Κάθε κάθαρμα της εξουσίας – και το βάρος της ιστορίας

Τρίτη 4 Δεκέμβρη. Όταν πεθαίνουν οι βιτρίνες της εξουσίας αγιάζουν. Όπως ο άλλοτε αμερικάνος πρόεδρος George Bush (πατέρας του μεταγενέστερου “junior” επίσης προέδρου στα ‘00s). Δεν πρόκειται να αγιάσουν οι χιλιάδες δολοφονημένοι ιρακινοί και ιρακινές απ’ την πρώτη αμερικανική “επέμβαση” στη μέση Ανατολή, το 1991, εναντίον του ιράκ του δικτάτορα (και πρώην σύμμαχου) Σαντάμ Χουσεΐν, που έγινε υπό την πολιτική ηγεσία του George Bush του Α. Με την “επιχείριση καταιγίδα της ερήμου”.

Μαζί με τους “ανώνυμους” δολοφονημένους των ιμπεριαλιστικών εκστρατειών (εδώ αναφερόμαστε σε μια αμερικανική, που δεν είναι όμως η μοναδική) δεν είναι σημείο αναφοράς και προσανατολισμού πια ούτε το βάρος της Ιστορίας. Όποιος / όποια γεννήθηκε το 1991 είναι τώρα 27 χρονών. Είναι στα όρια του αδύνατου να υποθέσει κανείς ότι οι πρωτοκοσμικοί, ευρωπαίοι ή βορειοαμερικάνοι σημερινοί / ες των 27 ή των 30 χρονών έχουν την γνώση, την αίσθηση, την υποψία ότι η εποχή που ζουν, και τα ακόμα πιο ζόρικα που τους περιμένουν, εγκαινιάστηκαν τότε. Το 1991. Και υπό την αμερικανική βιτρίνα με το όνομα George Bush.

Τι μπορεί να σημαίνει “το βάρος της Ιστορίας” για τις διαδοχικές γενιές υπηκόων του post-modern καπιταλισμού, των βαθιά ενσωματωμένων προσταγών του Θεάματος; Δεν υπάρχει Ιστορία φίλε… Και το επαυξημένο Εγώ μου δεν πρόκειται να χρεωθεί οποιοδήποτε παρελθόν, παρόν, ή μέλλον στο οποίο (θα) δεν έχω αποφασιστικό ρόλο. Για να στο πω αλλιώς: η Ιστορία αρχίζει από εμένα και τελειώνει με εμένα.

Έτσι έχουν τα πράγματα – αν υπήρχε κάποιος αρκετά ωμός για να τα πει με το όνομά τους. Ο Ιστορικός χρόνος σαν η πραγματική αλληλουχία γεγονότων σε όλες τις κλίμακες, έχει εξαφανιστεί στον πρώτο, «ανεπτυγμένο» καπιταλιστικά κόσμο. Επειδή, χάρη σε επιτυχημένα πραξικοπήματα, ο χρόνος (όπως ο χώρος, όπως όλα) έχει γίνει selfie. Σ’ αυτήν την κατασκευή δεν έχουν καμμία σημασία τα πιο κάτω:

– Η αμερικανική στρατιωτική επίθεση στο ιράκ, το 1991, έγινε για να αποκτήσουν οι ηπα μόνιμες βάσεις στη σαουδική αραβία, ώστε να ελέγχουν από κοντά και αυτοπροσώπως τη μέση Ανατολή – και τα πετρέλαιά της.

– Επειδή οι ηπα απέκτησαν μόνιμες βάσεις στη σαουδική αραβία, ένα μέλος της αριστοκρατίας του Ριάντ, με πολλά λεφτά, στράφηκε εναντίον τους. Λεγόταν Osama bin Laden.

– Στρεφόμενος κατά των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στη σαουδική αραβία ο bin Laden χρηματοδότησε και υποστήριξε επιθέσεις αντάρτικου εναντίον τους σε μια μεγάλη ζώνη της μέσης Ανατολής και της Αφρικής.

– Επειδή έκανε τέτοιες επιλογές ο Osama bin Laden, και για τον εξουδετερώσουν, αφού απέτυχαν να τον καθαρίσουν, η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της (Ριάντ, Τελ Αβίβ) του «χρέωσαν» την 11η Σεπτέμβρη του 2001, την οποία σχεδίασαν και μεθόδευσαν οι μυστικές υπηρεσίες (ή κάποιες φράξιές τους) αυτών των κρατών. Παράλληλα (αυτές οι υπηρεσίες) κατάφεραν εύκολα να διεισδύσουν στις οργανώσεις της «ισλαμικής διεθνούς» που προσπαθούσε να φτιάξει ο κρυβόμενος Laden και να αναλάβουν την «τοπική» καθοδήγησή τους.

– Στη συνέχεια, αξιοποιώντας την 11η/9ου οι ηπα εκστράτευσαν και κατέλαβαν διαδοχικά το αφγανιστάν και το ιράκ – ελπίζοντας να κάνουν το ίδιο με την συρία και το ιράν.

– Δεν κατάφεραν μεν το δεύτερο σκέλος του σχεδίου, αλλά σε συνεργασία με διάφορες μυστικές υπηρεσίες (ή φράξιές τους) στην ευρώπη εξέλιξαν το νατοϊκό σχέδιο “stay behind” σε “stay in front” εξαπολύοντας επιλεκτικές «τρομοκρατικές επιθέσεις» σε ευρωπαϊκό έδαφος – τις οποίες απέδιδαν στον bin Landen και στην ανύπαρκτη «οργάνωση» al-Qaeda.

– Στη συνέχεια, αξιοποιώντας υπαρκτά υποκείμενα απ’ το κατεχόμενο ιράκ έφτιαξαν μια νέα «τρομοκρατική» οργάνωση που τελικά ονομάστηκε isis. Με σχέδιο την δημιουργία μιας μόνιμα εμπόλεμης κατάστασης σε μια ζώνη του κόσμου, απ’ τον λίβανο ως το ιράν.

Δεν θα συνεχίσουμε. Το πολιτικό, πολεμικό 1991 (στη μέση Ανατολή αλλά και στα Βαλκάνια, και στον «μετασοβιετικό» Καύκασο) εξέβαλε στο 2001 σαν ένα ποτάμι που οι αρμόδιοι μηχανικοί διαμορφώνουν την κοίτη μέχρι τις εκβολές του. Και, με τη σειρά του, το 2001 εξέβαλε στο 2011, στο αρχικό πρωτοκοσμικό σοκ και, στη συνέχεια, στην βίαιη καταστολή των αραβικών εξεγέρσεων / επαναστάσεων.

Κι έτσι, αφού μεσολάβησαν αρκετά ακόμα, το 2018 και το 2019 δεν είναι βέβαια ο χρόνος που ορίζουν τα επαυξημένα πρωτοκοσμικά Εγώ. Αντίθετα. Η καπιταλιστική ιστορία τα αλέθει, επειδή δεν θέλουν (κι αφού δεν θέλουν δεν μπορούν) να την αντιληφθούν σαν αυτό που είναι και να της αντισταθούν.

Γι’ αυτό αγιάζει ο κάθε Bush – εγκληματίας. Επειδή τα αφεντικά και οι βιτρίνες τους δεν έχουν πάψει να νικάνε στο πιο πρίσιμο πεδίο μάχης: αυτό των συνειδήσεων…

Όμως στον ορίζοντα των selfie «αυτά δεν υπάρχουν»… Τόσο απλά…

Οδηγίες για την κατασκευή ουαχαβιτών

Δευτέρα 19 Νοέμβρη. Μπορεί η Ουάσιγκτον να μην αναγνωρίζει το συριακό καθεστώς (αφού, αν το αναγνώριζε, θα ζητούσε την άδειά του για να στρατοπεδεύσει στο ένα τέταρτο της συριακής επικράτειας, χάρη στην «πρόσκληση» των «κολλεκτιβιστών» των ypg φυσικά…), ωστόσο διαθέτει πρεσβευτή στη συρία. Ένα αργόμισθο πόστο, που το κατέχει ο κύριος James Jeffrey. Ο οποίος ελλείψει πραγματικών διπλωματικών δραστηριοτήτων, ανακοίνωσε ότι:

… Δεν μπορούμε να πετύχουμε μια διαρκή ήττα του isis χωρίς μια ριζική αλλαγή στο συριακό καθεστώς και μια ριζική αλλαγή στον ιρανικό ρόλο στη συρία, που συνέβαλαν σημαντικά στην άνοδο του isis σε πρώτο χρόνο το 2013 και το 2014… Το συριακό καθεστώς δημιούργησε τον isis…

Η αλήθεια είναι ότι αυτήν την άποψη, ότι δηλαδή ο isis ήταν «πράκτορες του Άσαντ», η ασταμάτητη μηχανή την άκουσε unofficial πριν ενάμισυ χρόνο – σαν μια ελεεινή θεωρία συνωμοσίας, απ’ αυτές που πιάνουν τόσο εύκολα παντού όπου έχουν χαθεί τα τελευταία στηρίγματα της απλής, καθαρής λογικής. Ώστε οι «πράκτορες του Άσαντ» κόντεψαν να τον πετάξουν στη θάλασσα; Χμμμ… Ενδιαφέρον!!…

Από κάποιες απόψεις, ωστόσο, ο αργόσχολος κυρ Jefftey δεν έχει άδικο. Το παρατεταμένο αιματοκύλισμα που επέβαλε η «προεδρική φρουρά» του Άσαντ (υπό την ηγεσία του αδελφού του) το 2011 εναντίον μαζικών ειρηνικών διαδηλώσεων υπέρ στοιχειωδών δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων στο δικτατορικό καθεστώς του άνοιξε, πράγματι, τις πόρτες στην κόλαση. Αρχικά στην πιθανότητα ενός έντιμου ένοπλου αγώνα εναντίον της Άσαντ δικτατορίας· και πολύ γρήγορα (ή, πιο σωστά, ακόμα και πιο πριν…) στην έφοδο των ιδεολόγων και των μισθοφόρων του Ριάντ, των εμιράτων, του Τελ Αβίβ, της Ουάσιγκτον (αλλά ως ένα χρονικό σημείο της Άγκυρας και της Ντόχα).

Μια μικρή λεπτομέρεια μόνο… Ο isis δεν φτιάχτηκε στη συρία. Ο isis φτιάχτηκε στο ιράκ! Σαν σχέδιο διαμελισμού της ιρακινής επικράτειας, τριχοτόμησής της σε ένα κουρδιστάν, ένα σουνιστάν και ένα σιιτιστάν. Οι σφαγές του Άσαντ στη συρία υπήρξαν έξτρα ευκαιρία· που αξιοποιήθηκε κατάλληλα, όχι πια για την τριχοτόμηση του ιράν αλλά για την τριχοτόμηση όλης της ζώνης απ’ την Μεσόγειο ως το ιράν. Μια τριχοτόμηση που σήμαινε, απλά, διαρκή πόλεμο σ’ όλη αυτή την ζώνη.

Ας μην προσπαθεί, λοιπόν, η Ουάσιγκτον να παραστήσει τον δικαστή της ιστορίας – δεν το έχει καν και καν. Μπορεί να κάνει αυτό που της ταιριάζει: λέμε και κάνουμε ό,τι θέλουμε, όσο και όπου μας παίρνει.

Wild world, όπως wild west! Τελεία και παύλα.

Μέση Ανατολή

Τετάρτη 12 Σεπτέμβρη. Όταν, στις 19 Μάρτη του 2003, ο αμερικανικός στρατός και οι «πρόθυμοι» σύμμαχοί του εισέβαλαν στο ιράκ, σαν δεύτερη πράξη αξιοποίησης της 11ης Σεπτέμβρη του 2001, θεωρούσαν ότι θα έκαναν μια σύντομη βόλτα. Η Ουάσιγκτον είχε δηλώσει ήδη τους επόμενους στόχους στρατιωτικής κατάκτησης (στο όνομα του «εκδημοκρατισμού» πάντα): συρία και ιράν… Ο καθένας μπορεί να πάει στη Βαγδάτη, οι άντρες πάνε στην Τεχεράνη έλεγαν τότε οι πιο στρατόκαβλοι απ’ τους αμερικάνους πεζοναύτες…

Ήταν ένα κράτος, τυπικά σύμμαχος των ηπα, που τους χάλασε σε ικανό βαθμό τον σχεδιασμό της βόλτας: το τουρκικό. Οι καινούργιοι στην εξουσία ισλαμοδημοκράτες αρνήθηκαν στις ηπα να χρησιμοποιήσουν το έδαφός τους για εισβολή (στο ιράκ) και απ’ τον βορρά… Κατ’ αυτόν τον τρόπο άλλαξαν (επί τα χείρω) την γεωμετρία της αμερικανικής κατάκτησης του ιράκ, στην αρχική φάση της… (Εννοείται πως κανένας ντόπιος “αντι-μπεριαλιστής” δεν συνεχάρει τότε τον Erdogan για το θάρρος του!)

Έχουν περάσει κάτι παραπάνω από 15 χρόνια έκτοτε. Τι θα είχε συμβεί αν ο αμερικανικός στρατός δεν είχε «κολλήσει» στην κατοχή του ιράκ; Και παρότι έχει βάσεις στο ιράκ (και καινούργιες στη συρία, χάρη στους ypg/pkk…) πόσο διαφορετικά εξελίχθηκαν οι συσχετισμοί δύναμης;

Η (καπιταλιστική) ιστορία εν τω γεννάσθαι… Δεν είναι ευχάριστο· είναι ωμά αληθινό…

(φωτογραφία: Ενάμισυ μήνα πριν την εισβολή, στις 5 Φλεβάρη του 2003, ο πρώην αρχικαραβανάς και μετά υπ.εξ. της κυβέρνησης των συντηρητικών – πρώτη του Μπους του Β – ανέμιζε αυτό το φιαλίδιο στον οηε, το οποίο υποτίθεται περιείχε βάκιλλο του άνθρακα, σαν απόδειξη της ενοχής του Σαντάμ: ότι κατείχε βιολογικά όπλα…

Μετά την inside δουλειά της 11ης Σεπτέμβρη του 2001, ήταν η δεύτερη φορά που κάποιες φράξιες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών έφτιαχναν “εντυπωσιακά στοιχεία ενοχής” κάποιου, για διεθνή χρήση. Ποτέ δεν τιμωρήθηκε κανείς όπως θα άξιζε….

Και η δουλειά συνεχίστηκε και συνεχίζεται απρόσκοπτα από διάφορες πια υπηρεσίες…)

Μέση Ανατολή

Δευτέρα 3 Σεπτέμβρη. Καλού κακού υψηλόβαθμοι καραβανάδες απ’ το ιράκ, το ιράν, την συρία και την ρωσία συναντήθηκαν χτες στη Βαγδάτη. Δεν τολμάμε καν να σκεφτούμε τι κουβέντιασαν στο κοινό επιχειρησιακό αρχηγείο τους… Μήπως για την έλλειψη παιδικών σταθμών στην Αθήνα; Μήπως για τους ιταλούς φασίστες;

Μπαααα…. Οι δουλειές τους είναι εκεί γύρω…

(φωτογραφία: αυτό το ανθοστόλιστο πτώμα μες τη μέση τίνος είναι;)

Το ιράν δεν είναι στην ευρώπη, αλλά…

Σάββατο 4 Αυγούστου. Μία εκδήλωση αυτού του καθόλου (απλά και ανώδυνα) «εμπορικού πολέμου» ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και το Λονδίνο απ’ την μια μεριά, και το Βερολίνο με τους δικούς του συμμάχους απ’ την άλλη, είναι το ζήτημα των κυρώσεων κατά του ιράν· που πρόκειται να μπουν σε ισχύ (απ’ τις ηπα) τις επόμενες ημέρες.

Είναι γνωστό (ελπίζουμε, σ’ εσάς…) ότι ο στόχος της Ουάσιγκτον δεν είναι κυρίως η Τεχεράνη. Αυτή είναι ο βασικός στόχος του Τελ Αβίβ και του Ριάντ. Για την Ουάσιγκτον, εν προκειμένω, ο στόχος είναι ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός. Και η διασύνδεσή του με το ρωσο-κινεζικό μπλοκ, έστω κι αν κρατήσει αυτή η διασύνδεση μόνο όσο χρειάζεται για να επισφραγιστεί η «οικονομική ήττα» του αμερικανικού καπιταλισμού, και η μοιρασιά των ιματίων του…. Μόνο μ’ αυτή την έννοια είχε αξία η (σχετικά φτηνή) αμερικανική προσπάθεια να «κατακτηθεί» η συρία και το ιράκ μέσω των μισθοφόρων του Ριάντ. Μόνο μ’ αυτή την έννοια έχει αξία να «τιμωρούνται» οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις για τις συναλλαγές τους με την Τεχεράνη. Μόνο μ’ αυτήν την έννοια ξεκαθαρίζει ότι οι αμερικανικές απειλές κατά της ε.ε. σε ότι αφορά την συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα είναι «ζευγάρι» με τις αμερικανικές απειλές για τον nord stream 2, και το ρωσικό φυσικό αέριο.

Εν τέλει, και για να υποδείξουμε επιγραμματικά αυτό το ζήτημα: μόνο μ’ αυτήν την έννοια η ψοφιοκουναβική Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί αυτό που η ίδια φρόντισε να δημιουργηθεί, δηλαδή τα κύματα των προσφύγων απ’ την μέση Ανατολή, σαν «όπλο» κατά όχι μόνο του Βερολίνου, αλλά κυρίως κατά του χαρακτήρα που θα μπορούσαν να πάρουν μελλοντικά τα όποια (αν υπάρξουν) «ενιαία ευρωπαϊκά σύνορα», σαν έκφραση μιας κάποιας γεωπολιτικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ιράκ

Δευτέρα 4 Ιούνη. Στην Ουάσιγκτον δεν άρεσε καθόλου το αποτέλεσμα των εκλογών στο ιράκ. Δεν αντιδρά κατηγορώντας τες σα «νόθες» ή σαν «προϊόν ρωσικής εμπλοκής». Κάνει αυτό που ξέρει: ετοιμάζεται να επιβάλει κυρώσεις σε βουλευτές! Η κατηγορία εναντίον τους; Έχουν σχέσεις με ένοπλες ιρακινές οργανώσεις, που με την σειρά τους έχουν σχέση με το ιράν… «Λάθος φιλίες» είναι το κατηγορητήριο.

Οι δύο «υπόδικες» α λα αμερικέν οργανώσεις (που ανήκουν στις «λαϊκές ομάδες δράσης», το πιο καλά εκπαιδευμένο και έμπειρο τμήμα του στρατού της Βαγδάτης) κατέβηκαν στις εκλογές της 12ης Μάη, μαζί με άλλες, και έβγαλαν 47 βουλευτές. Τώρα ένα σχέδιο κυρώσεων εναντίον τους που έχει στα χέρια του το ψόφιο κουνάβι, απαιτεί να διακόψουν αμέσως οποιεσδήποτε σχέσεις με ένοπλες οργανώσεις, και οποιαδήποτε σχέση με το ιράν. Αλλιώς θα πέσει πάνω τους βαρύ το χέρι του αμερικανικού νόμου…

Ετοιμάζεται η Ουάσιγκτον να γίνει και πάλι, επίσημα, στρατός κατοχής στο ιράκ όταν η νέα ιρακινή κυβέρνηση της ζητήσει να ξεκουμπιστούν οι 100.000 πεζοναύτες και λοιποί μισθοφόροι της, με την δικαιολογία ότι «η κυβέρνηση είναι τρομοκρατική»;

Γιατί όχι; «Μόλις βάψαμε έναν φράχτη στον Μουζουρά – εσάς δεν θα βάψουμε;» θα μπορούσε να φωνάξει η Ουάσιγκτον· αν είχε χιούμορ…

Σύμφωνα και συμμαχίες

Τρίτη 29 Μάη. Το «σύμφωνο της Σαγκάης» (SCO) δεν έχει στον δυτικό κόσμο την αίγλη του άλλοτε «συμφώνου της Βαρσοβίας». Ωστόσο στην ερχόμενη σύνοδο του (18η κατά σειρά), στις 9 και 10 Ιούνη, στην παραλιακή κινεζική πόλη Qingdao, ίσως γίνει πιο αισθητό· τουλάχιστον απ’ την άποψη της δυτικής δημοσιογραφίας / δημαγωγίας.

Ρωσία, κίνα, καζακστάν, κιργιζιστάν, τατζικιστάν, ουζμπεκιστάν, ινδία και πακιστάν: δεν είναι βέβαια μια συμπαγής συμμαχία (με δεδομένες, κυρίως, τις αντιθέσεις ινδίας και πακιστάν)· όμως είναι μια καλή «ομπρέλλα» σε καιρούς «μεταβατικούς» σε ότι αφορά την μοιρασιά του πλανήτη.

Υπάρχει ένα μέλος / παρατηρητής που έχει κάνει αίτηση πλήρους ένταξης εδώ και 10 χρόνια: το ιράν. Η αίτηση είχε παγώσει επειδή βρισκόταν υπό καθεστώς κυρώσεων του οηε. Όμως μετά την απόσυρση της Ουάσιγκτον απ’ την συμφωνία για τα πυρηνικά, και ενώπιον των κλιμακούμενων απειλών εναντίον της Τεχεράνης απ’ την Ουάσιγκτον (και το Τελ Αβίβ), η ιρανική αίτηση πρόκειται να επανεξεταστεί σε δέκα μέρες. Πεκίνο και Μόσχα έχουν δηλώσει ήδη ότι είναι υπέρ της ένταξης του ιράν στον sco σαν πλήρες μέλος. Που σημαίνει: και στρατιωτικός σύμμαχος με την ρωσία και την κίνα... (Ακόμα κι αν δεν γίνει σε λίγες ημέρες, είναι σίγουρο ότι θα γίνει σύντομα…)

Δεν είναι μόνο γεωπολιτικοί οι λόγοι. Είναι και οικονομικοί. Κινεζικές και ρωσικές εταιρείες έχουν αναλάβει μεγάλες δουλειές στο ιράν, και θα πάρουν κι άλλες αν διάφορες ευρωπαϊκές αναγκαστούν να αποχωρήσουν λόγω των αμερικανικών απειλών. Για το Πεκίνο η ιρανική επικράτεια είναι σημαντική για το σχέδιο των «δρόμων του μεταξιού»· και η πρακτική συμμαχία Τεχεράνης / Βαγδάτης / Δαμασκού / Μόσχας / Άγκυρας που έχει σκοπό να εξασφαλίσει τον έλεγχο μιας μεγάλης ζώνης της μέσης Ανατολής ως και την ανατολική Μεσόγειο ενδιαφέρει ιδιαίτερα όχι μόνο τα μέλη αυτής της συμμαχίας αλλά και τον κινεζικό καπιταλισμό.

Έχει το ενδιαφέρον του: η Δαμασκός έχει καθεστώς παρατηρητή στο «σύμφωνο της Σαγκάης»… Όπως και η Άγκυρα…

Από άκρη σ’ άκρη στην γραμμή αντιπαράθεσης Μεσόγειος / Ειρηνικός

Παρασκευή 25 Μάη. Ανεβείτε, τώρα, σ’ ένα αερόστατο, να σας ξεναγήσουμε γρήγορα και περιληπτικά στις εξελίξεις σ’ όλη αυτή την γραμμή.

Πρώτο σημείο: Κίνα. Παρότι η σινο-αμερικανική σύγκρουση εμφανίζεται σαν «εμπορικός / οικονομικός πόλεμος» που προς το παρόν έχει παγώσει, το Πεκίνο ναυπηγεί αεροπλανοφόρα. Έχει δύο, αλλά ο στόχος είναι τα έξι, εκ των οποίων τα δύο πυρηνοκίνητα. Επιπλέον το κινέζικο καθεστώς έχει σχέδιο ως το 2025 (σε λιγότερο από 7 χρόνια) να είναι παγκόσμια και καπιταλιστικά πρωτοπόρο σε οτιδήποτε σχετικό με τις «νέες τεχνολογίες». Το θέμα είναι πως οι πάντες έχουν πεισθεί ότι θα τα καταφέρει· ίσως και νωρίτερα… Και έτσι θα συμβεί υπό όχι πολεμικές συνθήκες…

Δεύτερο σημείο: Αφγανιστάν. Οι ταλιμπάν επεκτείνουν σταθερά τα εδάφη τους, σε βάρος του τυπικού αφγανικού στρατού, παρότι αυτός το τελευταίος υποστηρίζεται απ’ την αμερικανική αεροπορία. Το ψόφιο κουνάβι σκέφτεται να ξανα-αυξήσει τον αμερικανικό στρατό στα υψίπεδα (σιγά που θα έφευγε…) και η Ουάσιγκτον κατηγορεί την Τεχεράνη ότι ενισχύσει και εκπαιδεύει τους Ταλιμπάν. Στην φωτογραφία πάνω δεν είναι αμερικανικά κομμάντο αλλά οι «ειδικές δυνάμεις των ταλιμπάν» – είτε το πιστεύετε είτε όχι!!! Πράγμα που σημαίνει ότι τους ντύνουν, τους εξοπλίζουν και τους εκπαιδεύουν γνώστες των σύγχρονων πολεμικών δεδομένων. Κάτι μας λέει ότι δεν είναι μόνο ιρανοί…

Τρίτο σημείο: Ιράν. Οι εξελίξεις είναι ανοικτές, αλλά μεσοπρόθεσμα – φοβόμαστε – δεν θα είναι απλά «οικονομικές». Εκτός αν η Τεχεράνη ενταχθεί στο «σύμφωνο της Σαγκάης», δηλαδή στη στρατιωτική συμμαχία με την Μόσχα και το Πεκίνο….

Τέταρτο σημείο: Ιράκ. Το πρώτο σε δύναμη κόμμα στις τελευταίες εκλογές είναι του αντι-αμερικάνου ιρακινού σιΐτη Muqtadar al-Sadr – σε συμμαχία με το κομμουνιστικό κόμμα του ιράκ και διάφορες μικρές κοσμικές οργανώσεις. Το δεύτερο σε δύναμη κόμμα είναι του αντι-αμερικάνου ιρακινού σιΐτη Hadi al-Amiri. Ο “στρατός του Mahdi” του πρώτου υπήρξε βασικός στην αντίσταση στην αμερικανική κατοχή απ’ το 2004 και μετά. Έχει «φάει» πολλούς αμερικάνους… Ο δεύτερος είναι επικεφαλής των «λαϊκών δυνάμεων δράσης» (pmu) που, εκπαιδευμένοι απ’ τους ιρανούς «φρουρούς της επανάστασης», είναι το πιο αξιόπιστο μαζικό στρατιωτικό σώμα στο ιράκ σήμερα. Η Ουάσιγκτον θα ήθελε να τους θεωρεί «τρομοκράτες», αλλά υπάγονται επίσημα στον ιρακινό στρατό. Οπότε απλά γρυλίζει για «την επιρροή του ιράν»… Too late!

Οι σειρήνες ακούγονται δυνατά: με την κυβέρνηση που θα σχηματίσουν οι νικητές των εκλογών στο ιράκ οι 100.000 αμερικάνοι στρατιώτες (και μισθοφόροι) που έχουν στρογγυλοκαθήσει στην Μεσοποταμία θα πρέπει να τα μαζέψουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να πάρουν τα κουβαδάκια τους και να ψάξουν άλλη παραλία…

Πέμπτο σημείο: Συρία. Παρότι ο αμερικανικός (και ο γαλλικός, και ο αγγλικός) στρατός δείχνει να έχει εδραιωθεί στις ypg/pkk κρατούμενες περιοχές της βορειοανατολικής συρίας, ο «πόλεμος φθοράς» εναντίον τους έχει αρχίσει να κλιμακώνεται. Με διάφορες αιτίες κι αφορμές (είτε επειδή οι ypg δεν είναι καθόλου «δημοκράτες» όπως νομίζουν διάφοροι υποστηρικτές τους, το εντελώς αντίθετο· είτε επειδή διάφορα αραβικά κλαν σ’ αυτή τη ζώνη πληρώνονται από «αλλού»…) το αντάρτικο κατά της «κατοχής», κάτω απ’ τις συριακές σημαίες, κλιμακώνεται. Αναφέρονται ήδη νεκροί αμερικάνοι μισθοφόροι από «νάρκες δρόμου», καθώς και εξεγέρσεις – εν μέρει ένοπλες – σε διάφορες πόλεις και κωμοπόλεις. Η Raqqa είναι ήδη πεδίο αυτού του ανορθόδοξου πολέμου.

Έκτο σημείο: Λίβανος. Η Χεζμπ’ αλλάχ και οι χριστιανοί και σουνίτες συμμαχοί της είναι η βεβαιωμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία μετά τις τελευταίες εκλογές. Άσχετα με το ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός, η λιβανέζικη κοινωνία έχει πάρει κατά πλειοψηφία θέση – στον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο…

Έβδομο σημείο: Παλαιστίνη. Δεν ξέρετε;

Όγδοο σημείο: Ο «μικρός άξονας» Τελ Αβίβ – Λευκωσίας – Αθήνας… Θέλετε να κάνουμε εν χορώ τους μαλάκες για το τι κουβεντιάζει ο ογκόλιθος με τους “bomb ‘em” στην Ουάσιγκτον; Την τρέχουσα γεωπολιτική τιμή / πρόσοδο του οικοπέδου που εκπροσωπεί κουβεντιάζει· εσείς κι εμείς είμαστε το κρέας για οποιαδήποτε χρήση!!!! Οι χρήσιμοι ηλίθιοι, αν συνεχίσουμε να το επιδιώκουμε…

Την ελληνική συμβολή στο χασάπικο κουβεντιάζει ο εντεταλμένος του ελληνικού βαθέος κράτους, για λογαριασμό αυτών που κερδίζουν απ’ τα τσιγκέλια· πως και γιατί νομίζετε ότι χαλαλίζει τις ώρες του ο κάθε Bolton; Σε κουβέντες για την φροντίδα των προσφύγων ή για τα νηπιαγωγεία;

Λοιπόν; Τόχετε; Βάζετε το χέρι σας στη φωτιά; Να κάνουμε ότι κοιμόμαστε μπας και μας περάσει ξώφαλτσα;

Όχι δα!! Όχι δα!!!!!!!

Η μέση Ανατολή μέσα απ’ το κουτί

Τρίτη 15 Μάη. Στις πρόσφατες εγκλογές στο λίβανο, η Χεζμπ’ αλλάχ και οι σύμμαχοί της (οππορτουνιστές μεν, αλλά σύμμαχοι) κέρδισαν την πλειοψηφία. Κανείς δεν κατήγγειλε νοθεία ή «ρωσικό δάκτυλο»: οπότε η Χεζμπ’ αλλάχ είναι, πλέον, ΤΟ λιβανέζικο κράτος. Αυτό, παρότι το σύνταγμα της επιτρέπει να μην φαίνεται σε επίπεδο κορυφής· της επιτρέπει ακόμα ακόμα να κρατήσει αυτόν τον δυστυχισμένο υπάλληλο (ή συνεταίρο;) του τοξικού, τον Hariri, στην πρωθυπουργική καρέκλα.

Στις ακόμα πιο πρόσφατες εκλογές στο ιράκ, η συμμαχία του σιίτη ιμάμη Muqtada al-Sadr με τους κομμουνιστές (ναι, υπάρχει ακόμα το κομμουνιστικό κόμμα του ιράκ…) κερδίζει την πρώτη θέση, με 54 έδρες (στις 320). Ο Sadr και η σιιτική πολιτοφυλακή του (ο «στρατός του Mahdi») εξεγέρθηκαν ένοπλα δύο φορές εναντίον της αμερικανικής κατοχής του ιράκ· και, αντίθετα απ’ ό,τι θα βόλευε τα σχέδια διάλυσης του ιράκ, δεν είναι καθόλου «αντι-σουνίτες». Είναι, όμως, «αντι-isis» και «αντι-Ριάντ» (κρύβοντας το δεύτερο αν χρειάζεται), αφού άλλωστε ο Sadr είναι απόφοιτος του θρησκευτικού πανεπιστημίου της ιρανικής Kom. Οι «λαϊκές επιτροπές δράσης» (popular mobilization units, pmu) που εκπαιδεύτηκαν απ’ τους ιρανούς «φρουρούς της επανάστασης» είναι, ίσως, το πιο αξιόπιστο στρατιωτικό σώμα στο ιράκ· τυπικά τμήμα του επίσημου ιρακινού τακτικού στρατού αλλά στην πράξη μισοανεξάρητο.

Παρότι ο 44χρονος Sadr δεν πρόκειται να πάρει οποιοδήποτε αξίωμα (η θέση του σαν ιμάμης δεν του επιτρέπει καν την συμμετοχή στην εκλογές), η σιιτο-σουνιτική συμμαχία στο ιράκ (υπό την κοινή επίβλεψη Τεχεράνης απ’ την μια και Άγκυρας / Κατάρ απ’ την άλλη), στις διάφορες κομματικές μορφές της, είναι το πιο κρίσιμο συστατικό ΤΟΥ ιρακινού κράτους· άσχετα με το τι και πως θα φαίνεται σε τρίτους.

Καθόλου καλά τα μαντάτα για τον άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ!!! Κι εδώ, ακριβώς, η γελοιότητα γίνεται κινητήρια δύναμη της Ιστορίας, η οποία με την σειρά της (μέγαιρα σωστή!!!) φτύνει στα μούτρα όσων (φανερά ή κρυφά νεοφιλελεύθερων) νομίζουν ότι οι αποφάσεις των αφεντικών γίνονται με τον ορθολογισμό της game theory ή, έστω, στη λογική «μέγιστο όφελος με την μικρότερη δαπάνη»: αν υπάρχει κάτι που ενισχύει την επιρροή (και) της Τεχεράνης (αλλά και της Άγκυρας) σ’ όλη αυτή τη ζώνη της μέσης Ανατολή και της Μεσοποταμίας, είναι – ακριβώς – το ότι η Ουάσιγκτον ρίχνει την Τεχεράνη στην «παρανομία»!!! Μ’ αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο εκείνοι που έχουν Α ή Β συμφέροντα με τον ιρανικό καπιταλισμό συσπειρώνονται. Αλλά κι όσοι εμφανίζονται ενάντιοι, χρεώνονται τόσο πολύ φιλοαμερικανισμό (σε κράτη που η Ουάσιγκτον κατέστρεψε..) ώστε χάνουν την αξιοπιστία τους…

Θα έλεγε κανείς ότι ο καλύτερος (αν και σχετικά αργός) δρόμος για να περιοριστεί η επιρροή της Τεχεράνης σ’ όλη αυτή τη ζώνη, θα ήταν να αφεθούν όλοι (το ιράκ, το ιράν, η συρία) να «αναπτυχθούν καπιταλιστικά» ομαλά. Να δημιουργήσουν (ή να ανασυνθέσουν) τις «εθνικές ελίτ» τους με όρους συσσώρευσης και όχι πυροβολικού, να μαστορεύουν τις «εθνικές συμμαχίες» τους με όρους συμφέροντος ευμάρειας και όχι επιβίωσης, και τα υπόλοιπα. Κάνοντας το αντίθετο, κουνώντας το δάκτυλο στο ιράν την ώρα που φυτεύει βάσεις τόσο στο ιράκ όσο και στη συρία, η Ουάσιγκτον (και οι τοπικοί σύμμαχοί της) επιταχύνει/ουν εκείνο που (λένε ότι) θα ήθελε/αν να αποφύγει/ουν!

Οπότε; Όποιος, στον 21ο αιώνα, προσκυνάει τα (και πολεμικά) hardware ενώ το «καπιταλιστικό πνεύμα» είναι η ατομική και συλλογική (διανοητική, ηθική και συναισθηματική) δύναμη των ανθρώπινων μυαλών· όποιος δηλαδή, μ’ έναν απελπισμένο και μυωμικό (πάντα ιμπεριαλιστικό) ωφελιμισμό προσπαθεί να κάνει πειρατεία στην καπιταλιστική εξέλιξη που είναι το πραγματικό πεδίο του διακρατικού ανταγωνισμού· ε, λοιπόν, αυτός πριονίζει το κλαδί που πάνω του κάθεται!

Διότι, ας το επαναλάβουμε: το τι πετυχαίνει ο κινέζικος καπιταλισμός, το σε ποια φάση βρίσκεται, και το ποια είναι η τάση του, μόνο επειδή αποκρύβεται απ’ τους υποτελείς δεν προκαλεί σοκ και γενική παράλυση στον άλλοτε ηγεμονικό «δυτικό»! Και το ιράν, το ιράκ του Sadr, o λίβανος της Χεζμπ’ αλλάχ, η συρία του Άσαντ, μια χαρά αρθρώνονται στον σχεδιασμό του Πεκίνου.

Για τον καπιταλισμό δουλεύει και ο επονομαζόμενος “άξονας της αντίστασης” (στην αμερικανική ηγεμονία)!! Κρίμα που αυτός ο παλιοκαπιταλισμός δεν είναι φυσικό υποκείμενο, άτομο, πρόσωπο συγκεκριμένο, να γελάνε και τα μουστάκια του…

Κάθε κατοχή με τις δυσκολίες της

Τρίτη 17 Απρίλη. Μπορεί να αποδειχθεί «μεμονωμένο περιστατικό», μπορεί και όχι. Οφείλουμε να το σημειώσουμε ωστόσο: έχει την σημασία του.

Αμέσως μετά την αμερικανο-αγγλο-γαλλική πυραυλική παρέλαση στη συρία, ένοπλοι της ιρακινής Hezb’allah («λαϊκές δυνάμεις αντίστασης», Hashd al-Shaabi), μιας μαζικής ένοπλης παραστρατιωτικής οργάνωσης που θεωρείται τμήμα του επίσημου στρατού του ιράκ, έχει εκπαιδευτεί απ’ τους ιρανούς «φρουρούς της επανάστασης» και έχει μπαρουτακαπνιστεί σε διάφορες επιχειρήσεις κατά του isis στο ιράκ, εξοπλισμένοι με τανκς, αντιαρματικούς πυραύλους και αντιαεροπορικά, περικύκλωσαν την αμερικανική βάση στην al-Zahra, βορειοδυτικά της Βαγδάτης. Απειλώντας ότι θα επιτεθούν αν η βάση και τα αεροπλάνα της χρησιμοποιηθούν για επιθέσεις κατά της συρίας.

Το συγκεκριμένο περιστατικό έληξε αναίμακτα (η βάση δεν χρησιμοποιήθηκε έτσι κι αλλιώς)· ωστόσο εγκαινιάζει κάτι που έχει θορυβήσει τον αμερικανικό στρατό κατοχής στο ιράκ. Είναι ασφαλείς οι βάσεις εκεί; Δεν μπορεί να απαντήσει κανείς τώρα μ’ ένα «ναι» ή μ’ ένα «όχι». Αλλά σε βάθος χρόνου θα μπορούσε να απαντήσει «όχι»: είναι σαφές ότι το μοντέλο των αμερικανικών βάσεων στο αφγανιστάν είναι «βιώσιμο» μόνο στο βαθμό που υπάρχει «ντόπιος στρατός» να τις προστατεύει, απ’ έξω. Αν τέτοιος δεν υπάρχει, είναι δύσκολο να προστατευτούν από οποιουδήποτε είδους επίθεση.

Αυτή η πραγματικότητα υπενθυμίζει την ευρύτερη τέτοια: για να τροφοδοτούνται (κι αυτό είναι όρος ύπαρξης) οι αμερικανικές βάσεις στο ιράκ και στην ypgκρατούμενη βορειοανατολική συρία είναι απόλυτα απαραίτητοι διάδρομοι: χερσαίοι και ενάεριοι. Στο αφγανιστάν ήδη η Ουάσιγκτον ψάχνει εναλλακτικές τέτοιων δρόμων, στη θέση των πακιστανικών που χρησιμοποιεί τώρα, ενώπιον του ενδεχόμενου να κοπούν. Στο ιράκ δεν υπάρχουν εναλλακτικές αν η Άγκυρα «κατεβάσει ρολά». Όσο για την συρία; Ισχύει το ίδιο, με πιο κοντινό (αλλά όχι διπλανό) «φιλικό έδαφος» την ιορδανική επικράτεια.

Η γεωγραφία προσδιορίζει τα «χαρτιά» της Άγκυρας απέναντι στην Ουάσιγκτον. Προσδιορίζει όμως και τα όρια εκείνου που έχει ονομαστεί, απ’ την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, «υπερεπέκταση». Οι επιμελητειακές γραμμές είναι το ίδιο σημαντικές (αν όχι σημαντικότερες) με τα «προκεχωρημένα φυλάκια» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Κι όπως έχει αποδείξει η ιστορία εδώ και δύο αιώνες, η «τύχη» των τέτοιων επιμελητειακών γραμμών μπορεί να κρίνει την έκβαση ενός πολέμου ακόμα και χωρίς ανοικτές και καθαρές μάχες, απώλειες, κλπ…

(φωτογραφία: Η αμερικανική σημαία με καλή παρέα στην τυπικά ypgκρατούμενη Manbij, δυτικά του Ευφράτη, στη συρία. Σύμφωνα με μια άποψη πρόκειται για το ανώτατο σημείο της «επανάστασης»… Η περιοχή έχει και άγγλους και γάλλους καραβανάδες – “λεγεώνα των ξένων” υποψιαζόμαστε. Προφανώς πρόκειται, επίσης, για οπαδούς της “παγκόσμιας ένοπλης σοσιαλιστικής αυτοδιεύθυνσης”…)