All these robots…

Κυριακή 25 Νοέμβρη. Θυμάστε τα tamagotchi; Θυμάστε την second life (αλλά και όλα τα videogames «ρόλων»); Έχετε υπόψη σας την Alexa ή την Siri;

Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Όμως το «όχι» δεν σημαίνει ότι αυτά (τα tamagotchi, τα avatars των second lifes, οι Alexa και οι Siri) δεν υπάρχουν – ήδη σε πολλά εκατομύρια (ανθρώπινες ζωές) με διαρκή αυξητική τάση… (Εκτός αν είστε οπαδοί των «εναλλακτικών πραγματικοτήτων», της ιδέας δηλαδή ότι «η πραγματικότητα είναι όπως νομίζω ότι είναι»…)

Δείτε, αν έχετε χρόνο και όρεξη, το πιο κάτω. Πρόκειται για διαφημιστικό του ρομποτικού σκύλου της ιαπωνικής sony- με το όνομα Aido.

Είναι πιθανό ότι δεν σας γεμίσει το μάτι, ειδικά αν έχετε ήδη pet. Ωστόσο ο Aido έχει μερικά ακαταμάχητα προσόντα… Δεν χρειάζεται ούτε τάισμα ούτε γιατρούς (μπορεί να χρειαστεί όμως μηχανικό επισκευής!) πράγμα που σημαίνει ότι τα σχεδόν 3000 δολάρια (τιμή usa) του κόστους αγοράς καλύπτονται πολύ γρήγορα. Ύστερα δεν απαιτεί βόλτες και, το ακόμα σημαντικότερο, δεν χρειάζεται να μαζεύετε τα σκατά του (πράγμα που κανείς δεν το κάνει με χαρά!…). Σα να λέμε είναι ιδανική «παρουσία» για διαμερίσματα (κουτά ή «έξυπνα»…) Τελευταίο; Αν τον βαρεθείτε απλά του βγάζετε τις μπαταρίες και τον αφήνετε σ’ ένα ράφι.

Κι ακόμα θα απορρίπτατε τον Aido… σαν ενήλικες… Αν, όμως, είσασταν παιδιά 4, 5 ή 8 χρονών; Δεν θα συμπαθούσατε αυτό το κατοικίδιο ρομπότ, που σε κάθε αναβαθμισμένη ετήσια έκδοσή του μπορεί να κάνει (ή να «καταλαβαίνει») περισσότερα; Δεν είναι μια καλή παρέα / παιχνίδι; Αν άρχιζε να μιλάει (εκτός απ’ το να γαυγίζει);

Υπάρχει όμως κάτι επιπλέον, που θα ανέβαζε τις μετοχές του Aido (ή οποιουδήποτε άλλου, παρόμοιου, ρομποτικού pet) μεταξύ ενηλίκων: η δυνατότητα της «διασταύρωσής» του με τις «οικιακές βοηθούς» τύπου Alexa ή Siri. Ένα κινητό κέντρο ελέγχου των οικιακών μηχανών και αισθητήρων σε συνθήκες smart home / internet of things – και, κατά συνέπεια, ένας εν δυνάμει φύλακας τόσο του σπιτιού όσο και των παιδιών σ’ αυτό…

Μήπως το ξανασκέφτεσθε; Κι αν «όχι» σαν αγοραστές / «αφεντικά» του Aido, μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε την περίπτωση σαν τμήμα της «4ης βιομηχανικής επανάστασης» – μιας κι έχει αρχίσει να πουλιέται και στα μέρη μας σαν hype;

All these lonely people…

Κυριακή 25 Νοέμβρη. Παρά την εντυπωσιακότητά του, αστείο θα μπορούσε να θεωρηθεί κι αυτό: τα ολογράμματα συντροφιάς:

Αν δεν το καταλάβατε: το φαινόμενο μέσα στην σαν καφετέρια μηχανή που διεκδικεί θέση πλάσματος είναι ολόγραμμα, σε συνδυασμό με «τεχνητή νοημοσύνη» (και ψηφιακές επικοινωνίες). Η κατασκευάστρια gatebox είναι μια ιαπωνική start up. Με δεδομένο ότι οι ιάπωνες (και ευρύτερα οι ασιάτες;) είναι, λόγω θρησκευτικής καταγωγής, κατά κάποιον τρόπο «ανιμιστές», είναι εύλογη η ευκολία με την οποία αναγνωρίζουν «ψυχή» σε μηχανικά φαινόμενα και λειτουργίες.

Όμως θα παραήταν απλό το να ησυχάσει κανείς λέγοντας «αυτά συμβαίνουν στην ιαπωνία». Γιατί η σύγχρονη μοναξιά ή/και η αναζήτηση «ταυτότητας» μπορεί να έχουν μεγάλη αγορά στην ιαπωνία, αλλά δεν είναι γιαπωνέζικες ιδιαιτερότητες. Παρά την προσπάθεια να παρουσιαστούν σαν «ιαπωνισμός»:

Ούτε τα tamagotchi, ούτε – πολύ περισσότερο – οι ψηφιακές περσόνες, τα avatars και το ψηφιακό gaming έμειναν περιορισμένα στην ιαπωνική ή την ασιατική αγορά. Και η αιτία δεν βρίσκεται – όπως πάντα υποστηρίζουν οι κοινωνιολόγοι των «βιομηχανικών επαναστάσεων» – στο ότι, τελικά, οι μηχανικές μεσολαβήσεις και αναπαραστάσεις «καλύπτουν ανθρώπινες ανάγκες». Αλλά στο ότι οι ειδικοί τους τις επεξεργάζονται και τις μετασχηματίζουν, διαμορφώνοντάς τες σε (συχνά ευφάνταστες…) μορφές κατάλληλες για καπιταλιστική αξιοποίηση – συμπεριλαμβανομένης, πάντα, της μέσω διαφήμισης δημιουργίας της ανάλογης επιθυμίας.

Τα ολογραμματικά φαινόμενα οικιακής, καθημερινής χρήσης (όπως και εκείνα που θα εφευρεθούν για δημόσια χρήση, κατ’ αρχήν διαφήμισης…) έχουν, πράγματι, μια εν δυνάμει μεγάλη αγορά. Και είναι σε θέση να κάνουν γρήγορα τις σημερινές, σαν βάζα «οικιακές βοηθούς» τύπου Alexa ή Siri, να μοιάζουν με αρχαιολογία· αν και στην πράξη θα σερβίρουν την “τεχνητή νοημοσύνη” τους σε μια πιο “ζεστή” μορφή.

Αυτή η εξέλιξη έχει ήδη όνομα: “επαυξημένη (ή υβριδική) πραγματικότητα”. Η πειστική (“πειστικότητα” υπό τις κατάλληλες παραδοχές φυσικά…) τρισδιάσταση ψηφιακή “φωτεινή” αναπαράσταση σε πραγματικούς, “φυσικούς” χωροχρόνους, διεκδικεί ήδη την θέση εκείνων που άλλοτε λέγονταν ζωντανά πλάσματα. Κι αυτό θα εντείνει δυναμικά εκείνο που ήδη συμβαίνει: την ριζική αναδιάρθρωση του (ανθρώπινου) συναισθηματισμού / ψυχισμού. Αλλά και της (ανθρώπινης) νόησης.

Ριζική αναδιάρθρωση; Κάποιοι θα έλεγαν αλλοτρίωση. Όμως η αλλοτρίωση δεν είναι κάτι που “θα” συμβεί. Είναι κάτι που συμβαίνει ήδη! Τα smart phones και τα social nets είναι κιόλας αναντικατάστατοι μηχανικοί «φίλοι»!! Και έγιναν τέτοιοι σε λιγότερο από μια δεκαπενταετία…

Προσέξτε, ωστόσο: βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή.

Μπλοκ του Βλαδιβοστόκ 1

Τρίτη 9 Οκτώβρη. Ο αμερικάνος υπ.εξ. Pompeo κουβέντιασε κανά δίωρο με τον βορειοκορεάτη Kim, φάγανε μαζί άλλη μιάμισυ ώρα – την περασμένη Κυριακή… Αλλά η ασταμάτητη μηχανή δεν έχει καταλάβει ακόμα αν ο Pompeo πήγε στην Πγιονγκγιάνγκ, ή μόνο πέρασε από εκεί, στην τουρνέ του στην ανατολική ασία. (Καταλαβαίνετε την διαφορά… Ε;). Δεν φταίει όμως η ασταμάτητη μηχανή που δεν έχει καταλάβει. Οι φειδωλές δηλώσεις τόσο απ’ την μεριά του αμερικάνου υπ.εξ. όσο κι απ’ την μεριά του βορειοκορεατικού καθεστώτος, του είδους «έγινε ένα βήμα αλλά πρέπει να γίνουν πολλά» ή «ήταν μια ευχάριστη συνάντηση» σημαίνουν κατ’ αρχήν τίποτα συγκεκριμένο. Εκτός, ίσως, απ’ αυτό: φαίνεται πως ο Kim συμφώνησε να αρχίσουν «τεχνικές συζητήσεις» για τα βήματα της «αποπυρηνικοποίησης». Σε δουλειά να βρισκόμαστε…

Έχουμε εξηγήσει εδώ πως εκείνο που αθώα – αθώα ζητάει το μπλοκ του Βλαδισβοστόκ (μέσω Moon και Kim) απ’ την Ουάσιγκτον, την υπογραφή δηλαδή του τέλους του (κορεατικού) πολέμου, ισοδυναμεί με (σχεδόν) αφοπλισμό του αμερικανικού στρατού στο κυρίως μέτωπο του 4ου παγκόσμιου πολέμου, τον Ειρηνικό. Αυτό δεν σημαίνει πως ένα τέτοιο αίτημα είναι ανεπίτρεπτο! Το αντίθετο! Σημαίνει όμως ότι οι τυπικές δικαιολογίες με τις οποίες η αμερικανική πολεμική μηχανή έχει φυτευτεί στην περιοχή εδώ και δεκαετίες είναι έωλη· κι εκεί είναι που χτυπάει το μπλοκ του Βλαδιβοστόκ (αν και χωρίς να περιμένει σπουδαία αποτελέσματα – εικάζουμε).

Να πως έχουν πιο αναλυτικά τα δεδομένα. Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην κορεατική χερσόνησο έχει νομιμοποιηθεί σε τρία επίπεδα. Το ανώτερο είναι η «διοίκηση των δυνάμεων του οηε» (UNC). Τα επόμενα πιο κάτω επίπεδα είναι η κοινή διοίκηση νοτιοκορεατικών – αμερικανικών δυνάμεων (CFC) και η διοίκηση του αμερικανικού στρατού στη νότια κορέα (USFK). Αυτά τα δύο τελευταία έχουν προκύψει από διακρατικές συμφωνίες Σεούλ – Ουάσιγκτον.

Η πιο υψηλού επιπέδου νομιμοποίηση, η ύπαρξη και η διοίκηση των «δυνάμεων του οηε» στην κορεατική χερσόνησο (βασικά αμερικανικός στρατός και σύμμαχοί του απ’ τον ψυχρό πόλεμο), οφείλεται / οφείλονται σε απόφαση του οηε, της 25ης Ιούνη 1950. Δυο μέρες μετά το ξέσπασμα του κορεατικού πολέμου ο οηε αποφάσισε ότι το καθήκον της «ειρηνευτικής αποστολής» στην κορεατική χερσόνησο ήταν «να εμποδίσει την ένοπλη επίθεση της βόρειας στη νότια κορέα, εξασφαλίζοντας την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή».

Φαίνεται αδιάφορο αλλά δεν είναι. Εξαιτίας εκείνης της απόφασης (και της δημιουργίας της UNC) είναι που η Ουάσιγκτον ανέλαβε (και κρατάει έκτοτε) την διοίκηση του στρατού της νότιας κορέας, σε μια συμπληρωματική συμφωνία του Νοέμβρη του 1954. Αυτή η ανάληψη της διοίκησης οργανώθηκε συγκεκριμένα με την USFK, που ωστόσο προβλέπει πως η διοίκηση του αμερικανικού στρατού στη νότια κορέα υπάγεται (τυπικά, έστω) στη διοίκηση της UNC.

Σα να μην έφτανε αυτό: ο οηέδικη δημιουργία της UNC προέβλεπε την δημιουργία εφτά (7) βάσεων σε ιαπωνικό έδαφος, διαθέσιμων στον αμερικανικό στρατό σε περίπτωση ανάγκης στην κορεατική χερσόνησο.

Εννοείται ότι φτιάχτηκαν…

Μπλοκ του Βλαδιβοστόκ

Πέμπτη 13 Σεπτέμβρη. «Μόλις μούρθε μια ιδέα…» είπε, γυρνώντας προς τη μεριά του. «…Έλα να κάνουμε μια συμφωνία ειρήνης χωρίς προϋποθέσεις, όχι τώρα αλλά ως το τέλος της χρονιάς, να τελειώσει και τυπικά μεταξύ μας ο Β παγκόσμιος».

Αυτός που «μόλις τούρθε μια ιδέα…» ήταν χτες ο Putin. Κι αυτός στον οποίο την απηύθυνε ήταν ο ιάπωνας πρωθ. Abe. Τόπος; Το “ανατολικό οικονομικό φόρουμ του Βλαδιβοστόκ”. Αιτία; Εδώ και 70 χρόνια υπάρχουν «εδαφικές διαφορές» μεταξύ των δύο κράτων (οι Κουρίλες νήσοι, που είναι ρωσικές έκτοτε αλλά το Τόκιο τις θεωρεί δικές του), με αποτέλεσμα τυπικά να μην έχει υπογραφτεί η λήξη του πολέμου…

That’s it!!! Στη φάση της όξυνσης του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού (με κύριο μέτωπο τον Ειρηνικό…) ο Abe αξίζει τόσο όσο οι «μόλις μούρθαν» ιδέες του Putin. Έλα ρε ψηλέ… Μέσα σε 3 μήνες υπογράφουμε ειρήνη… και άσε τώρα τις Κουρίλες…

Εν τω μεταξύ, το κενό της επίσημης εκπροσώπησης της Πγιονγκγιάνγκ ανέλαβε να το καλύψει εν μέρει ο ίδιος “μούρθε μια ιδέα” Putin: Η βόρεια Κορέα περιμένει κάποια σημάδια ανταπόκρισης. Δεν έκανε τόσα βήματα προς την αποπυρηνικοποίηση για να ακούει τις ίδιες ατέλειωτες απαιτήσεις για πλήρη αφοπλισμό.

Είναι μια κατάλληλη στιγμή για να κουνάει (όποιος τόχει) το δάκτυλο στην Ουάσιγκτον. Στο άσπρο σπίτι το ψόφιο κουνάβι κυνηγάει την ουρά του, ψάχνοντας τον “αντιστασιακό” συγγραφέα του προσκλητήριου στους New York Times. Έχει βάλει παντού προδοτοπαγίδες, αλλά ακόμα δεν έχει πιάσει κάτι.

Όπως θα έλεγε και ένας Rouhani θριαμβολογώντας: οι ηπα σήμερα είναι στη χειρότερή τους κατάσταση…

(φωτογραφία: Άκουσε την ιδέα ο Abe και ετοιμάζεται να την κάνει…)

Ιπτάμενες σακαράκες

Δευτέρα 27 Αυγούστου. Οι παλιοί φίλοι / φίλες ξέρουν την πρόβλεψη / εκτίμησή μας (εδώ και χρόνια) ότι το μεγάλο και ουσιαστικό καπιταλιστικό άλμα σε ότι αφορά τις ιδιωτικές μετακινήσεις, την χωροταξία και την πολεοδομία, και πολλά άλλα (με τεράστιες συνέπειες…), θα είναι τα ιπτάμενα (ρομποτικά) αυτοκίνητα. Έχουμε, άλλωστε, αναφερθεί στα σημαντικά βήματα που έχει κάνει στο θέμα ο κινεζικός καπιταλισμός.

Φαίνεται ότι ο ιαπωνικός έχει θορυβηθεί. Σε λίγες μέρες θα συναντηθούν στο Τόκιο εκπρόσωποι 20 εταιρειών, συμπεριλαμβανόμενων της uber, της boeing, των japan airlines, της yamato, και μιας νέας θυγατρικής της toyota (ονόματι cartivator) για να οργανώσουν την χρήση ιπτάμενων ι.χ. στην ιαπωνία σε … δυο χρόνια!!! Το 2020…

Η προσοχή μας δεν περιορίζεται μόνο στα επιχειρηματικά project αλλά κυρίως στη συμμετοχή του ιαπωνικού κράτους· κι όχι μόνο χρηματοδοτικά. Το υπουργείο βιομηχανίας του Τόκιο ανακοίνωσε ότι θα στηρίξει το project διαμορφώνοντας το νομοθετικό πλαίσιο.

Αυτό ακριβώς (η νομοθεσία), μαζί με την ανάπτυξη των urban «κέντρων ελέγχου πτήσεων» ήταν, ως τώρα, τα όρια του σχεδιασμού. Ειδικά για το τελευταίο (τους “αστικούς πύργους ελέγχου”) η ανάπτυξη των 5G δικτύων και του cloud θα δώσουν την κρίσιμη ώθηση.

Οπότε… προσδεθείτε…

Πως θα είναι ο κόσμος σε 20 χρόνια; (1)

Πέμπτη 9 Αυγούστου. Σαν κράτος / χωροφύλακας, σαν πρωτοκοσμικό προκεχωρημένο φυλάκιο στη μέση Ανατολή, το μιλιταριστικό καθεστώς του ισραήλ υποφέρει από μια κρίση «διεθνούς γεωπολιτικής χρησιμότητας». Γι’ αυτό, ακριβώς, προσπαθεί να οχυρωθεί ως τα δόντια, γι’ αυτό ακριβώς γίνεται ακόμα πιο ωμό, ακόμα πιο φασιστικό. Τα επιτελεία του (πολιτικά και στρατιωτικά) ξέρουν ότι η κατάρρευση του «αντιτρομοκρατικού» σχεδιασμού (δική τους και των συμμάχων τους) για το ιράκ και την συρία φέρνει στον πάγκο του χασάπη το τελευταίο άλλοθι «χρησιμότητας»: την σαουδική αραβία, μαζί με τις υπόλοιπες μικρές πετρο-χούντες της περιοχής· σαν πετρελαιοπαραγωγούς ερήμους.

Ο μεγάλος σύμμαχος, η Ουάσιγκτον, προσπαθεί να «κόψει» την ιρανική παραγωγή πετρελαίου απ’ την διεθνή αγορά, για να δώσει παράταση ζωής στην σαουδαραβική, σε μια περίοδο όπου έχει αναγγελθεί ήδη η σταθερή μείωση της ζήτησης. Αλλά… Κανείς δεν φαίνεται να υπακούει πια· και είναι λογικό. Ούτε το Πεκίνο, ούτε το Νέο Δελχί, ούτε η Άγκυρα, ούτε η Μόσχα, ούτε η ε.ε. Στο χορό αυτών που απορρίπτουν τις αμερικανικές πετρο-κυρώσεις κατά του ιράν μπήκε χτες, προς γενική έκπληξη, ένας ακόμα σύμμαχος των ηπα: το Τόκιο. Δεν μπορεί να μπει σε κίνδυνο η λειτουργία των ιαπωνικών επιχειρήσεων διαμηνύθηκε στην Ουάσιγκτον, που σε απλά ελληνικά σημαίνει: εμείς θα συνεχίζουμε να αγοράζουμε πετρέλαιο απ’ το ιράν.

Αν, λοιπόν, δεν υπάρχει η πετρο-προοπτική για το Ριάντ, έστω μιας ή δύο δεκαετιών, τι σκατά θα απομείνει (με διεθνή γεωπολιτική αξία) να φυλάει ο ισραηλινός μιλιταρισμός στη μέση Ανατολή – εκτός απ’ τον εαυτό του φυσικά – ε;

Καλή ερώτηση!

Ραντεβού στη Σιγκαπούρη;

Πέμπτη 31 Μάη. Οι 12 ημέρες ως την (εικαζόμενη…) ημερομηνία του ραντεβού του ψόφιου κουναβιού με τον little rocket man είναι αρκετές για να αναβληθεί και ξε-αναβληθεί κανά δυο φορές. Ωστόσο, η σοβαρότητα του πράγματος φαίνεται απ’ την σύγκλιση και άλλων στην ασιατική (άλλοτε ) «τίγρη».

Πρώτα απ’ όλα, αν το ραντεβού γίνει, θα είναι εκεί και ο Moon. Ο αίρων τις παλιές αμαρτίες της Σεούλ: ο Moon, έχοντας αναλάβει να λέει και να κάνει εκείνα που δεν πρέπει να κάνει ή να πει ο Kim, δεν πρόκειται να αφήσει το ψόφιο κουνάβι να γυρίσει στην Ουάσιγκτον χωρίς να υποστεί την μεγαλύτερη δυνατή «πίεση». Έτσι προωθεί την ιδέα μιας «τριμερούς συνάντησης» (βόρεια και νότια κορέα και ηπα) μετά την διμερή συνάντηση. Καταλαβαίνουμε (χοντρικά) τι θέλει να αποφύγει.

Υπάρχει, όμως, και η αντίθετη μεριά. Το Τόκιο και ο ακροδεξιός πρωθυπουργός του έχει προφανώς επικοινωνία με το αμερικανικό βαθύ κράτος. Έτσι ο ιάπωνας υπ.εξ. Taro Kono πρόκειται να πάει στη Σιγκαπούρη στις 9 Ιούνη, για να τα πει τετ α τετ με τους αμερικάνους του Bolton και του Pompeo που θα βρίσκονται ήδη εκεί. Αν χρειαστεί, θα κάτσει περισσότερες ημέρες ώστε να τα πει με τον ίδιο τον Pompeo που θα συνοδεύει το ψόφιο κουνάβι – πριν το ραντεβού με τον Kim.

Δρώντας σαν λόμπυ το Τόκιο θέλει να πιέσει το ψόφιο κουνάβι (μέσω των «σωματοφυλάκων» του) για σκληρή στάση απέναντι στον Kim. Που σημαίνει: να βάλει ζόρικους όρους. Η ακροδεξιά μιλιταριστική κυβέρνηση του Abe βρίσκεται σ’ αυτήν την δύσκολη θέση: ενώ για τον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό, μεσομακροπρόθεσμα, ο περιορισμός του αμερικανικού πατερναλισμού θα ήταν ευλογία, ο Abe δεν μπορεί να πουλήσει κάτι τέτοιο τοις μετρητοίς: μια υποχώρηση των ηπα εξαιτίας των ελιγμών του μπλοκ του Βλαδιβοστόκ και η προοπτική «ειρήνης στην κορεατική χερσόνησο» θα στερούσε άμεσα τα ιδεολογικά και πολιτικά του στηρίγματα στην ιαπωνική κοινωνία. Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση, με τον «σύμμαχο» σε υποχώρηση, θα έπρεπε να διαπραγματευτεί με τις κορέες (έχουν διάφορα θέματα, συνοριακές διαφορές και όχι μόνο) από θέση αδυναμίας.

Προσπαθεί το Τόκιο, λοιπόν, να κρατήσει τον γυμνό βασιλιά (το ψόφιο κουνάβι) στην δική του τροχιά…

(Εν τω μεταξύ μεθαύριο θα γίνει άλλη μια υψηλόβαθμη συνάντηση αντιπροσωπειών των δυο κορεών… Μα τι κουβεντιάζουν τώρα που δεν υπάρχει το μείζον θέμα με τα καλτσάκια των αθλητριών για τους χειμερινούς ολυμπιακούς; Μπας και παίζουν κανά παραδοσιακό κορεατικό επιτραπέζιο;)

Κορέες 1

Τρίτη 22 Μάη. Η σημερινή επίσκεψη του νοτιοκορεάτη προέδρου Moon στην Ουάσιγκτον έναν στόχο έχει: να σιγουρέψει ότι στις 12 Ιούνη, στη Σιγκαπούρη, το ψόφιο κουνάβι θα ικανοποιηθεί με το φωτοστέφανο του «Μεγάλου Ειρηνοποιού» (και μερικές καλοδιατυπωμένες υποσχέσεις) και δεν θα ακολουθήσει την εμπρηστική γραμμή που έχουν ετοιμάσει οι Bolton και σία. Στην πράξη ο Moon θα πρέπει να αξιοποιήσει το σχετικό «βάθος ελιγμών» που του προσέφερε ο Kim με τις τελευταίες διαμαρτυρίες του, και να εμφανιστεί στο ψόφιο κουνάβι σαν το «δεξί του χέρι»… Όλα αυτά καλλιεργώντας πάντα τον ψοφιοκουναβικό ναρκισσισμό.

Υπάρχει θέμα – και το μπλοκ του Βλαδιβοστόκ θα ήταν ανόητο αν δεν το περίμενε. Οι σωματοφύλακες του ψόφιου κουναβιού, ξεκινώντας απ’ τον Bolton, αφού αιφνιδιάστηκαν απ’ την ψοφιοκουναβική ευκολία να συμφωνήσει ένα ραντεβού με τον Kim χωρίς προϋποθέσεις, κάνουν ό,τι μπορούν για να μπει ο «little rocket man» στη θέση του. Δηλαδή στη γωνία. Η ιδέα και η  μεθόδευση είναι ότι το ψόφιο κουνάβι στις 12 Ιούνη θα πρέπει να απαιτήσει ξεβράκωμα του βορειοκορεατικού καθεστώτος, πριν (και για να) προσφέρει κάτι σαν «εγγυήσεις ασφάλειας»: ο ορισμός της αποτυχίας της συνάντησης.

Παρότι (υποθέτουμε) το μπλοκ του Βλαδιβοστόκ έχει τις εναλλακτικές του αν έτσι εξελιχθούν τα πράγματα, θα προτιμούσε να μην γίνει έτσι. Οι κινήσεις στην ανατολική ασία γίνονται γρήγορα· αλλά το μάτι του μπλοκ του Βλαδιβοστόκ είναι στο Τόκιο. Μια πετυχημένη έκβαση του ραντεβού στις 12 Ιούνη στη Σιγκαπούρη, θα έδειχνε στο ιαπωνικό καθεστώς ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να βραχυκυκλωθεί (έστω: τώρα…) και, κατά συνέπεια, ότι το Τόκιο θα πρέπει να απεξαρτηθεί απ’ την αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα και να επιδιώξει μια “ομαλή συνεργασία” στην ανατολική ασία. Αντίστροφα, η αποτυχία θα ξανάφερνε στην ημερήσια διάταξη τις αμερικανικές απειλές· και τις αμερικανικές στρατιωτικές περιπολίες. Με όλα τα συνακόλουθα.

Αυτό πρέπει να αποφευχθεί, για όσο περισσότερο γίνεται.

Μπλοκ του Βλαδιβοστόκ

Τετάρτη 9 Μάη. Εκεί που το ψόφιο κουνάβι ετοιμάζεται να πάει καμαρωτό καμαρωτό (για να πάρει την προκαταβολή του νόμπελ ειρήνης…), μερικά κρατικά αφεντικά παραδίδουν μαθήματα μεθοδικής, ορθολογικής «εξωτερικής πολιτικής». Αποδεικνύοντας όχι μόνο ότι υπάρχει τέτοιο πράγμα (όπως ο ορθολογισμός των τεχνικών της πολιτικής εξουσίας) αλλά ότι πιθανότατα το «κέντρο βάρους» του έχει μετατοπιστεί (κι αυτό) στην Ασία…

Σήμερα θα γίνει στην ιαπωνία τριμερής συνάντηση κορυφής: Πεκίνο, Σεούλ, Τόκιο. Εκεί θα κουβεντιαστούν «οι ειρηνευτικές εξελίξεις» στην κορεατική χερσόνησο και ευρύτερα, σε ένα σχήμα 2 προς 1. Οι δύο είναι η Σεούλ και το Πεκίνο: βρίσκονται στην ίδια στρατηγική πλευρά… Υποθέτουμε ότι θα έχουν «κάποια προσφορά» προς τον ακροδεξιό Abe (στο πνεύμα εκείνης που του έγινε τον περασμένο Σεπτέμβρη στο Βλαδιβοστόκ, που αρχικά δέχτηκε αλλά μετά απέρριψε)· και υποθέτουμε τι είναι το ζητούμενο: να «συρθεί» το Τόκιο, με κάπως σταθερό τρόπο, μακρύτερα απ’ την Ουάσιγκτον…

Έχει ενδιαφέρον ότι στο ανακοινωθέν που θα εκδοθεί μετά την συνάντηση (σύμφωνα με τα τελευταία, δηλαδή χθεσινά δεδομένα μας…) δεν θα υπάρχει καμία αναφορά σε «πλήρη, επαληθεύσιμη και μη αντιστρέψιμη αποπυρηνικοποίηση» της κορεατικής χερσονήσου! Η επιδίωξη της Σεούλ (με την διακριτική υποστήριξη του Πεκίνου) είναι να συμφωνήσει και να συνυπογράψει το Τόκιο την «διακήρυξη του Panmunjeom» – την συμφωνία, δηλαδή, μεταξύ βόρειας και νότιας κορέας. Ο λόγος που επικαλείται η Σεούλ είναι ότι το ζήτημα της «αποπυρηνικοποίησης» είναι θέμα που πρέπει να κουβεντιαστεί μεταξύ Πγιονγκγιάνγκ και Ουάσιγκτον, και όχι από άλλους… (!!!)

Αξιοποιώντας με προσοχή και με εξαιρετική ακρίβεια (μέχρι τώρα) την αμερικανική ψοφιοκουναβίαση, το μπλοκ του Βλαδιβοστόκ σπρώχνει «σιγά «σιγά» (με τρόπο που μοιάζει αόρατος) την Ουάσιγκτον…

(φωτογραφία: Ο νοτιοκορεάτης πρόεδρος Moon Jae-in σε τηλεφωνική κουβέντα εργασίας με τον κινέζο Xi Jinping, στις 4 Μάη…)

Κορέες 1

Κυριακή 22 Απρίλη. Την ώρα που η ασταμάτητη μηχανή «ανέβαζε» το χθεσινό σχόλιο για την κορεατική χερσόνησο που περιλάμβανε την φράση «Απλά έχει σταματήσει τις δοκιμές (τις οποίες ενδεχομένως δεν χρειαζόταν άλλο)» για την βόρεια κορέα, η Πγιονγκγιάνγκ ανακοίνωνε επίσημα την διακοπή των πυρηνικών και πυραυλικών δοκιμών της… (Υπάρχει διαφορά ώρας: εδώ ήταν μαύρη νύχτα, εκεί μέρα).

Το ψόφιο κουνάβι καμάρωσε, δηλώνοντας ευχαριστημένο γι’ αυτήν την εξέλιξη· και – βέβαια – πως ήταν αποτέλεσμα της «σκληρής αμερικανικής στάσης»… Της δικής του δηλαδή… Ωστόσο άλλο το πότε η Πγιονγκγιάνγκ σταμάτησε όντως τις δοκιμές (προς το τέλος του 2017) και άλλο το πότε το ανακοίνωσε επίσημα (χτες)! Το πραγματικό χρονοδιάγραμμα των πράξεων και των δημοσιοσχεσίτικων ενεργειών όχι μόνο διαψεύδει το ψόφιο κουνάβι και τον ναρκισσισμό του, αλλά αποδεικνύει ότι η Ουάσιγκτον βρίσκεται στην εξαιρετικά δυσάρεστη θέση «ό,τι δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια». (Κι έχουν αρχίσει να μαζεύονται πολλά αυτά που δεν φτάνει στην ανατολική ασία… )

Προκύπτει πως εν γνώσει του «μπλοκ του Βλαδιβοστόκ» η Πγιονγκγιάνγκ έπρεπε να κάνει τις δοκιμές που θεωρούσε απαραίτητες μέχρι το τέλος του περασμένου φθινοπώρου· πράγμα που έγινε… Ύστερα, απ’ την πρωτοχρονιά του ’18, ξεκίνησε η «επιχείρηση ειρήνη και γοητεία» (ο όρος δικός μας), της οποίας η μεθόδευση ήταν ήδη συμφωνημένη με την Σεούλ. Η ακαραία αποδοχή απ’ το νότο της πρότασης του κορεατικού βορρά για «ολυμπιακή εκεχερία», χωρίς κανέναν ενδοιασμό ή όρο, μιλάει από μόνη της…

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε: στις οθόνες του Θεάματος έχουν προχωρήσει γρήγορα (αν και είχαμε φανταστεί ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα). Έτσι ώστε σήμερα το βορειοκορεατικό καθεστώς να αναγνωρίζεται παγκόσμια (!!!) σαν αυτό που κάνει σταθερά βήματα που υπόσχονται πολλά υπέρ της ειρήνης στον πλανήτη (!!!), ενώ μέχρι πριν 6 μήνες ήταν απλά ένα «κράτος παρίας» που άξιζε βόμβες στο κεφάλι… Κι αυτή η “μεταμόρφωση” χωρίς να έχει πειράξει ούτε μισή τρίχα απ’ τους αντιδραστήρες, τις βόμβες και τους πυραύλους του!

Αυτή η «εκτόξευση», απ’ τον πάτο μιας (υποθετικής) «δικαιολογημένης» αμερικανικής επίθεσης κατά του ταραξία Kim στην κορυφή της «ειρήνης», και απ’ το «έχω μεγαλύτερο κουμπί» του ψόφιου κουναβιού στην τωρινή «ειρηνιστική ευφορία», θα ήταν αδύνατη αν η Σεούλ δεν έπαιζε σωστά τον δικό της ρόλο. Πάνω σ’ ένα προσυμφωνημένο σχεδιασμό (του «αόρατου» μπλοκ του Βλαδιβοστόκ) που θέλει την Ουάσιγκτον έξω και το Τόκιο στην άκρη, ήταν η νοτιοκορεατική κυβέρνηση που χώθηκε αποφασιστικά και γρήγορα ανάμεσα στην Πγιονγκγιάνγκ απ’ την μια μεριά, και την πολεμοκαπηλεία της Ουάσιγκτον και του Τόκιο απ’ την άλλη. Αν πρόκειται να δοθεί νόμπελ ειρήνης οι δύο κορεάτες, ο Kim και ο Moon, θα πρέπει να το μοιραστούν!

Το μπλοκ του Βλαδιβοστόκ είχε προτείνει απ’ το περασμένο καλοκαίρι το «διπλό πάγωμα»: η Πγιονγκγιάνγκ να παγώσει τις δοκιμές της, η Ουάσιγκτον να παγώσει τα στρατιωτικά της γυμνάσια. Η δεύτερη απέρριψε μετά βδελυγμίας την πρόταση (Βερολίνο και Παρίσι ωστόσο την δέχτηκαν…)…

Και να τώρα που είναι υποχρεωμένη να την εφαρμόσει, σε μεγάλο βαθμό, δύσθυμα, παριστάνοντας ότι της αρέσει. Οι φετεινές ασκήσεις με τον νοτιοκορεατικό στρατό είναι σημαντικά μικρότερες και σε όπλα και σε διάρκεια (επειδή αυτό απαίτησε η Σεούλ…) ενώ η Πγιονγκγιάνγκ «ανακοίνωσε επίσημα» αυτό που κάνει ήδη, λίγες μέρες πριν την ιστορική συνάντηση του Kim με τον Moon…. Είναι μαγικός ο τρόπος που τα δύο κορεατικά κράτη, μαζί με την Μόσχα και το Πεκίνο σπρώχνουν μακριά τον αμερικανικό στόλο, ξεχαρβαλώνοντας ταυτόχρονα τις μιλιταριστικές αιτιάσεις του ακροδεξιού Abe στο Τόκιο; Όχι. Είναι υπόδειγμα «διπλωματίας»!!!