Μετά τα μολυβένια στρατιωτάκια…

Τρίτη 26 Μάη. Θα μπορούσε να είναι κακόγουστο αστείο. Ακόμα και εφιάλτης. Θα μπορούσε απ’ την άλλη να είναι φάρσα των Monty Python. Να όμως: τίποτα απ’ αυτά…

Η “φονικότητα του covid-19” άδειασε τους χώρους του θεάματος (θα πρέπει να λέμε από ‘δω και στο εξής: του θεάματος α λα 20ος αιώνας…) απ’ το φυσικό τους κοινό. Το άλλο κοινό τους, το τηλεοπτικό, κοινό του παρόντος αλλά κυρίως του μέλλοντος, είχε συνηθίσει αλλιώς. Είχε συνηθίσει να βλέπει τους μουσικούς μαζί με το κοινό τους. Είχε συνηθίσει να βλέπει μπάλα με γεμάτες κερκίδες. Είχε συνηθίσει να βλέπει διάφορα σπορ και αγώνες μπροστά σε κόσμο. Ήταν ένα είδος αναπλήρωσης: ναι μεν εγώ είμαι στο σπίτι ή στο καφενείο, αλλά είναι άλλοι εκεί…

Η εξέλιξη του τηλε-θεάματος θα ανασυγκροτήσει την «εμπειρία», αυτό είναι βέβαιο· και ένα απ’ τα σπουδαία που υπόσχονται οι 5G επικοινωνίες. Εν τω μεταξύ, χάρη στον covid-19, ζούμε την «ενδιάμεση περίοδο». Την μετάβαση. Όπου το κενό του κοινού καλύπτεται με διάφορα ομοιώματα.

Στο προχθεσινό μάτς της Borussia Monchengladbach, στην έδρα της, με την Bayer Leverkusen, στις κερκίδες (χωρητικότητας 55.000 χιλιάδων) υπήρχαν … 13.000 χαρτόνια. Συνδυάζοντας ανθρωπισμό και «ιδέες για να φαίνεται το γήπεδο γεμάτο τηλεοπτικά» (πατέντες πρωτόγονες ακόμα αλλά στον σωστό δρόμο…) οι διαχειριστές του γηπέδου ζήτησαν από κάθε ενδιαφερόμενο κάτι λιγότερο από 20 ευρώ και μια φωτογραφία τύπου ταυτότητας. Τα λεφτά θα πήγαιναν σε «καλούς σκοπούς» – και οι φάτσες πήγαν στο γήπεδο, σε μια ιδέα με τον σχίζο! – σχίζο! τίτλο «μείνε σπίτι – έλα στο ματς»… Κάτι του είδους που λάνσαρε η κοινωνική αποξένωση: “μένοντας μακριά είμαστε κοντά”… Ή κάτι πιο καίριο από καπιταλιστική άποψη: “πεθαίνοντας μένεις ζωντανός”… Ζήτω τα ζόμπι!!!

Παράνοια; Εντελώς! Στους οργανωμένους της Glandbach η ιδέα δεν άρεσε καθόλου – να κάποιοι λογικοί! (Κάτι μας λέει ότι οι αρμόδιοι για την κοινωνική πειθαρχία θα τους αποκαλέσουν “ποδοσφαιροταλιμπάν”!). Άρεσε όμως σ’ αυτούς που «πήραν θέση» κολλημένοι πάνω στα χαρτόνια… Ο ανώνυμος λαϊκός παράγων έχει δηλητηριαστεί πια για τα καλά – και δηλητηριάζει…

Ένα, μόνο, καλό μπορεί να προκύψει. Την επόμενη φορά που ο γερμανικός ή οποιοσδήποτε άλλος στρατός ζητήσει «εθελοντές» (ή και όχι μόνο) η απάντηση ας είναι: πάρτε τα χαρτόνια μας!!! (Αντί να πάρουν το άλλο… πιπέρι στο πληκτρολόγιο!)

 

Οι κερκίδες έγιναν σέξι…

Τρίτη 26 Μάη. Στη νότια κορέα πάλι, σκέφτηκαν κάτι 3D. Νοίκιασαν sex dolls (είδος που περνάει κάποιο είδος «ανεργίας» αυτήν την εποχή;) και τις έβαλαν στις κερκίδες, στις κατάλληλες καθόλου επαγγελματικές αλλά φίλαθλες και κόσμιες στάσεις.

Για κακή τύχη όσων είχαν την ιδέα όμως, μια φωτογραφία έδειξε τα «πλαστικά σωματικά προσόντα» μιας και «κάρφωσε» την ιδιότητα που είχαν αυτές οι γυναικείες κούκλες. Δεν ξέρουμε αν αυτό θεωρήθηκε σεξισμός – στα – γήπεδα, αλλά εκείνοι που είχαν την ιδέα ζήτησαν συγγνώμη…

Η λεπτομέρεια: ακόμα και οι κούκλες φορούν μάσκες… Όχι επειδή είναι μολυσματικές (υποθέτουμε…) αλλά για χάρη της εικόνας της υγιεινομικής πειθαρχίας.

Παράνοια; Εντελώς! Ίσως οι παραδοσιακές κούκλες που χρησιμοποιούνται στα μαγαζιά ρούχων να έχουν μέλλον – μέχρι να βρεθεί κάποια καλύτερη τεχνολογία εικονικής παρουσίας στα μαζικά γεγονότα. (Κάποια avatar, κάτι τέλος πάντων).

Έγινε μόδα (βλακώδης όπως όλες και πολύ πιο επικίνδυνη από κάθε άλλη) στη διάρκεια των covid-19 πραξικοπημάτων και των απαγορεύσεων οι κατ’ οίκον αιχμάλωτοι να μηρυκάζουν την «σοφία» που τους τάιζαν οι δημαγωγοί, επαναλαμβάνοντας με απελπισμένη προσμονή ότι η ζωή μας μετά θα αλλάξει… Ανάθεμα κι αν είχαν έστω και την ελάχιστη ιδέα για αυτές τις αλλαγές (εντός ή εκτός εισαγωγικών).

Ναι, σας (μας) αλλάζουν τα φώτα! Τρεκλίζουν λίγο εδώ κι εκεί μερικές «αλλαγές», αλλά προχωράνε…

To 92’…

Τετάρτη 20 Δεκέμβρη. Για άλλους σημαίνει «λήξη του ματς», για άλλους σημαίνει Ζωή ή Θάνατο. Όσοι / όσες απ’ την πρώτη κατηγορία μίλησαν και είπαν για κάποιους απ’ τη δεύτερη, οφείλουν πολύ περισσότερα απ’ το να περιμένουν το ιστορικό «σφύριγμα του διαιτητή» των αφεντικών του πλανήτη (κι αυτής εδώ της κωλοχώρας…)

Απ’ τους fentagin ως την θύρα 13, κι όσο μακρυά πηγαίνει, υπάρχει ένας ανοικτός λογαριασμός που φωνάζει και αιμορραγεί ξανά: FREE PALESTINE!

Μην περιμένει κανείς όρθιος στην εξέδρα: οι καιροί είναι σκληροί, οι καιροί είναι για τους τίμιους.

Τα μπικικίνια, τα φράγκα, τα λεφτά

Σάββατο 29 Απρίλη. Όπως είναι γνωστό (;) η εξαγορά της θυγατρικής της αγροτικής τράπεζας καπνοβιομηχανίας “σεκαπ” απ’ τον κύριο Ιβάν (Σαββίδη) ήταν εθνική αποστολή. Με τον τρόπο τους τέτοιες «εθνικές αποστολές» έχουν κάτι το εξωτικό: κάποιος εμφανίζεται με αρκετά λεφτά για να κάνει μια «εθνική ευεργεσία», χωρίς φυσικά να μαθαίνεται ποτέ τι πήρε σαν αντάλλαγμα από εκείνους που τον παρακάλεσαν να «κάνει τον κόπο».

Τον κορόιδεψε η τότε ελληνική κυβέρνηση (πρασινόμαυρη) τον κυρ Ιβάν; Όχι; Αυτό θα έπρεπε να το λύσει ο ίδιος, δικαστικά αν ήταν απαραίτητο… Το σίγουρο είναι ότι μέχρι πρόσφατα τέτοιου είδους αγορές γίνονται «μετά των βαρών» τους. Αν, για παράδειγμα, ένα ακίνητο είναι προσημειωμένο, η πώληση / αγορά του δεν παραγράφει την προσημείωση.

Η σεκαπ έκανε λαθρεμπόριο τσιγάρων… (πριν την αγοράσει ο κυρ Ιβάν, εκτός αν δεν σταμάτησε…) Εκκρεμούσε ένα πρόστιμο αφού έχει πιαστεί στα πράσα: ένα τσιγαράδικο είχε δεθεί στα ανοικτά της Εύβοιας φορτωμένο με πακέτα που προορίζονταν για εξαγωγή (στην αίγυπτο) αλλά θα έπεφταν, μετά από μια σύντομη βόλτα στη θάλασσα, στην ελληνική «μαύρη αγορά» (επί τη ευκαιρία: είναι πασίγνωστο στον πλανήτη ότι το λαθρεμπόριο των τσιγάρων το οργανώνουν οι ίδιες οι καπνοβιομηχανίες…). Τα πακέτα ήταν της σεκαπ…

Αυτό το πρόστιμο δεν αποτελεί «βάρος» της επιχείρησης όταν εξαγοράστηκε; Αποτελεί! Αποτελούσε… όχι πια… Η φαιορόζ κυβέρνηση νομοθέτησε την διαγραφή της υποχρέωσης πληρωμής του προστίμου απ’ τον τωρινό ιδιοκτήτη της. Τον κυρ Ιβάν…

Τέτοιο «κεντρικό πολιτικό ενδιαφέρον» για τα 38 μύρια και για έναν «επενδυτή» που φαίνεται (φαίνεται…) ότι μπαίνει σε τροχιά Λαυρεντιάδη (για να μην ξεχνιόμαστε…) κάτι δείχνει, έτσι δεν είναι;

(Μην πει κανείς ότι δείχνει μόνο κουκιά…)

Οι άνθρωποι της εξουσίας

Σάββατο 29 Απρίλη. Να θυμήσουμε (στη χώρα των λωτοφάγων) ότι ο κυρ Ιβάν ήταν εκείνος ο ενδιαφέρομενος για άδεια τηλεόρασης που, αμέσως μετά το τέλος εκείνου του “διαγωνισμού” (άλλο ξεχασμένο…), είχε δηλώσει ξανά και ξανά ότι “κτύπαγε τις τιμές” στον πλειστηριασμό, για να ανέβουν, και … να βγάλει περισσότερα λεφτά η κυβέρνηση…. Ήταν, δηλαδή, λαγός· και το δήλωσε δημόσια και με υπερηφάνεια.

Ύστερα, όταν ο “μπροστινός” μεσαιο-εργολάβος βγήκε απ’ την 4άδα των νικητών, η χήρα άδεια πήγε στον κυρ Ιβάν. Που σύμφωνα με τα λεγόμενά του δεν ήθελε κανάλι, ήθελε απλά να βοηθήσει την φαιορόζ κυβέρνηση… Ο οποίος, παρόλα αυτά, πλήρωσε την πρώτη δόση… (Και μετά όλα ξεχάστηκαν).

Δεν είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι ο κυρ Ιβάν έχει πάρει κάποιου είδους “προαγωγή”… Αλλά τέτοιες “προαγωγές” γίνονται αφού πρώτα οι “κατάλληλοι άνθρωποι πλαισιώσουν” εκείνον που φαίνεται.

Συνεπώς, το φαιορόζ δώρο των 38 μυρίων είναι απλά ένας ακόμα κρίκος στην μακριά, “αιώνια” συνέχεια του ελληνικού κράτους / παρακράτους. Απ’ αυτή την άποψη μπορούμε να ησυχάσουμε: business as usual.