη του αυτονομιστικού κινήματος είναι πράξη πολέμου. Προφανώς είναι πολιτική επιλογή του ισπανικού βαθέος κράτους. Σε λίγο παραπάνω από 3 εβδομάδες, στις 10 Νοέμβρη, πρόκειται να γίνουν εκλογές στην ισπανία. Το σοσιαλδημοκρατικό psoe του νυν πρωθ. Pedro Sanchez, γενικά πιο «λογικό» απέναντι στην καταλωνία σε σχέση με τους δεξιούς / ακροδεξιούς του «λαϊκού κόμματος», είναι πολύ πιθανό να ξανακερδίσει. Φιτιλιάζοντας την καταλωνία με καταδίκες «κακούργων» (από 9 μέχρι 13 χρόνια φυλακή…) το ακροδεξιό δικαστικό παρακράτος της ισπανίας επιχειρεί είτε να αναγκάσει τον Sanchez να «λουστεί» μια δύσκολη έως επικίνδυνη καταστολή των διαδηλώσεων· είτε να κατηγορηθεί σαν «ανίκανος» για πρωθυπουργός της ισπανίας.

Ας το επαναλάβουμε: αυτή τη φορά οι διαδηλωτές στην καταλωνία έχουν δίκιο. Είναι ευθύνη των ισπανών σοσιαλδημοκρατών να αντιμετωπίσουν τις τρικλοποδιές που τους βάζουν οι δεξιοφασίστες – όχι των καταλανών.

(φωτογραφία: Από πέντε πόλεις της καταλωνίας ξεκίνησαν χτες μαζικές διαδηλώσεις, που συγκλίνουν στη Βαρκελώνη. Θα συναντηθούν εκεί αύριο.)

Do you remember Catalunya; 1

Σαββάτο 26 Μάη. Θυμάστε την καταλωνία; Προσέξατε τις καταδίκες 29 μελών του δεξιού / ακροδεξιού “partito populare” του Rajoy για «διαφθορά»; Θα μπορούσε η ιστορία των τελευταίων μηνών (απ’ την 1η του περασμένου Οκτώβρη) να είναι διαφορετική αν οι πολιτικές βιτρίνες στην καταλωνία (και οι ψηφοφόροι τους) δεν ήταν αυτοί που είναι; Πράγματι: με τα «αν» δεν γράφεται η ιστορία…

Πρώτα μια αναγκαστική επανάληψη από τα σχόλια εδώ:

Κυριακή 22 Οκτώβρη: … Σα συνέπεια του πρώτου ήρθε το δεύτερο χρήσιμο λάθος, και πάλι υπέρ της Μαδρίτης: μια «ανακήρυξη της ανεξαρτησίας» ένα βήμα μπροστά ένα πίσω, στο όνομα των «διαπραγματεύσεων», δηλαδή της καλής θέλησης των ισπανών δεξιών και των συμμάχων τους. Εκεί που θα έπρεπε η Βαρκελώνη να κόψει κάθε κουβέντα απέναντι στο ισπανικό καθεστώς απαιτώντας την απολογία και την συγγνώμη του Rajoy για την αστυνομική βία της 1ης Οκτώβρη (αλλιώς την παραίτησή του) βρέθηκε στη θέση (ας μας επιτραπεί η διασκευή της έκφρασης) και δαρμένοι και ζήτουλες. Ελπίζοντας, προφανώς, ότι το ισπανικό καθεστώς θα φάει το «ναι μεν αλλά» της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας και θα δείξει «καλωσύνη». Μα αν υπήρχε τέτοιο ενδεχόμενο, «καλωσύνης μετά το ξυλοφόρτωμα», γιατί να θέλουν οι καταλανοί το δικό τους κράτος;…

 

Σάββατο 28 Οκτώβρη: …Για εμάς είναι πολύ καθαρό. Κάνοντας το ένα τραγικό λάθος μετά το άλλο, οι ανεξαρτησιακές πολιτικές βιτρίνες της Βαρκελώνης, ξεκινώντας απ’ τον Puigdemont (αλλά, τελικά, και οι οπαδοί τους), πέτυχαν αυτό που βολεύει τον Rajoy και το ισπανικό καθεστώς: έδωσαν μεγάλη βοήθεια στο να δημιουργηθούν συνθήκες πόλωσης μέσα στην Καταλωνία, και όχι ανάμεσα στην Καταλωνία και τη Μαδρίτη. Το μεγάλο πολιτικό και ηθικό όπλο που είχαν οι καταλανοί εθνικιστές το βράδυ της 1ης Οκτώβρη δεν ήταν το αποτέλεσμα του μισο-δημοψηφίσματος· ήταν η παγκόσμια κατακραυγή για την βία της guarda civil, που το τσάκισε. Αντί να πιάσουν τον ταύρο απ’ τα κέρατα, αντί δηλαδή να αξιοποιήσουν την φασίζουσα πρακτική της Μαδρίτης υπέρ τους, προτίμησαν την ουρά του: να κηρύξουν μετά από 8 ημέρες (!!!!) την ανεξαρτησία για να την παγώσουν αμέσως μετά, υπέρ διαπραγματεύσεων (με το ισπανικό καθεστώς)….

 

Τετάρτη 1 Νοέμβρη: …Μετά από μια σειρά φρικαλέων πολιτικών λαθών, τόσο η «πολιτική ηγεσία» όσο και οι ίδιοι οι οπαδοί της κρατικής ανεξαρτησίας της Καταλωνίας (η γενίκευση μπορεί να αδικεί κάποιους, δεν το θέλουμε…) αποδεικνύονται πολύ μικρότεροι των διακηρύξεών τους. Το πολύ άσχημο είναι ότι αυτό δεν είναι οικογενειακή τους υπόθεση: δίνει αντίστοιχα πολλούς πόντους σε μπόι στα στελέχη ενός καθεστώτος (την κυβέρνηση του ισπανικού «λαϊκού κόμματος») που θα έπρεπε να προβάρουν στολές με ρίγες και επιβίωση μέχρι τα βαθιά γεράματα σε μπουντρούμια. Ειδικά αυτός ο ακροδεξιός Rajoy, που παριστάνει τον ανήξερο για τις σχέσεις του κόμματός του με διάφορους ισπανούς καπιταλιστές / βαρώνους, φαίνεται να βγαίνει τόσο κερδισμένος, ώστε θα πρέπει να ανάψει για χάρη του Puigdemont, της κυβέρνησής του και των πολιτικών / κομματικών συστατικών της, μια λαμπάδα ίσια με το μπόι της Sagrada Familia…

 

Δευτέρα 6 Νοέμβρη: Για πολιτική βιτρίνα που θα μπορούσε να κάνει βόλτες στο προαύλιο κάποιας φυλακής ο Rajoy καλά τα έχει καταφέρει: έβγαλε απ’ την «αντιμετώπιση της καταλανικής παρανομίας» κάμποσο πολιτικό κέρδος. Η «ανεξαρτησιακή» πολιτική ελίτ της Καταλωνίας και οι οπαδοί της, ήθελαν δεν ήθελαν, ανέστησαν κάποιον που θα έπρεπε να είναι (πολιτικά) νεκρός.

Δυο ή τρεις μήνες πριν, εκείνο που είχε μπροστά του ο Rajoy ήταν τα πάνω από 60 «σκάνδαλα» στα οποία εμπλέκονται υψηλόβαθμα στελέχη του «λαϊκού κόμματος». Πρόκειται για συστηματικές «μαύρες» χρηματοδοτήσεις από διάφορες εταιρείες για να παίρνουν δουλειές του δημοσίου – πράγμα τόσο γνωστό διαχρονικά και στα μέρη μας.

Μία απ’ αυτές τις εταιρείες λέγεται Indra, και είναι ένας τεχνολογικός κολοσσός, μισοκρατικής – μισοϊδιωτικής ιδιοκτησίας, που αναλαμβάνει την διοργάνωση κάθε είδους εκλογών στην ισπανία. Η Indra φέρεται να έσπρωξε στο κόμμα του Rajoy 600.000 ευρώ, μέσα από ένα πολύπλοκο δίκτυο off shore μαγαζιών. Τώρα η Indra πρόκειται να οργανώσει τις εκλογές στην Καταλωνία, στις 21 Δεκέμβρη…. Είναι κι αυτό μια απόδειξη του τι αγνόησαν (;) στη Βαρκελώνη εδώ και μήνες…

 

Πέμπτη 21 Δεκέμβρη: …Σημαίνουν κάτι όλα όσα έχουν γίνει (ή δεν έχουν γίνει) απ’ το δημοψήφισμα της 1ης Οκτώβρη μέχρι σήμερα στην καταλωνία; Για την ασταμάτητη μηχανή ναι. Το καθεστώς Rajoy αποδείχθηκε τριπλά νικητής. Πρώτον, έκανε επίδειξη καταστολής την 1η Οκτώβρη χωρίς να το πληρώσει. Δεύτερον, «έπαιξε» τον ρόλο του «πατέρα / σωτήρα» της ισπανίας γλυτώνοντας, ως τώρα, απ’ τα σοβαρά προβλήματα των «σκανδάλων» στα οποία θα έπρεπε να έχει βουλιάξει – σε βαθμό όχι χειροπέδας αλλά σιδερένιας μπάλας στα πόδια. Και τρίτον επιβεβαίωσε την ισχύ του ισπανικού συντάγματος (μέσω της εφαρμογής του άρθρου 155) όταν απ’ την καταλανική μεριά (και όχι μόνο) το αντίθετο θα έπρεπε να είναι το αδιαπραγμάτευτα ζητούμενο: η συνταγματική αναθέωρηση….

Do you remember Catalunya; 2

Σαββάτο 26 Μάη. Τι έγινε, λοιπόν; Μετά την καταστολή στο δημοψήφισμα της 1ης Οκτώβρη στην καταλωνία οι εκεί βιτρίνες είχαν μια μοναδική ευκαιρία να «παγώσουν» τις κινήσεις υπέρ της αυτονομίας, και να στραφούν κατά του ήδη υπόδικου τότε κόμματος και της κυβέρνησης μειοψηφίας του Rajoy, ζητώντας: «συγγνώμη», εκλογές στην ισπανία, και αλλαγή του συντάγματος.

Μόνο αυτό δεν έκαναν! Κι έτσι, μετά από 8 μήνες, το κυβερνητικό κόμμα αναδεικνύεται επίσημα «κόμμα ποινικών»· ο Rajoy κατάφερε να την γλυτώσει· και ζητούν εκλογές οι πάντες. Αλλά οι καταλανοί αναλώνονται γύρω από εξόριστους ή μισοεξόριστους πρωθυπουργούς και υπουργούς.

Όταν ο αντίπαλός σου κάνει την κίνηση που θεωρεί ότι τον παίρνει (την καταστολή) αλλά εσύ, αντί να τον αναγκάσεις να ξεράσει κοιτάς αλλού και του επιτρέπεις να γίνει μάγκας σε βάρος σου, είσαι άξιος της «μοίρας» σου.

Πόλεμος είναι και η πολιτική, ακόμα και σαν τεχνική της εξουσίας – απλά με άλλα μέσα… Οι «ψευτοστρατηγοί» ξεχωρίζουν εκεί απ’ την αθλιότητα των δήθεν «επιτυχιών» τους…

Καταλωνία

Παρασκευή 22 Δεκέμβρη. Τι αποφάσισε ο «σοφός λαός» με την μαζική του προσέλευση στις κάλπες; Τα εθνικιστικά κόμματα δεξιά κι αριστέρα ξανακέρδισαν (μαζί) την κοινοβουλευτική πλειοψηφία αν και πρώτο κόμμα σε ψήφους και έδρες ήρθε το κεντροδεξιό «πολίτες», που είναι υπέρ της παραμονής στην ισπανία…

Η συντριβή του «λαϊκού κόμματος» (του Rajoy) είναι ένα «μήνυμα» σε βάρος της mainstream ισπανικής δεξιάς, αλλά δεν είναι αυτό που θα λύσει την πολιτική καθήλωση: από σήμερα θα πρέπει να πάψει να ισχύει το άρθρο 155, συνεπώς η πολιτική και κοινωνική ζωή θα επιστρέψει στην πριν την εφαρμογή του κανονικότητα. Αλλά ο ανεξαρτησιακός κομματικός συνασπισμός δεν μπορεί να κάνει τα ίδια που έκανε πριν 3 μήνες. Υπάρχει κάποιο άλλο σχέδιο;

Έχουμε την περιέργεια να το δούμε. (Εν τω μεταξύ ο δεξιός Puidgemont μπορεί θα ξαναγίνει πρωθυπουργός της καταλωνίας, με «νωπή λαϊκή εντολή»· το κόμμα του, Junts per Catalunya, ήρθε δεύτερο… Και θα πρέπει να συλληφθεί μόλις φτάσει την καταλωνία, αφού είναι καταζητούμενος για την οργάνωση του δημοψηφίσματος του Οκτώβρη. Οι ψηφοφόροι τον ενέκριναν – κατά την δική μας γνώμη είναι απατεώνας… – και τώρα ο Rajoy έχει ένα θεματάκι…)

Καταλωνία

Πέμπτη 21 Δεκέμβρη. Η μέρα των καταλανικών εκλογών που όρισε πραξικοπηματικά (ή κάνουμε λάθος;) η Μαδρίτη έφτασε. Και (προς έκπληξή μας…) η περίοδος της «πολιτικής επιστράτευσης» του άρθρου 155 κύλησε ομαλά στην καταλωνία. Ούτε πολιτική ανυπακοή, ούτε κάποιου άλλου μαζική αντίσταση στο ρόλο που το ισπανικό καθεστώς ανέθεσε στον εαυτό του. Εν τέλει η συμμετοχή στις αυριανές εκλογές είναι η τελευταία και πιο εμφατική πράξη νομιμοποίησης της ενεργοποίησης του άρθρου 155 (πρώτη φορά στην μετα-φρανκική ισπανική ιστορία), όσες «κατάρες» κι αν είχαν ακουστεί πριν εφαρμοστεί.

Σημαίνουν κάτι όλα όσα έχουν γίνει (ή δεν έχουν γίνει) απ’ το δημοψήφισμα της 1ης Οκτώβρη μέχρι σήμερα στην καταλωνία; Για την ασταμάτητη μηχανή ναι. Το καθεστώς Rajoy αποδείχθηκε τριπλά νικητής. Πρώτον, έκανε επίδειξη καταστολής την 1η Οκτώβρη χωρίς να το πληρώσει. Δεύτερον, «έπαιξε» τον ρόλο του «πατέρα / σωτήρα» της ισπανίας γλυτώνοντας, ως τώρα, απ’ τα σοβαρά προβλήματα των «σκανδάλων» στα οποία θα έπρεπε να έχει βουλιάξει – σε βαθμό όχι χειροπέδας αλλά σιδερένιας μπάλας στα πόδια. Και τρίτον επιβεβαίωσε την ισχύ του ισπανικού συντάγματος (μέσω της εφαρμογής του άρθρου 155) όταν απ’ την καταλανική μεριά (και όχι μόνο) το αντίθετο θα έπρεπε να είναι το αδιαπραγμάτευτα ζητούμενο: η συνταγματική αναθέωρηση.

Μετά απ’ αυτές τις νίκες (μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα) έχει κάποια σημασία το αποτέλεσμα των σημερινών εκλογών; Ακόμα κι αν τα εθνικιστικά κόμματα καταφέρουν να ξαναφτιάξουν κυβέρνηση, ο πολιτικός τους βηματισμός θα είναι πίσω, πολύ πιο πίσω απ΄ το σημείο που βρισκόταν το βράδυ της 1ης Οκτώβρη. Θα ξανακάνουν δημοψήφισμα; Θα ήταν γελοίο. Θα θεωρήσουν ότι επιβεβαιώνεται μέσα απ’ τις βουλευτικές εκλογές το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; Μα αυτές οι εκλογές θα αναδείξουν πολύ αντιπροσωπευτικότερα, όπως και νάχει, ένα σχίσμα σε σχέση με την κρατική ανεξαρτησία της καταλωνίας· και όχι κάποιο μυθικό «90% υπέρ»! Θα ανακαλέσουν τη «ναι και όχι» ανακήρυξη της ανεξαρτησίας στα μέσα Οκτώβρη; Θα ήταν τυχοδιωκτικό…

Ίσως κάποτε αυτοί οι σχεδόν 3 μήνες της καταλανικής πολιτικής ιστορίας να διδάσκονται σε διάφορα πανεπιστήμια σαν η επιτομή του μικρο-μεσοαστικού καιροσκοπισμού στην «αριστερή» εκδοχή του…

(φωτογραφία: Το κίτρινο θεωρείται το χρώμα της καταλανικής κρατικής ανεξαρτησίας. Γιατί όμως αυτά τα φιογκάκια μας φαίνονται αστεία; Σαν τάματα σε κάποιον άγνωστο άγιο; Ίσως επειδή έχουμε old fashion απόψεις…)

Ψαράκι;

Τετάρτη 20 Δεκέμβρη. Κάτι πιο ελαφρύ, αν μας επιτρέπεται, για να κλείσουμε την ημέρα ποδοσφαιρικά: κάτι παθαίνουν τα ματάκια των ισπανών διαιτητών με τα γκολ (αλλά, στο συγκεκριμένο ματς, και με τα οφσάιντ!!) της Barcelona. Τρίτη φορά που η μπάλα περνάει την γραμμή καθαρά και… «το ματς συνεχίζεται» – απέναντι στη La Coruna αυτή τη φορά. Την Κυριακή που πέρασε. Το συγκεκριμένο «διαιτητικό σφάλμα» δεν είχε συνέπειες (4 – 0 στο φωτεινό ταμπλώ), αλλά υπάρχει κάτι παραπάνω;

Περιμένει η ισπανική «παράγκα» το αποτέλεσμα των αυριακών εκλογών στην Καταλωνία;

(Φωτογραφία; Πως σας φαίνεται; Το έβαλε ο Suarez ή όχι;)

Βαρκελώνη

Δευτέρα 4 Δεκέμβρη. Αυτή η μόδα της ακύρωσης των γκολ της Barca τι είναι; Μέρος της προεκλογικής περιόδου στην Καταλωνία, οργανωμένο απ’ τη Μαδρίτη; Του είδους ότι «κοιτάξτε, όχι ανεξαρτησία αλλά ούτε πρωτάθλημα δεν βλέπετε;».

Όχι τίποτα άλλο, αλλά οι ισπανοί δανείζονται λέξεις προσφιλείς στους έλληνες όταν σχολιάζουν τα της Καταλωνίας. Πήραν το «κωλοτούμπα». Θέλουν και το «παράγκα»;

Κι άλλος πράκτορας; Ε, ναι…

Κυριακή 26 Νοέμβρη. Όχι, δεν φταίμε εμείς. Τα είπαμε πριν πολλά χρόνια, από τότε τα ξαναείπαμε και τα ξαναείπαμε, ρισκάροντας να αχρηστευτούμε θεωρούμενοι “γραφικοί” και “οπαδοί θεωριών συνωμοσίας” από όλους αυτούς που βολεύονται να μην καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει καμία συνωμοσία (διάολε!) και ότι όλα είναι πεντακάθαρα – αρκεί να έχει κανείς το μυαλό του στη θέση του.

Το όνομα Abdelbaki Es Satty δεν σας λέει κάτι. Λογικό. Πρόκειται γι’ αυτόν που η ισπανική αστυνομία ονόμαστε σαν υπεύθυνο και καθοδηγητή της σφαγής στην Βαρκελώνη, στις 17 του περασμένου Αυγούστου. “Φανατικός ισλαμιστής”, “isis”, και τα λοιπά.

Και να που η εντελώς καθεστωτική el pais βγήκε πριν 2 βδομάδες για να πει τι; Ότι ο Abdelbaki Es Satty ήταν συνεργάτης των ισπανικών μυστικών υπηρεσιών… “Πληροφοριοδότης” λέει, αλλά – σιγά. Ο τύπος, μαροκίνος, δεν είχε καμία σχέση ούτε με θρησκείες, ούτε με ουαχαβιτισμό, ούτε με τρομοκρατία. Ποινικός ήταν. Νταραβεριτζής. Τον έδεσαν για εμπόριο χασίς απ’ το μαρόκο στην ισπανία (έσταξε η ουρά του γαϊδάρου!!!) και έφαγε 4 χρόνια φυλακή. Εκεί (πάει το παραμύθι) ριζοσπαστικοποιήθηκε επειδή επηρεάστηκε απ’ τον Rachid Aglif, φυλακισμένο για την σφαγή στο σταθμό της Μαδρίτης το 2004· άλλη βρωμερή ιστορία αυτή.

Ωραιαιαίααααααα…. Ο Abdelbaki Es Satty ήταν επίσημος “πληροφοριοδότης” της ισπανικής αντιτρομοκρατίας, αλλά επίσης και ταυτόχρονα “φιλοτρομοκράτης ιμάμης”… Που έσπρωξε άλλους στη σφαγή στην Βαρκελώνη… Και τι έγινε αυτός ο Es Satty; Μετά το μακελειό “μαθεύτηκε” ότι είχε σκοτωθεί καμιά βδομάδα πριν σε μια έκρηξη φιαλών γκαζιού σ’ ένα σπίτι· αλλά έχουν παίξει κι άλλες εκδοχές. Όπως ότι έφυγε πριν την επίθεση απ’ την ισπανία….

Ζωντανός; Νεκρός; Σίγουρα (πρώην…) βαποράκι ή και κάτι περισσότερο. Συνεργάτης των αρχών πάντως. Και μάλιστα στο ευαίσθητο πόστο που επίσημα λέγεται απ’ τις κάθε φορές υπεύθυνες αρχές “πληροφοριοδότης” αλλά πρακτικά είναι pusher.

Δεν θα ρωτήσουμε «τι άλλο περιμένετε να πούμε;». Θα ρωτήσουμε μεγαλόφωνα «τι άλλο περιμένετε να γίνει;» Βγαίνουν και ξαναβγαίνουν καθεστωτικοί και λένε, όσο πιο διακριτικά μπορούν, “ναι ρε, σας σκοτώνουμε, τρέχει τίποτα;”

Και τίποτα δεν τρέχει.