Οι αήττητοι (και ο φόβος του στρατηγού) 1

Πέμπτη 19 Σεπτέμβρη. Γράφαμε χτες πως η υποτίμηση του αντιπάλου είναι οργανικό, εσωτερικευμένο στοιχείο των πολεμοκάπηλων· σίγουρα των δυτικών· και οπωσδήποτε των αμερικάνων. Γράφαμε επίσης ότι παρότι διάφοροι δυτικοί «αναλυτές» λανσάρονται σαν προφήτες του ασύμμετρου πολέμου, όταν τον βλέπουν μπροστά τους θυμούνται πόσο πρωτοκοσμικοί είναι και προσπαθούν να τον απωθήσουν. Να τώρα μια χειροπιαστή (και γνωστή διεθνώς) απόδειξη αυτής της κατάστασης – που έχει προεκτάσεις.

Το καλοκαίρι του 2002 ο αμερικανικός στρατός είχε ήδη εισβάλει (και «νικήσει») στο αφγανιστάν· και ετοιμαζόταν να εισβάλει (και να «νικήσει») στο ιράκ. Θα ακολουθούσε, με το τέμπο του blitzkrieg που εξασφάλιζε η απαράμμιλη τεχνική / τεχνολογική υπεροχή του αμερικανικού στρατού (και η «επανάσταση στη στρατιωτική οργάνωση» που προωθούσε ο Rumsfeld…), η εισβολή, η νίκη και η «τακτοποίηση» διαδοχικά του ιράν, της συρίας, της λιβύης και της βόρειας κορέας. Ήταν ο “άξονας του κακού” και η μοίρα του είχε αναγγελθεί ήδη απ’ τον πρόεδρο Μπους τον Β…

Καλού κακού, και για την χαρά της προετοιμασίας της εξαφάνισης των rogue states από προσώπου γης, το αμερικανικό γενικό επιτελείο οργάνωσε απ’ τις 14 Ιούλη ως τις 15 Αυγούστου του 2002 μια μεγάλη άσκηση / προσομοίωση της εισβολής, νίκης και «τακτοποίησης» του ιρανικού καθεστώτος. Η άσκηση είχε το βαρύγδουπο τίτλο millennium challenge 2002 (MC02) και είναι εύκολο στον καθένα να αναζητήσει τα βασικά που έγιναν στη διάρκειά της στο διαδίκτυο. Έγινε κυρίως με ηλεκτρονικές προσομοιώσεις, αλλά περιλάμβανε και πραγματική άσκηση (απόβασης), φυσικά σε αμερικανικό έδαφος.

Ο αμερικανικός στρατός τέθηκε υπό την ηγεσία του στρατηγού Peter Pace (ήταν οι “μπλε”), και ο αντίπαλος (που δεν αναφερόταν ρητά σαν ιράν) υπό τον απόστρατο αμερικάνο στρατηγό Paul Van Riper (ήταν οι «κόκκινοι»).

Με την έναρξη του πολέμου / άσκησης οι «μπλε» (ο αμερικανικός στρατός) έστειλε τελεσίγραφο στους «κόκκινους» να παραδοθούν μέσα σε 24 ώρες. Αντιδρώντας οι «κόκκινοι» υπό τον Riper αποφάσισαν να ακολουθήσουν τακτικές ασύμμετρου πολέμου. Χρησιμοποίησαν για την διαβίβαση των εντολών τους κήρυκες στα τζαμιά και ταχυδρόμους με δίκυκλα (και τα δύο άφθονα στο ιράν…) ώστε να μην μπορούν να υποκλέψουν ή να μπλοκάρουν τις επικοινωνίες οι «μπλε». Με μια επίθεση με πυραύλους cruise που υπερφαλάγγισαν τα ηλεκτρονικά συστήματα ανίχνευσης και ανάσχεσης των «μπλε» οι «κόκκινοι» βούλιαξαν σε λίγες ώρες 17 πολεμικά πλοία των «μπλε»: ένα αεροπλανοφόρο, δέκα φρεγάτες και έξι αμφίβια. (Σε πραγματικές συνθήκες αυτό θα σήμαινε 20.000 νεκρούς απ’ την μεριά των επιτεθέμενων «μπλε») Αμέσως μετά οι «κόκκινοι», χρησιμοποιώντας μικρά ταχύπλοα που έκαναν συμβατικές επιθέσεις και επιθέσεις αυτοκτονίας βούλιαξαν κι άλλα πλοία των «μπλε»…

Αυτά έγιναν μόλις την πρώτη ημέρα της άσκησης / προσομοίωσης MC02. Ο στόλος των “μπλέ” είχε πιάσει πάτο, και μαζί του όλη η επίθεση… Κανονικά η άσκηση θα έπρεπε να τελειώσει εκεί, με πανηγυρική και χωρίς προηγούμενο ήττα των «μπλε», δηλαδή του αμερικανικού στρατού….

Αμ δε!!! Μετά απ’ αυτήν την φρικιαστική πρώτη ημέρα, το αμερικανικό πεντάγωνο σταμάτησε για λίγο την άσκηση… Και: α) «ξεβούλιαξε» τον κατεστραμμένο στόλο, ενώ β) άλλαξε εντελώς τους κανόνες του «παιγνίου»… Για παράδειγμα οι «κόκκινοι» (το ιράν σα να λέμε) υποχρεώθηκαν να έχουν συνέχεια ανοικτά τα ραντάρ τους για να τα εντοπίζουν οι πύραυλοι των «μπλε» και να ισοπεδώνουν, ενώ τους απαγορεύτηκε να καταρρίψουν οποιοδήποτε αεροπλάνο (των «μπλε») θα συμμετείχε στην χερσαία αποβίβαση. Απαγορεύτηκε στον Riper να ξαναχρησιμοποιήσει «ανορθόδοξες» τακτικές, του απαγορεύτηκε να χρησιμοποιήσει συγκεκριμένα όπλα, και του επιβλήθηκε να δηλώσει τις θέσεις όλων των μονάδων του, ώστε να διευκολυνθεί η εξόντωσή τους. Οι «κόκκινοι» θα έπρεπε, ουσιαστικά, να ακολουθούν τις εντολές των «μπλε» και να κάθονται μπροστά τις κάνες τους – ώστε να ηττηθούν…

Με δυο λόγια: ο αμερικανικός στρατός ο ίδιος μετέτρεψε μια άσκηση / προσομοίωση (για κάτι που σκόπευε να κάνει πραγματικά) κόστους 250 εκατομυρίων δολαρίων σ’ έναν στημένο μονόλογο ικανοποίησης του ναρκισσισμού του, απλά «δένοντας» τον αντίπαλο (στην άσκηση) χειροπόδαρα… Και, φυσικά, έτσι “νίκησε”!… Εννοείται ότι ο Van Riper παραιτήθηκε στη μέση της άσκησης· και την κατήγγειλε ανοικτά σαν αυτό που ήταν. Φιάσκο.

Λαθραία λεπτομέρεια

Τετάρτη 18 Σεπτέμβρη. Στη Λέρο υπάρχει στρατός, υπάρχουν και οπλοστάσια. Τα οποία μπορεί να ξαλαφρώνονται, για τον α ή β λόγο… Αυτά είναι “ειδήσεις”, που καταναλώνονται ομαλά. “Αστυνομικό ρεπορτάζ”…

Υπάρχει, μόνο, κι αυτή η μικρή λεπτομέρεια. Η Λέρος ανήκει στα Δωδεκάνησα. Τα οποία, σύμφωνα με την (διεθνή) συνθήκη του 1947 με την οποία αποδόθηκαν απ’ την ιταλία στο ελλαδιστάν, απαγορεύεται να έχουν στρατό. Είναι αποστρατιωτικοποιημένα τα Δωδεκάνησα σύμφωνα με την διεθνή ορολογία και νομοθεσία… Και επειδή ο όρος της αποστρατιωτικοποίησης μπήκε το 1947 με επιμονή της εσσδ για πολύ προφανείς λόγους, για τους ίδιους ακριβώς λόγους που ισχύουν ακόμα υποψιαζόμαστε ότι η Μόσχα δεν χαίρεται τώρα που το ελλαδιστάν το έχει γυρίσει στο τσάμικο. (Ούτε χαιρόταν που ο ψεκασμένος ήθελε να δώσει την Κάρπαθο, επίσης των Δωδεκανήσων, για αμερικανική βάση…)

Τα Δωδεκάνησα, λοιπόν, έχουν στρατό, μαζί με τα οπλοστάσιά του – κατά παράβαση ακόμα και της ελληνικής υπογραφής του 1947. Πράγμα που σημαίνει ότι την επόμενη φορά που κάποιος έλληνας “λάτρης της διεθνούς νομοθεσίας” θα υποδείξει στο τουρκικό καθεστώς ότι είναι “παράνομο”, θα πρέπει να έχει και μια απάντηση…. για το αν βρέθηκαν τα κλεμμένα όπλα…

Way of death…

Παρασκευή 13 Σεπτέμβρη. Αν υπάρχει “ευρωπαϊκός τρόπος ζωής”, διακριτός (ας πούμε) απ’ τον “αμερικανικό τρόπο ζωής”, αυτός περιορίζεται όλος κι όλος στη φαντασίωση της ύπαρξής του….

Να, ας πούμε, ο “γαλλικός τρόπος ζωής”. Πας να πάρεις το λεωφορείο και υπόκεισαι στην προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού του κράτους σου. Πολιτισμένα πράγματα. Τουλάχιστον (αυτός ο ιμπεριαλισμός) δεν κάνει έμφυλες διακρίσεις. Λίγο είναι;

Κατατάχτηκα για να ξεφύγω απ’ τον σωρό, Lucie, εύελπις, γαλλία. Θα παρατηρήσει βέβαια το τμήμα ερευνών της ορθότητας: χμμμ… Η Lucie ξεφεύγει απ’ τον σωρό “μπαίνοντας στη γραμμή”, αλλά ο Romain (χθεσινή παρουσίαση) φοράει τις αρβύλες για να βασίζονται πάνω του…. Δεν είναι αυτό καραμπινάτος σεξισμός;

Μην βιάζεσθε! Θα μπορούσαν οι λεζάντες να είναι και ανάποδα. Άλλωστε η διοίκηση Macron κατάργησε τις λέξεις «πατέρας» και «μητέρα» στις ληξιαρχικές πράξεις, αντικαθιστώντας τες με «γονιός 1» και «γονιός 2». Οπότε έχει περάσει τις αντισεξιστικές εξετάσεις του ενσωματωμένου Θεάματος…

Η κάθε Lucie και ο κάθε Romain ανήκουν λοιπόν, ανάλογα, στις κατηγορίες «νεκρός 1» και «νεκρός 2». Αλλά η δουλειά τους είναι να απωθούν αυτό το «τέλος», να απωθούν τέτοιες ληξιαρχικές πράξεις για πάρτη τους, σκοτώνοντας τους Άλλους. Για τους οποίους Άλλους (εκεί, στην υποσαχάρια Αφρική για παράδειγμα) δεν υπάρχει ζήτημα. Ειδικά αν σαν νεκροί κάνουν σωρούς, που πάνω τους βασίζεται ο γαλλικός (και όχι μόνο…) καπιταλισμός.

Ways of death…

“Security personnel” – στα κινεζικά

Πέμπτη 12 Σεπτέμβρη. Το ιράν δίνει μεγάλη σημασία στις σχέσεις του με τη λαϊκή δημοκρατία της κίνας σε όλους τους τομείς. Έχουμε μακρόχρονους δεσμούς στον στρατιωτικό τομέα επίσης, και ελπίζουμε ότι αυτή η επίσκεψη θα είναι ένα σημείο καμπής στην ανάπτυξη και στην ενίσχυση αυτών των σχέσεων.

Ο λόγος δεν είναι για την 25ετή συμφωνία οικονομικής συνεργασίας Τεχεράνης – Πεκίνου (γράφαμε πριν 2 ημέρες Η άλλη εκδοχή του Indian – Pacific). Μάλλον το «security personnel» αφορά, αφού τα πιο πάνω ήταν δηλώσεις του επικεφαλής του (τακτικού) ιρανικού στρατού στρατηγού Mohammad Baqeri, που πετάχτηκε χτες ως το Πεκίνο. Για συζητήσεις περί “σχέσεων”. Αυτό που προκύπτει από άλλα σημεία των δηλώσεών του, είναι ότι η πρώτη φάση της παρουσίας του κινεζικού στρατιωτικού «personnel» στο ιράν θα έχει την (επίσημη) μορφή μικτών επιτροπών (με τον ιρανικό στρατό)…

Πολύς κόσμος πηγαινοέρχεται στα κινέζικα ανάκτορα. Όλοι κάτι έχουν να κερδίσουν… Για παράδειγμα η κυρία Μέρκελ (και οι επιχειρηματίες που την συνόδευαν) έφυγε με 11 συμφωνίες.

Χωρίς security personnel… Αλλά με security; Οι γερμανικές επιχειρήσεις που έχουν ή πρόκειται να ανοίξουν εγκαταστάσεις στην κινεζική επικράτεια δεν γουστάρουν να δουλεύει το κινεζικό καθεστωτικό πανοπτικό (γνωστό σαν social credit system) μέσα σ’ αυτές…

Πάλι «σχέσεις»: το Πεκίνο βασίζει πολλά για την επίδειξη καπιταλιστικής «ανοιχτοσύνης» στις εμπορικές / οικονομικές σχέσεις με την ε.ε. – και ειδικά με τον γερμανικό καπιταλισμό. Υπάρχει, άλλωστε, κοινός αντίπαλος: το ψοφιοκουναβιστάν. Θα πρέπει να υποχωρήσει λοιπόν, και να εξαιρέσει τις ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις απ’ την εκ των έσω επιτήρηση.

Να που το ψοφιοκουναβιστάν, έστω και στην παρακμή του, έχει μια «παραγωγική» συνέπεια· που καθόλου δεν γουστάρει: επιταχύνει και διαρθρώσει τις σχέσεις των «υπόλοιπων».

Σφαίρες στο ψαχνό 3

Τετάρτη 7 Αυγούστου. Το ψόφιο κουνάβι τιτίβισε κάτι περί “τρομοκρατίας” μετά τις τελευταίες σφαγές. Η αλήθεια είναι (και δεν εκδηλώνεται πρώτη φορά στην ιστορία..) πως υπάρχει μια διαλεκτική θανάτου ανάμεσα στην κορυφή και στη βάση των πολεμοχαρών, ιμπεριαλιστικών σχηματισμών. Το “εσωτερικό δυναμικό θανάτου” εξάγεται – ή/και επαναεισάγεται.

Η πιο στενή, εστιασμένη απόδειξη αυτής της διαλεκτικής: οι αυτοκτονίες “βετεράνων πολέμου” του αμερικανικού στρατού. Εδώ και χρόνια αυτοκτονούν κατά μέσο όρο 20 κάθε μέρα…

Δεν είναι τα ιπτάμενα στιλέτα!

Παρασκευή 2 Αυγούστου. Το «διαφημιστικό» video που κυκλοφόρησε χτες η «κινεζική στρατιωτική φρουρά» του Hong Kong, από εκπαιδευτικές ασκήσεις, έχει ξεκάθαρο αποδέκτη: τους διαδηλωτές (είτε με αμερικανικές σημαίες είτε χωρίς). Η αλήθεια είναι πως το να έχουν σύμμαχο τον Pompeo (που ενθάρρυνε τις διαδηλώσεις λέγοντας τις προάλλες ότι «κάνουν το σωστό») δεν είναι ο δρόμος προς τον παράδεισο…

Η αντιμετώπιση των πόλεων σαν πεδίων μάχης έχει πάψει προ πολλού να είναι αμερικανικό know how. Και η καταστολή διαδηλώσεων επίσης: απ’ την Tienamen έχουν περάσει κάποιες δεκαετίες, αλλά…

Επιπλέον ο κινεζικός στρατός ετοιμάζεται για ετήσια αεροναυτικά γυμνάσια «στη μύτη» της ταϊβάν, με ένα ανάλογο πρόγραμμα: περικύκλωση νησιών, κλπ. Φέτος θα είναι αναβαθμισμένα, επίσης σαν «προειδοποίηση».

Αποφάσισε το Πεκίνο ότι έχει έρθει η ώρα (ή ότι η Ουάσιγκτον έφερε την ώρα) που πρέπει να αρχίσει να επιδεικνύει τα στρατιωτικά του μούσκλια; Έτσι φαίνεται.

Δεν μας αφορά αν ο κινεζικός στρατός εκπαιδεύεται καλύτερα ή χειρότερα από άλλους «δυτικούς». Το βασικό είναι αυτό: να μην ξεγελαστούν οι αφελείς με την ιδέα ότι στον εξελισσόμενο 4ο παγκόσμιο υπάρχουν καπιταλιστικοί στρατοί «απελευθερωτικοί»…

Στ’ άρματα!

Σάββατο 27 Ιούλη. Το αμερικανικό κράτος ψάχνει «εθελοντές» (για κατάταξη…) Και σκέφεται να κατεβάσει το όριο ηλικίας ψήφου στα 16 για να νομιμοποιείται να ρίξει πίσω τους τους στρατολόγους του. Τα 16 είναι ηλικία σχολείου ακόμα, αλλά … Δεν παίρνεις από γράμματα; Πάρε τ’ άρματα! Θα βγάζεις λεφτά και, επιτέλους, θα σκοτώνεις κανονικά· όχι όπως στα video games…

Κάτι έρευνες που δείχνουν ότι οι πρωτοκοσμικοί ενηλικιώνονται πλέον στα 30 (καθόλου παράξενο!…) ίσως αποενοχοποιούν το κατέβασμα του ορίου ηλικίας για επαγγελματίες δολοφόνους: αν είναι να περιμένουμε να μεγαλώσουν και να το σκέφτονται και να το ξανασκέφτονται πριν πατήσουν την σκανδάλη ή το “fire” κάποιου control, πάει η αυτοκρατορία…

Πως το λέμε αυτό; Τουρμπομιλιταρισμό ίσως;

Η νηοπομπή των προθύμων

Πέμπτη 25 Ιούλη. Το Λονδίνο εμφανίζεται «δειλά δειλά» (ή μήπως όχι και τόσο;), και προφανώς με την στήριξη του ψοφιοκουναβιστάν, να παίρνει θέση «υπαρχηγού» στις μανούβρες γύρω απ’ τα στενά του Ορμούζ. Προχτές ζήτησε μια «θαλάσσια συμμαχία των προθύμων» απ’ την ε.ε., που (με το υπερήφανο βρετανικό ναυτικό επικεφαλής) θα καταλάβει ουσιαστικά τα στενά, για να προστατέψει υποτίθεται την διεθνή (πετρελαϊκή) ναυσιπλοΐα. Προς το παρόν 2 ευρωπαϊκά / μεσογειακά κράτη (το ένα με ξεπεσμένο ιμπεριαλισμό), το γαλλικό και το ιταλικό κι ένα απ’ την άλλη μεριά (το δανέζικο) έχουν ανταποκριθεί θετικά στο κάλεσμα του Λονδίνου – και της «μοίρας». Το Λονδίνο έχει ήδη ναυτική βάση στο ομάν, και το Παρίσι στα εμιράτα… (Υποτίθεται ότι η πρόσκληση ήρθε απ’ το ψοφιολεοντιστάν κι όχι απ’ το ψοφιοκουναβιστάν επειδή είναι ευκολότερο στα ευρωπαϊκά καθεστώτα να λένε «ναι» σε ιμπεριαλιστικές ιδέες που δεν εκφωνούνται απ’ το ψόφιο κουνάβι. Είναι και η ουρά του γαϊδάρου βλέπετε, που δεν πρέπει να στάζει…).

Είναι πιθανό (και τεχνικά πολύ εύκολο) πως όταν και αν φτάσει αυτή η «νηοπομπή των προθύμων» στο Ορμούζ, τα στενά να έχουν καταληφθεί ήδη απ’ το ιρανικό ναυτικό. Αυτό υπονοούν οι αξιωματούχοι της Τεχεράνης με διάφορες δηλώσεις τους. Αφού (ακόμα) Λονδίνο και Παρίσι εμφανίζονται υπέρ της συμφωνίας 5 + 1 για τα πυρηνικά του ιράν (άρα απέναντι απ’ την Ουάσιγκτον) δεν πρόκειται να «ναυμαχήσουν». Θα περιφέρονται λίγο πιο έξω…

Ωστόσο το «σημείο Ορμούζ» είναι μόνο ένα σε μια αλυσίδα θαλάσσιων σημείων που ενδιαφέρουν οπωσδήποτε διάφορους ευρωπαϊκούς ιμπεριαλισμούς – με μέτωπο προς τους θαλάσσιους δρόμους του μεταξιού του Πεκίνου. Ο κόλπος του Aden, η ερυθρά θάλασσα, το Σουέζ και, τελικά, η ανατολική Μεσόγειος είναι στην ίδια αλυσίδα – σ’ αυτή τη μεριά του κόσμου. Σ’ αυτήν την αλυσίδα τα συμφέροντα του τωρινού ιταλικού καθεστώτος δεν συμπίπτουν καθόλου με εκείνα του αγγλικού…

Στους χάρτες το θέμα φαίνεται λοιπόν απλό· στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου τέτοιο. Οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις του «δυτικού» κόσμου είναι ισχυρές. Και η συνύπαρξη αγγλικών, γαλλικών και ιταλικών πολεμικών μοιάζει (και θα μοιάζει) περισσότερο σαν αλληλοϋπόβλεψη άσπονδων «φίλων» παρά σαν συμμαχία.

Δεν βρίσκουμε όμως τίποτα καθησυχαστικό σ’ αυτά. Έτσι συμβαίνει στις μεγάλης έκτασης διακρατικές αναμετρήσεις που ονομάζονται «παγκόσμιοι πόλεμοι»: ελιγμοί και κόντρα ελιγμοί, μέχρι να οριστικοποιηθούν οι συνθέσεις όλων των μπλοκ.

Ινδοκούς 1

Τετάρτη 24 Ιούλη. Γράψαμε δυο πράγματα για την υποτιθέμενη (;) αποχώρηση του αμερικανικού στρατού απ’ το αφγανιστάν –πρέπει όμως να συνυπολογιστεί ένας «κρυφός» αλλά σημαντικός παράγοντας: η παραγωγή οπίου, πρώτης ύλης για την κατασκευή ηρωΐνης.

Το 2000 οι ταλιμπάν (είχαν τότε την εξουσία στο αφγανιστάν) απαγόρευσαν εντελώς την καλλιέργεια της οπιοφόρου παπαρούνας· πράγμα που ήταν κτύπημα στους ως τότε αγρότες παραγωγούς. Στη συνέχεια ζήτησαν οικονομική βοήθεια απ’ τον οηε (έναντι αυτής της απαγόρευσης). Ο οηε δεν τους την έδωσε, παραδόξως όμως την άνοιξη του 2000 τους έδωσε ένα ποσό η αμερικανική κυβέρνηση, σαν «ανταμοιβή».

Απ’ τον Οκτώβρη του 2001, όταν άρχισε η εισβολή, προκειμένου ο αμερικανοδιοικούμενος νατοϊκός στρατός να έχει ντόπιους συμμάχους υποσχέθηκε («ανεπίσημα»…) ότι θα επιτρέψει ξανά την καλλιέργεια της παπαρούνας, αρκεί να έχει την βοήθεια και την υποτέλειά τους. Το αποτέλεσμα της αμερικανικής κατοχής ήταν χρονιά με την χρονιά να αυξάνεται ραγδαία η καλλιέργεια παπαρούνας, αλλά και το να δημιουργηθούν εργαστήρια επεξεργασίας του οπίου και παραγωγής ηρωΐνης στα αφγανοπακιστανικά σύνορα. Γρήγορα το αφγανιστάν έγινε το παγκόσμιο κέντρο παραγωγής ηρωΐνης. Σήμερα υπολογίζεται ότι εκεί παράγεται πάνω απ’ το 90% της παγκόσμιας ποσότητας…

Η «εξαγορά» της υπακοής στον κατοχικό στρατό μέσω της «απελευθέρωσης» στην καλλιέργεια παπαρούνας και την παραγωγή οπίου ή και ηρωΐνης είναι, όμως, η μισή αλήθεια. Θα μπορούσε μάλιστα κάποιος αφελής να υποθέσει ότι πρόκειται για «εσωτερικό ζήτημα» σχέσεων ανάμεσα σε έναν κατοχικό στρατό και τους ντόπιους βαστάζους. του Δεν φτάνει, όμως, η παραγωγή. Χρειάζεται οπωσδήποτε και η κυκλοφορία / διανομή της, στις «αγορές» Στην ευρώπη, την ρωσία, τις ηπα, και όπου αλλού.

Εδώ η εμπλοκή του αμερικανικού στρατού, της cia, αλλά και διάφορων «πολεμικών εργολάβων» που συμμετέχουν στην κατοχή είναι κεντρική. Οι αφγανοί αγρότες δεν θα μπορούσαν να γίνουν οι ίδιοι μεταφορείς. Έχουν γραφτεί βιβλία για το θέμα (φωτογραφία επάνω). Μέσα από προσωπικές μαρτυρίες προκύπτει ότι τα φορτηγά επιμελητείας του αμερικανικού στρατού, που κινούνται από πακιστανικά λιμάνια προς τις αμερικανικές βάσεις στο αφγανιστάν, δεν επιστρέφουν άδεια… Γυρνάνε με φορτία οπίου ή/και ηρωΐνης. Επιπλέον έχουν υπάρξει μαρτυρίες (και φωτογραφίες) από την μεταφορία φορτίων κατευθείαν στις ηπα με μεταγωγικά του αμερικανικού στρατού. Εννοείται ότι τα δίκτυα χερσαίας μεταφοράς (με κοντέινερ / νταλίκες) μέσω ιράν, τουρκίας, ελλάδας, δυτικών βαλκανίων, κεντρικής ευρώπης, ως την ολλανδία (που θεωρείται το κεντρικό hub του περάσματος απ’ την χοντρική στη λιανική) ελέγχονται επίσης από μυστικές υπηρεσίες, και οπωσδήποτε την cia και τους συμμάχους της.

Ινδοκούς 2

Τετάρτη 24 Ιούλη. Όλες οι καταγραφές αλλά και η απλή λογική λένε ότι οι κρατικές επιχειρήσεις έχουν αναλάβει αφενός της προστασία της παραγωγής ηρωΐνης και αφετέρου την διακίνησή της επειδή μ’ αυτόν τον τρόπο χρηματοδοτούν «μαύρες» επιχειρήσεις και δράσεις, που δεν πρέπει να περνάνε απ’ την επίσημη έγκριση κοινοβουλίων και υπουργείων. Έχουμε ασχοληθεί συστηματικά με την κρατικοποίηση του εγκλήματος (τετράδιο για εργατική χρήση νο 2) αλλά οι θέσεις μας απέχουν πολύ απ’ το να έχουν επηρεάσει τον τρόπο που γίνονται γενικά οι αντικαθεστωτικές αναλύσεις για τις «κρατικές πολιτικές»…

Στο αφγανιστάν, λοιπόν, υπάρχει διπλή κατοχή: ο επίσημος αμερικανικός στρατός απ’ την μια, οι «παράνομες» δραστηριότητες παραγωγής ηρωΐνης υπό την αιγίδα του απ’ την άλλη. Αυτά που ισχύουν για την μία κατοχή (ότι αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί απ’ την Ουάσιγκτον, άρα προτιμότερη μια «αξιοπρεπής» αποχώρηση) δεν ισχύουν για την άλλη.

Παρότι οι ταλιμπάν είναι πολύ πιθανό να αξιοποιούν για λογαριασμό τους την καλλιέργεια παπαρούνας στις περιοχές που ελέγχουν, αν γίνουν κυβέρνηση στο μετακατοχικό αφγανιστάν (και αυτό θα συμβεί) θα πρέπει να τα βρουν με τους υποστηρικτές τους: την Μόσχα και το Πεκίνο. Για διάφορους λόγους αυτά τα καθεστώτα δεν ευνοούν την διακίνηση ηρωΐνης στον πρώτο κόσμο (εξάλλου δεν ελέγχουν τα κυκλώματα). Ειδικά το Πεκίνο έχει άλλα σχέδια για την ένταξη του αφγανικού εδάφους στους «δρόμους του μεταξιού». Κι έχει να προτείνει (ακόμα και να επιβάλλει) ένα άλλο είδος «ανάπτυξης» ακόμα και του αγροτικού τομέα στο ινδοκούς, άσχετο με τις παπαρούνες. Πράγμα που σημαίνει πως η αποχώρηση του αμερικανικού στρατού και μια κυβέρνηση των ταλιμπάν θα είναι θανάσιμο πλήγμα για μια σειρά «υπόγεια» σχέδια και προβοκάτσιες ανά τον πλανήτη που χρηματοδοτούνται απ’ την αφγανική ηρωΐνη.

Αυτό που στο ένα επίπεδο (της επίσημης στρατιωτικής κατοχής) έχει λογική, η αποχώρηση του αμερικανικού στρατού απ’ τα υψίπεδα του ινδοκούς δηλαδή, στο άλλο επίπεδο είναι εντελώς απαράδεκτο! Το ζήτημα είναι αυτό το δεύτερο επίπεδο, το «υπόγειο», έχει τα μέσα και το know how να «παράγει πολιτική» (δηλαδή αποφάσεις) ακόμα και εναντίον της λογικής του πρώτου.

Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο αφγανιστάν… Συμβαίνει σε διάφορα σημεία του πλανήτη.