Δύσκολοι καιροί…

Πέμπτη 5 Δεκέμβρη. Υπάρχει κάποιο «εσωτερικό σχίσμα» τακτικής (ή και στρατηγικής) στο εσωτερικό του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου σχετικά με την «αντιμετώπιση του αιώνιου εχθρού»; Υπάρχει κάποια τάση ρεαλιστών και κάποια άλλη hard «εθνικοφρόνων»; Η «διαρροή» απ’ το υπουργείο άμυνας που ανακλήθηκε δυο ώρες μετά, καθώς και διάφορες δημαγωγικές εθνοπολεμικές κορώνες και «πεσίματα» στον σύμβουλο του ρημαδοΚούλη, αφήνουν το ερώτημα να αιωρείται…

Εν τω μεταξύ να αυτούσιο το χθεσινό ρεπορτάζ ενός νοτιοκυπριακού μήντιου («πολίτης») για τις απόψεις της Άγκυρας επί του θέματος «αοζ στην ανατολική Μεσόγειο», όπως έχουν ήδη χαρτογραφηθεί (χθεσινή αναφορά «αυτή είναι η εθνική απειλή»;)

Στα ελληνικά νησιά και στο δυτικό μέτωπο της Κύπρου δεν πρέπει να δοθεί υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ παρά μόνο χωρικά ύδατα υποστηρίζει πηγή του τουρκικού ΥΠΕΞ, λέγοντας ότι με βάση το διεθνές δίκαιο βασικός όρος είναι η αρχή της ίσης κατανομής και όχι της ίσης απόστασης.

Υποστηρίζει ακόμη ότι με βάση αυτή την αρχή, συγκρίνοντας τα νησιά με το ηπειρωτικό έδαφος άλλων χωρών μπορεί να τους δοθεί λιγότερη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Υποστηρίζει ότι μπορεί να ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως το μέγεθος, το μήκος της πρόσοψής και η θέση των νησιών και πόσο μακριά είναι από το ηπειρωτικό έδαφος.

Συγκεκριμένα, πηγές του τουρκικού ΥΠΕΞ ανέφεραν στο Ανατολού ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έκανε τις συμφωνίες της για οριοθέτησης της θαλάσσιας δικαιοδοσίας με τις άλλες χώρες (Αίγυπτο, Λίβανο και Ισραήλ) στη βάση της αρχής της ίσης απόστασης θεωρώντας την Κύπρο ‘ηπειρωτικό έδαφος’. Μάλιστα η ίδια πηγή υποστηρίζει ότι δεν είναι όρος η αρχή της ίσης απόστασης για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.

Αναφέρει ακόμη ότι ο βασικός όρος στο διεθνές δίκαιο και τη Σύμβαση των ΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας είναι η αρχή της ‘ίσης κατανομής’. “Με βάση αυτή την αρχή, συγκρίνοντας τα νησιά με το ηπειρωτικό έδαφος μπορεί να τους δοθεί λιγότερη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Και μάλιστα τα νησιά μπορεί να περικυκλωθούν εντελώς. Σε αυτό το σημείο μπορεί να ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως το μέγεθος, το μήκος της πρόσοψής και η θέση των νησιών και πόσο μακριά είναι από το ηπειρωτικό έδαφος”, αναφέρει η ίδια πηγή.

Οι ίδιες πηγές του τουρκικού ΥΠΕΞ αναφέρουν στο Ανατολού ότι για την υπογραφή της συμφωνίας της Τουρκίας με την Λιβύη για τις οριοθέτηση των θαλάσσιων αρμοδιοτήτων προβλήθηκε η αρχή της ίσης κατανομής. Σχετικά με τον χάρτη που δημοσιοποίησε χθες ο αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Ναυτιλίας και Αεροπορίας του τουρκικού ΥΠΕΞ, η ίδια πηγή αναφέρει ότι σε αυτόν ορίζεται ότι η  περιοχή δεν πρέπει να δοθεί στα ελληνικά νησιά και στο δυτικό μέτωπο της Κύπρου άλλη περιοχή θαλάσσιας αρμοδιότητας πέραν των χωρικών τους υδάτων.

Σύμφωνα με το Ανατολού, με την συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης μπορεί να μην λύνονται εντελώς όλες οι διαμάχες αλλά η Τουρκία έχει ένα σημαντικό κέρδος από την άποψη της στήριξης των δικών της νομικών και πολιτικών επιχειρημάτων.

Θα έλεγε κανείς ότι δεν τρέχει αίμα απ’ τα στόματα των «μογγόλων» (τούρκων), αλλά ότι έχουν κάποια εύλογα και όχι ασυνήθιστα νομικά επιχειρήματα που μπορεί να ισχύουν στην ανατολική Μεσόγειο μπορεί και όχι, ωστόσο υπόκεινται στην τελική κρίση κάποιων διεθνών «ειδικών» της «διεθνούς νομιμότητας» πάντα. Αν και για όσο θα υπάρχει τέτοια…

Αλλά αυτό είναι ενδιάμεσο, «διαδικαστικό». Το σημαντικότερο είναι πως αν όχι κάτι άλλο, το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο (συμπεριλαμβανόμενης και της νοτιοκυπριακής απόφυσής του) έχει να απαντήσει στο εξής απλό ερώτημα: Αν τα οποιαδήποτε κοιτάσματα βρεθούν οπουδήποτε σε «οριστικοποιημένης ιδιοκτησίας» βυθούς σε 10 χρόνια, θα είναι άχρηστα. Γιατί μέχρι να βρεθούν, να μετρηθούν και να αξιοποιηθούν (καπιταλιστικά πάντα) η παγκόσμια αγορά θα έχει τόσο πολύ φυσικό αέριο και τόσες ακόμα εναλλακτικές τεχνολογίες παραγωγής ενέργειας (do you know cold fusion…ε;;;; ) ώστε δεν θα υπάρχει «εμπορικό ενδιαφέρον». Αν δεν χωρίσει τώρα (το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο), το συντομότερο, ήρεμα και πολιτισμένα τα θαλάσσια οικοπεδάκια με τους γειτονές του, μπας και βρει έγκαιρα κανά φράγκο θαμένο στον πάτο της θάλασσας, θα μείνει με την «εθνική κάβλα» στο χέρι…

(Επειδή, το ξέρουμε, υπάρχουν άπειροι βλάκες: η άποψη της ασταμάτητης μηχανής είναι punk: οι θάλασσες ανήκουν στα ψάρια τους… Ή, για όσους το βρίσκουν ρομαντικό αυτό, είναι «τύπου Σκουριές»: να πάνε να γ…θούν τα κοιτάσματα και οι επιχειρηματίες τους!).

(φωτογραφία: Αποκλείεται! Αυτός με τα γυαλιά αριστερά, ο ρημαδο(Γουαϊ)δοΝικόλας, χαραμίζεται! Είναι γεννημένος για μεγάλα πράγματα!!!)

Ανατριχίλες στην Αθήνα 1

Πέμπτη 5 Δεκέμβρη. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να παραδεχτεί οποιοδήποτε σετ αφεντικών (και όχι μόνο τα ελληνικά) ότι δεν ξέρει πως να διαχειριστεί τις συνέπειες στην καπιταλιστική ιστορία (και όχι μόνο στην καπιταλιστική ιστορία της ευρώπης και της «δύσης» αλλά και πολύ πιο πίσω) αυτού του μοναδικού φαινομένου: την επέλαση μιας ασιατικής υπερδύναμης και των συμμάχων της· και το σμπαράλιασμα που φέρνει στις επί τουλάχιστον 5 αιώνες δυτικοκρατούμενες (παγκόσμιες) ισορροπίες ή/και ανισορροπίες.

Υπάρχει όμως και ένας λόγος για το ανάποδο, για να βρυχάται το ελληνικό ποντίκι (το είπαν οι καλαματιανοί έλληνες: έχουμε ουρά!) παριστάνοντας το λιοντάρι, όταν όλα τα υπόλοιπα (δυτικά) λιοντάρια μαζί βρίσκονται σε περιδίνηση – που δεν κρύβεται. Και ο λόγος αυτός ονομάζεται «εθνική ιδεολογία».

Το motto του «αιώνιου εχθρού» (της τουρκίας) που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (δηλαδή: με την έγκριση και την βοήθεια των «δυτικών» συμμάχων») θα γονατίσει απ’ τον θαραλλέο «έλληνα γίγαντα» ανάγεται, πρακτικά, στο σύνολο της ιστορίας του νέου ελληνικού κράτους. Περιοριζόμενοι στα highlights του 20ου αιώνα, το 1920 και το 1921 αυτό ήταν που παιζόταν· μέχρι που βούλιαξε στον Σαγγάριο. Ωστόσο, παρά την «καταστροφή», η πεποίθηση περί (μελλοντικής) υποστηρίξης απ’ τους «δυτικούς συμμάχους» μπορούσε να εξακολουθήσει στο βαθμό που αυτοί ήταν οι μόνες «παγκόσμιες δυνάμεις».

Ακόμα και στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990, πολύ πρόσφατα δήλαδή, όταν κολοσσοί του ελληνικού ιμπεριαλισμού σαν τον υπουργό πολέμου Αρσένη προωθούσαν το «ενιαίο αμυντικό δόγμα Έβρος – Κύπρος» και άλλοι κολοσσοί της «αριστερής διανόησης» σαν τον Σημίτη (πριν γίνει πρωθυπουργός) ξέθαβαν την «ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» (!!!), και πάλι η «δύση» θεωρούνταν η αποκλειστικά ικανή προέλευση και καθοδήγηση των ιμπεριαλισμών πάνω στο σώμα του πλανήτη. Και μέσα σ’ αυτόν τον καταμερισμό, για τον ελληνικό ιμπεριαλισμό (απέναντι στον τουρκικό), το μόνο άξιο λόγου ζήτημα ήταν «παίγνιο μηδενικού αθροίσματος», όπως απ’ την δημιουργία του ελληνικού κράτους και μετά: αν στηρίξουν εμάς δεν θα στηρίξουν αυτούς και θα κερδίσουμε· αν στηρίξουν αυτούς θα πρέπει να μαζευτούμε, για να μην χάσουμε… Άρα; Τι πρέπει να κάνουμε; Να κερδίζουμε την εύνοιά τους επειδή γεωπολιτικά είμαστε πολύτιμοι…

Τώρα, οι γεωπολιτικο-προσοδικά αναθρεμμένοι επί γενιές «ειδικοί» και «δημαγωγοί» του ντόπιου ιμπεριαλισμού, μιλιταρισμού και των αφεντικών του, τραυλίζουν προσπαθώντας να εξηγήσουν / καταγγείλουν την «αυθάδεια» αυτού του «αιώνιου εχθρού». Αφού δεν έχει σταθερούς δυτικούς συμμάχους από πού ως πού βγάζει αυτό το «θράσος»; αναρωτιούνται μάλλον κρυφά… Βρίσκουν, βέβαια, σαν εξήγηση την συμμαχία της Άγκυρας με την Μόσχα – αλλά αυτή η εξήγηση δεν τους κάνει (γι’ αυτό και πάντα την περιγράφουν σαν «ετοιμόρροπη»!). Δεν τους κάνει επειδή υπάρχει πάντα μια «λαϊκή» φλέβα φιλορωσισμού (το αόρατο «ρωσικό κόμμα» άλλων εποχών…) και μικροαστικής ελπίδας για το «ξανθό γένος» (απ’ τα Ορλωφικά κρατάει αυτό!…)

Όλα αυτά τα εθνικά σκατά πολυτελείας αδυνατούν να καταλάβουν ότι έχει μετατοπιστεί (και μάλιστα ριζικά) ο άξονας περιστροφής των παγκόσμιων καπιταλιστικών διαδικασιών!! Ότι η άλλοτε «περιθωριακή» ανατολή έχει γίνει ήδη το κέντρο του παγκόσμιου καπιταλισμού σχεδόν από κάθε άποψη που έχει και θα έχει σημασία στον 21ο αιώνα! Κι αφού δεν μπορούν να το «πιάσουν» αυτό, τραυλίζουν όταν βρίσκονται μπροστά στις συνέπειές του. Όπως, για παράδειγμα, ότι η Άγκυρα σαν κράτος και κεφάλαιο αναφέρεται πια σ’ αυτήν την καπιταλιστική ανατολή, που δεν είναι μόνο (ή δεν είναι τόσο) η Μόσχα, αλλά είναι το Πεκίνο, η Τεχεράνη, η Ισλαμαμπάντ, η Κουάλα Λαμπούρ, το Ανόι…

Γιατί αναφέρεται η Άγκυρα σ’ αυτήν την ανατολή και αντιμετωπίζει την «δύση» όχι απορριπτικά αλλά περιπαικτικά; Μα επειδή μεγάλο, τεράστιο μέρος των κοινωνιών αυτής της ανατολής είναι μουσουλμάνοι κι όχι χριστιανοί. Άρα ο τουρκικός καπιταλισμός και το τουρκικό κράτος, τα πλέον «δυτικά» στον μουσουλμανικό κόσμο, έχουν στρατηγικά πλεονεκτήματα προς την ανατολή. Και οι χριστιανοί έλληνες αδυνατούν να καταλάβουν γρι!

Ούτε, βέβαια, μπορούν να καταλάβουν και να αποδεχτούν το γεγονός ότι η Τεχεράνη, η Ισλαμαμπάντ και η Άγκυρα, με όλες τις μικρότερες ή μεγαλύτερες δόσεις «δυτικισμού» που έχουν ενσωματώσει ιστορικά, είναι στρατηγικής, στρατηγικότατης σημασίας «εταίροι» όχι μόνο για την Μόσχα… αλλά και για αυτό το κύμα που δεν μπορεί να το σταματήσει κανείς (εκτός αν επιχειρήσει την total καταστροφή του πλανήτη): το ασιατικό / κινεζικό…

Ανατριχίλες στην Αθήνα 2

Πέμπτη 5 Δεκέμβρη. Όταν, για παράδειγμα, οι πολύ καινούργιοι ισλαμοδημοκράτες στην εξουσία είπαν ένα ωμό «όχι» στην απαίτηση της Ουάσιγκτον να της επιτρέψουν να μπουκάρουν στο ιράκ και απ’ τον βορρά, οι δήθεν «αντι-ιμπεριαλιστές» στο ελλαδιστάν έβγαλαν τον σκασμό! Ήταν 2003 και τα ξεπερασμένα θεωρήματα που είχαν στα άδεια κεφάλια τους (ότι, δηλαδή, η Άγκυρα είναι το «αγαπημένο παιδί του νατο και των αμερικάνων») δεν μπορούσαν να εξηγήσουν το από πού ως πού οι ισλαμοδημοκράτες υπό τον Erdogan κάνουν τέτοιον τσαμπουκά στην παντοδύναμη Ουάσιγκτον. Δεκαέξι χρόνια μετά, εν έτει 2019, τα ίδια άδεια κεφάλια ξύνονται για το απο πού ως πού ο ίδιος Erdogan αγοράζει ρωσικούς S – 400 «γράφοντας» τις αμερικανικές απειλές. Η απάντηση είναι απλή, αλλά προσβάλει τις εθνικές μυθολογίες: το τουρκικό κράτος πολλαπλασιάζει την γεωπολιτική του αξία (και ήδη απ’ το 2003 οι διανοούμενοι και οι «ειδικοί» των ισλαμοδημοκρατών έβλεπαν τις τάσεις…) ακριβώς επειδή αρθρώνει τα συμφέροντά του με οργανικό τρόπο (και) με την ανατολή. Δεν είναι η ευκαιριακή παραχώρηση ενός λιμανιού ή ενός αεροδρομίου! Είναι ότι γίνεται γέφυρα· ή αιχμή, στην «καρδιά του παλιού κόσμου».

Όταν, πάλι, το ίδιο καθεστώς «έγραφε» κανονικότατα τις αμερικανικές κυρώσεις κατά της Τεχεράνης, τόσο πριν την συμφωνία 5 + 1 του 2015 όσο και μετά την αποχώρηση του ψοφιοκουναβιστάν απ’ αυτήν (τότε, πια, φωναχτά), οι ντόπιοι εθνικόφρονες σκατοκέφαλοι δεν αναρωτήθηκαν αυτό που κάνουν τώρα, μετά την συμφωνία Άγκυρας – Τρίπολης, δηλαδή «απο πού ως πού;» Νόμιζαν και νομίζουν οι ανόητοι ότι η Ουάσιγκτον θα παρατήσει την απείθαρχη Άγκυρα και θα αγκαλιάσει την γούτσου γούτσου βολική Αθήνα. Ήλπιζαν. Δεν πήραν χαμπάρι ποτέ αυτό: αν η Ουάσιγκτον (και, δευτερευόντως, το Λονδίνο και το Παρίσι) χάσει οριστικά την τουρκική επικράτεια προς όφελος της ανατολής (και της Μόσχας), η επόμενη «γραμμή άμυνας» απέναντι στην ανατολή ΔΕΝ θα είναι η ελληνική χερσόνησος. Θα είναι η ιταλική· το ελλαδιστάν θα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια buffer zone…

Ενώ, λοιπόν, το μεγαλύτερο μέρος του «δυτικού κόσμου» δείχνει να έχει πάθει ναυτία απ’ αυτές τις απροσδόκητες αλλαγές συσχετισμών, το ελλαδιστάν, που πάντα έκανε τους ιμπεριαλιστικούς υπολογισμούς του με βάση την παγκόσμια ισχύ αυτού του «δυτικού κόσμου» ή, έστω, μιας ισχυρής στη θάλασσα μερίδας του, δείχνει να έχει πάθει vertigo. Οι «ρεαλιστές» (υπάρχουν τέτοιοι) είναι ιδεολογικά υποτελείς, και θα ήταν αδύνατο να «περάσουν» στο μαζικά εθνικιστικό πόπολο, δεξιό κι αριστερό, έναν πραγματικό – συμβιβασμό – με – την – (παγκόσμια) πραγματικότητα· άρα έναν συμβιβασμό με την διεθνή αναβάθμιση της Άγκυρας, που δεν ειναι προσωρινή, δεν είναι ένα «κακό όνειρο»….

Αντίθετα οι εθνικόφρονες, που όταν ήταν το «κόμμα της δραχμής» δεν είχαν να προτείνουν τίποτα περισσότερο πρακτικά από δάκρυα, αίμα και άγρια νομισματική υποτίμηση της εργασίας, αλλά παρόλα αυτά ήταν εθνοπλειοψηφία (που αυτο-θεωρούνταν, μάλιστα, και «επαναστατική»…) έτσι και τώρα έχουν την ιδεολογική ηγεμονία. Δεν έχουν να προτείνουν κάτι απέναντι στην «τουρκική επιθετικότητα» (που επαναλαμβάνει μονότονα ο Περισσός· ανάθεμα στον «ιστορικό υλισμό» και των «πατριωτισμό» των γραφειοκρατών!!) εκτός απ’ την φαντασίωση ότι «θα τους βουλιάξουμε»…

Μαζί με το νατο; Χωρίς τον «κλινικά νεκρό»; Μαζί με την ε.ε.; Χωρίς τους «τύραννους» ευρωγραφειοκράτες; Μαζί με τον βασιλιά γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron; Χωρίς αυτόν που πυροβολεί τα κίτρινα γιλέκα; Ποιός ξέρει;

Δεν έχει σημασία… Θα τους βουλιάξουμε!!!

(φωτογραφία χθεσινή: Μπορεί να χάνουν το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους, αλλά μια δουλειά ξέρουν να την κάνουν: να τρώνε, να πίνουν, και να σκοτώνουν!!!)

Αυτή είναι η «εθνική απειλή»;

Τετάρτη 4 Δεκέμβρη. Η καθεστωτική «καθημερινή» αναδημοσίευσε χτες έναν επίσημο (τουρκικό) χάρτη, που δείχνει την οριοθέτηση εκείνου που η Άγκυρα εννοεί σαν δική της αοζ στην ανατολική Μεσόγειο… φωτογραφία επάνω. Ε, δεν είναι desperado και outlaw όπως επιμένει η δημαγωγία του βαθέος κράτους! (Είναι απορίας άξιο το τι μπορούν να καταλάβουν πλέον οι υποτελείς…).

Να και το «υπόμνημα» του τουρκικού χάρτη: Η γραμμή Α – Β – C είναι η ιδέα της Άγκυρας για την οριοθέτηση της αοζ της με εκείνη της κύπρου – αν, φυσικά, λυθεί το κυπριακό… Η γραμμή C – D – E είναι η προτεινόμενη οριοθέτηση της τουρκικής με την αοζ της αιγύπτου, σαφώς πιο γενναιόδωρη απ’ αυτή που προτείνει το ελλαδιστάν στη χούντα του Καΐρου. Το Καστελόριζο (που δεν φαίνεται στο χάρτη, λόγω κλίμακας) δεν έχει καμμία αοζ, ενώ η γραμμή Ρόδος – Κάρπαθος – Κάσος – ανατολική Κρήτη έχουν αοζ (μάλλον) ως τα χωρικά ύδατα (6 μίλια). Ο χάρτης είναι φτιαγμένος με βάση την θέση της Άγκυρας ότι αυτά τα νησιά δεν δικαιούνται αοζ.

Η μικρή γραμμή E – F είναι το σύνορο μεταξύ τουρκικής και λιβυκής αοζ· με βάση το «προσύμφωνο» Άγκυρας – Τρίπολης, που τόσα ελληνικά αίματα έχει ανάψει! Αυτό είναι όλο κι όλο: απ’ το σημείο E ως το σημείο F! (To E εμφανίζεται σαν αντικρυστό του σημείου κάτω αριστερά στον χάρτη, με τις 4 τελίτσες, που είναι η βόρεια άκρη του χερσαίου συνόρου αιγύπτου – λιβύης).

Προσέξτε όμως την θέση του σημείου F. Σύμφωνα με τις απόψεις τόσο της Άγκυρας όσο και της Τρίπολης, απ’ αυτό το σημείο θα ξεκινάει μια γραμμή παράλληλη με τις νότιες ακτές της Κρήτης, προς τα δυτικά, που θα είναι το όριο των αοζ πρώτα της αιγύπτου και μετά της λιβύης απ’ την μια μεριά και της ελλάδας απ’ την άλλη. Είναι σαφές απ’ την θέση του σημείου F, ότι το «προσύμφωνο» ΔΕΝ καταργεί τη (νότια) αοζ της Κρήτης, στο λιβυκό πέλαγος· ούτε όμως δέχεται την «μέση γραμμή». Δίνει σαφώς λιγότερο βυθό στην Κρήτη και σαφώς περισσότερο στη λιβύη – πράγμα που ούτε πρωτάκουστο είναι ούτε παράλογο… Με βάση «το διεθνές δίκαιο»…

Οποιοσδήποτε που δεν είναι φασίστας θα έλεγε ότι αυτός ο τουρκικός χάρτης, σαν αφετηρία μιας «έντιμης» διαπραγμάτευσης μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας (τιιιι;;;;), είναι η αφετηριακή θέση της πρώτης. Μια λογική αφετηριακή θέση, με δεδομένο ότι μιλάμε για κράτη, κρατικές επικράτειες, κλπ. Μια αφετηριακή θέση, τέλος, που θα μπορούσε να επιδέχεται «βελτιώσεις» για την Αθήνα σε σχέση με το εύρος της όποιας αοζ των νησιών Ρόδος, Κάρπαθος, Κάσος, ανατολική Κρήτη. Θα μπορούσε η γραμμή να μετακινηθεί κάπως προς νοτιοανατολικά, δίνοντας κανά μίλι παραπάνω στο ελλαδιστάν… Αλλά έτσι κι αλλιώς οι δίκαιοι αγώνες των ντόπιων θα εμποδίζαν τις εξορύξεις (αν βρίσκονταν κοιτάσματα) – κι αυτό είναι το σωστό!!! Τελικά «περί όνου σκιάς» ο εθνικός πυρετός…

Αλλά…. Όπως και οι προηγούμενοι και οι πιο προηγούμενοι, έτσι και οι τωρινοί ρημαδογκουβέρνοι είναι πολύ «σκληροί»… Ο χάρτης «είναι ανυπόστατος» δήλωσε ο ρημαδοΓουα(αϊ)δοΝικόλας – λες και οι χάρτες έχουν «υπόσταση» σαν τέτοιοι, έξω απ’ το υλικό που χρησιμοποιούν για να υπάρξουν σαν χάρτες… Είναι και «ανεδαφικός» είπε – σίγουρα, αφού αφορά θάλασσα! Τι άλλο; Ας ορίσει λοιπόν κι αυτός την ελληνική αοζ με την αοζ του Guaido!!!

Πώς θα μπορούν να πουλήσουν αντιτουρκική «εθνική ενότητα» στους υποτελείς αν παραδεχτούν ότι υπάρχει μια λογική βάση για διαπραγμάτευση με τον «αιώνιο εχθρό»; Πώς θα πείσουν τους υποτελείς να ξεπεράσουν την εθνικιστική / ιμπεριαλιστική μεγαλομανία ότι «όλα δικά μας είναι» που οι ίδιοι έχουν καλλιεργήσει, για καθόλου ασήμαντους λόγους;

Τι θα κάνει το κοπάδι και οι βοσκοί του αν δεν υπάρχουν «βάρβαροι»; Αυτοί είναι Η «λύση»!…

(φωτογραφία: Ο χάρτης κάτω είναι “υποστατικός” (;) και “εδαφικότατος” – σύμφωνα με τα εθνικά μούτρα σαν τον ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα…. Κυρίως είναι εθνικά χορταστικός! Πιάνεις έναν διαβήτη που στην κλίμακα του χάρτη τον ανοίγεις στα 200 μίλια, καρφώνεις το ένα σκέλος του στη Ρόδο ή στην Κάρπαθο, και χαράζεις ελληνική αοζ! Μετά πιάνεις το νότο, τραβάς μια “μέση γραμμή” με τις αφρικανικές ακτές, και επειδή είσαι “ωραίος σαν έλλην” λες στους αφρικανούς (αν είναι χουντικοί θα είναι οπωσδήποτε φίλοι σου) να πάνε και λίγο πιο κάτω, “να σου κάνουν την χάρη” όπως λέγεται, επειδή είσαι φίλος τους.

Έτσι, όμορφα κι ωραία, μαζί με τη Λευκωσία, μετατρέπεις την ανατολική Μεσόγειο σχεδόν σε ελληνική λίμνη… Πώς να μην σε εκνευρίζουν όσοι σε αμφισβητούν;)

Ο γυαλός δεν είναι στραβός

Τρίτη 3 Δεκέμβρη. … Οι τούρκοι μετράνε την αφετηρία της αοζ απ’ την ηπειρωτική στεριά. Υποστηρίζουν ότι τα νησιά δεν έχουν επήρρεια στις αοζ. Εμείς υποστηρίζουμε ότι έχουν πλήρη, σαν κανονική ξηρά. Αλλά αν πάμε στο διεθνές δικαστήριο ούτε αυτοί θα πάρουν αυτό που θέλουν, ούτε εμείς. Γιατί, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο για την θάλασσα, τα νησιά έχουν μεν επήρρεια, αλλά περιορισμένη· επήρρεια «ειδικών περιπτώσεων»…

Αυτά λέχθηκαν χτες σοβαρά και υπεύθυνα από δημοσιογράφους της απογευματινής ζώνης (18.00 – 20.00…) του καθεστωτικού real fm. Είναι αρκετά κοντά στην πραγματικότητα – τα είχατε διαβάσει ήδη εδώ χτες («Νεύρα…»). Αλλά είναι «έπεα πτερόεντα»…

Πόσο δύσκολο είναι να γίνει σαφής αυτή η πραγματικότητα; Το τουρκικό καθεστώς είναι καπιταλιστικότατο· και μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιούλη του 2016 έχει γίνει αυταρχικότερο – θεωρεί πως έτσι διαχειρίζεται αποτελεσματικά τους κινδύνους που αντιμετωπίζει….

Αλλά τον καυγά με τις αοζ δεν τον ξεκίνησε αυτό! Τον ξεκίνησε το ελλαδιστάν. Ακόμα κι αν το έκανε προπαγανδιστικά (στην πράξη η Αθήνα δεν έχει οριοθετήσει καμμία αοζ στην ανατολική Μεσόγειο, ούτε καν με τη νότια κύπρο – προφανώς επειδή κάποιοι στα επιτελεία καταλαβαίνουν ότι οι «εθνικά υπερήφανοι χάρτες» της ελληνικής και της ελληνοκυπριακής αοζ είναι φτηνές ονειρώξεις) το έκανε. Ακόμα κι αν η προσπάθειά του να βρει συνεταίρους σ’ αυτές τις ονειρώξεις απέτυχε, το έκανε: ξεκίνησε τον καυγά. Ελπίζοντας ότι θα νικήσει – με την βοήθεια του “ένοπλου θείου απ’ την αμερική”…

Η Άγκυρα απαντάει τώρα ανάλογα, και ένα κλικ παραπάνω: δεν έχει γίνει καμμία οριοθέτηση αοζ με την Τρίπολη, έχει υπογραφτεί μόνο ένα «προσύμφωνο» για το πως μπορεί να γίνει… Αλλά πάνω σ’ αυτό το «προσύμφωνο» μπορεί να δημοσιοποιεί τους δικούς της χάρτες: τουρκικές τερατολογίες εναντίον ελληνικών τερατολογιών…

Αντί να πουλάει (για εσωτερική και μόνο κατανάλωση) το ελληνικό βαθύ κράτος την άποψη ότι το Καστελόριζο, η Ρόδος, η Κάρπαθος, η Κάσος, ακόμα και η Κρήτη, έχουν αοζ … 200 ναυτικά μίλια, θα μπορούσε να έχει αναγνωρίσει το προφανές (και όντως συμβατό με το «διεθνές δίκαιο της θάλασσας»): ότι το Καστελόριζο δεν έχει καμμία αοζ (μόνο χωρικά ύδατα), ενώ τα υπόλοιπα έχουν μεν μια κάποια «ζώνη αποκλειστικής εκμετάλλευσης», αλλά σε καμμία περίπτωση «κανονική». Το πόση είναι αυτή μόνο με διαπραγματεύσεις με τους «γείτονες» θα μπορούσε να προσδιοριστεί· με μια προκαταρκτική συμφωνία πως αν υπάρξει διαφωνία η λύση θα βρεθεί από το διεθνές δικαστήριο.

Αντί γι’ αυτά το ελληνικό βαθύ κράτος προτιμάει να παράγει τόνους αντιτουρκισμού και «εθνικής ενότητας» με βομβαρδισμούς ψεμμάτων στο εσωτερικό. Μπετονάρει τους μικροαστούς λακέδες του – για κάτι που, ωστόσο, δεν πρόκειται να του «βγει» διεθνώς· και το ξέρει.

Τότε τι;

Και η εθνική αρμάδα αρμενίζει πάντα

Τρίτη 3 Δεκέμβρη. Ο «εξ ανατολών κίνδυνος» είναι ο άμεσος ιστορικός διάδοχος του «από βορράν κινδύνου». Οι νεώτεροι δεν το ξέρουν, και οι παλιότεροι έγιναν τόσο εθνικόφρονες ώστε το έχουν αφομοιώσει. Η αλήθεια είναι ότι απ’ τον β παγκόσμιο πόλεμο και μετά το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο παράγει ιδεολογία με αφετηρία της «εξωτερική πολιτική» του και προορισμό την εσωτερική κατανάλωση. Δεν μπορεί να υπάρξει αλλιώς! Δεν μπορεί να υπάρξει παρά είτε μόνιμα είτε περιοδικά «υπό απειλή»! Έτσι κατασκευάστηκε, έτσι λειτουργεί! (Γι’ αυτό μοιάζει τόσο πολύ, τόσο αδελφικά, με το ισραηλινό κράτος!)

Ως τα μέσα των ‘70s μπορούσε να βρει κανείς την συσχέτιση: ο 3ος παγκόσμιος (ψυχρός) πόλεμος είχε διαλεκτική σχέση με τον εσωτερικό εμφύλιο και το είδος της ακροδεξιάς ιδεολογικής και πολιτικής κυριαρχίας των ντόπιων αφεντικών. Στη συνέχεια όμως, όταν (ξεκινώντας επί Καραμανλή του Α του εθνοσωτήρα) άρχισε να ξεδιπλώνεται η ελληνική ostpolitik (σχέσεις με την βουλγαρία του Ζίφκοφ, αποχώρηση απ’ το νατο), η κατασκευή του «εξ ανατολών κινδύνου» («βυθίσατε το Χόρα», Παπαντρέου ο Α – 1976…) και ο αντιτουρκισμός επιστρατεύτηκαν για το ακριβώς αντίθετο. Όχι για λογαριασμό του εσωτερικού εμφύλιου, αλλά για λογαριασμό της «εθνικής ενότητας δεξιάς – αριστέρας». Το πέρασμα απ’ τον εμφύλιο δεκαετιών στην «εθνική συμφιλίωση» σήμαινε ότι η εξωτερική πολιτική / η ιδεολογία του ελληνικού ιμπεριαλισμού θα έπρεπε να μετασχηματιστεί και να καλλιεργηθεί έτσι ώστε να μην είναι «διχαστική» αλλά «ενωτική»…

Από τότε ως και σήμερα, αύριο και μεθαύριο, η κατασκευή «εθνικών απειλών και κινδύνων» υπηρετεί πάντα τον ίδιο στόχο του ντόπιου παρακράτους: την δεξιο-αριστερή «εθνική ενότητα». Διαφωνούσε κανείς με την «εθνική γραμμή» στο πρώτο μισό των ‘90ς εναντίον του κράτους της μακεδονίας; Διαφωνούσε κανείς με την «εθνική γραμμή» της «στρατηγικής περικύκλωσης της τουρκίας» και του «ενιαίου αμυντικού δόγματος» στο δεύτερο μισό των ‘90s; Μόνο κάτι περιθωριακοί…

Το γεγονός ότι η ιδεολογία του ελληνικού ιμπεριαλισμού, πολύ περισσότερο απ’ το να «παράγει αποτελέσματα εκτός συνόρων» (αν και η συμμετοχή στη σφαγή των βοσνίων αντρών και γυναικών είναι αιώνιο έγκλημα) λειτουργεί σαν κατανάλωση στο εσωτερικό, μπορεί να μην είναι πρωτότυπο. Έχει όμως ιδιαιτερότητα η  μονομανία αυτής της ιδεολογίας.

Για παράδειγμα: στο πρώτο μισό των ‘00s, ακόμα και στο δεύτερο, οι τούρκοι ισλαμοδημοκράτες στην εξουσία και ο Erdogan αυτοπροσώπως ήταν ιδανικοί συνομιλητές για να βρεθούν όλες οι αμοιβαία αποδεκτές «λύσεις» στις θρυλικές «ελληνοτουρκικές διαφορές». Ξεφορτώνονταν σταθερά το μιλιταριστικό, «κεμαλικό» τουρκικό παρακράτος, και ήταν διατεθειμένοι να συζητήσουν ρεαλιστικά. Γιατί το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο δεν αξιοποίησε την ευκαιρία για να αποκτήσει φυσιολογικές σχέσεις με την Άγκυρα; Επειδή δεν ήθελε και δεν θέλει τέτοιες σχέσεις. Και επειδή επικαλείται την ιδεολογία του πόπολου που το ίδιο καλλιέργησε, μεταφρασμένη σαν «πολιτικό κόστος»…

«Πολιτικό κόστος» με ποια έννοια; Όχι με την κοινότοπη και ρηχή, αλλά την άλλη, την σοβαρή: αν εκλείψει ο «εξωτερικός κίνδυνος» πώς θα συνεχίσει να ασκείται η εθνικιστική ιδεολογική ηγεμονία πάνω στις εύλογα αναμενόμενες εσωτερικές κρίσεις ενός αδιάλλακτα πολιτικά προσοδικού καθεστώτος; Πώς θα μπορούν οποιαδήποτε στιγμή να ανακληθούν-στην-τάξη οι αλλοπρόσαλλες μικροαστικές μάζες; Και για την περίπτωση που θα εμφανιζόταν κάποιος αποφασισμένος εργατικός αντίπαλος: πως θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί αν όχι σαν «προδοτικός» την ώρα που η πατρίς κινδυνεύει – δηλαδή κάθε ώρα;

Οι καραγκιοζόμαγκες του πατριωτισμού

Τρίτη 3 Δεκέμβρη. Οι ντόπιοι υποτελείς αρνούνται να καταλάβουν το πως η «εξωτερική πολιτική» του ελληνικού κράτους, ο ιμπεριαλισμός του δηλαδή, επιστρέφει και χωνεύεται στα μυαλά τους, δηλητηριάζοντας την καθημερινή τους ζωή. Αρνούνται να καταλάβουν πόσο κρέας (ηθικό και συναισθηματικό κατ’ αρχήν) γίνονται μέσα σε κάθε εκστρατεία «εθνικού κινδύνου». Αρνούνται να φωνάξουν: enough!!!

Οι δεξιοί και οι αριστεροί του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου προστάτεψαν σαν πολύτιμα assets τα φασιστικά καθάρματα που συμμετείχαν στις σφαγές στη βοσνία, όταν τους έψαχνε το διεθνές δικαστήριο της Χάγης – έδρασαν σε «εθνική αποστολή»… Οι δεξιοί και οι αριστεροί του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου προστάτεψαν σαν πολύτιμα assets τις τράπεζές τους και κάτι καθάρματα του είδους Τάσσος Παπαδόπουλος (πρόεδρος της νότιας κύπρου…) που ξέπλεναν τα λαθρεμπόρια και τις λεηλασίες του «αδελφού Μιλόσεβιτς», όταν έψαχνε να βρει την άκρη (και τα κλεμμένα) η μετα-Μιλόσεβιτς κυβέρνηση στο Βελιγράδι αλλά και το διεθνές δικαστήριο της Χάγης – ήταν σε «εθνική αποστολή»…

Ως εκεί τα ντόπια αφεντικά μπορούσαν να κρύβονται μέσα στην ομίχλη μιας κάποιας «πατριωτικής εξωτερικής πολιτικής», απαλλάσσοντας τους υποτελείς απ’ την ωμή συνενοχή σε μαζικούς φόνους, λεηλασίες, βιασμούς, εξανδραποδισμούς… Οι φαιορόζ, και ειδικά οι ροζ, γνήσια καθάρματα / υπηρέτες της «εθνικής γραμμής», ανέβηκαν πίστα. Προχώρησαν πολύ. Ανακήρυξαν 8 χουντοκαραβανάδες, κάποιοι απ’ τους οποίους συμμετείχαν στην απόπειρα δολοφονίας του Erdogan στη διάρκεια του πραξικόπηματος στις 15 Ιούλη του 2016, περίπου σε «αγωνιστές της ελευθερίας»! Και ανέλαβαν να τους προστατεύουν… Ήταν η πρώτη φορά στην μεταπολιτευτική ιστορία που το ελληνικό παρακράτος ένοιωθε τόσο ισχυρό ώστε να ανακηρύξει assets του όχι δικούς του υπηκόους, αλλά χουντοκαραβανάδες άλλου κράτους: του τουρκικού…

Μήπως ένοιωσαν αντίστοιχα οι ντόπιοι υπήκοοι πως αν το ανεχτούν αυτό, κάποια στιγμή, θα πέσει δίκαιη φωτιά να τους κάψει; Όχι. Το ανέχτηκαν και το επαίνεσαν. Γιατί; Επειδή ό,τι είναι «αντιτουρκικό» είναι καλό! Και επειδή το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο έχει πάντα δίκιο…

Ναι; Φάτε τώρα … λιβύη!

Η αντίσταση δεν είναι «ιδιωτική υπόθεση»!

Τρίτη 3 Δεκέμβρη. Η ασταμάτητη μηχανή θα συνεχίσει να κάνει αυτό που έχει αναλάβει σαν καθήκον της (καθόλου το μοναδικό!) μέχρι εκείνη την χρονική στιγμή που θα αναγκαστεί να πει το δικό της (ανάποδο) enough! Εν τω μεταξύ υπάρχει ένα όριο που μπορεί να το ξεπεράσει ο καθένας και η καθεμιά, ακόμα και solo – αλλά όχι, καμμία ασταμάτητη μηχανή! Είναι εκείνο το όριο του καθημερινού εμπειρισμού και της de facto υποτέλειας που συμβουλεύουν ότι η καθημερινότητα, η μικροκλίμακά της και τα ζόρια της (αναμφίβολα πολλά…) είναι όλα κι όλα εκείνα που αντιστοιχούν στον καθένα και στην καθεμιά να παλεύει· ή να συμβιβάζεται… Και μάλιστα, ακόμα χειρότερα: πως όσο πιο ασήμαντο είναι αυτό το «καθημερινό» τόσο περισσότερο πρέπει να αναγορεύεται σε «σοβαρό». Η τρίχα να γίνεται τριχιά!

Κανείς δεν μπορεί να κάνει ενέσεις μεγαλοσύνης στην αντίληψη και στη συνείδηση – ευτυχώς! Προχτές πολλοί «ανακάλυψαν» κακήν κακώς τη λιβύη, επειδή αυτό τους έδειξε το χοντρό δάκτυλο του καθεστώτος· δεν είδαν ολόκληρο το χέρι, δεν είδαν ολόκληρο το σώμα του. Αύριο, μεθαύριο, θα «ανακαλύψουν» κάτι άλλο – και θα χωθούν ακόμα περισσότερο κάτω απ’ τα σκεπάσματα, ελπίζοντας ότι αν είναι να γίνει κανά κακό θα τους προσπεράσει…

Όση αποδιάρθρωση της καθεστωτικής δημαγωγίας και όση εργατική αντι-πληροφόρηση κι αν κάνει η ασταμάτητη μηχανή, είναι αδύνατο να σηκώσει τα σκεπάσματα της απώθησης. Η ισχυρή συνείδηση πως η «μεγάλη κλίμακα» (του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού, των κρατικών πολιτικών, των ιμπεριαλισμών) είναι το ίδιο καθοριστική (αν όχι περισσότερο) με το νεφέλωμα της μικροκλίμακας στη σύγχρονη εργατική καθημερινή ζωή, αυτήν την φορά, δεν θα έρθει «απ’ έξω»! Όποιος περιμένει “σωτήρες” ας σκάψει από τώρα τον λάκο του.

Στον 20ο αιώνα η τάξη μας ανακάλυπτε τα χασάπικα όταν ήδη την είχαν αλέσει οι κρεατομηχανές. Στον 21ο αιώνα οφείλει να προβλέπει και να δρα έγκαιρα – οι κρεατομηχανές είναι ακόμα πιο ανελέητες…

Ζόρια – αλλά όχι ζάρια

Δευτέρα 2 Δεκέμβρη. Πέρα απ’ τις μέρα – μέρα ή βδομάδα – βδομάδα εξελίξεις, όταν και αν υπάρχουν τέτοιες, το γεγονός είναι ένα: το «κεφάλαιο λιβύη» δεν είναι για τα δόντια του ελληνικού ιμπεριαλισμού και των υπηρετών του. Έκαναν ονειρικούς υπολογισμούς για γκάζια και διεθνή υποστηρίξη γύρω απ’ τη νότια κύπρο – και απέτυχαν. Έκαναν ονειρικούς υπολογισμούς για γκάζια και διεθνή υποστηρίξη μέσω east med και “τριμερών”, και απέτυχαν (αν και κάποια στιγμή θα χρειαστεί να καταθέσουν τον αιματηρό / μιλιταριστικό τους οβολό σε κάποιον σύμμαχο). Σ’ αυτές τις περιπτώσεις τα δεδομένα ήταν σαφή και καθαρά – αλλά ο ελληνικός ιμπεριαλισμός δουλεύει σε «παράλληλη πραγματικότητα». Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος, ειδικά όταν νομίζει ότι τον «παίρνει»…

Η λιβύη, όπως – τελικά – και το σύνολο της Μεσογείου (και της Αφρικής) είναι παγκόσμιο ζήτημα· με όχι ξεκαθαρισμένα ακόμα τα μέτωπα, και με κινούμενη άμμο συμμαχιών στη «δύση». Αντίθετα απ’ αυτά που διαδίδουν (και ενδεχομένως πιστεύουν) τα εθνικά μεγάφωνα ο Sarraj δεν είναι «διεθνώς απομονωμένος»! Βρίσκεται στρατιωτικά σε μειονεκτική θέση, αυτό είναι γεγονός· όπως επίσης είναι γεγονός ότι η Άγκυρα τον έχει βοηθήσει πρακτικά / στρατιωτικά. Όμως απ’ την στιγμή που ο Haftar έφτασε στα περίχωρα της Τρίπολης, όσοι δεν είναι μαζί του ξανατράβηξαν τον Sarraj στο κέντρο του «ενδιαφέροντός» τους. Το να αποκτήσει η Μόσχα (πολύ περισσότερο απ’ το Παρίσι ή την Άγκυρα) βάσεις στη λιβύη θεωρείται, όντως, επικίνδυνα too much τόσο απ’ το Λονδίνο όσο και απ’ την Ουάσιγκτον. Ακόμα και το Παρίσι, που βρίσκεται επίσης πίσω απ’ τον Haftar, μάλλον δεν θα ήθελε να έχει στα πόδια του ρώσους πολλών ειδών και ικανοτήτων…

Είναι πιθανό ότι σε μερικές ημέρες ή λίγες εβδομάδες θα γίνει ένα συνέδριο στο Βερολίνο, για να βρεθεί μια «ειρηνική λύση» στο θέμα της λιβύης. Ένα παρόμοιο που έγινε στο Παλέρμο, υπό την αιγίδα του ιταλικού γκουβέρνου, πριν ένα χρόνο (12 και 13 Νοέμβρη του 2018) απέτυχε. Τότε απέτυχε επειδή ο Haftar με ένα μόνο πράγμα συμβιβάζεται: να γίνει στρατηγός / πρόεδρος της λιβύης. Είναι πιθανό ότι θα αποτύχει και το τωρινό, στο Βερολίνο (αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν οι μπιστικοί του Haftar), αν και το γερμανικό κράτος έχει περισσότερα εχέγγυα απ’ το ιταλικό για να κάνει πειστικά «κονέ». Αν αποτύχει, πάντως, θα είναι για τον ίδιο λόγο. Επειδή ο Haftar λέει «έχω χάσει 7.000 στρατιώτες – δεν πέθαναν για το τίποτα»… Συγκινητικό!!! Και οι γάλλοι έχουν χάσει πεζοναύτες τους στη λιβύη – αλλά δεν το κάνουν θέμα!

Εκτός αν… συχνά υπάρχει ένα «εκτός αν». Ο ίδιος ο Haftar δεν πρόκειται να το παραδεχτεί, αλλά εφόσον η επίθεσή του για την κατάληψη της Τρίπολης απέτυχε όταν είχε (για να το πούμε έτσι) τον αιφνιδιασμό και τους στρατιωτικούς συσχετισμούς με το μέρος του, δεν θα τα καταφέρει μελλοντικά – χωρίς την ακόμα μεγαλύτερη και πιο φανερή βοήθεια των συμμάχων του. Συνεπώς ο λόγος και η βαρύνουσα γνώμη βρίσκεται στη δική τους αυλή· και όχι στη στολή του Haftar. Κι ας έχει “χάσει” ότι έχει… (Στο κάτω κάτω, όταν αρρώστησε βαριά, οι γάλλοι γιατροί τον έσωσαν… Έχει υποχρεώση…)

Η Μόσχα, το Παρίσι, ακόμα και το Κάιρο μπορεί (μπορεί όμως και όχι, αυτό θα φανεί στην εξέλιξη των πραγμάτων) να εκτιμήσουν ότι δεν πρόκειται να κερδίσουν περισσότερα απ’ ότι έχουν αυτή τη στιγμή· ότι δεν πρόκειται να κερδίσουν όλη τη λιβύη με τον Haftar για πρόεδρο· ότι δεν τους συμφέρει να δουν στην Τρίπολη άγγλους ή αμερικάνους μισθοφόρους μαζί με τους τούρκους· και πως, κατά συνέπεια, θα πρέπει να γίνει ένας κάποιος συμβιβασμός (απ’ αυτούς που κρατάνε χρόνια μέχρι και αν διαμορφωθούν…). Συνήθως δείγμα για την αναγνώριση τέτοιων πιθανοτήτων (συμβιβασμού) είναι κάποια «κατάπαυση του πυρός», κάποια «εκεχειρία» – που ποτέ δεν τηρείται απόλυτα, ωστόσο θεωρείται «βάση για παραπέρα συζητήσεις»… Το Βερολίνο έχει ανακοινώσει ήδη ότι θα συγκροτηθεί ειδική διεθνής επιτροπή για «ό,τι χρειαστεί»… Μένει να φανεί τι και πότε.

Όπως και να εξελιχθούν πάντως οι καταστάσεις, βρίσκονται άμεσα ή/και έμμεσα τόσες «μεγάλες» και «μεσαίες» δυνάμεις στο λιβυκό πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου, και διακυβεύονται τόσα στον παγκόσμιο πόλεμο στην αφρική, ώστε το ρημαδογκουβέρνο (όπως, άλλωστε, και οι προηγούμενοι, οι φαιορόζ) δεν είναι κάτι παραπάνω απ’ αυτό που είναι: γελοίοι (και γι’ αυτό επικίνδυνοι) μέσα στον ιμπεριαλιστικό μικρομεγαλισμό τους…

Θύμωσε το ελλαδιστάν!…

Σάββατο 30 Νοέμβρη. Έρμοι λίβυοι της GNA φυλαχτείτε! Ο ρημαδοΚούλης, το γκουβέρνο του και σύμπασα η εθνική ενότητα τα πήραν – για το προκαταρκτικό deal με τον Erdogan! Και δεν μπορείτε να φανταστείτε τι θα πάθετε τώρα:

Α) Η θεία Λίτσα είναι πάντα διαθέσιμη. Αρκεί να κουρντιστεί, να προγραμματιστεί και να εξοπλιστεί κατάλληλα… Έρμοι λίβυοι: ό,τι και να ξέρετε από όπλα μαζικής καταστροφής ξεχάστε τα. «Θεία Λίτσα» – αυτό μόνο! Θα σας κάνει τα μούτρα κρέας!

Β) Ο ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας ζήτησε το «μνημόνιο» για να το μελετήσει (κουσούρια είναι αυτά: χωρίς μνημόνια δεν περνάει η ώρα…)· αλλιώς θα απελάσει τον λίβυο πρεσβευτή (της αναγνωρισμένης απ’ τον οηε κυβέρνησης) και θα διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με την Τρίπολη! (Ανατριχιαστικό!)

Γ) Θα φωνάξει το ρημαδογκουβέρνο (και η εθνική ενότητα) στην Αθήνα ανθρώπους του στρατηγού Haftar! Για τουρισμό και κονσομασιόν… Ένα καινούργιο όνομα έχει μπει στην πολιτική ζωή του λαού και του τόπου, ο «στρατηγός Haftar», που υποτίθεται πως είναι φίλος «μας» (αφού είναι εχθρός των «άλλων»). (Ανατριχιαστικότερο! Η αλήθεια είναι βέβαια ότι διάφοροι έλληνες εφοπλιστές / πετρελαιάδες κάνουν εδώ και καιρό δουλειές με τον Haftar, αυτό που λέγεται λαθρεμπόριο πετρελαίου. Είναι κάτι που πρέπει να ληφθεί υπόψη, αλλά αποτελεί μικρό μόνο μέρος της ιστορίας… Δεν είναι καν οι μόνοι… Θα τα πούμε σιγά σιγά…)

Δ) Όπως ξεκαθάρισε ο ρημαδοΚούλης όλοι αυτοί οι «αναθεωρητές» (η Άγκυρα και η Τρίπολη) δεν θα αντιμετωπίσουν μόνο το ατσάλινο χέρι της Αθήνας αλλά «και των ευρωπαίων συμμάχων της»! Αυτό είναι ανατριχιαστικότατο!!! Με τόσες βάσεις «φιλίας και συμμαχίας» για χάρη του ψοφιοκουναβιστάν τους «ευρωπαίους συμμάχους» βρήκε να επικαλεστεί ο ρημαδοΚούλης; Τους μυρουδιάδες; Ο αμερικάνος σύμμαχος ΔΕΝ;;; Τίποτα; Τσου; Γιόκ;

Κι έπειτα σε ποιούς «ευρωπαίους συμμάχους» αναφέρεται; Στην Ρώμη; Όχι – είναι με τον Sarraj… Στο Λονδίνο; Όχι – είναι με τον Sarraj… Ποιός μένει; Α ναι: ο βασιλεύς της γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron, που είναι εναντίον και του Sarraj και του Erdogan (λέμε τώρα…).

Χαριτωμένο! Το «ελλάς – γαλλία – συμμαχία» θα καθαρίσει στην ανατολική Μεσόγειο!!! (Μην το φωνάζετε πολύ όμως θυμωμένοι άρχοντες και θειαΛιτσική εθνική ενότητα: τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα!)

(Παρεπιπτόντως: το καθεστώς του Sarraj είναι αυτό που έχει κάνει τα deal με τη Ρώμη και έχει τα κάτεργα με τους αφρικάνους πρόσφυγες / μετανάστες… Όχι, δηλαδή, ότι ο Haftar δεν θα έκανε τα ίδια…)

(φωτογραφία: Απόδοση τιμών στον στρατηγό Haftar, στο κατάστρωμα του ρωσικού αεροπλανοφόρου Admiral Kuznetsov, στα ανοικτά της λιβύης, τον Γενάρη του 2017)