Μπαχρέιν

Σάββατο 9 Φλεβάρη. Μετά από 8 χρόνια εξέγερσης και, στην πράξη, παράνομων διαδηλώσεων, αυτό που ονομάστηκε «αραβική άνοιξη» στο μπαχρέιν εξελίσσεται σε ένοπλο αντάρτικο. Για την ακρίβεια ήταν ο Murtada al-Sanadi σαν εκπρόσωπος που έκανε την σχετική ανακοίνωση, διευκρινίζοντας ότι οι διαδηλώσεις και η πολιτική ανυπακοή θα συνεχίσουν.

Το μπαχρέιν έχει την σημασία του. Ένα νησί δυτικά του κατάρ, πρώην αγγλική αποικία (ως το 1971), με κατά πλειοψηφία σιιτικό πληθυσμό, ζει υπό την δικτατορική «συνταγματική μοναρχία» του σουνίτη βασιλιά Hamad bin Isa al Khalifa. Που έχει τον γυιό του Salman bin Hamad σαν τον δικό του «τοξικό» διάδοχο.

Είναι λογικό ότι η εξέγερση της σιιτικής πλειονότητας ήταν υπό την διακριτική υποστηρίξη της Τεχεράνης. Είναι λογικό ότι και για το πέρασμα στον ένοπλο αγώνα ισχύει κάτι ανάλογο. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Το παλάτι του μπαχρέιν στηρίζεται απ’ το Ριάντ. Και ο Murtada al-Sanadi στην μέσω συνέντευξης ανακοίνωσή του άφησε να εννοηθεί ότι «αν χρειαστεί» η ένοπλη αντίσταση θα στραφεί και κατά του Ριάντ· θεωρώντας το (όχι αυθαίρετα) σαν «μισοκατοχική δύναμη». (Σαουδαραβικός στρατός ήταν που κατέστειλε, σε πρώτη φάση, την εξέγερση στη Manama την άνοιξη του 2011).

Κι εδώ αρχίζουν τα ακόμα πιο σοβαρά. Το 20% του σαουδαραβικού πληθυσμού είναι σιίτες (περίπου 4 μύρια) και ζουν υπό σκληρή καταπίεση έως καταστολή στα ανατολικά του κράτους, κυρίως στην Qatif και στην al Ahsa. Μια (ακόμα) εξέγερσή τους είναι δικαιολογημένη και αναμενόμενη εδώ και καιρό. Αν ο al-Sanadi υπονοεί ότι αυτή θα είναι ένοπλη και αυτό συμβεί, δεν θα πρέπει να ξαφνιαστεί κανείς: ο συνδυασμός της συστηματικής καταστολής του Ριάντ με τις περιφερειακές αναμετρήσεις στην περιοχή είναι λογικό να οδηγήσει σε μια τέτοια εξέλιξη…

Αν τους επόμενους μήνες ή σ’ όλη την χρονιά το μπαχρέιν «γίνει είδηση» (διεθνώς) ας το ξέρετε: το βασίλειο του Ριάντ συνεχίζει να τρίζει.

Με ό,τι σημαίνει αυτό.

Παρασκευές για την Παλαιστίνη

Την Παρασκευή 25 Γενάρη, στο ΕΜΠ, στις 7.30 μμ, το συμβούλιο για την εργατική αυτονομία «ανοίγει το οπτικό πεδίο» γύρω απ’ την παλαιστινιακή αντίσταση. Με μια αναφορά / υπενθύμιση των αραβικών εξεγέρσεων / επαναστάσεων το 2011.

Αλλά και την ελληνική ιμπεριαλιστική απάντηση σ’ αυτές: την συμμαχία με την χούντα του Καΐρου…

Η μέση Ανατολή γεμάτη “ειρηνοποιούς”…

Πέμπτη 27 Δεκέμβρη. Σίγουρα δεν έχετε διαβάσει οτιδήποτε που να συσχετίζει την «ειρηνοποιό» διάθεση του ψόφιου κουναβιού με το «κύμα φιλίας» προς το καθεστώς Άσαντ που έχει σηκωθεί απ’ όλους τους άραβες καθεστωτικούς, οι οποίοι μέχρι πριν όχι πολύ καιρό έλεγαν ότι είναι ένα κάθαρμα (είναι!) που πρέπει να του κοπεί το κεφάλι (με ηλεκτρικό πριόνι…)… Ε;

Κι όμως! Το ένα μετά το άλλο διάφορα αραβικά καθεστώτα, σειχάτα, εμιράτα, χούντες, κλπ, έχουν ξεκινήσει την «αποκατάσταση των σχέσεών τους» με τον διάβολο Άσαντ. Το συριακό καθεστώς θα κληθεί στην επόμενη σύνοδο των αραβικών κρατών (απ’ όπου είχε πεταχτεί με τις κλωτσιές πριν 7 χρόνια), ενώ όλοι αυτοί οι χρυσοντυμένοι ποντικοί της ευρύτερης περιοχής έχουν αρχίσει τα βήματα για το ξανα-άνοιγμα των πρεσβειών τους στη Δαμασκό. Το κόλπο διάλυσης της συρίας έληξε, και όλοι προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα… Άλλος πιο γρήγορα κι άλλος πιο αργά.

Ο μόνος που φαίνεται «αδικημένος» είναι το ισραηλινό καθεστώς… «Φαίνεται»… Είναι; Αν, για παράδειγμα, μετά την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ σαν πρωτευούσας του, το ψόφιο κουνάβι του αναγνωρίσει τους επόμενους μήνες και τα (κατεχόμενα απ’ το 1967 συριακά) «υψώματα του Γκολάν» σαν δικό του έδαφος, θα εξακολουθεί να νοιώθει «αδικημένο»; Για όνομα του μεγαλοδύναμου: όχι!!! (Αυτό θα είναι, άλλωστε, προκαταβολή άλλων αναγνωρίσεων…)

Προσοχή: δεν θα στραβώσει η Δαμασκός που η Ουάσιγκτον κάνει δώρο στο Τελ Αβίβ συριακό έδαφος; Φυσικά!!! Προέχει όμως ο ρεαλισμός: για να πάρει το συριακό καθεστώς τα εδάφη του («υψώματα του Γκολάν») θα πρέπει να νικήσει κατά κράτος το ισραηλινό. Υπάρχει τέτοια περίπτωση σε μια ένας-μ’-έναν αναμέτρηση; Όχι, ούτε γι’ αστείο! (Σ’ έναν all out παγκόσμιο πόλεμο ίσως – αλλά ποιος ζει ποιος πεθαίνει σ’ αυτόν…)

Οπότε: η Ουάσιγκτον λέει «στο Τελ Αβίβ πάρτε τα», παραβιάζει άλλη μια φορά δεκάδες αποφάσεις του οηε (αλλά ποιος τον …. τον οηε;), η Δαμασκός θυμώνει, η Μόσχα την συμβουλεύει «αυτοσυγκράτηση, πρώτα η ανασυγκρότηση…», το ίδιο και η Τεχεράνη… Κι έτσι η εδαφική / πολιτική πραγματικότητα παραμένει μεν θολή κι αμφισβητούμενη, αλλά …

… Αλλά ποιος δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει η φράση «μεταβατική περίοδος»; Ποιος δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει «αύξηση εκκρεμοτήτων» στον ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό;

Μέση ανατολή

Τετάρτη 15 Νοέμβρη. Μετά την διήμερη επίσκεψή του στο ρωσικό Sochi και τις κουβέντες με τον Πούτιν ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν (ανάμεσα σε άλλα είπε ότι σχεδόν έχει κλείσει η αγορά των s-400…) κατηφόρισε προς την αραβική χερσόνησο.

Αραβική χερσόνησο; Δηλαδή; Μην ανησυχείτε. Οργανώνει την αραβική φράξια κατά του τοξικού πρίγκηπα του Ριάντ και των συμμάχων του. Προορισμός του είναι το Κουβέιτ (που κρατάει σταθερά αποστάσεις απ’ την σαουδική αραβία και τους κολαούζους της) και η Ντόχα, του κατάρ.

Έχουμε, λοιπόν, σ’ αυτή τη φάση: Απ’ την μια μεριά σαουδική αραβία, εμιράτα και μπαχρέιν, και απ’ την άλλη κατάρ και (κάπως…) κουβέιτ. Απ’ την μια μεριά Τελ Αβίβ και Ουάσιγκτον, απ’ την άλλη Τεχεράνη, Άγκυρα, Δαμασκό, Βαγδάτη, Μόσχα· και διακριτικά Πεκίνο.

Όχι, δεν θα ξεκινήσει η «καθαρή» φάση του 4ου παγκόσμιου στις άμμους της μέσης Ανατολής. Μην έχετε όμως αμφιβολία, ακόμα κι αν δεν μαθαίνουμε τίποτα: καθώς ο τοξικός πρίγκηπας προσπαθεί να τσιμεντώσει τους αντιπάλους του και, μαζί τους, τα θεμέλια του θρόνου του, πολλοί, και από διάφορες μεριές, σκάβουν αθόρυβα στοές κάτω απ’ το παλάτι του…

(Στις 7 και στις 8 Δεκέμβρη, με τα ως τώρα δεδομένα, ο Ερντογάν αναμένεται στην Αθήνα. Υποθέτουμε ότι ο εξοχότατος ψόφιος κοριός, ο ογκόλιθος Nick the greek the only original, και ο ψεκασμένος θα τον βάλουν στη θέση του, επιδεικνύοντας τους μυς τους ο καθένας, μπράτσα, κοιλιακούς, ό,τι έχουν τέλος πάντων, που γράφουν επάνω με ανεξίτηλο μελάνι: “όαση σταθερότητας – και καμήλες χλαπακιάζουμε”…)

(φωτογραφία: χαλαρουίτα…)

Η “κεντρική διοίκηση” σκέφτεται φωναχτά

Παρασκευή 31 Μάρτη.Πιστεύω ότι το ιράν δρά σ’ αυτό που αποκαλώ γκρίζα ζώνη, που είναι μια περιοχή μεταξύ του συνηθισμένου ανταγωνισμού μεταξύ κρατών και λίγο πριν την ανοικτή σύγκρουση… Πρέπει να εξετάσουμε τις δυνατότητές μας να σταματήσουμε τις δραστηριότητες του ιράν με στρατιωτικά ή άλλα μέσα…

Όταν αυτά λέγονται από τον στρατηγό Joseph Votel, επικεφαλής της «κεντρικής διοίκησης» (centcom) του αμερικανικού Πενταγώνου (αφορά όλη τη μέση Ανατολή ως την κεντρική ασία, και την βόρεια αφρική – είναι η ζώνη στρατοαστυνόμευσης που περιλαμβάνει όλους τους μεγάλους επίσημους πολέμους της Ουάσιγκτον απ’ το 2001 και μετά, στο αφγανιστάν, στο ιράκ, στη συρία…) τότε μπορεί να έχει ένα βάρος.

Τι βάρος όμως; Ο Votel έχει υπό την διοίκησή του 80.000 πεζοναύτες, με όλα τα απαραίτητα. Ωστόσο το σημαντικότερο όπλο του δεν είναι αυτοί. Είναι οι συμμαχίες της Ουάσιγκτον με μιλιταριστικά (Τελ Αβίβ, τμήμα της Ισλαμαμπάντ) έως ανοικτά φασιστικά (Ριάντ and friends) καθεστώτα στην ζώνη ευθύνης της centcom.

Τι σημαίνει αυτό; Μια άμεση “χρήση στρατιωτικών μέσων” απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον κατά της Τεχεράνης θα γινόταν εύκολα αντιληπτή απ’ τις προετοιμασίες της. Αντίθετα, η προβοκατόρικη δράση συμμάχων, με τον αμερικανικό στρατό σαν back up, θα μπορούσε να γίνει περισσότερο αιφνιδιαστικά και χωρίς να εμπλακούν αμέσως οι 80.000 αμερικάνοι πεζοναύτες και τα απαραίτητά τους. Προβοκατόρικος αιφνιδιασμός υπό την σκέπη των αμερικανικών διαγνώσεων (το ιρανικό καθεστώς προετοιμάζεται από καιρό πάντως…).

Συνεπώς οι δηλώσεις του αρχικαραβανά θα μπορούσαν να είναι ένα ακόμα κλείσιμο του ματιού σε τέτοιους, πρόθυμους, συμμάχους. Κοντός ψαλμός…

(Υ.Γ. 1: Άλλος ένας ασήμαντος σύμμαχος: το ελεγχόμενο απ’ το Ριάντ, με συστηματικά καταπιεζόμενη σιϊτική μειονότητα που δεν το βάζει κάτω, υπό την προστασία της Τεχεράνης: το μπαχρέιν. Στο μπαχρέιν λοιπόν, που ως τώρα ήταν αποκλεισμένο λόγω “παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, το υποτιθέμενο “περιστέρι” της ψοφιοκουναβικής διοίκησης υπ.εξ. Rex Tillerson, θα πουλήσει f-16, ραντάρ, πυραύλους αέρος – αέρος και αέρος – εδάφους, κλπ, αξίας 2,7 δισεκατομυρίων δολαρίων. Δουλειά για τους αμερικάνους εργάτες – κέρδη για τα αφεντικά τους.

Το ενδιαφέρον είναι πως όπως ισχύει με όλες τις χούντες της αραβικής χερσονήσου έτσι και το μπαχρέιν ΔΕΝ έχει δικό του στρατό. Δουλεύει με μισθοφόρους, κυρίως από την ασία αλλά και από οπουδήποτε αλλού. Συνεπώς τέτοιες πωλήσεις δεν είναι τίποτα άλλο από έμμεση απόβαση του αμερικανικού στρατού και διάφορων ιδιωτικών εταιρειών πολέμου, αγορασμένη απ’ τους σεΐχηδες· επιπλέον της άμεσης.

Υ.Γ.2: Μιας και η Ουάσιγκτον ετοιμάζεται για καινούργια πατιρντί στην μέση Ανατολή δεν συσκευάζει κατάλληλα και τους έλληνες φίλους της; Υπάρχει τίποτα πιο εκρηκτικό απ’ τους έλληνες υπ.αμ. και υπ.εξ.; Αυτοί δεν είναι απλοί υπουργοί. Είναι όπλα μαζικής καταστροφής! Μην πάνε χαμένοι…)