Φωσφοριζέ μικροαστισμός 2

Δευτέρα 17 Δεκέμβρη. Οργανωμένο, συστημικό ψέμα ήταν επίσης και το ότι “οι κινητοποιήσεις των κίτρινων γιλέκων” άρχισαν το Νοέμβρη: μια στιγμή παραπληροφόρησης που επέτρεψε να περάσει το παραμύθι περί “αγανακτισμένου αυθορμητισμού” – και “έλλειψης οργάνωσης”. Η “αγανάκτιση” με την αύξηση της τιμής στο diesel εκδηλώθηκε δημόσια τον περασμένο Μάη, όταν η κυρία Priscilla Ludosky (φωτο επάνω) ανέβασε σε μια «πλατφόρμα μαζικής διαμαρτυρίας» (την change.org) μια «ανοικτή επιστολή / διαμαρτυρία» για το θέμα. Η πλατφόρμα «φιλοξενεί» οτιδήποτε καμμένο. Γι’ αυτό είναι δημοφιλής…

Η 33χρονη Ludosky, πρώην τραπεζοϋπάλληλος, έχει φτιάξει μια ιντερνετική εταιρεία εμπορίου βιολογικών προϊόντων αισθητικής και αρωματοθεραπείας. Η “αγανάκτισή” της οφειλόταν στο γεγονός ότι η αύξηση στις τιμές των καυσίμων ανέβαζε το κόστος της στη “φυσική” διαφήμιση και στη διακίνηση των προϊόντων της, κυρίως σε γαλλικά προάστια, όπου χρησιμοποιεί το ι.χ. της – ενδεχομένως να έχει και τα έξοδα κίνησης κάποιου υπαλλήλου….

Τυπική μικροαστική φιγούρα “αυτοδημιούργητου” και “είμαι το αφεντικό του εαυτού μου”, η κυρία Ludosky τράβηξε την συμπάθεια των «ομοιοπαθούντων». Στις 30 Νοέμβρη η έκκλησή της είχε μαζέψει 1 μύριο υπογραφές (σύνολο ψηφοφόρων στη γαλλία 47,5 μύρια, κάτι λιγότερο απ’ το 2,5% δηλαδή…). Ωστόσο ανάμεσα στον Μάη που έγινε η ανάρτηση της έκκλησης και το φθινόπωρο, «κάποιοι» δεν έκατσαν με σταυρωμένα χέρια. Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των «αγανακτισμένων» διαφωτίζουν ποιοί ήταν αυτοί οι «κάποιοι»: «επώνυμοι και ανώνυμοι» φασίστες… Έτσι, «πριν την είσοδο στις πόλεις» (και ειδικά στην πρωτεύουσα), οι μικρομεσαίοι φορτηγατζήδες είχαν κάνει για κάποιες βδομάδες αποκλεισμούς πόλεων.

Όπως καταλαβαίνει κανείς με στοιχειώδη εμπειρία, το οργανωτικό μοντέλο αυτής της πρακτικής, στην περίπτωσή τους, μοιάζει πολύ μ’ αυτό της «φτωχομεσαίας αγροτιάς» στα μέρη μας, όταν στήνει μπλόκα (ξεκινούν όπου νάναι…): η γεωγραφική διασπορά επιβάλλει την ύπαρξη «μικρών ηγετικών πυρήνων» εδώ κι εκεί, πράγμα που κάνει δυσέρευτη κάποια «γενική ηγεσία» (αν τέτοια δεν υπάρχει απ’ τα πριν), δεν αλλάζει όμως σε τίποτα τις ιδεολογικές παραμέτρους των κινητοποιήσεων, που καθορίζονται ουσιαστικά απ’ την κοινωνική θέση. Ύστερα αρκούν γενικότητες του είδους «όλοι στους δρόμους», ψωνισμένες απ’ την αθλιότητα του μικροαστικού φαντασιακού, για να παραμυθιαστούν οι καθ’ έξιν φαντασιόπληκτοι ότι επίκειται επανάσταση – και να δώσουν άλλοθι σε κάθε μικροαστό.

Πρέπει να συνυπολογιστεί κι αυτό: στον τομέα των logistics στη γαλλία υπάρχουν πολύ μεγάλες εταιρείες διεθνών μεταφορών, με εκατοντάδες φορτηγά· και χιλιάδες οδηγούς / εργάτες. Προφανώς η αύξηση στην τιμή του diesel κτυπούσε αυτές πολύ περισσότερο. Αλλά όταν είσαι μεγάλο μαγαζί δεν μπορείς να κατεβάσεις τους ceo σου να φτιάχνουν οδοφράγματα!

Αντίθετα, οι μικροαστοί του κλάδου, ιδιοκτήτες ενός, δύο ή τριών φορτηγών, βυτιοφόρων, νταλικών κλπ, που κάνουν την εκτεταμένη μεν αλλά χωρίς διαρκή προγραμματισμό και εξειδικευμένα λογιστήρια «μικρομεσαία» δουλειά των εσωτερικών μεταφορών, μετακομίσεων, κλπ, ήταν / είναι το κατάλληλο υποκείμενο «για να μπει μπροστά»… Προφανώς είχαν πρόβλημα! Το διατύπωσε ένας απ’ αυτούς με λίγες λέξεις: αν αυξάνονται τα καύσιμα 30% και πω στον πελάτη ότι θα αυξήσω το κόμιστρο κατά 30%, θα τον χάσω.

Έτσι, μέσα σε λιγότερο από ενάμισυ χρόνο έγιναν στη γαλλία τα εξής δύο. Πρώτα, η κινητοποίηση των εργατών / οδηγών, ενάντια στην αντιεργατική νομοθεσία που δίνει επιπλέον δύναμη (και) στα μικρομεσαία αφεντικά των μεταφορών. Και ύστερα η κινητοποίηση αυτών ακριβώς των μικρομεσαίων αφεντικών. Οι πρώτοι, οι εργάτες, εστίασαν στη νομοθεσία – δεν υπήρχε όμως περίπτωση να «πουλήσουν» υποστήριξη στη Le Pen ή άλλα φασιστρόνια· ή να αγοράσουν οτιδήποτε από δαύτους… Οι δεύτεροι, οι μικροαστοί, ξεκίνησαν απ’ το «πρόβλημά» τους και, σε χρόνο dt, έφτασαν να μοστράρουν «πρόγραμμα για τα πάντα» (η γελοία, “πατριωτική” λίστα των 42 αιτημάτων), μια καρικατούρα «προγράμματος εξουσίας» δηλαδή…

Η ευκολία μεταπήδησης απ’ το εξαιρετικά ειδικό («κάτω οι αυξήσεις στα καύσιμα») στο εξαιρετικά γενικό («κάτω ο Macron») είναι απ’ τις πιο χαρακτηριστικές υποδείξεις του ποιο είναι το υποκείμενο: μόνο οι μικροαστοί έχουν την δυνατότητα να κάνουν τέτοιες υπερπολιτικές εκτοξεύσεις σε χρόνο μηδέν, γιατί μόνο οι μικροαστοί νοιώθουν (γενικά) «κοντά στην εξουσία», είναι οπαδοί του κρατικού πατερναλισμού, και κατά συνέπεια θεωρούν ότι το «γενικό πολιτικό» έχει καθήκον να φροντίζει τα επιμέρους και ειδικά συμφέροντά τους – αλλιώς να πάει στο διάολο τώρα!

Ενδιάμεσα, φυσικά, είχαν φροντίσει να ανάψουν μερικές φωτιές με φόντο την αψίδα του θριάμβου: τέλεια πλάνα για τα μήντια και το κρεσέντο παραγωγής και κατανάλωσης εντυπώσεων… Κάποιος διαφημιστής το σκέφτηκε…

Αυτά δεν σημαίνουν ότι ο Macron είναι μια «καλή» πολιτική βιτρίνα!! Του κόμματος των αφεντικών είναι! Απλά στον καπιταλισμό, ειδικά σε συνθήκες κρίσης αναδιάρθρωσης, δεν γίνεται να είναι όλα τα αφεντικά το ίδιο ευχαριστημένα!

Σημαίνουν όμως ότι η μικροαστική παραγωγή «αγανάκτισης» και τα διάφορα επίσημα ή ανεπίσημα βοθρολύματα πηγαίνουν «χέρι χέρι». Γιατί όταν τα μικροαφεντικά «πνίγονται απ’ το δίκιο τους» χοροπηδάνε πάνω στους εργάτες / στις εργάτριες που εκμεταλλεύονται. Δεν αλλάζουν ταξική θέση, το αντίθετο. Αν κουκουλωθείς και πάρεις στα χέρια ένα στυλιάρι ούτε ταξική θέση αλλάζεις, ούτε «ριζοσπαστικοποιείσαι» (αν ήταν αλλιώς οι μαφίες και τα κυκλώματα του οργανωμένου εγκλήματος θα ήταν επαναστάτες!). Οι μικροαστοί δεν γίνονται «επαναστάτες», ούτε κατά λάθος (!) όταν ανεμίζουν το δικό τους «δίκιο» – γιατί είτε δηλώνεται ρητά είτε όχι το μικροαστικό δίκαιο στο σύνολό του στηρίζεται στην εκμετάλλευση της εργασίας! Κι αυτό το ξέρουν πολύ καλά!!!

Συνεπώς, όσο είναι καθήκον του εργατικού ανταγωνισμού οι αγώνες εναντίον της υποτίμησης της εργασίας, άλλο τόσο είναι η απομυθοποίηση των δράσεων των αφεντικών, που θίγονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, απ’ την όποια κρίση / αναδιάρθρωση.

Καμία «συμμαχία», καμμία «συμπάθεια»!!! Ό,τι έχουμε πει ισχύει: και τα «μικρά» αφεντικά κουφάλες είναι!

Ο ορισμός της δημοκρατίας…

Σάββατο 15 Δεκέμβρη. “Το κράτος του ισραήλ εξασφαλίζει ισότητα πολιτικών δικαιωμάτων για όλους τους πολίτες του, χωρίς διακρίσεις θρησκείας, φυλής ή φύλου”. Αυτή η πρόταση περιλαμβανόταν σε πρόταση νόμου που κατατέθηκε προς ψήφιση από ένα μικρό αντιπολιτευόμενο κόμμα στο ισραηλινό κοινοβούλιο. Και απορρίφθηκε πανηγυρικά, με ψήφους 71 έναντι 38. Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης; Αυτή η φράση, κατά λέξη, περιλαμβανόταν στην “διακήρυξη της ανεξαρτησίας του ισραηλινού κράτους”, το 1948…

Τότε έπρεπε να τηρηθούν κάποια προσχήματα… Τώρα πια όχι. Μετά την πρόσφατη συνταγματική κατοχύρωση του ισραηλινού ρατσισμού, η μεγάλη πλειοψηφία των ισραηλινών υπηκόων, τα αφεντικά τους και οι πολιτικές τους βιτρίνες προχωρούν προς την βίαιη ολοκλήρωση του απαρτχάιντ σχεδίου τους.

Και ο στρατός τους σκοτώνει διαδηλωτές. Χτες όχι στη λωρίδα της Γάζας, αλλά στη δυτική Όχθη, όπου μοιάζει να επεκτείνεται η παλαιστινιακή εξέγερση. Δύο νεαροί, ο 18χρονος Mahmoud Yousef και ο 16χρονος Mohammad Nahla δολοφονήθηκαν με σφαίρες στην κοιλιά, εν ψυχρώ, από απόσταση μικρότερη των 10 μέτρων – κοντά στο προσφυγικό στρατόπεδο al Jalazone, βόρεια της Ramallah. Ακόμα 25 τραυματίστηκαν, άλλοι από σφαίρες και άλλοι απ’ τα χημικά.

Οι διαδηλώσεις στη δυτική Όχθη έχουν ξεκινήσει εναντίον της επέκτασης των εποικιστικών συγκροτημάτων αλλά και του τείχους, που κάνει αδύνατη την μετακίνηση των παλαιστινίων από χωριό σε χωριό.

Σε τέσσερεις ημέρες ο τενεκεδένιος θα προσπαθήσει απ’ το ισραηλινό έδαφος να εμπλουτίσει τον υποάξονα Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ. Προς τέρψιν των οπαδών του θα σφίξει για μια ακόμα φορά με εγκαρδιότητα τα χέρια των δολοφόνων. Κι αν πεις κάτι (όχι γι’ αυτόν, ένας καραγκιόζης είναι, αλλά) γι’ αυτούς, τόσο τους ισραηλινούς δολοφόνους όσο και τους έλληνες φίλους τους, φυσικά θα κατηγορηθείς…Για «αντισημιτισμό»…

(Με το αζημίωτο τέτοιες κατηγορίες…)

The borders cross us!

Πέμπτη 13 Δεκέμβρη. H 22χρονη Joel Mendez έφτασε στο τείχος στα σύνορα μεξικό – ηπα στην Tijuana… αλλά δεν θα τα περάσει. Μια τρύπα που έχει σκαφτεί κάτω απ’ το τείχος είναι ο «δρόμος» που θα περάσει μόνο το μωρό της, ο 8 μηνών Daniel. Απ’ την άλλη μεριά θα τραβήξει απ’ το χώμα τον Daniel η καρδιακή της φίλη, η Yesenia Martinez, που πέρασε – και βλέπει τους αμερικάνους μπάτσους να την πλησιάζουν. Ώσπου να την συλλάβουν η Yesenia θα έχει τινάξει τα χώματα απ’ τα ρούχα και το πρόσωπο του μωρού, και θα το κρατάει στην αγκαλιά της.

Πριν 200 χρόνια ο William Blake έγραφε:

Every night and every morn

Some to misery are born,

Every morn and every night

Some are born to sweet delight.

Some are born to sweet delight,

Some are born to endless night.

Τώρα, κλάματα μωρού κάτω απ’ το τείχος…

Τα νησιά των ανεπιθύμητων

Πέμπτη 13 Δεκέμβρη. Αθόρυβα, χωρίς φασαρίες (και, φυσικά, χωρίς καταγγελίες εντός ή εκτός εισαγωγικών) η δεξιά κυβέρνηση της δανίας, σε συνενόηση με τον ακροδεξιό κυβερνοσύμμαχό της, το αποφάσισε: όσοι μετανάστες / πρόσφυγες δεν παίρνουν άσυλο θα εξορίζονται στο ερημόνησο Lindholm, στην συνήθως παγερή Βαλτική.

Είναι ανεπιθύμητοι στη δανία, και θα πρέπει να το αισθανθούν! δήλωσε όλο καμάρι η “υπουργός μετανάστευσης και ενσωμάτωσης” Inger Stojberg. Φυσικά επειδή (και) το δανέζικο κράτος είναι «πολιτισμένο» (καθότι ευρωπαϊκό) η εξορία (λέει ότι) θα είναι όπως η ημιελευθερία σε διάφορες περιπτώσεις κρατουμένων. Υποτίθεται πως οι εξόριστοι θα μπορούν να φεύγουν απ’ το Lindholm στη διάρκεια της ημέρας, αλλά το βράδυ θα πρέπει να γυρίζουν και να κοιμούνται εκεί.

Πράγματι, υπάρχει ένα φέρρυ που κάνει τα 2 μίλια ανάμεσα στο Lindholm και την απέναντι δανέζικη ακτή… Αλλά κάνει την διαδρομή που και που… Ανάλογα με τον καιρό, την θάλασσα – ή, πλέον, τις διαταγές. Θα μειώσουμε στο ελάχιστο τα δρομολόγια, και θα ακριβύνουμε τα εισιτήρια, για να κάνουμε όσο πιο δύσκολο γίνεται το να φεύγει κανείς από εκεί – δήλωσε όλο χαρά ο φασιστοεκπρόσωπος του ακροδεξιού κυβερνητικού “λαϊκού κόμματος” Martin Henriksen.

Το φέρρυ έχει ένα δηλωτικό όνομα: virus. «Ιός». Αυτό οφείλεται στο ότι οι εγκαταστάσεις του Lindholm χρησιμοποιούνταν απ’ ένα τεχνολογικό ίδρυμα της δανίας για έρευνες πάνω σε αρρώστιες ζώων. Τώρα η «μόλυνση» που απομονώνεται είναι οι «ανεπιθύμητοι»…

Δεν είναι το πρώτο κατόρθωμα της Stoiberg. Η ίδια, σαν υπουργός, είχε νομοθετήσει πριν μερικούς μήνες πως όσοι / όσες φτάνουν σε δανέζικο έδαφος ζητώντας άσυλο θα πρέπει να παραδίδουν όλα τα πολύτιμα και αξίας προσωπικά τους αντικείμενα… «για να συμβάλουν στην κάλυψη του κόστους της παραμονής τους στη δανία». Κρατική κλοπή… Επιπλέον έχει θεσμοθετήσει «ειδική δικαιϊκή» μεταχείριση για τους μετανάστες που έχουν πάρει άδεια παραμονής: οι ποινές, σε βάρος τους, είναι διπλάσιες απ’ ότι για τους λευκούς δανούς, για αντίστοιχα αδικήματα…

Δεν θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Δεν είχε υποσχεθεί ο «πολιτισμένος κόσμος» ποτέ ξανά;

Ναι, το είχε υποσχεθεί. Αλλά όλοι αυτοί οι ανεπιθύμητοι δεν είναι εβραίοι. Είναι, συνήθως, μουσουλμάνοι. Οπότε το «ποτέ ξανά» δεν ισχύει γι’ αυτούς. Ισχύει το πάμε κατά πάνω τους μ’ αυτά που ξέρουμε από παλιά· βελτιωμένα…

“Η μεγάλη αντικατάσταση”

Πέμπτη 13 Δεκέμβρη. Τον περασμένο Απρίλη ο σοσιαλφιλελεύθερος Macron κάλεσε τους καθολικούς παπάδες να «ξαναεμπλακούν» με την «πολιτική σκηνή», και να «ανακατασκευάσουν» τις σχέσεις ανάμεσα στην εκκλησία και το κράτος. «Ένας γάλλος πρόεδρος που δεν ενδιαφέρεται για την εκκλησία και τους καθολικούς κινδυνεύει να αποτύχει στα καθήκοντά του» δήλωσε.

Μοιάζει παράξενη η έκκληση της σοασιαλφιλελεύθερης πολιτικής βιτρίνας, αν ληφθεί υπόψη ότι το γαλλικό κράτος είναι ανεξίθρησκο απ’ την εποχή της επανάστασης, το 1789. Όχι πια! Διακριτικά το γαλλικό καθολικό παπαδαριό ξανακαλείται να «πράξει το εθνικό του καθήκον»: απέναντι στην «μεγάλη απειλή» που λέγεται μετανάστες / πρόσφυγες μουσουλμανικού θρησκεύματος…

Το χριστιανικό παπαδαριό αναβαθμίζεται σε στρατηγικό εταίρο του πρωτοκοσμικού, ευρωπαϊκού ρατσισμού – και δεν μιλάμε για το ελλαδιστάν όπου αυτή η στρατηγική σχέση βρίσκεται, σε όλη της την έκταση, εδώ και διακόσια σχεδόν χρόνια στον πυρήνα του κράτους / παρακράτους. Οι πολιτικοί και οι αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες στη γαλλία έχουν την ευθύνη να φροντίζουν ότι τα παιδιά στα σχολεία θα τρώνε τακτικά χοιρινό· ότι δεν θα υπάρχουν πισίνες αποκλειστικά για γυναίκες (μουσουλμάνες, προφανώς…) και ότι τα ψιλικατζίδικα θα πουλάνε οπωσδήποτε αλκοόλ, έστω μπύρες. Τα μήντια προωθούν την «απειλή» της «μεγάλης αντικατάστασης», της «αντικατάστασης» υποτίθεται των λευκών ευρωπαίων από τους μουσουλμάνους εισβολείς. Και, φυσικά, το γαλλικό σύμπλεγμα της ασφάλειας κρατάει σε μόνιμη ισχύ το «καθεστώς έκτακτης ανάγκης»: αρκεί η διαμαρτυρία ενός λευκού γάλλου και οι «ανησυχίες» του για τους μουσουλμάνους γείτονές του για να εισβάλει η αστυνομία για «έλεγχο ριζοσπαστικοποίησης»…

Για το γαλλικό κράτος / κεφάλαιο και την μάζα των κοινωνικών λακέδων τους υπάρχει ειδικός λόγος να επαναλαμβάνουν αυτά που ξέρουν από παλιά, βελτιωμένα – απ’ τους ένδοξους καιρούς της αποικιοκρατίας τους στην αλγερία. Τώρα η ζώνη στρατιωτικής έντασης του γαλλικού ιμπεριαλισμού βρίσκεται κάτω απ’ την Σαχάρα, στη ζώνη του Sahel. Σενεγάλη, μαυριτανία, μάλι, μπουρκίνα φάσο, τσαντ είναι μερικά μόνο απ’ τα κράτη στα οποία ο γαλλικός στρατός (μαζί ή διακριτικά χώρια απ’ τον αμερικανικό) έχει αναλάβει την προάσπιση των αναγκών του γαλλικού καπιταλισμού σε στρατηγικές πρώτες ύλες: πετρέλαιο, ουράνιο, κλπ. Αυτή η «σιωπηλή» κατοχή / αποικιοποίηση αλληλοστηρίζεται με αυταρχικά καθεστώτα· πράγμα που ενισχύει τον άγριο πολιτικό προσοδισμό τους. Η φτώχια και η μιζέρια του μεγαλύτερου τμήματος των γηγενών είναι το γνωστό επακόλουθο: να τι προκαλεί την «εισβολή» στο ευρωπαϊκό κάστρο…

Παρά την (λίγο πολύ υπερτιμημένη, λόγω Μάη του ’68) «φήμη» πολιτικού ανταγωνισμού στην γαλλική κοινωνία, και παρά τα κατά καιρούς επιμέρους κοινωνικά ξεσπάσματα, ο βασικός πυρήνας της καπιταλιστικής ομαλότητας στη γαλλία παραμένει μόνιμα στο απυρόβλητο. Όπως συμβαίνει όλο και περισσότερο σ’ όλο τον αναπτυγμένο καπιταλιστικά κόσμο για τα «εθνικά» αφεντικά και την μάζα των μικροαστών λακέδων τους, ο αντιμουσουλμανικός ρατσισμός είναι πολεμικό σχέδιο. Απέναντι σ’ αυτόν ο φιλομεταναστευτικός ανθρωπισμός δεν είναι (και ούτε θα μπορούσε να είναι) το αντισχέδιο. Παρότι μπορεί, υπό κάποιες προϋποθέσεις, να προσφέρει κρίσιμες και χρήσιμες ανάσες στους «ανεπιθύμητους», είναι αναγκασμένος ακόμα και να υποχωρεί όταν τα κράτη βάζουν σε εφαρμογή «τα μεγάλα κόλπα» τους. Όσο πρακτικά χρήσιμος κι αν είναι ο ανθρωπισμός είναι υπερβολικά φιλειρηνικός για να μπορεί να αντιμετωπίσει τις διανοητικές, ιδεολογικές και θεσμικές ερπύστριες του αντιμουσουλμανικού ρατσισμού (και τα συμφέροντα που τις καθοδηγούν).

Η ελληνική περίπτωση

Πέμπτη 13 Δεκέμβρη. Η σύρια πρόσφυγας Sara Mardini και ο γερμανός εθελοντής Sean Binder (μαζί με δυο ακόμα έλληνες) που είχαν προφυλακιστεί εδώ και κάποιους μήνες κατηγορούμενοι «για παράνομη διακίνηση ανθρώπων» αποφυλακίστηκαν μεν (καταβάλλοντας «εγγυήσεις») μέχρι να γίνει η δίκη τους – αλλά το κατηγορητήριο εναντίον τους παραμένει ολόκληρο.

Οι ίδιοι μπορεί να μην το ξέρουν, αλλά αυτή η «διαχείριση» είναι παλιά για το ελληνικό κράτος / παρακράτος. Λέγεται δικαστική ομηρία. Μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η μεθόδευση και η στόχευση είναι τόσο καθαρή όσο και ο σχεδιασμός που προηγήθηκε “παράγοντας” την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης των εθελοντών διασωστών προς τους πρόσφυγες / μετανάστες που προσπαθούν να φτάσουν δια θαλάσσης σε ελληνικό έδαφος.

Πρώτον, καθώς είναι υπόδικοι οι 4, είναι ριψοκίνδυνο να ξανα-ασχοληθούν με την διάσωση. Οποιαδήποτε στιγμή, αύριο ή σε μερικούς μήνες, μπορεί να ξανασυλληφθούν, με τις ίδιες ή παρόμοιες κατηγορίες. Αφού δεν έχουν αθωωθεί επίσημα το κατηγορητήριο είναι ενεργό.

Δεύτερο, και σε σχέση με το προηγούμενο, η ισχύς του κατηγορητηρίου αφορά και τους υπόλοιπους εθελοντές που έχουν απομείνει στα ελληνικά νησιά, να «μπερδεύονται στα πόδια» των λιμενόμπατσων. Στον έβρο, που δεν υπάρχουν τέτοιοι πολίτες, η ελληνική αστυνομία ή/και ο στρατός κακοποιεί, κλέβει και ξαναπετάει κατά βούληση στο ποτάμι όσους πρόσφυγες / μετανάστες επιλέγει σαν «παράδειγμα» του είστε ανεπιθύμητοι και πρέπει να το νοιώσετε… Χωρίς μάρτυρες, ανεμπόδιστα… Το ελληνικό κράτος / παρακράτος επιστρέφει σταθερά σ’ αυτά που ξέρει από παλιά· βελτιωμένα: απ’ τα συνοριακά εγκλήματα κατά των μεταναστών απ’ την αλβανία, στα ‘90s…

Εν τέλει, αν υπήρχε αυτό που ήταν απαραίτητο (όνειρα χειμερινής νυχτός!), δηλαδή ένα ικανό και επίμονο κίνημα συμπαράστασης στην Sara, στον Sean και στους υπόλοιπους, αυτό που θα έπρεπε να έχει σα στόχο δεν θα ήταν μόνο η αποφυλάκισή τους – αλλά η άμεση δίκη· και η αθώωσή τους.

Το ελληνικό κράτος / παρακράτος, υπό τις φαιορόζ πολιτικές βιτρίνες, έχει εναρμονιστεί όσο περισσότερο μπορεί με την «γραμμή» που στην ιταλία εκφράζεται από ένα οριτζινάλ φασιστικό κάθαρμα, τον Salvini – αλλά και την γενική ιδέα της στρατιωτικοποίησης της Μεσογείου.

Και την βγάζει «καθαρή». Αυτό, που ασφαλώς το χρεωνόμαστε πολιτικά και θα ήταν ξεφτίλα να παριστάνουμε ότι «δεν τρέχει τίποτα», είναι εξαιρετικά επικίνδυνη υποχώρηση.

Που δεν χωράει καμμία δικαιολογία…

Φίλοι του απαρτχάιντ πανηγυρίστε!

Τετάρτη 12 Δεκέμβρη.Η πλειοψηφία των 3117 τραυματισμένων παλαιστίνιων διαδηλωτών στη Γάζα των οποίων την περίθαλψη ανέλαβαν οι “γιατροί χωρίς σύνορα” απ’ τις 30 Μάρτη ως τις 31 Οκτώβρη είχαν πυροβοληθεί στα πόδια…

Θαύμα ανθρωπισμού απ’ τον ιερό στρατό ενός ιερού κράτους – θα έλεγαν με μια φωνή όλοι οι μισθοδοτούμενοι απ’ αυτό, συν τους δωρεάν οπαδούς τους! “Τι θέλετε δηλαδή, παλιο ‘αντισημίτες’, που δεν είστε με τίποτα ευχαριστημένοι;” θα μας καταγγείλουν. “Να τους πυροβολούν στο κεφάλι; Καλύτερα δεν είναι στα πόδια;”

Σωστά… Διαδηλωτές είναι, παλαιστίνιοι είναι, για σφαίρες είναι – “τουλάχιστον στα πόδια”… Ευχαριστούμε φίλοι (ή και υπάλληλοι) του Τελ Αβίβ: η συνείδησή σας σπάει κόκκαλα με τον ίδιο ρυθμό όπως οι σφαίρες των αφεντικών σας…

Οι snipers του ισραηλινού στρατού (όταν σημαδεύουν πόδια διαδηλωτών και όχι κεφάλια…) εκπαιδεύονται στην καταστολή στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου χρησιμοποιώντας σφαίρες dum dum. Όχι απλές σφαίρες. Είναι ειδικές σφαίρες (αγγλική εφεύρεση, απ’ την εποχή της αποικιοκρατίας στην ινδία…) που εκρήγνυνται μόλις βρουν σάρκα – και διαλύουν τα πάντα. Ο ισραηλινός στρατός δεν σημαδεύει τους παλαιστίνιους διαδηλωτές στα πόδια “για να μην τους σκοτώσει”. Δεν “λυπάται την ζωή τους”… Τους σημαδεύει στα πόδια για να τους σακατέψει, για όλη τους τη ζωή. Και επειδή η ζωή στη λωρίδα της Γάζας είναι εξαιρετικά σκληρή, όπου για τα πάντα χρειάζεται η μέγιστη σωματική ικανότητα, το να σε έχουν σακατέψει σε μετατρέπει σε μια ζωντανή απόδειξη, μέσα στην κοινότητα, του “πόσο ικανός” είναι ο ρατσιστικός στρατός του Τελ Αβίβ.

Ο 21χρονος παλαιστίνιος αθλητής ποδηλάτης Alaa al-Daly (πάνω φωτογραφία) είναι ένας τέτοιος. Ήταν απ’ τους πρώτους που «κτυπήθηκαν στα πόδια», όταν ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις της «μεγάλης επιστροφής». Ήταν πάνω στο ποδήλατό του 250 μέτρα απ’ τον «φράκτη» και έφαγε μια σφαίρα στο δεξί του πόδι. Μία μόνο σφαίρα dum dum – ήταν αρκετή….

Την πρώτη εβδομάδα της νοσηλείας του οι γιατροί στο νοσοκομείο της Γάζας του έκαναν οκτώ εγχειρήσεις, προσπαθώντας να σώσουν το πόδι του. Αποδείχθηκε αδύνατο· τον ακρωτηρίασαν. Αν δεν ανήκετε σ’ αυτό το ευγενικό είδος που χειροκροτεί με χέρια και με πόδια τον ισραηλινό στρατό, την ισραηλινή αστυνομία, και γενικά κάθε τι που προέρχεται απ’ τον ιερό σύμμαχο της Αθήνας, κάντε τον κόπο. Προσέξτε όχι το δεξί αλλά το αριστερό πόδι του Alaa.

Αυτό δεν κτυπήθηκε απ’ την dum dum. Όλο το ράμμα που ξεκινάει απ’ τον αριστερό μηρό του, διατρέχει κλείδωση γονάτου και γάμπα, και φτάνει ως πιο κάτω απ’ τον αστράγαλό του, έγινε επειδή οι χειρούργοι έπρεπε να «ανοίξουν» και το αριστερό του πόδι – για να βγάλουν τα θραύσματα της dum dum. Θυμηθείτε ότι ήταν πάνω σε ποδήλατο, που σημαίνει ότι το αριστερό του πόδι ήταν σε απόσταση τουλάχιστον 30 πόντων απ’ το δεξί, όταν αυτό κτυπήθηκε· και παρόλα αυτά έπρεπε να κάνουν τέτοια τομή. Μπορείτε να τεντώσετε τον δείκτη του δεξιού σας χεριού, να τον ακουμπήσετε ψηλά στο εσωτερικό του μηρού, και να κάνετε την ίδια διαδρομή μέχρι κάτω στο δικό σας αριστερό πόδι… Αργά αργά – με τον ρυθμό, ας πούμε, του «ραψίματος»… Μπορείτε μετά να καταλάβετε, ίσως, τι έγινε στο δεξί του πόδι όταν «έσκασε» η dum dum…

Παρακαλούμε, μην παριστάνετε τους ευαίσθητους, που “δεν μπορούν τα αίματα”. Μπορείτε και παραμπορείτε! Με τους έμμεσους φόρους σας (μας) πληρώνετε (πληρώνουμε) το ελληνικό κράτος, για να καλύπτει, να υποστηρίζει και να εκπαιδεύεται απ’ αυτό: κόκκαλα, σάρκες, νεύρα, αγγεία, μια άμορφη μάζα σκορπισμένη πάνω στον σκελετό του ποδηλάτου… Έτσι γίνεται η εθνοκάθαρση εδώ δίπλα· κι αυτήν υποστηρίζει το ελληνικό κράτος. (Μια χαρά όλα…)

Όταν δεν τους δολοφονούν λοιπόν τους σακατεύουν. Είναι παλαιστίνιοι, είναι διαδηλωτές – αλλά, “για όνομα του θεού”: δεν είναι δικοί μας διαδηλωτές! Και οι ισραηλινές σφαίρες, οι ισραηλινές βόμβες, το ισραηλινό απαρτχάιντ, το ισραηλινό κράτος και κεφάλαιο, όλα αυτά είναι ιερά. Έτσι μας λένε, άμεσα και έμμεσα, αυτοί που ενδιαφέρονται για το καλό των συνειδήσεών μας…

Ευλογημένος κανιβαλισμός… Θέλημα θεού… Αν, για ένα κλάσμα δευτερολέπτων, σας περάσει απ’ το μυαλό ότι κάποιοι σας πυροβολούν στο κέντρο του Παρισιού ή του Στρασβούργου (όπου βρεθήκατε για δουλειά, σπουδές ή τουρισμό…) μην σας περάσει ποτέ απ’ το μυαλό ότι ο ισραηλινός στρατός θα σας σακάτευε (αν σας έκανε την χάρη να μην σας σκοτώσει) στη λωρίδα της Γάζας, σαν μέρος των φίνων “ψυχολογικών επιχειρήσεών” του.

Όχι, μην σας περάσουν ποτέ απ’ το μυαλό τέτοιες σκέψεις: θα είστε “αντισημίτες” λένε κάτι τσογλανάκια… Αυτά χρησιμοποιούν ιδεολογικές dum dum: για να διαλύσουν κάθε ικανότητα σκέψης, κάθε ηθική και αξιοπρέπεια, κάθε αίσθηση, για χάρη των κρατικών και παρακρατικών αφεντικών τους. Για να εξασφαλίσουν τον διανοητικό και ηθικό ακρωτηριασμό που γίνεται όλο και πιο απαραίτητος για κάθε είδους και εθνικότητας αφεντικό. Καλύτερα να αλλάξετε πλευρό και να απασχολήσετε το μυαλό σας με αυτά που θα σας υποδείξουν…

Και πιο γενικά μιλώντας: τέτοιους καιρούς καλύτερα να κρυφτεί ο καθένας στο φανταστικό οχυρό του, τραβώντας και διαδίδοντας selfies… Ποιος ξέρει; Μπορεί και να γλυτώσει το τομάρι του… Όχι, πάντως, αυτά που διακρίνουν το είδος άνθρωπος απ’ το είδος αμοιβάδα.

Slavery law

Τρίτη 11 Δεκέμβρη. Την ίδια ημέρα που η πρωτοκοσμική δημαγωγική προσοχή ήταν στραμμένη στο Παρίσι, το περασμένο Σάββατο, σε μια άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα γινόταν μια μεγάλη εργατική διαδήλωση, με συμμετοχή και φοιτητών. Ενάντια σ’ αυτό που σωστά ονομάζουν: νομοθέτηση της σκλαβιάς.

Η κυβέρνηση του φασίστα Orban πρόκειται να περάσει τις επόμενες ημέρες ένα νόμο που αυξάνει το “περιθώριο υπερωριών” που ένα αφεντικό μπορεί να απαιτήσει απ’ τους εργάτες του απ’ τις 250 ώρες τον χρόνο στις 400. Αυτό σημαίνει χοντρικά ένα έξτρα 8ωρο την εβδομάδα. Ή δουλειά 6 ημέρων κάθε βδομάδα… Επιπλέον, για ακόμα μεγαλύτερη ελευθερία των αφεντικών, ο υπολογισμός αυτής της απαίτησης (των 400 ωρών δουλειά παραπάνω τον χρόνο) θα γίνεται σε 3ετή βάση, και όχι ετήσια. Πράγμα που σημαίνει τα αφεντικά στην ουγγαρία θα μπορούν να ζητήσουν 1600 ώρες υπερωρία … μέσα σε κάθε τριετία. Όποτε τα βολεύει…

Είναι το δεύτερο κράτος (μετά το αυστριακό) υπό ακροδεξιά / φασιστική διακυβέρνηση που αναδεικνύει την χρησιμότητα των δήθεν “αντισυστημικών” φασιστών για το κεφάλαιο: δουλειά μέχρι τελικής πτώσης… Για το καλό της πατρίδας – και των “εαυτών σας”. Διαφωνείτε;

Η περίπτωση του ουγγρικού φασιστοκράτους είναι αποκαλυπτική. Στην ουγγρική επικράτεια έχουν στήσει εργοστάσια οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, επωφελούμενες από (τι άλλο;) τους σχετικά (με την γερμανία) χαμηλούς μισθούς. Η Audi και η Daimler (που φτιάχνει τις mercedes) έχουν δημιουργήσει τις χαμηλού κόστους εργασιακές αποικίες τους εδώ.

Έχει δημιουργηθεί όμως ένα ζήτημα. Με πληθυσμό περίπου σαν τον ελληνικό (9,8 μύρια το 2016) το ουγγρικό κράτος / κεφάλαιο «αιμορραγεί» απ’ την άποψη των διαθέσιμων εργατικών χεριών αφού μεγάλο μέρος της ουγγρικής νεολαίας φεύγει για δουλειά με καλύτερους μισθούς αλλού στην ευρώπη. Υπολογίζεται ότι 600.000 ούγγροι νεολαίοι έχουν μεταναστεύσει για δουλειά τα τελευταία χρόνια.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια ανεργία στο 3,7% που είναι, σχεδόν, ο ορισμός της πλήρους απασχόλησης ενός πληθυσμού. Οι οικονομολόγοι του συστήματος λένε πως όταν δημιουργούνται συνθήκες πλήρους απασχόλησης οι μισθοί ανεβαίνουν. Και πράγματι αυτό θα ήταν το αναμενόμενο να συμβεί αφού, για παράδειγμα, μια ακόμα μεγάλη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, η bmw, ετοιμάζεται να φτιάξει εργοστάσιο στην ουγγαρία – το ανακοίνωσε τον περασμένο Ιούλη. Πρόκειται για «επένδυση» 1 δις ευρώ… Αλλά η bmw έχει ένα προβληματάκι: είναι δύσκολο να βρει τους 1000 ούγγρους εργάτες που χρειάζεται!

Αυξημένη ζήτηση + περιορισμένη προσφορά εργασίας: να γιατί, σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία και τους λατρεμένους «νόμους της αγοράς», θα έπρεπε να ανέβουν οι εργατικοί μισθοί… Εκεί είναι που εμφανίζεται η χρησιμότητα του φασιστικού κράτους (του Orban εν προκειμένω): για να εμποδιστεί “ο νόμος της αγοράς” (είπαμε, αλλά όχι και να μας κάτσουν στον σβέρκο οι παλιοεργάτες!), για να εμποδιστεί δηλαδή η αύξηση των μισθών (με εβδομαδιαίο 40ωρο), το κράτος αυξάνει εντατικά τον πραγματικό χρόνο εργασίας! Οι εκπρόσωποι της ουγγρικής φασιστοκυβέρνησης έχουν, μάλιστα, απεριόριστο θράσος: «Για εσάς το κάνουμε…» απάντησαν στους θυμωμένους εργάτες που διαδήλωναν προχτές. «Για να αυξήσετε το εισόδημά σας, δουλεύοντας περισσότερο….»

Το σημείο εξάτμισης

Δευτέρα 10 Δεκέμβρη. Το γαλλικό κράτος σκηνοθέτησε το περασμένο Σάββατο το μεγαΘέαμα της εθνικής ενότητας μέσω δημόσιας τάξης – ευτυχώς χωρίς αίμα (γιατί και τέτοια είχαν ακουστεί…): παρά τις εικονικές εντυπώσεις μόνο η αστυνομική καταστολή ήταν πραγματικά μαζική. Όσο για το “πλήθος”; Ακόμα κι αν τα επίσημα νούμερα (125.000 διαδηλωτές σε όλη τη γαλλία…) είναι, όπως συνηθίζεται, υποεκτιμημένα· ακόμα κι αν οι διαμαρτυρόμενοι ήταν 5πλάσιοι, 600.000 ας πούμε, θα ήταν (σε αναλογία πληθυσμών γαλλίας – ελλάδας) λιγότεροι από 100.000 για όλη την ελληνική επικράτεια. Όχι αμελητέο μέγεθος· αλλά όχι και κάτι εντυπωσιακό, αν ληφθούν υπόψη εκείνα που είχαν προηγηθεί μέχρι προχτές· αλλά και η ρητορική για τα “προβλήματα του γαλλικού λαού”…

Εκείνα που δεν είναι καθόλου “μικρά” είναι αφενός τα δομικά προβλήματα του γαλλικού κεφάλαιου / κράτους σε ότι αφορά την θέση του στον παγκόσμιο καταμερισμό κερδοφορίας και εξουσίας· αφετέρου η βαθιά αποπολιτικοποίηση των υποκειμένων που αντι-δρουν στη διαχείριση της κρίσης / αναδιάρθρωσης α λα γαλλικά λίγο ή πολύ συναισθηματικά, βυθισμένα σ’ ένα σύμπαν εντυπώσεων (που παράγουν ή/και καταναλώνουν τα ίδια) – ένα virtual σύμπαν που το θεωρούν “πραγματικότητα”.

Τώρα ο σοσιαλφιλελεύθερος Macron μπορεί να ξαναπάρει τον έλεγχο των πρωτοβουλιών· και υποθέτουμε ότι αυτό θα κάνει, με το αναμενόμενο διάγγελμά του. Λίγος πατερναλισμός, λίγες παροχές / μερεμέτια, λίγο θέατρο: πιθανόν το κοκτέιλ να δουλέψει, σε συνδυασμό φυσικά με τους υποκειμενικούς παράγοντες του φαινομένου που ονομάστηκε «κίτρινα γιλέκα», αλλά θα μπορούσε επίσης να ονομαστεί χρωματιστή εξέγερση…

Ο καπιταλισμός είναι πολύ σκληρός για τους μωρούς

Δευτέρα 10 Δεκέμβρη. Όταν τα πιτσιρίκια δημοτικών σχολείων στο Παρίσι βγαίνουν στο προαύλιο στο διάλειμμα και φωνάζουν παίζοντας κί-τρι-να γι-λέ-κα! είναι βέβαιο ότι στο σύνολό του το φαινόμενο δεν είναι «πολιτικό» με την κλασσική έννοια της λέξης. Για την ασταμάτητη μηχανή υπάρχει κάτι ακόμα βέβαιο: δεν υπάρχει «κλασσική έννοια» για καμία λέξη! Ούτε για το «κίτρινο», ούτε για το «γιλέκο», ούτε για τίποτα άλλο. Από μεταφορά σε μεταφορά η υποταγμένη στο Θέαμα πρωτοκοσμική συγκίνηση ψελλίζει τέρατα.

Πρόκειται, χωρίς περιστροφές, για την κοινωνιολογία του Θεάματος. Η τερατογέννεση της είναι πολύ απτή. Φασίστες και «αριστεροί» αναντάμ παπαντάμ, together. Προς τιμήν τους κάποιοι γάλλοι αντιφασίστες άφησαν στην άκρη την κιτρινίλα, την γιλεκίλα και την «ειρηνική συνύπαρξη», και την έπεσαν σε φασίστες «κιτρινογιλέκους», μέσα στο μπούγιο, προχτές. Η βασική παραγωγή (ή παραγραφή) νοημάτων δεν αλλάζει όμως, δυστυχώς, με τέτοιες μάχες εκ του συστάδην. Γιατί έχει ήδη κάμποσα χρόνια ιστορίας – πετυχημένα χρόνια!!! Έγινε με το θρυλικό φαινόμενο της «αντιπαγκοσμιοποίησης»: παπαδαριό διαφόρων ειδών, προσεκτικοί φασίστες, τουρίστες των events και επαρμένοι αριστεριστές together. Ποιος κέρδισε απ’ τις anti-global επαναστατικές εκδρομές; Κοιτάξτε ένα γύρω, κι όποιος είναι τίμιος θα το διαπιστώσει εύκολα: πάντως όχι «της γης οι κολασμένοι»… Έγινε στην ισπανία, έγινε και στην ελλάδα: «αγανακτισμένοι». Ποιος κέρδισε; Ελάτε τώρα! Όποιος δεν έπιασε στα μέρη μας καλό πόστο χάρη στους ροζ θα πρέπει να καταλαβαίνει. Όσο για τους θρυλικούς podemos; Α χα!!!

Έγκαιρα, πολύ έγκαιρα, και (με πίκρα το έχουμε παραδεχτεί) μάταια, είχαμε προειδοποιήσει απ’ τις σελίδες του χάρτινου Sarajevo τι σημαίνει «η πολιτικοποίηση των συγκινήσεων». Ποτέ, ΠΟΤΕ, αυτή δεν ήταν ο δρόμος για την οποιαδήποτε χειραφέτηση! ΠΟΤΕ! Ποτέ οι συναισθηματικοί εκβιασμοί δεν έσπασαν ούτε μισό κρίκο αλυσίδας. Οποιοδήποτε γερό και μαχητικό χειραφετικό εγχείρημα κι αν αναζητήσει κανείς στην ιστορία, αν ψάξει προσεκτικά, θα δει ότι στηρίχτηκε στην ατσάλινη λογική. Στον κόπο, στην οξύτητα, στο βάθος, στην ευστοχία της κριτικής. Και στην ατσάλινη απομυθοποίηση των συγκινησιακών κάτεργων που παπάδες και βασιλιάδες ήξεραν πολύ καλά να οργανώνουν. Εδώ και δεκαετίες την δουλειά έχουν αναλάβει (πετυχημένα, δυστυχώς) οι διαφημιστές. Και διάφοροι «πολιτικοί» παλιάτσοι που εξαφάνισαν το σκληρό έργο της κριτικής για χάρη της ευκολίας των public relations… Ταιριάζουν απόλυτα στην εποχή και στην εθελοδουλειά τους· όχι στις (κούφιες) διακηρύξεις τους…

Διάφοροι κοινοί απατεώνες, λιμοκοντόροι της «επιρροής στο πλήθος» και κατά φαντασίαν απελευθερωτές, διαδίδουν εδώ και πολλά χρόνια (το έκαναν και στην «κάτω πλατεία», και τώρα το ίδιο κάνουν…) ότι «με την σωστή παρέμβαση» (την δική τους βέβαια – ω σωτήρες!!!) η συγκινησιακή πανούκλα γίνεται συνείδηση!!! Η οποία «σωστή παρέμβαση» αρχίζει βέβαια (πως αλλιώς;) με επαίνους στην συγκινησιακή πανούκλα!… Νομίζουν, μάλιστα, ότι αυτό είναι κάποια «καινούργια ιδέα»!!! Ωστόσο κανείς τους δεν τολμάει να μοιράσει προκηρύξεις στους επιτάφιους κάθε Πάσχα λέγοντας ότι ο Jesus δεν αναστήθηκε ποτέ – ίσως, μάλιστα, και να μην υπήρξε καν… Στο ποιμνίο δεν χωράνε «σωστές παρεμβάσεις»!!!…

Ε, λοιπόν, ο γνωστός Λεωνίδας Κύρκος, απ’ την προεκλογική του συγκέντρωση στην Ομόνοια στα μέσα των ‘80s, απευθυνόταν στους δεξιούς οικογενειάρχες, με γλυκές κουβεντούλες… Ζήτω η οικογένεια, ζήτω ο μικροαστισμός – ζήτω (όμως…) και ο σοσιαλισμός (του κράτους και του κεφάλαιου)! Νοικοκυρεμένες ιδέες… Οπότε απέκτησε το προσωνύμιο «Τσίρκος»: όσο και να γλύφεις τον μικροαστό, το μόνο που θα πετύχεις είναι να γίνεις ίδιος… Πράγμα που δεν είναι καθόλου δύσκολο.

Σίγουρα δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο σε τέτοιου είδους «σωστές παρεμβάσεις» εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα! Τα έγραψε κάποιος έγκαιρα στη «μαζική ψυχολογία του φασισμού»…

(φωτογραφία: Νάτος, νάτος, ο αρχηγός ο γάτος!!! Μόλις τελειώσει την κονσομασιόν με τους ντόπιους φασίστες γίνεται κιτρινοΠανάγος…)