300.000

Τρίτη 10 Δεκέμβρη. Ποιός, άραγε, θυμάται τον ψεκασμένο υπ.αμ. και τα ζογκλερικά του; Ποιός θυμάται εκείνα τα 300 (χιλιάδες) βλήματα που θα αγόραζε, υποτίθεται, το Ριάντ, αλλά ίσως και όχι; Ποιός θυμάται πόσο όμορφα θάφτηκε το ζήτημα αφού φαίνεται ήταν ζήτημα «εθνικής πολιτικής» και όχι μόνο η λαμογιέ (και με μαύρο χρήμα στην ουρά) πρωτοβουλία ενός φαιορόζ ψεκασμένου υπ.αμ.;

Ο γνωστός δημοσιογράφος Robert Fisk, παρά την ηλικία του, έχει πάντα όρεξη να ψάχνει – εκεί που δεν πρέπει. Σε ένα χθεσινό άρθρο του με τίτλο «όταν ψάχνεις την γραμμή μεταφοράς των όπλων μερικές φορές καταλήγεις σε μέρη που δεν το περίμενες» έγραψε μεταξύ άλλων:

… Στη συρία, στα υπόγεια του βομβαρδισμένου αρχηγείου της Nusra-al-Qaeda στο Aleppo, βρήκα εκαντοντάδες βλήματα, μαζί με τα έγγραφα της μεταφοράς τους και τις οδηγίες του εργοστασίου. Επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν κατά του καθεστώτος Άσαντ. Αλλά ποιος ήταν ο προμηθευτής;

Είχαν κατασκευαστεί στο Novi Travnik στη Βοσνία, μια πόλη που την ήξερα καλά αφού είχα καλύψει τον πόλεμο στη βοσνία. Ένα απ’ τα έγγραφα της μεταφοράς είχε το όνομα του πωλητή: Ifet Krnjic. Ένοιωσα – σχεδόν πίστεψα – ότι μπορώ να βρω αυτόν τον άνθρωπο…. Και τον βρήκαμε, να ξεκουράζεται στο σπίτι του ένα κυριακάτικο απόγευμα, σ’ ένα κοντινό χωριό.

… Καθώς οι κάμερες είχαν στηθεί ένα γύρω, ο Krnjic πήρε το ντοκουμέντο που είχα φέρει απ’ το Aleppo, έδειξε το όνομά του, και είπε «αυτή είναι η υπογραφή μου». Σε ποιούς είχε στείλει τα βλήματα. Στους σαουδάραβες είπε. Ένας σαουδάραβας υπουργός και τρεις αξιωματικοί είχαν κάνει επίσκεψη στο εργοστάσιό του…. Νάμαστε! σκέφτηκα. Ο Krhjic ήταν αξιοσέβαστος και καλός άνθρωπος, μέλος του παλιού γιουγκοσλαβικού κομμουνιστικού κόμματος. Έλεγε την αλήθεια, και καταλάβαινε τι έψαχνα: πώς βρέθηκαν αυτά τα βλήματα στη συρία;

Είτε ή πετροχούντα του Ριάντ θα προωθούσε τα «ελληνικά βλήματα» στους μισθοφόρους της στη συρία, είτε θα τα έσπρωχνε στις ευνοούμενες ypg, είτε θα τα χρησιμοποιούσε η ίδια στην υεμένη, το βέβαιο είναι ότι ο ψεκασμένος πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη το 2017. Μαζί με τον «ενδιάμεσο» (ως Βασίλης Παπαδόπουλος μαθεύτηκε) που θα έσπωχνε και πάνω απο 1000 βόμβες, πάλι απ’ τα «ελληνικά αποθέματα», κατ’ αρχήν στο Ριάντ.

Αλλά ίσως όχι μόνο. Φαίνεται ότι οι χουντικοί του Ριάντ ήθελαν μόνο 100 (χιλιάδες) βλήματα. Τα υπόλοιπα; Κάπου θα «χάνονταν» στη διαδρομή, κάπου θα ξεφορτώνονταν και θα ξαναφορτώνονταν (από έμπειρους και εχέμυθους έλληνες εφοπλιστές) και ίσως κατέληγαν κατευθείαν σε «εθνικά χρήσιμους» παραλήπτες. Ποιός θα τα πλήρωνε; Χμμμμ…

Το βέβαιο είναι ότι ο «μεσάζοντας» έκανε μπίζνες (εμπόριου πολεμικών αναλώσιμων) και με τα βαλκάνια. Ήξερε την δουλειά – θέλουμε να πούμε. Κανένα πρόβλημα ωστόσο. «Εθνική δουλειά» ήταν και είναι – υποθέτουμε ότι έγιναν πιο προσεκτικοί από τότε…

(φωτογραφία: Βόλτα με μαούνα… Τότε που η “σχέση” φαινόταν να είναι ακόμα στο ψήσιμο… Όσο για την καούρα του ισραηλινού προέδρου για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας; Μα περσικά πλοία βούλιαξαν, διάολε!!!)

Συρία: smoke on the water

Δευτέρα 25 Νοέμβρη. Το ότι ο αμερικανικός στρατός και οι ypg βάσαλοί του ελέγχουν τα πετρελαιοπήγαδα ανατολικά του Ευφράτη δεν σημαίνει μόνο ότι «ο αμερικανικός στρατός και οι ypg βάσαλοί του ελέγχουν τα πετρελαιοπήγαδα ανατολικά του Ευφράτη». Σημαίνει και κάπως περισσότερα.

Χτες η αμερικανική αεροπορία βούλιαξε στον Ευφράτη 4 πλοία που μετέφεραν πετρέλαιο που είχαν αγοράσει απ’ τα προστατευόμενα πετρελαιοπήγαδα. Υποθέτει κανείς ότι το είχαν πληρώσει· δεν θα μπορούσαν να το κλέψουν. Ωστόσο η αμερικανική κατοχική διοίκηση υποστηρίζει ότι θα το πήγαιναν σε μέρος ελεγχόμενο απ’ τον Άσαντ. Τίμιο εμπόριο ή «λαθρεμπόριο»; Μάλλον το δεύτερο, και η Ουάσιγκτον δεν τα γουστάρει αυτά – αν επωφελείται ο Άσαντ.

Κι έτσι βομβάρδισαν τα ποταμόπλοια, και το πετρέλαιο κάηκε. Μαζί του και τα πληρώματα τους – όλο και κάποιοι θα βρίσκονταν on board, για το μεροκάματο. Είπαμε: μην παίρνετε αθώο ύφος για να ξεγελάσετε τους κατοχικούς! Και τα λεφτά θα σας πάρουν, και σάβανα θα σας φτιάξουν…

Συρία

Σάββατο 16 Νοέμβρη. Ενώ ο αμερικανικός στρατός ενισχύει τις θέσεις του στα ανατολικά του Ευφράτη, το μπλοκ της Αστάνα, εκτός από δηλώσεις δεν φαίνεται να κάνει κάτι άλλο για να αμφισβητήσει την αμερικανική κατοχή.

Σύμφωνα με δηλώσεις της ανεγκεφαλης αλεπούς (Putin ) απ’ την Μπραζίλια, μετά την εξασφάλιση των συρο-τουρκικών συνόρων, η επόμενη προτεραιότητα είναι ο θύλακας του Idlib. Όντως, ο ρωσικός στρατός έχει φτιάξει βάσεις (ή «βασούλες») κατά μήκος των συρο-τουρκικών συνόρων, συμπεριλαμβανόμενων και (μόνιμων;) αεροπορικών. Και όντως, επίσης, οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί στα νότια του Idlib είναι καθημερινή ρουτίνα.

Οι καταγγελίες περί «παράνομης εισβολής και κατοχής» δεν σημαίνουν τίποτα – πάντως. Το Τελ Αβίβ ξέρει: σκότωνε, κάνε τις δουλειές σου, κι άσε τους άλλους να σε καταγγέλουν…

Ψοφιοκουναβιστάν

Πέμπτη 14 Νοέμβρη. Προφανώς το ψόφιο κουνάβι δεν έχει αντίρρηση με το πραξικόπημα στη βολιβία. Πρόλαβε να το κελαηδήσει σαν «μεγάλη μέρα για τη δημοκρατία»… Αλλά αυτό δεν πρόκειται να τον γλυτώσει. Too late που λένε στα Άνω Τζούτζουλα…

Πήγε, λοιπόν, στην Ουάσιγκτον ο αιώνιος εχθρός Erdogan για να τον βοηθήσει το ψόφιο κουνάβι, ή για τον ανάποδο λόγο; Μήπως και γίνει εφικτό να βοηθήσει αυτός το ψόφιο κουνάβι;

Μην περιμένετε απ’ την ελληνική δημαγωγία να δώσει σωστή απάντηση! Αφού η μόνη κλειδαρότρυπα μέσα απ’ την οποία ο ελληνικός ιμπεριαλισμός (οπωσδήποτε οι δημαγωγοί του) «αντιλαμβάνεται τον κόσμο» είναι … ο ελληνικός ιμπεριαλισμός, το ψόφιο κουνάβι είναι αναξιόπιστο καθώς – παρά τις βάσεις και λοιπές διευκολύνσεις που του έδωσε η πατρίς… – συνεχίζει να συναγελάζεται μ’ αυτόν τον παλιοτύραννο.

Όμως η πραγματικότητα είναι ανάποδη. Την ίδια ημέρα (χτες) της επίσκεψης Erdogan στο άσπρο σπίτι, ξεκινούσε η ανοικτή στο κοινό ακρόαση των μαρτύρων κατά του ψόφιου κουναβιού για το «ukrainegate» ενώπιον της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής. Γιατί οι «δημοκρατικοί» επέλεξαν την ανοικτή ακροάση; Επειδή ήδη, στην «προανάκριση», διάφοροι αξιωματούχοι μάρτυρες θάβουν κανονικά το ψόφιο κουνάβι για τις τακτικές του με την ουκρανική εξουσία· τον Zelensky συγκεκριμένα. Συνεπώς η χτεσινή μέρα ήταν η «μαύρη» αρχή μιας πολύ ζόρικης διαδικασίας κατά του ψόφιου κουναβιού, που θα το αναγκάσει απο ‘δω και πέρα να κελαηδάει συνέχεια αμυνόμενο.

Το «κάνω πίσω» του ψόφιου κουναβιού στο συριακό πεδίο μάχης μπορεί να «διορθώθηκε» με το «κάνω μπροστά για να φάω τα συριακά πετρέλαια» – αλλά το νομικό τμήμα της ψοφιοκουναβικής διοίκησης ακόμα ψάχνει να βρει «τρύπες» στη διεθνή νομοθεσία για να δικαιολογήσει την κατοχή στην ανατολική συρία μετά την αρχική υποχώρηση και την ανακοίνωση «φεύγουμε»… Οι σωματοφύλακες διακομματικά απέδωσαν οριγισμένα την πρώτη, καθαρή και ατομική ψοφιοκουναβική επιλογή στις (οικονομικές) σχέσεις του με το τουρκικό καθεστώς. Απ’ αυτήν την άποψη – στοιχειώδες! – ο Erdogan δεν επρόκειτο να συναντήσει χτες έναν «ισχυρό ηγέτη», για να ωφεληθεί απ’ αυτόν!!!

Αντίθετα το ψόφιο κουνάβι, καθώς βουλιάζει, θέλει επειγόντως να επιδείξει μια κάποια επιτυχία διεθνούς εμβέλειας. Θα ήθελε την βοήθεια του Erdogan: Μια χάρη σου ζητάω, τι είναι; Μπορείς να εξαφανίσεις τους S-400, να τους κρύψεις να μην φαίνονται, για να πω ότι είμαι ένας δυναμικός ηγέτης που σε έπεισε;

Παρότι το ψόφιο κουνάβι δήλωσε «big fan of the president» (πράγμα που θα αναγκάσει τον γενναίο και ετοιμοπόλεμο ρημαδοΓουα(αϊ)δοΝικόλα να αναγνωρίσει αύριο κιόλας, βγάζοντας αφρούς, τον Pence σαν νόμιμο πρόεδρο των ηπα…) ο president (Erdogan) δεν φαίνεται να του έκανε την χάρη. Και γιατί θα έπρεπε; Θα το συζητήσουμε το θέμα των S-400 (είπε ο Erdogan)… Αν φτιάξουν και καμιά τριμελή επιτροπή από πεντέ-έξι άτομα, το πράγμα σίγουρα θα προχωρήσει….

Στις τουρκο-αμερικανικές σχέσεις οι σωματοφύλακες του αμερικανικού imperium έχουν συσσωρεύσει εδώ και χρόνια τόσα πολλά και βαριά, ώστε το ψόφιο κουνάβι μοιάζει μια καλόκαρδη και διαφανής cartoon φιγούρα που δεν έχει καν σκιά. Όπως και το υπόλοιπο μπλοκ της Αστάνα έχει και το τουρκικό καθεστώς θα προτιμούσε το ψόφιο κουνάβι στο άσπρο σπίτι από οποιονδήποτε άλλο· το μη χείρον βέλτιστο… Αλλά τι να δώσει και τι να πάρει πια; Υποσχέθηκε ότι ενδιαφέρεται να αγοράσει αμερικανικούς patriot, αρκεί να είναι συμφέρουσα η τιμή… Μπαγιάτικη υπόσχεση· την ώρα που οι πάντες αμφιβάλλουν για την αξία τους μετά την επίθεση στην aramco….

Δεν θα έπρεπε να αμφιβάλλει κανείς για τα φιλικά αισθήματα καθενός απ’ το μπλοκ της Αστάνα προς το ψόφιο κουνάβι, είτε τα εκδηλώνουν είτε όχι. Αλλά έτσι που έχουν έρθει οι καταστάσεις, το πολύ πολύ να του προσφέρουν αυτά που αξίζει σαν realestater· αν χάσει την καρέκλα του…

(Μα δεν υπάρχουν και μυστικές συνεννοήσεις; Γιατί όχι; Αλλά το ψόφιο κουνάβι θα έχει κέρδος μόνο απ’ τις φανερές πλευρές τους· με βάση αυτές θα μπορεί να πουλήσει την απαράμιλλη σοφία του… Συνεπώς…)

Follow the money

Παρασκευή 8 Νοέμβρη. Τα λεφτά απ’ τα πετρέλαια στη βόρεια συρία δεν τα παίρνουμε εμείς. Τα παίρνουν οι sdfΑυτά δήλωσε ο εκπρόσωπος του αμερικανικου πενταγώνου Jonathan Hoffman χτες…

Sdf είναι το δημοσιοσχεσίστικο όνομα των ypg/pkk – των proxies της αμερικανικής κατοχής στην βορειοανατολική συρία. Αυτοί (διεθνώς) που τρώνε το πλιάτσικο και καταπίνουν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό είναι καταδικασμένοι να δοκιμάσουν τις αντοχές τους σε πολύ περισσότερα. Γιατί, για παράδειγμα, θα ήταν βλακώδες να πιστέψει κανείς ότι η Ουάσιγκτον προσφέρει δωρεάν «προστασία» στους ένοπλους των ypg/pkk, μόνο και μόνο επειδή γλυτώνει τα έξοδα να τους πληρώνει η ίδια. Προφανώς ένα μέρος των εσόδων απ’ το λαθρεμπόριο του συριακού πετρελαίου (το οποίο, απ’ ότι φαίνεται, γίνεται μέσω ιορδανίας και με βασικό πελάτη το Τελ Αβίβ…) πηγαίνει στα χέρια κάποιων αξιωματούχων της cia που βρίσκονται στις κατεχόμενες ζώνες. Όχι για να τα τσεπώνουν, αλλά για πληρώνουν (οι “μαύρες δουλειές” των απανταχού υπηρεσιών…) «τρομοκράτες του isis» – που είναι ακόμα χρήσιμοι αν και ελάχιστοι. Τώρα: το ποια θα είναι η πρακτική χρησιμότητα αυτών των “τρομοκρατών” που θα πληρώνονται απ’ τα κατεχόμενα πετρέλαια της ανατολικής συρίας, σε συνεργασία ηπα και ypg, αυτό ΔΕΝ θα θέλαμε να το δούμε…

Είναι «σημείο των καιρών» το ότι δεν έχουν σηκωθεί όλες οι πέτρες του «πολιτισμένου κόσμου» απέναντι σ’ αυτήν την ωμή παραδοχή εκ μέρους του ψοφιοκουναβιστάν. Αναφερόμαστε στις φιλειρηνικές φράξιες του πόπολου εδώ ή εκεί. Ακόμα κι αν ο καθένας είχε εύλογες βεβαιότητες ότι οι διάφορες ιμπεριαλιστικές εκστρατείες των ηπα και των συμμάχων της (αλλά και άλλων) γίνονται με πολύ απτά και υλικά κίνητρα, είναι (νομίζουμε) η πρώτη φορά που αυτό λέγεται τόσο ωμά· σαν πατσαβούρα που εκτοξεύεται στα μούτρα των πάντων.

Για την δική μας πολιτική αντίληψη είναι εγκληματικά (έως και αυτοκτονικά) παράδοξο το να πιστεύει ο κάθε πρωτοκοσμικός πως «θα την γλυτώσει» όταν αναγγέλλεται τόσο κυνικά και χωρίς συνέπειες η εκ νέου μοιρασιά του πλανήτη – για την λεηλασία του…

Συρία

Πέμπτη 7 Νοέμβρη. Όχι μία αλλά δύο βάσεις φτιάχνει το ψοφιοκουναβιστάν στην επαρχία της Deir ez Zor, απ’ την ανατολική μεριά του Ευφράτη. Η μία είναι ανακαίνιση της συριακής βάσης της 113ης ταξιαρχίας, και η δεύτερη είναι στην al Suwar, ανατολικότερα.

Φαίνεται όμως ότι το ψόφιο κουνάβι, που του αρέσει το oil, έχει μεγάλες ορέξεις. Την περασμένη εβδομάδα υπέγραψε την παραμονή εκατοντάδων πεζοναυτών στη συριακή επικράτεια, προσδιορίζοντας (με βάση τις εισηγήσεις των συμβούλων του) και τα «σύνορα» της συριακής επαρχίας που έχει πετρέλαια και πρέπει να γίνει αμερικανο-κουρδική. Απ’ την Deir ez Zor ως βόρεια στην al Hassakeh, και απο εκεί προς τα βορειοανατολικά στην al-Kahtanya (φωτογραφία επάνω, κόκκινη γραμμή). Εννοείται ότι το πεζικό θα είναι κυρίως οι γνωστοί πρόθυμοι proxies.

Η Μόσχα συνεχίζει να καταγγέλει: Οποιαδήποτε ενέργεια των ηπα που έχει σκοπό την στρατιωτική παρουσία τους στη συρία είναι απαράδεκτη και παράνομη τόσο απ’ την δική μας οπτική όσο και με βάση την διεθνή νομοθεσία… δήλωσε χτες ο ρώσος υφυπουργός Sergey Vershinin. «Κάντε μου μήνυση» θα μπορούσε να απαντήσει το ψόφιο κουνάβι και οι σωματοφύλακες πίσω του.

Παραμένει ανοικτό το ερώτημα: ο συριακός και ο ρωσικός στρατός θα κινηθούν έγκαιρα, τώρα; Ή υπάρχει άλλος σχεδιασμός (που, φυσικά, μας διαφεύγει);

Συρία: παίζουν «ψιλές»

Δευτέρα 4 Νοέμβρη. Καθώς το κομβόι με νταλίκες φορτωμένες με αμερικανικά στρατιωτικά οχήματα και λοιπά υλικά περνούσε έξω απ’ την συριακή Tel Tamer, στα βορειοανατολικά, προχωρώντας στον highway M4 προς το ιράκ (το σχέδιο «φεύγουμε – αλλά θα ξανάρθουμε»…) το συριακό πεζικό της Άγκυρας είδε τις αμερικανικές σημαίες και υποτροπίασε. Οπότε έριξε κάτι κανονιές προς την μεριά τους… (στην ελληνική δημαγωγία αυτό θα μπορούσε να σερβιριστεί σαν «ξεκίνησε ο αμερικανοτουρκικός πόλεμος!)

Το πιθανότερο είναι ότι οι βολές ήταν εκτός γραμμής. Σε αντίθεση με τις αμερικανικές επιθέσεις στον συριακό στρατό στην Deir ez Zor. Το είπαμε ωστόσο χτες: πολλοί μάγκες έχουν μαζευτεί στο συριακό σαλόνι.

Έχει γίνει εντελώς postmodern η κατάσταση, πράγμα που διευκολύνει το ψοφιοκουναβιστάν και τους ypg proxies του. Δεν υπάρχουν καθαρές «γραμμές αντιπαράθεσης». Το ποιος είναι που πάει, σχεδόν, στρέμμα στρέμμα σε διάφορα σημεία. Αυτά σε ότι αφορά το έδαφος.

Σε ότι αφορά τον αέρα τα πράγματα είναι κάπως απλούστερα, με την έννοια ότι είναι λιγότεροι αυτοί που είναι «σε θέση να…». Έχουν, πάντως, την δική τους σοβαρότητα.

Να, για παράδειγμα. Γιατί συνόδεψαν το αμερικανικό «στρατηγικό βομβαρδιστικό» B–52 τα δύο ελληνικά (καμάρια μας!) f-16; Διατυπωμένο αλλιώς: που πήγαινε το ρημάδι και ακολούθησε αυτήν την πορεία, όρτσα προς τα ανατολικά;

Το συγκεκριμένο ρημαδοβομβαρδιστικό, λοιπόν, φαίνεται ότι έχει συμμετάσχει και στο παρελθόν σε άσκηση κτυπήματος της ρωσικής αεροπορικής βάσης Khmeimin, στο συριακό έδαφος. Και στην συγκεκριμένη πτήση προς τα εκεί πήγε· αν και ο τελικός του προορισμός ήταν αμερικανική βάση στην ιορδανία. Αν πήγαινε κατευθείαν προς τα εκεί (προς την ιορδανία) θα ήταν μάλλον αιγυπτιακά τα καμάρια (και όχι ελληνικά) που θα το «συνόδευαν», για να μην κρυώνει μόνο του.

Αλλά όχι. Πήγαινε να ρίξει μια ματιά στη ρωσική βάση. Δηλαδή να τσεκάρει συστήματα εντοπισμού, κλπ κλπ. Και επειδή το ελλαδιστάν είναι σύμμαχος και φίλος, προφανώς και ήξερε την αιτία που έστειλε μπράβους συνοδείας γι’ αυτήν την πτήση.

Θα πείτε: Ντάξει… αλλά αυτά είναι “ψιλά”. Σωστά… Το ότι ο ρημαδοΚούλης, συνεπέστερος των συνεπών στον άξονα τελικά, προσπαθεί να χαρίσει τις ελληνικές χρεωκοπημένες πολεμικές βιομηχανίες στο απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς θα μπορούσε να είναι ένα απ’ τα “χοντρά”…

Ευτυχώς που από πεποίθηση η ντόπια μικροαστική μάζα είναι ειρηνόφιλη (χα!). Γιατί αλλιώς μπορεί και να ανησυχούσε για το πόσο μακριά θα πάει το τράβηγμα απ’ το μανίκι με τέτοια (και άλλα) κόλπα. Ευτυχώς, επίσης, που τα ντόπια γομαρόπαιδα “φίλοι του Τελ Αβίβ”, που κοιμούνται και ξυπνάνε με τον βορΒορίδη αγκαλιά, έχουν πάψει να πουλάνε “ανθελληνισμό”. Ό,τι βγάλανε βγάλανε…

Γενικά μιλώντας: μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…

Συρία: άσκηση σκέψης

Δευτέρα 4 Νοέμβρη. Εδώ λοιπόν, στο συριακό / μεσανατολικό πεδίο μάχης, για το οποίο υποστηρίζουμε πάντα πως είναι δευτερεύον στον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο· εδώ που η χρήση εργολάβων, proxies, έγινε κοινοτοπία ακριβώς επειδή φαινόταν η φτηνή λύση σ’ ένα φτηνό πρόβλημα· εδώ που ωστόσο οι περιφερειακές ηγεμονίες βαραίνουν στους παγκόσμιους συσχετισμούς και όπου τώρα πυκνώνουν και επισημοποιούνται οι επίσημες στρατιωτικές «παρουσίες» των αντίπαλων, του μπλοκ της Αστάνα απ’ την μια μεριά και της Ουάσιγκτον με τους λακέδες της απ’ την άλλη, εδώ θα πρέπει να ετοιμαστούμε γι’ αυτό το ενδεχόμενο: οι διπλές και τριπλές ατζέντες τακτικής (για όσους τις είχαν) σταδιακά να «συμπυκνωθούν»… Αφού όμως πρώτα ενταθεί η σύγχιση.

Το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον ωμά και καθαρά δηλώνει ότι θα κατσικωθεί στα συριακά πετρελαιοπήγαδα απλά επειδή έτσι γουστάρει (και είναι σίγουρη ότι κανείς δεν θα την κουνήσει) αλλάζει εντελώς τις νομιμοποιητικές ρητορίες της σύγκρουσης. Και, κατά συνέπεια, σπρώχνει ήδη σε επανεξέταση τα μέσα που χρησιμοποιούνται εναντίον του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον τα πράγματα είναι τόσο φανερά ώστε το μόνο σχετικό που μπορεί να γίνει είναι η ανάλυση του πόσοι είναι πράκτορες και πόσοι ηλίθιοι απ’ αυτούς που την υποστηρίζουν άμεσα ή έμμεσα. Απ’ την μεριά του μπλοκ της Αστάνα τα επιχειρήματα της «αντιτρομοκρατίας» (ακόμα και στην τουρκική εκδοχή τους) φτάνουν στο όριό τους. Ισχύουν ακόμα για τον θύλακα του Idlib· με την διαφορά ότι ο θύλακας «επικοινωνεί» υπόγεια με το τι συμβαίνει στην ανατολικά του Ευφράτη συρία. Αλλά σε ότι αφορά το «θέλω τα πετρέλαια και θα τα πάρω» η «αντιτρομοκρατική» ρητορική είναι ξεπερασμένη.

Ο αμερικανικός στρατός και οι ypg υπάλληλοί του ετοιμάζονται να «αξιοποιήσουν» μια εκ των πραγμάτων εγκαταλειμένη συριακή βάση (της 113ης ταξιαρχίας) στην ανατολική μεριά του Ευφράτη, απέναντι απ’ την Deir ez Zor. (Μια ακόμη βάση, για ακόμα καλύτερες μέρες!). Προχτές έσκασε το αμερικανικό «μηχανικό» για να κάνει την «αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης». Το μαχαίρι στο λαιμό του μπλοκ της Αστάνα δεν είναι λόγια: αν, μ’ αυτήν την έξω απ’ τα δόντια «δικαιολογία» (θέλουμε τα πετρέλαιά σας για να βγάζουν παραδάκι μέσω λαθρεμπορίου οι φίλοι μας), ο αμερικανικός στρατός σταθεροποιήσει την κατάκτηση της ανατολικής συρίας, θα φύγει απο εκεί μόνο με την λήψη του 4ου παγκόσμιου. Αυτό που εννοούμε είναι απλό: Θεωρητικά ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» θα μπορούσε να έχει ένα κάποιο χρονικό τέλος, του είδους mission accomplished… Η ωμή κατοχή εδάφους «για το πετρέλαιο» (ή για οτιδήποτε άλλο) το μόνο τέλος που μπορεί να έχει είναι η καθαρή στρατιωτική ήττα.

Μιας και είναι λίγα αυτά που έχει εντοπίσει η ασταμάτητη μηχανή για την στάση του μπλοκ της Αστάνα απέναντι σ’ αυτήν την πρόκληση (περί πρόκλησης πρόκειται), είναι σε αναμονή. Είναι βέβαιο ότι Μόσχα και Δαμασκός συγκεντρώνουν στρατό στη δυτική όχθη του Ευφράτη, στη Deir ez Zor… Αλλά “διαβεβαίωσαν” (;) υποτίθεται τους αμερικανούς ότι δεν θα περάσουν το ποτάμι… Ο “ειδικός απεσταλμένος” του ψόφιου κουναβιού για την συρία Jim Jeffrey το ομολόγησε μ’ αυτά τα λόγια συνεντευξιαζόμενος πριν 3 ημέρες με θέμα την αναδιάρθρωση της αμερικανικής κατοχής στη συρία:

… Ανησυχούμε πολύ για συγκεκριμένες εξελίξεις στο νότο, ειδικά στην περιοχή της Deir ez Zor. Μίλησα με τον ρώσο συνάδελφό μου για το θέμα και είχαμε επαφές και με άλλους ρώσους γι’ αυτό. Νομίζουμε ότι τώρα το ελέγχουμε το θέμα…

Σιγά μην τους δώσει λογαριασμό το Astana bloc (θα λέγαμε)… Σε κάθε περίπτωση, απ’ τα χαρακτηριστικά της τα ίδια, η κατοχή επειδή «I like oil» βάζει εντελώς διαφορετικά ζητήματα τακτικής. Ως πρόσφατα, Μόσχα και Ουάσιγκτον είχαν υποτίθεται κοινό συμφέρον να μην πλακωθούν άμεσα μεταξύ τους στο συριακό πεδίο μάχης· άφηναν την δουλειά στους υπόλοιπους. Όμως τώρα, αν το μπλοκ της Αστάνα δεν κινηθεί τόσο γρήγορα «αυτοπροσώπως» ώστε να προλάβει το επιπλέον αμερικανικό μπαστάκωμα (ή αν η ανεγκέφαλη αλεπού Putin δεν «πείσει» το ψόφιο κουνάβι ότι δεν αξίζει το κόπο η αγάπη του για το συγκεκριμμένο πετρέλαιο…), είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα φύγουν «ειρηνικά» οι αμερικάνοι πεζοναύτες απ’ αυτό το συριακό νοτιοανατολικό τρίγωνο τα επόμενα χρόνια. Κι αν μείνουν εκεί, δεν θα είναι βέβαια για καλό.

Συνεπώς η τωρινή κάπως «χύμα» κατάσταση στη βόρεια και στην ανατολική συρία δεν είναι απλά «μεταβατική». Είναι υποχρεωτικά δυναμική. Το πόσο θα διαρκέσει το «χύμα» δεν μπορούμε να το προβλέψουμε: όλοι να φτιάχνουν βάσεις χωρίς να τους νοιάζει αν οι αντίπαλοί τους φτιάχνουν παραδίπλα, λες και κτίζουν εξοχικά… Όχι, δεν στέκει.

Δεν είναι εξοχή· και δεν υπάρχει συμφωνημένη «μοιρασιά».

Οι χασάπηδες, ε;

Κυριακή 3 Νοέμβρη. Αυτά τα μυρωμένα και «εθνικά επωφελή» των συμμοριών – με – τα – μαύρα τρέχουν παράλληλα με όσα συμβαίνουν στη μέση Ανατολή. Το ψόφιο κουνάβι δηλώνει «I like oil» με την ίδια φυσικότητα που στους έλληνες άρεσαν οι αστακομακαρονάδες· αν και η ασταμάτητη μηχανή δεν έχει ενδείξεις ότι το ψόφιο κουνάβι είναι ντηζελοκίνητο. Απλά, στον ψοφιοκούναβο πάντα άρεσε το oil, κι ακόμα περισσότερο αν ήταν άλλων. Δεν είναι ρατσιστής κατά των σύριων. Έγκαιρα, όταν ήταν απλά μια μηντιακή περσόνα, είχε δηλώσει ότι του αρέσει το ιρακινό oil, και ότι απ’ τα έσοδά του η Βαγδάτη θα έπρεπε να πληρώνει τα έξοδα των αμερικανικών βάσεων στο ιράκ. Αυτό λέγεται νταβατζιλίκι – σ’ όλο τον κόσμο. Ένας πλυντηριάς δικαιούται να του αρέσει το νταβατζιλίκι.

Έτσι, κι ενώ στη βορειοανατολική συρία μαζεύονται πολλοί και διάφοροι στρατοί και ένοπλοι (εκτιμάμε πως αν το πιο προχωρημένο όπλο τους ήταν τόξα και βέλη θα χωρούσαν· όχι όμως με τις σημερινές αεροπορίες και τους σημερινούς πυραύλους… όχι!… είναι too much!) το ελλαδιστάν καμαρώνει επειδή δύο δικά του f – 16 (νάναι οι μέρες τους!!!) «συνόδευσαν» ένα αμερικανικό στρατηγικό βομβαρδιστικό B – 52 καθοδόν προς συρία. Είναι γαλόνια αυτά – μας λένε! Το ελλαδιστάν είναι ο ανερχόμενος Joe Pesci της μέσης Ανατολής μας λένε: αγαπείστε το και διασκεδάστε το!

Σπουδαία. Όταν περνάει ένα αμερικανικό Β – 52 προς την συρία οι ηλίθιοι βλέπουν τα κουστούμια της ελληνικής συνοδείας! Ωωωω! Τι λεβεντόπαιδα είναι αυτά με τα f 16! Όμως όταν οι μπράβοι περιστοιχίζουν το κάθαρμα αφεντικό, αυτό δεν λέγεται απλά «υπόθαλψη εγκληματία». Λέγεται (η αστική νομοθεσία τα λέει αυτά…) εγκληματική συμμορία. Στο δικαστήριο βέβαια ο μπράβος δεν θα έχει τις ίδιες κατηγορίες με το αφεντικό. Ξεμπερδεύει ευκολότερα. Το παίζει “εγώ ένας υπάλληλος είμαι” (Και ο κυρ Αχιλλέας έτσι ξεκίνησε!)… Όταν όμως το «δικαστήριο» είναι του δρόμου, όταν δηλαδή οι σφαίρες πέφτουν σαν το χαλάζι, ο μπράβος θα μαζέψει πολλές. Μπορεί και τις περισσότερες. Στις ανακοινώσεις κηδειών δεν θα αναφέρουν καν το όνομα του· ούτε στα στεφάνια. Το «γεγονός» είναι ο θάνατος του αφεντικού του. Μόνον αυτό.

Λοιπόν, να το ξαναπούμε. Αν την έχετε δει ότι χαζεύοντας θα την βγάλετε καθαρή, ας έχετε και κανα plan B, in case of emergency. Δεν είναι καθόλου αστείο, και κανονικά (δηλαδή εργατικά…) απαιτεί όχι φόβο αλλά θαρραλέο anti-imp αγώνα, χωρίς εθνικές υποσημειώσεις και αστερίσκους! (Δύσκολα πράγματα δηλαδή, ε;…) Επειδή τα ντόπια αφεντικά μας σέρνουν απ’ το μανίκι να τα περιστοιχίσουμε – δεν το έχετε καταλάβει το τράβηγμα; Όσο για το τι θα γίνει, και πότε θα ρίξει χαλάζι, αυτό εξαρτιέται από άλλους. Μην βάλετε στοίχημα. Και μην εμπιστεύεσθε τους γνωστούς μετερεωλόγους.

Το «γεγονός» είναι σε εξέλιξη… Και ο άξονας το πάει, αν το έχετε καταλάβει, ορθοπεταλιά. Μπας και αναστηθεί – πάνω στους τάφους ημών και αλλήλων….

(φωτογραφία κάτω: Όταν λέμε «I like oil» εννοούμε «Ι like oil»!!! Διάβολε! Τι άλλο; Θέλω oil στο budget μου!!!

H φωτογραφία είναι κατευθείαν απ’ την συριακή «πετρελαϊκή κουζίνα» όπου η αμερικανική «τραπεζαρία» έχει απλώσει τα ξερά της· αλλά όχι απ’ την Deir ez Zor. Είναι απ’ την βορειοανατολική συρία, άκρη άκρη, κοντά στα σύνορα με το ιράκ…

Υπάρχει θέμα σοβαρό…)

Συρία

Σάββατο 2 Νοέμβρη. Μακριά από σχεδόν οποιαδήποτε διεθνή αναφορά στην Deir ez Zor γίνονται «ψιλο»μάχες. Λέμε «ψιλο» επειδή προς το παρόν ο μεν κατοχικός αμερικανικός στρατός χρησιμοποιεί την αεροπορία του για να προστατεύει τους μπράβους του (pkk/ypg) ο δε συριακός έχει μόνο πεζικό.

Την Τρίτη 29 Οκτώβρη συριακό πυροβολικό στα περίχωρα της πόλης κτύπησε θέσεις των ypg, και στη συνέχεια έγινε περιορισμένη μάχη μεταξύ πεζικάριων. Σαν απάντηση η αμερικανική αεροπορία βομβάρδισε τις θέσεις του συριακού πυροβολικού. Εν τω μεταξύ ρώσοι αξιωματικοί γυροφέρνουν την Deir ez Zor, κάνοντας επαφές με τις τοπικές πολιτοφυλακές.

Η μικροκλίμακα αυτών των συγκρούσεων (που πάντως είναι πόλεμος μεταξύ Ουάσιγκτον και Δαμασκού) τις κάνει τριτεύουσας σημασίας. Προς το παρόν. Θα μπορούσαν, ωστόσο, να εξελιχθούν σε «προηγούμενα»…

(φωτογραφία: Πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στην Deir ez Zor. Οι οικολογικά ευαίσθητες ψυχές θα ανατριχιάσουν, αλλά μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος; Έτσι είναι η πειρατεία: με κάθε μέσο και όλα!

Επιβεβλημένη διόρθωση. Πριν λίγες ημέρες γράψαμε ότι το έσοδο απ’ τα κατεχόμενα πετρελαιοπήγαδα στη βορειοανατολική συρία είναι 30 μύρια δολάρια την μέρα. Λάθος μας. Είναι 30 μύρια τον μήνα. Σαφώς μικρότερο το ποσό – αλλά και πάλι όχι για χάρισμα σε proxies των αμερικάνων…)