Μπλοκ της Αστάνα

Πέμπτη 18 Απρίλη. Ο ιρανός υπ.εξ. Javad Zarif βρέθηκε χτες στην Άγκυρα, για τετ α τετ συνάντηση πρώτα με τον τούρκο υπ.εξ. Cavusoglu και μετά με τον Erdogan. Περιεχόμενο; Σύμφωνα με τον Zarif:

Είχα μια μακριά συζήτηση με τον Bashar Assad. Θα μεταφέρω τις λεπτομέρειες αυτής της συζήτησης στον κ. Erdogan. (Εύλογα, με την συγκατάθεση του Assad….)

Παρότι υπάρχει επικοινωνία μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού εδώ και χρόνια «σε επίπεδο ειδικών αντιπροσώπων» είναι η πρώτη φορά, αν δεν κάνουμε λάθος, που η Τεχεράνη εμφανίζεται στο ανώτατο “επίπεδο” σαν ταχυδρόμος μεταξύ των δύο καθεστώτων.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε με ακρίβεια τις εξελίξεις. Θεωρούμε πιθανό ωστόσο ότι το μπλοκ της Αστάνα πρέπει να επιταχύνει την εξομάλυνση στο συριακό έδαφος, με πρώτο ζήτημα τον θύλακα του Idlib. Όσο η Δαμασκός έχει αυτήν την τρύπα στην αποκατάσταση της κυριαρχίας της (η βόρεια – βορειοανατολική συρία, υπό τις ypg και τον αμερικανικό στρατό, είναι διαφορετική ιστορία) τόσο ζητήματα όπως η ισραηλινή προσάρτηση του Golan θα δείχνει δευτερεύον ζήτημα. Αλλά αυτή η προσάρτηση (και ό,τι άλλο ακολουθήσει) είναι μέρος της αμερικανο-ισραηλινό-σαουδαραβικής (κάποια ερωτηματικά γι’ αυτήν την τελευταία) τακτικής· και, κατά συνέπεια, το να ξοδεύονται δυνάμεις στο Idlib εμποδίζοντας την πολιτική ομαλοποίηση στη επικράτεια του Άσαντ (ένα σχέδιο ειρήνευσης, εκλογές, κλπ) λειτουργεί αντικειμενικά υπέρ αυτής της τακτικής.

Οι «λεπτομέρειες» που μνημόνευσε χτες ο Zarif θα πρέπει να αφορούν οπωσδήποτε και τον θύλακα του Idlib, με τους υποστηριζόμενους απ’ την Άγκυρα ένοπλους…

Μέση Ανατολή – και όχι μόνο

Τρίτη 9 Απρίλη. Όταν η Τεχεράνη έκλεινε την συμφωνία με την Δαμασκό για το λιμάνι στη Λατάκεια, υποθέτουμε ότι δεν περίμενε ένα ζεστό χειροκρότημα απ’ τον άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ!

Ωστόσο, απ’ την μια μεριά το στρίμωγμα του άξονα και των συστατικών του κρατών· κι απ’ την άλλη η πολύπλευρη αξιοποίηση της ως τώρα νίκης στο συριακό πεδίο μάχης απ’ το μπλοκ της Αστάνα, (εκτιμάμε ότι) προκαλεί την επέκταση (και την εντατικοποίηση) της γραμμής αντιπαράθεσης “ανατολική Μεσόγειος – Ειρηνικός”.

Κατ’ αρχήν, στη δυτική άκρη της, αυτή η γραμμή φτάνει ήδη στη λιβύη – σχεδόν με συνεχή τρόπο. Στο κέντρο της, στα υψίπεδα του Ινδοκούς, οι ταλιμπάν, είτε με είτε χωρίς διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον είναι σε θέση μεσοπρόθεσμα να “σπάσουν” την αμερικανική διάταξη. Και πέρα απ’ την κορεατική χερσόνησο (που ήταν ως τώρα η φανερή ανατολική άκρη της γραμμής αντιπαράθεσης) προστίθεται τώρα και η ταϊβάν. Ενώ, στην άλλη άκρη του πλανήτη, η βενεζουέλα (και το μπλοκ του Καράκας).

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει αρκετά μειονεκτήματα σ’ αυτή τη φάση, έχει όμως ένα τακτικό πλεονέκτημα: ένα μόνο (τυπικά τουλάχιστον) κέντρο σχεδιασμού και αποφάσεων, στην Ουάσιγκτον. Χάρη σ’ αυτό μπορεί να προκαλεί “τριβές” σε διάφορα σημεία όλων των γραμμών αντιπαράθεσης (συνήθως αποτυχημένες μεν, δημιουργώντας “εκκρεμότητες” δε…) σχετικά εύκολα. Απ’ την άλλη μεριά, οι αντίπαλοι ιμπεριαλισμοί, πρέπει να συντονίζουν τις προτεραιότητες (και τις δυνατότητές) τους μέσα απ’ την συνεννόηση πολλών και διάφορων πρωτευουσών. Πεκίνο, Μόσχα, Σεούλ, Πγιονγιάνγκ, Τεχεράνη, Βαρδάτη, Άγκυρα, Δαμασκός, Βηρυτός, Τομπρούκ (για τον λίβυο Haftar), Καράκας, Αβάνα, Μανάγκουα…

Στο βαθμό που δεν υπάρχει ενοποιημένο «κέντρο αποφάσεων» απ’ αυτήν την μεριά, είναι πιθανό να εμφανίζονται κάποιες «ασυνέχειες» πρακτικά. Αυτό αφορά ειδικά τη μέση Ανατολή, όπου το μιλιταριστικό, απαρτχάιντ Τελ Αβίβ μοιάζει να προσπαθεί – με βιασύνη – να αξιοποιήσει τα όποια «τακτικά κενά» εμφανίζει το μπλοκ της Αστάνα.

Τώρα: επειδή η Μόσχα (κατ’ αρχήν στρατιωτικά) και το Πεκίνο (κατ’ αρχήν οικονομικά) βρίσκονται παντού, σε όλα αυτά τα επιμέρους μέτωπα, η όποια ενοποίηση (των τακτικών κινήσεων) ή/και ο συντονισμός τους θα προκύψει κατ’ αρχήν γύρω απ’ αυτά τα καθεστώτα, στο βαθμό που μια δράση σε ένα σημείο (θα) επηρεάζει την κατάσταση σ’ ένα άλλο. Κι αυτό οδηγεί την ασταμάτητη μηχανή στο ερώτημα αν υπάρχει περίπτωση ο ρωσικός στρατός να εμφανιστεί (πάντα μέσα από διακρατικές συμφωνίες…) είτε στο ιράκ, είτε στο λίβανο, είτε και στα δύο κράτη…

Λατάκεια 1

Σάββατο 6 Απρίλη. Γράφαμε μόλις πριν 5 ημέρες, την Δευτέρα 1 Απρίλη (η “νέα μέση Ανατολή”) μεταξύ άλλων:

…Ποιοί είναι οι σημαντικότεροι στόχοι αυτής της «συνεννόησης»; Αφενός να εξουδετερωθεί η αμερικανική επιρροή (και έδραση) στην ευρύτερη περιοχή – κι αυτό αφορά τις ypg… Αφετέρου η εξασφάλιση του ότι ο καταριανό και το ιρανικό φυσικό αέριο, μαζί με το πετρέλαιο του ιράν, του ιράκ και της συρίας, θα φτάσουν μελλοντικά, μέσω αγωγών, που θα διατρέχουν ιράν, ιράκ, συρία (και θα διακλαδώνονται προς τουρκία μεριά, προς τα βόρεια, για να συναντηθεί το καταριανό και το ιρανικό γκάζι με το ρωσικό στον turk stream…), ως τις συριακές (ή και τις λιβανέζικες) όχθες της Μεσογείου. Πρώτη επιλογή λιμανιού η Λατάκεια… Οι αγωγοί αυτοί (έτσι πάει ο σχεδιασμός) θα συνοδεύονται στην χάραξή τους από δίκτυα ηλεκτρισμού και υποδομές χερσαίων μεταφορών, οδικών και σιδηροδρομικών…

Συνεπώς δεν ξαφνιαστήκαμε (το ίδιο ευχόμαστε και σ’ εσάς!) με την χθεσινή ανακοίνωση: η Δαμασκός νοικιάζει ένα τμήμα του λιμανιού της Λατάκειας στην Τεχεράνη – για εμπορική χρήση. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, κάτι παραπάνω: το λιμάνι είναι δίπλα στην ρωσική αεροπορική βάση στο Hmeimin, και λίγο νότια απ’ την ρωσική ναυτική βάση στην Tartus…

Δεν ξαφνιαστήκαμε ούτε με τις οιμωγές που άρχισαν να ακούγονται (δημαγωγικά) με το άκουσμα της είδησης: η Τεχεράνη (λένε οι ατζέντηδες του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ) θα χρησιμοποιήσει το λιμάνι για στρατιωτικούς σκοπούς. Είναι, απλά, γελοίο: για να πηγαινοέρχονται ιρανικά πολεμικά στη Λατάκεια θα πρέπει να πλέουν σ’ όλη την Ερυθρά Θάλασσα, να διασχίζουν την διώρυγα του Σουέζ (υπό τον έλεγχο του εχθρικού προς την Τεχεράνη χουντοκαραβανά Sisi…), να περνάνε στα ανοικτά του ισραηλινού κράτους… Που σημαίνει: άστο!!!

Δεν θέλει, λοιπόν, στρατιωτική βάση στη Λατάκεια η Τεχεράνη (και, σίγουρα, δεν μπορεί να την αποκτήσει). Ούτε το μπλοκ της Αστάνα έχει ανάγκη μια τέτοια βάση εκεί. Φτάνουν οι ρωσικές. Όμως…

Λατάκεια 2

 

Σάββατο 6 Απρίλη. Όμως, καθώς ο άξονας είναι μπροστά σε εξελίξεις που δεν μπορούσε ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του να φανταστεί πριν από 4 χρόνια, θα “αρρωστήσει” ακόμα πιο βαριά. Ο νο 1 υποψήφιος υψηλού πυρετού με καντήλες είναι το φασιστικό, απαρτχάιντ καθεστώς του Τελ Αβίβ, και οι επόμενες (μετά τις εκλογές σε 3 μέρες) πολιτικές του βιτρίνες. Μπορεί να είναι ο αναγνωρισμένα φασίστας Netanyahou. Μπορεί να είναι ο «κεντρώος» φασίστας στρατηγός Gantz. Όποιος και νάναι, τους ίδιους αφρούς θα βγάζει.

Τον Μάη του 2018, σε μια απ’ τις γνωστές συναντήσεις της συμμορίας των 3 στη Λευκωσία, ο Netanyahou είχε προφητέψει ότι:

… Το ιράν ελπίζει να φτιάξει ναυτική βάση στη Μεσόγειο, για τα πολεμικά του και τα υποβρύχιά του, που θα αποτελούν «χειροπιαστή απειλή» για τους πάντες… Εννοείται (με τον Τσίπρα και τον Αναστασιάδη δίπλα του) ότι συνέχισε με το πόσο αποφασισμένος είναι να το εμποδίσει…

Αυτή θα είναι η «γραμμή» που θα παίξει ο άξονας, για να δικαιολογήσει τα «μέτρα» που θα πάρει (μέτρα στρατιωτικά προφανώς…), παρότι θα λέει ψέμματα: η συμφωνία Δαμασκού – Τεχεράνης μιλάει για την ενοικίαση μιας ζώνης του λιμανιού με 23 αποθήκες για οικονομικούς λόγους. Και εξηγήσαμε το γιατί δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Όμως – αυτή είναι η διακύβευση – αν εδραιωθεί η εμπορική χρήση του λιμανιού με ιρανική συμμετοχή και υπό την ρωσική στρατιωτική προστασία, απλά θα διευκολυνθεί να φτάσει εκεί κάποιος αγωγός. Πετρελαίου, αερίου… Όταν υπάρξει “ειρήνη”…
Δείτε, λοιπόν, τον χάρτη: η στιγμή που ο ελληνικός ιμπεριαλισμός θα κληθεί να δώσει πρακτικά (δηλαδή: πολεμικά) τα διαπιστευτήριά του στους συμμάχους του, πλησιάζει. Και τα επείγοντα πολιτικά καθήκοντα που μας αφορούν γίνονται, και θα γίνουν, ακόμα πιο σημαντικά.

Σε ότι αφορά την ασταμάτητη μηχανή; Όσα έχουμε πει από εδώ τα τελευταία χρόνια, τηλεγραφικά ή αναλυτικά, ισχύουν…

Η «νέα μέση Ανατολή» 2

Δευτέρα 1 Απρίλη. Πέρασαν αρκετοί μήνες με υπόγειες συνεννοήσεις, και στα τέλη Νοέμβρη του 2018 (πριν 4 μήνες δηλαδή) τα τρία κράτη υπέγραψαν στην Τεχεράνη μια συμφωνία για την δημιουργία «κοινής ομάδας εργασίας για την εξασφάλιση της διακίνησης εμπορευμάτων» μεταξύ τους. Λίγο αργότερα, στα μέσα Δεκέμβρη του 2018, στο περιθώριο του φόρουμ της Ντόχα, οι τρείς υπ.εξ. (ο Mevlut Cavusoglu εκ μέρους της Άγκυρας· ο Mohammad Javad Zarif εκ μέρους της Τεχεράνης· και ο Muhammad bin Αbdulrahman al-Thani, της κυβερνητικής δυναστείας, εκ μέρους της Ντόχα) υπέγραψαν τα έγγραφα μιας νέας συμμαχίας που – κατά την Ντόχα – θα αντικαταστήσει το γέρικο (40 χρόνων) και ξεπερασμένο “συμβούλιο συνεργασίας του Κόλπου”. Πρόκειται για σκάνδαλο! Το ξεπερασμένο “συμβούλιο συνεργασίας του Κόλπου” ήταν μεταξύ των αραβικών πετροδικτατοριών. Αντίθετα, η τριμερής συνεννόηση, έχει μέσα “πέρσες” (ιρανούς) και “τούρκους”…

Στις 25 Φλεβάρη του 2019 ο Άσαντ αυτοπροσώπως επισκέφτηκε την Τεχεράνη, για να δηλώσει την συμμετοχή του σ’ αυτήν την “εγκάρδια συνεννόηση”. Στις αρχές Μάρτη υπογράφτηκαν ακόμα μερικές επιμέρους συμφωνίες, για κοινές πρωτοβουλίες και δράσεις. Το γεγονός ότι ο διοικητής των επίλεκτων μονάδων των “φρουρών της επανάστασης” Qassem Soleimani έπαιξε έναν ιδιαίτερο ρόλο σ’ αυτές τις εξελίξεις (πράγμα που οδήγησε στη βράβευσή του στις 11 Μάρτη του 2019 απ’ τον Khamenei με ένα παράσημο που δεν έχει δοθεί ποτέ σε κανέναν απ’ την επανάσταση του 1979 και μετά) δείχνει ότι η στρατιωτική πλευρά αυτής της «εγκάρδιας συνεννόησης», στην οποία προσχώρησε και η Βαγδάτη (άρα πρόκειται για ένα μπλοκ Άγκυρας – Δαμασκού – Βαγδάτης – Ντόχα – Τεχεράνης) δεν είναι καθόλου αμελητέα… (Το Αμμάν επίσης κοιτάει προς τα εκεί…)

Στις 18 Μάρτη του 2019, οι αρχικαραβανάδες του ιράν, της συρίας και του ιράκ συναντήθηκαν στη Δαμασκό, υπό τις ευλογίες του Άσαντ, για να συζητήσουν (αυτό ανακοινώθηκε επίσημα) τις κοινές αντιτρομοκρατικές δράσεις τους. Τις ίδιες ημέρες, στην Άγκυρα, ο αντιπρόεδρος της ιρανικής κυβέρνησης Hussein Zulfiqari και ο τούρκος ομόλογος του Muhterem Ince κουβέντιαζαν και υπέγραφαν συμφωνία με αντίστοιχο «αντιτρομοκρατικό» περιεχόμενο. (Προσέξτε ότι η Άγκυρα αποφεύγει ακόμα μια απευθείας επαφή υψηλού επιπέδου με την Δαμασκό. Και ο λόγος είναι το Idlib…)

Η «νέα μέση Ανατολή» 3

Δευτέρα 1 Απρίλη. Ποιοί είναι οι σημαντικότεροι στόχοι αυτής της «συνεννόησης»; Αφενός να εξουδετερωθεί η αμερικανική επιρροή (και έδραση) στην ευρύτερη περιοχή – κι αυτό αφορά τις ypg… Αφετέρου η εξασφάλιση του ότι ο καταριανό και το ιρανικό φυσικό αέριο, μαζί με το πετρέλαιο του ιράν, του ιράκ και της συρίας, θα φτάσουν μελλοντικά, μέσω αγωγών, που θα διατρέχουν ιράν, ιράκ, συρία (και θα διακλαδώνονται προς τουρκία μεριά, προς τα βόρεια, για να συναντηθεί το καταριανό και το ιρανικό γκάζι με το ρωσικό στον turk stream…), ως τις συριακές (ή και τις λιβανέζικες) όχθες της Μεσογείου. Πρώτη επιλογή λιμανιού η Λατάκεια… Οι αγωγοί αυτοί (έτσι πάει ο σχεδιασμός) θα συνοδεύονται στην χάραξή τους από δίκτυα ηλεκτρισμού και υποδομές χερσαίων μεταφορών, οδικών και σιδηροδρομικών. (Ο χάρτης βοηθάει να φανταστείτε αυτές τις “γραμμές”…)

Χρειάζεται, άραγε, να το θυμίσουμε; Η κατασκευή (και η εκμετάλλευση) των αγωγών θα είναι δουλειά της αρμόδιας εταιρείας: της gazprom. Όσο για το σύνολο των project έχουν κάτι πολύ περισσότερο απ’ τις ευλογίες του Πεκίνου, σαν τμήμα των «δρόμων του μεταξιού». Έχουν, εύλογα, και τις προοπτικές της απαραίτητης χρηματοδότησης. Στις 19 Μάρτη του 2019 ο κινέζος υπουργός εμπορίου Zhong Shan δήλωσε ότι «το ιράν είναι στρατηγικός εταίρος της κίνας στη μέση Ανατολή»… Συμμπληρώνοντας ότι «… Η κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος και εισαγωγέας ιρανικού πετρελαίου» – η έσχατη “αμαρτία”, αυτό που προσπαθεί να μπλοκάρει η Ουάσιγκτον… Το Πεκίνο όμως δεν κάνει δωρεάν φιλοφρονήσεις.

Εννοείται πως άμεσα ή έμμεσα η Μόσχα είναι παρούσα σ’ όλες αυτές τις εξελίξεις. Είναι απαραίτητη, καθώς, μετά από έναν πόλεμο με τόσο αίμα στο ιράκ και στη συρία (που δεν έχει τελειώσει) στη βάση των αμερικανικών – ισραηλινών – σαουδαραβικών σχεδιασμών, κανείς δεν είναι αφελής: η ανατροπή των δεδομένων, και αυτή η «σπονδυλωτή» επέκταση του μπλοκ της Αστάνα, αργά ή γρήγορα θα ξαναοδηγήσει σε σύγκρουση· αυτή τη φορά ίσως πολύ χειρότερη.

Λέμε «άμεσα ή έμμεσα» η Μόσχα είναι παρούσα σ’ αυτές τις εξελίξεις. Για παράδειγμα στις 19 Μάρτη, ενώ συνεχιζόταν η συνάντηση των αρχικαραβανάδων ιράκ, ιράν και συρίας στη Δαμασκό, ο ρώσος υπ.αμ. Sergei Shoigu ταξίδεψε κι αυτός στη Δαμασκό. Εκτός απ’ τον Άσαντ και τους ρώσους καραβανάδες στη συρία, συναντήθηκε με όλο το συριακό επιτελείο. Και δεν κουβέντιασαν για τις προόδους των παιδιών τους στο σχολείο – το λέμε κατηγορηματικά.

Στις «τοπικές αντιπαλότητες» της μέσης Ανατολής, η Μόσχα ως τώρα κρατάει μια στάση παρόμοια μ’ εκείνη απέναντι στο Τόκιο, σαν μέλος του μπλοκ του Βλαδιβοστόκ: προσπαθεί είτε να «αποσπάσει» είτε να «ουδετεροποιήσει» το Τελ Αβίβ. Με δεδομένο ότι εκτός απ’ τις ypg (και από στρατιωτική άποψη πολύ περισσότερο απ’ αυτές) η άκρη του αμερικανικού μιλιταριστικού βραχίονα στην μέση Ανατολή (όπως την κοιτάει κανείς απ’ την μεριά της Μεσογείου) είναι το μιλιταριστικό, απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς, η Μόσχα ξέρει (και οι πάντες καταλαβαίνουν) πως έχει μεγάλη σημασία οι όποιες συμμαχίες, επενδύσεις και εξελίξεις να προχωρήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο χωρίς περιττές «προκλήσεις» σε βάρος του Τελ Αβίβ. Φυσικά όλοι καταλαβαίνουν και το ανάποδο: ότι αυτές οι «προκλήσεις» έρχονται απ’ την μεριά του ισραήλ και των ηπα…

Εν τέλει, αυτές οι εξελίξεις, έχουν ηχηρές συνέπειες και στο Ριάντ. Ο πατέρας βασιλιάς Salman έχει μισο-απολύσει τον διάδοχο τοξικό γυιό του (και κολλητό του αμερικάνου σώγαμπρου Kushner), αφαιρώντας του κρίσιμες αρμοδιότητες… Και φαίνεται να ψάχνει τον τρόπο για να κάνει μια κάποια στροφή προς τη «νέα πραγματικότητα», χωρίς να διακινδυνέψει την οργή τόσο του Τελ Αβίβ όσο και της Ουάσιγκτον…

Τοξικό θα ψάχνουμε και τοξικό δεν θα βρίσκουμε… Αλλά όλο και περισσότερα γίνονται τοξικά!

Η «νέα μέση Ανατολή» 4

Δευτέρα 1 Απρίλη. Οι συμμαχίες είναι συμμαχίες και τα σχέδια είναι σχέδια. Οι πρώτες έχουν ωριμάσει αρκετά· τα δεύτερα όμως δεν θα πρέπει να τα αντιμετωπίσει σα να έχουν υλοποιηθεί. Το γεγονός που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ωστόσο (ή, αν το προτιμάτε, αυτή είναι η δική μας άποψη) είναι αυτό: η ανατολική Μεσόγειος κάθε άλλο παρά για μια περιοχή «για κρουαζιέρες» προαλείφεται.

Σ’ αυτήν την αντιπαράθεση, που είχε ήδη την μορφή «πόλεμος στη συρία» (πράγμα που σημαίνει ότι είναι αδίστακτη, σίγουρα απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ), τα γάντια έχουν βγει. Επιμένουμε ότι πρόκειται για δευτερεύον μέτωπο του 4ου παγκόσμιου πολέμου… «Δευτερεύον», όμως, καθόλου δεν σημαίνει «αναίμακτο»! Μάλλον το αντίθετο. Σημαίνει «φτηνό αίμα» – των άλλων.

Θα είναι ηλίθιος όποιος νομίζει ότι ένας πόλεμος που αρχίζει με το «φτηνό αίμα των άλλων», ας πούμε σαν proxy war,  σταματάει με έναν κάποιον «ειρηνικό» συμβιβασμό.

Δυστυχώς ζούμε σε συνθήκες υπερπαραγωγής ηλιθίων… Που νομίζουν ότι είναι τέρατα ευφυίας.

(φωτογραφία: Η επανάληψη του χάρτη γίνεται μπας – λέμε: μπας – και γίνει κατανοητό σε ποιο μέρος του κόσμου ζούμε. Καμμία σχέση με την γεωγραφία της φαντασίας του καθενός…)

Πιστές συμμαχίες

Παρασκευή 29 Μάρτη. «Δικαιολογώντας» την απόφαση του ψοφιοκουναβιστάν για την παραχώρηση των υψωμάτων του Golan στο ισραηλινό φασιστικό, απαρτχάιντ καθεστώς, ο υπ.εξ. Pompeo δήλωσε πριν 4 μέρες:

…Εμείς απλά αναγνωρίζουμε τα δεδομένα επί του εδάφους και της πραγματικότητας, και κάνουμε το σωστό…

Μάλιστα… Το πρώτο κράτος που θα έπρεπε να βγει να καταγγείλει με λύσσα την ψοφιοκουναβική απόφαση… ποιό είναι; Όχι το συριακό… Όχι το τουρκικό… Το ελληνικό! Γιατί; Επειδή ακριβώς στη βάση αυτού του ψοφιοκουναβικού ρεαλισμού περί facts on the ground, που έδειξε ήδη την αποφασιστικότητά του, είναι εύλογο να αναγνωριστεί η βόρεια κύπρος σαν τμήμα της τουρκικής επικράτειας… Ποια είναι η διαφορά σύμφωνα με την ελληνική καθεστωτική ρητορική περί «κατοχής» της βόρειας κύπρου; Μόνο το ότι ξεκινάει το 1974 και όχι το 1967, όπως η ισραηλινή κατοχή στη δυτική Όχθη, στη λωρίδα της Γάζας, και στα υψώματα του Golan…

Έτσι έχουν τα πράγματα. Ακούσατε τίποτα; Ακούσατε κάποια οργισμένη καταγγελία των «αμερικάνων φονιάδων των λαών» για την παραχώρηση του Golan; Ακούσατε ότι ο υπ.εξ. κόκκινος Κατρού κάλεσε τον πρεσβευτή Pyatt για να του πει ότι αν δεν ανακληθεί η απόφαση για το Golan είναι ανεπιθύμητος; Όχι… Ούτε απ’ το φαιορόζ γκουβέρνο, ούτε απ’ την ρημαδοΚουλική δεξιά αντιπολίτευση, ούτε από κανέναν άλλον καθεστωτικό… Γιατί; Επειδή πάνω απ’ όλα είναι οι σύμμαχοι!!! Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ… Η συμμαχία αυτή είναι μεγάλο κόλπο, κι αυτό αποδεικνύεται απ’ τις «ανοχές» της. Αυτό το λένε και το δείχνουν τα ντόπια αφεντικά, αυτό το λένε και το δείχνουν οι πολιτικές βιτρίνες τους, ακόμα κι όταν γρυλίζουν. Φαίνεται λοιπόν ότι τα κατά τον ψοφιοκουναβικό ρεαλισμό facts on the ground δεν θα κολυμπήσουν στην ανατολική Μεσόγειο. Κάποιες έξτρα «διευκολύνσεις» προς τους συμμάχους τόσο απ’ την Αθήνα όσο και απ’ τη Λευκωσία εγγυώνται πως το real estate του ψοφιοκουναβιστάν δεν θα επεκταθεί σε «εθνικά ευαίσθητα» ζητήματα…

Ο παγκόσμιας εμβέλειας τενεκεδένιος εξοχότατος πρωθυπουργός ήταν άλλωστε «μάρτυρας» αυτών των εξελίξεων, στην πηγή τους. Η παραχώρηση του οικοπέδου Golan πρωτοανακοινώθηκε απ’ το ισραηλινό καθεστώς τις μέρες και ώρες που η συμμορία των 3 + 1 συνεδρίαζε και χαριεντιζόταν στην Ιερουσαλήμ / al Guds. Όσο lower κι αν είναι τα αγγλικά του π.ε.τ. κάποιος απ’ το επιτελείο του θα το πήρε χαμπάρι τι παίζει και πως εξελίσσεται η «regional stability» στην ανατολική Μεσόγειο, που διαφημίζει (και) ο ελληνικός ιμπεριαλισμός… Ουάου: ίσως είναι μαοϊκός: μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση! Κυρίως όμως: πάνω απ’ όλα οι σύμμαχοι!!

Σε κάθε περίπτωση είτε έτσι είτε αλλιώς έχουν μαζευτεί πολλά πάνω (και μέσα) σ’ αυτόν τον υπο-άξονα Ουάσιγκτον – Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ. Και φαίνεται ότι η Κουμουνδούρου έχει πια μια κάποια εσωτερική φαγούρα επί του θέματος (για όσο κυβερνά ακόμα)… Μερικοί βουλευτές του κόμματος κατέθεσαν αγουροξυπνημένοι «επερώτηση» για την συμμετοχή της ΣΤΑΣΥ (και της ΤΕΡΝΑ) στον διαγωνισμό για το απαρτχάιντ τραμ στην Ιερουσαλήμ / al Quds (θέμα που ανέδειξε κινηματικά το antifa community). Τέτοιες «επερωτήσεις» πάνε συνήθως στον κουβά, οπότε είναι ένας πολύ light τρόπος ξεκαρφώματος για εκείνους που τις κάνουν.

Όμως, όπως ακριβώς οι ροζ μετά από τόσα χρόνια παθιασμένης συγκυβέρνησης με τους ψεκασμένους (που συνεχίζεται, να μην ξεχνιόμαστε…) το παίζουν τώρα και ολίγον «αντιφασίστες», έτσι έχουν τον κυνισμό ώστε μετά από τόσα χρόνια παθιασμένης συμμαχίας με το απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς να βγουν με κάποια αφορμή και να το παίξουν και λίγο «φιλοπαλαιστίνιοι».

Κάτι θα βρουν. Κανάν Αμπάς, κάτι…

Golan 1

Παρασκευή 29 Μάρτη. Αν το ψοφιοκουναβιστάν απλά «αναγνωρίζει τα δεδομένα επί του εδάφους» (και κάθε κατοχή είναι «δεδομένη επί του εδάφους» – για όσο διαρκεί!..) το απαρτχάιντ Τελ Αβίβ έχει ένα πιο αναβαθμισμένο «επιχείρημα» για την παράνομη προσάρτηση συριακού εδάφους: «Είναι μια ζώνη ασφαλείας εναντίον του ιράν που χρησιμοποιεί την συρία σαν βάση» λένε οι αξιωματούχοι του. Είναι παρανοϊκό το τι δικαιολογίες μπορεί να εφεύρει κάθε ιμπεριαλιστής: η προσάρτηση του συριακού Golan είναι (για το Τελ Αβίβ) μέρος του πολέμου του κατά της Τεχεράνης!!… (Και η κατοχή το 1967; Και το 1968, το 1969 και το 1970 και το 1975 και το 1980; Το ίδιο ήταν;)

Παραδόξως υπάρχει μια αντεστραμμένη αλήθεια στο ισραηλινό θεώρημα. Απ’ το καλοκαίρι του 2011 και ύστερα, καθώς ο isis δημιουργούσε και επεξέτεινε το κράτος του και στο συριακό έδαφος, το Τελ Αβίβ και η Ουάσιγκτον ήταν πανευτυχείς. Η διάλυση του συριακού και του ιρακινού κράτους και η δημιουργία μιας σκληροπυρηνικής σαλαφιστικής «οντότητας» ελεγχόμενης οικονομικά (και πολιτικά) απ’ το Ριάντ και το Ντουμπάι και στρατιωτικά απ’ το Τελ Αβίβ και την Ουάσιγκτον ήταν το «τέλειο έγκλημα» – η “τέλεια νέα μέση Ανατολή”.

Απόδειξη, αν χρειάζεται κάποια, είναι η ευρύτερη συριακή περιοχή της Dara’a στη νοτιοδυτική συρία: συνορεύει με τα κατεχόμενα απ’ το ισραήλ υψώματα του Golan. Για όσα χρόνια αυτή η κρίσιμη συριακή ζώνη ήταν υπό την κατοχή του isis ή οργανώσεων με την ίδια ιδεολογία θα υπέθετε κάποιος (άσχετος) ότι αυτή η γειτνίαση θα έπρεπε να είναι θανάσιμος κίνδυνος για το ισραηλινό κράτος: φανατικοί ισλαμιστές στα σύνορά του; Κι όμως: το ακριβώς αντίθετο συνέβαινε. Επρόκειτο για συμμάχους, κυριολεκτικά. Και τα υψώματα του Golan ήταν το έδαφος που τους προσέφερε το Τελ Αβίβ για επιμελητειακή υποστήριξη: νοσοκομεία, ανεφοδιασμός σε τρόφιμα, μεταφορά όπλων και πολεμοφοδίων, ξεκούραση… Τότε λοιπόν, «συνορεύοντας» με τους ένοπλους ουαχαβίτες του Ριάντ και του Ντουμπάι, το Τελ Αβίβ δεν είχε κανένα πρόβλημα κινδύνου, απειλών, «άμυνας»!!! Αν το σχέδιο της διάλυσης της συριακής επικράτειας ολοκληρωνόταν, το Τελ Αβίβ θα είχε το περιθώριο, οποτεδήποτε θα το ήθελε, να εισβάλει και στην Dara’a (προφασιζόμενο «απειλές») και να επεκτείνει την (κατοχική) επικράτειά του.

Golan 2

Παρασκευή 29 Μάρτη. Τα «δεδομένα επί του εδάφους» ήταν τόσο καλά, τόσο «τέλεια», ώστε οι ρεαλιστές παρατηρητές τους απ’ τον άξονα δεν χρειάζονταν την επίσημη παραχώρηση του Golan στο Tel Αβίβ… Όμως αυτά τα «δεδομένα επί του εδάφους» (του συριακού…) άρχισαν να χαλάνε στο τέλος του 2016, όταν το ανατολικό Aleppo ανακαταλήφθηκε απ’ τον συριακό στρατό και τους συμμάχους του (Μόσχα, Τεχεράνη και Χεζμπ’ αλλάχ) – σε μια εξέλιξη που ο άξονας Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ ένοιωσε σαν βαριά ήττα. Και τέτοια ήταν… Από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά (ας πούμε απ’ τις αρχές του 2017) ήταν ζήτημα χρόνου το πότε το μπλοκ της Αστάνα θα κατέβει νοτιότερα.

Άργησε, κάτι περισσότερο από ένα χρόνο. Τελ Αβίβ, Ριάντ και Ουάσιγκτον άρχισαν να ανησυχούν πολύ σοβαρά την άνοιξη του 2018 όταν οι πρώτοι «τζιχαντιστικοί» θύλακες, ξεκινώντας απ’ τα προάστεια της Δαμασκού, άρχισαν να πέφτουν. Ήταν τότε που σκηνοθετήθηκε στις αρχές Απρίλη του 2018 η δήθεν «χημική επίθεση του Άσαντ στη Douma», ώστε η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο και ως ένα σημείο το Παρίσι να «απαντήσουν» με πυραύλους Κρουζ – μήπως φοβήσουν την Δαμασκό και την Μόσχα.

Η ανάσχεση της προέλασης προς τον συριακό νότο απέτυχε. Στις αρχές καλοκαιριού του 2018 ο στρατός του Άσαντ και οι σύμμαχοί άρχισαν την επίθεση στον θύλακα της Dara’a. Το Τελ Αβίβ θύμωσε πολύ, πάρα πολύ, και άρχισε να απειλεί ότι θα επιτεθεί στον συριακό στρατό (όχι στους «τζιχαντιστές» συμμάχους του…) – μπλοφάροντας προφανώς, μέσα στην απελπισία του: θα έπρεπε να επιτεθεί και στον ρωσικό… Απ’ την μεριά της η Ουάσιγκτον προέβλεπε «σφαγές αμάχων», και δήλωνε έτοιμη να ξαναεπιτεθεί με πυραύλους στο «απάνθρωπο καθεστώς». Προς μεγάλη τους θλίψη τίποτα απ’ όσα προέβλεπαν δεν έγινε. Χάρη στη «ρωσική μεσολάβηση» (της οποίας το ακριβές περιεχόμενο θα μάθουμε ίσως στο μακρινό μέλλον…) οι ένοπλοι της Dara’a, της Quneitra και της Suwaida (και οι 3 επαρχίες είναι δίπλα δίπλα) συμφώνησαν σε μια «έντιμη αποχώρηση / παράδοση», όπως είχε γίνει από ομοϊδεάτες τους και στους προηγούμενους θύλακες. Η ανακατάληψη της συριακής περιοχής που το φασιστικό ισραηλινό καθεστώς θεωρούσε buffer zone για την buffer zone του Golan έγινε στις αρχές Ιούλη του 2018 εύκολα, με ελάχιστες μάχες, αναίμακτα για τους αμάχους. Έτσι ο συριακός στρατός, ενισχυμένος αυτή τη φορά από συμμάχους και πολύ πιο αξιόμαχος ακούμπησε ξανά τα συριακά «σύνορα του ‘67», δίπλα στο Golan· δίπλα στο άγιο, το ευλογημένο απ’ τον θεό και την Ουάσιγκτον κράτος…

(φωτογραφία: Ο συριακός στρατός φτάνει στο συνοριακό πέρασμα με την ιορδανία στη Nassib, έχοντας ανακαταλάβει την επαρχία της Dara’a, στις 6 Ιούλη του 2018 – και όλοι οι συναγερμοί βαράνε δαιμονισμένα στο Τελ Αβίβ…)