Σκυλίσιες ιδέες

Παρασκευή 14 Ιούλη. Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα απέμενε, άλλη μια φορά, κάγκελο. Είτε για τον εξοχότατο πρωθυπουργό είτε για τους λογογράφους του (μάλλον για όλους μαζί). «Στην εξωτερική πολιτική θυμάμαι μία ρήση, που την κρατάω πάντοτε στο μυαλό μου, η οποία λέει ότι αποτελεσματικότερος σκύλος δεν είναι αυτός που γαβγίζει, αλλά αυτός που είναι καλός φύλακας δεν χρειάζεται να γαβγίζει» δήλωσε, σε συνέντευξή του με τον αδελφό σέρβο πρόεδρο Βούτσιτς. Αυτό υποτίθεται ότι ήταν ένα σχόλιό του για τις ελληνο-τουρκικές σχέσεις: η Άγκυρα γαυγίζει (άρα δεν είναι καλός φύλακας) ενώ η Αθήνα είναι καλός φύλακας (άρα δεν γαυγίζει).

Η ρήση που έχει υπόψη του ο εξοχότατος είναι γνωστή: σκύλος που γαυγίζει δεν δαγκώνει. Το κατά πόσον είναι σωστή το ξέρουν όσοι δοκίμασαν στην πράξη γαυγίσματα και δαγκώματα: όχι, δεν είναι σωστή! Μπορεί πάντως να πει ο οποιοσδήποτε με σιγουριά δεν υπάρχει η ανάποδη παροιμία: σκύλος που δαγκώνει δεν γαυγίζει. Αυτό το σκέφτηκε μόνος του ο εξοχότατος ή/και οι λογογράφοι του. Κι όταν σκέφτονται μόνοι τους οι φαιορόζ …

Αν και η ιδέα του εξοχότατου να τοποθετήσει τον εαυτό του και την κυβέρνησή του στις ποιμενικές ράτσες θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σοβαρά και αναλυθεί ανάλογα (ώστε να απαντηθούν ερωτήματα του είδους: ποιος τους ταΐζει; ποιος κρατάει το λουρί;, κλπ), το σίγουρο είναι ότι οι “υπεύθυνοι εξωτερικής πολιτικής”, οι υπ.εξ. και υπ.αμ. δηλαδή, όχι απλά γαυγίζουν αλλά δεν βάζουν γλώσσα μέσα τους! Και γαυγίζουν, και γρυλίζουν, και ορμάνε τάχα να κόψουν την αλυσίδα τους… Απ’ την άποψη καθαρά της “προστασίας” τι γίνεται; Τα πιάνουν τα λεφτά τους ή τσάμπα σιτίζονται (και με το παραπάνω);

Πέρα απ’ τα βουκολικά: ωραία (και συνηθισμένα στη διπλωματία) είναι τα παχιά λόγια, αλλά υπάρχουν σοβαρές αντιθέσεις ανάμεσα σε Σόφια, Βελιγράδι και Αθήνα. Όχι στα πάντα, αλλά σε αρκετά βασικά.

Έχουν ένα κοινό, που πάντα τους χώριζε: τον γεωπολιτικό προσοδισμό.

Από εκεί και πέρα θα μπορούσε ο έλληνας εξοχότατος να ρωτήσει κατ’ ιδίαν τον σέρβο εξοχότατο αν έφτασαν με ασφάλεια στον προορισμό τους τα 900 κιλά πρέζας· απ’ το noor 1 ντε… Εκτός αν αυτό είναι στις αποκλειστικές αρμοδιότητες του «σκύλου που δεν γαβγίζει»…

(Όχι, η ακριβώς παραπάνω υπόδειξή μας δεν είναι για να γελάσει το κοπάδι…)

Σερβία

Πέμπτη 6 Απρίλη. Ο πρώην φασίστας Μιλοσεβιτσικός και νυν «κεντροδεξιός» Vucic κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στο Βελιγράδι, με άνεση. Αλλά ένα μέρος του πληθυσμού, ειδικά νεαρότερες ηλικίες, δεν χάρηκαν καθόλου. Κατηγορούν τον Vucic για ολοκληρωτισμό και δικτατορικές πρακτικές. (Φυσικά δεν είναι κάτι που πρέπει να απασχολεί τους έλληνες φίλους κι αδελφούς, έτσι δεν είναι;)

Οι διαδηλώσεις που έχουν ξεκινήσει απ’ την Δευτέρα δεν θα ρίξουν ούτε το Vucic ούτε το καθεστώς του. Ένας κάποιος εκνευρισμός εκτονώνεται, η ιδεολογική σύγχιση επιβεβαιώνεται – δεύτερη φωτογραφία). Αυτό που, στην τελική, κάνει πρακτικά η νεολαία της σερβίας είναι αναγνωρίσιμο: μεταναστεύει, κι όχι μόνο για να βρει δουλειά. Αλλά και επειδή δυσκολεύεται ή και απορρίπτει τον εκτεταμένο (και μαφιόζικο) πολιτικό προσοδισμό.

Επ’ αυτού, εννοείται, «ελλάδα – σερβία συμμαχία!»

Σερβία

Τρίτη 4 Απρίλη. Ο σκληροπυρηνικός Vucic τελικά κέρδισε άνετα τις προεδρικές εκλογές στην «αδελφή» σερβία. Ο comedian “Beli” έφτασε μεν στο 10% αλλά ήρθε τρίτος. Μια θέση στο βάθρο, επιτυχία σίγουρα. Και μια παρακαταθήκη για το όχι μακρινό μέλλον. Τι στην ευχή; Είναι μόνο 30κάτι χρόνων.

Αν προσθέσει κι άλλη “εθνική υπερηφάνεια” στα καραγκιοζιλίκια του, θα προκόψει. Είναι κάτι σαν το “πνεύμα της εποχής” στον πρώτο κόσμο: απέναντι στα καθεστωτικά σκατά ζήτω οι καθεστωτικές χωματερές.

Ή, ειπωμένο αλλιώς, με τα λόγια της θεαματικής μοιρολατρείας των ημερών: “τι να κάνεις;… ας γίνει κάτι”….

Σερβία

Σάββατο 1 Απρίλη. Τα πατριωτικά και πάντα ευθυγραμμισμένα στα “εθνικά συμφέροντα” μήντια και κόμματα (δεν υπάρχουν κι άλλα…) το αντιμετωπίζουν σα νάναι μυστικό: αύριο Κυριακή γίνονται προεδρικές εκλογές στην “φίλη και αδελφή” σερβία.

Ίσως υπάρχει ενοχή σ’ αυτή την πανεθνική ελληνική σιωπή: ο νυν πρωθ. Aleksandar Vucic, που θεωρείται ο πιθανότερος νικητής ακόμα και απ’ τον πρώτο γύρο, κατεβαίνει στην αρένα σαν απόλυτα καθεστωτικός – με τα χειρότερα που θα μπορούσε να σημαίνει κάτι τέτοιο. Αν ήταν τούρκος πολιτικός θα τον αποκαλούσαν, σίγουρα, “σουλτάνο”. Είναι “αδελφός σέρβος” όμως, οπότε δεν λένε τίποτα.

Αν, πάντως, άνοιγαν τέτοιο θέμα, έστω και “δημοσιογραφικά”, θα αναγκάζονταν ίσως να πουν ότι ο πολύ γνωστός στα μέρη μας (και εκτιμητέος) προπονητής του μπάσκετ Duda Ivkovic υποστηρίζει έναν υποψήφιο της αντιπολίτευσης· και έχει ακούσει τα μύρια όσα γι’ αυτήν του την επιλογή απ’ τα ελεγχόμενα απ’ τον Vucic μήντια…

Ένα μεγάλο ποσοστό των σέρβων ψηφοφόρων, γύρω στο 40%, που δεν είναι προσανατολισμένοι στις πολιτικές προσόδους που υπόσχεται ο Vucic, έδειχναν ως τώρα αδιάφοροι για τις εκλογές. Μέχρι που εμφανίστηκε σαν υποψήφιος… ένας νεαρός επαγγελματίας κωμικός! Όχι ο Πέπε Γκρίλο, αλλά ο Ljubisa Preletacevic. Γνωστός με το ψευδώνυμο “Beli” ξεκίνησε για πλάκα μια «αντιπολιτική» εκστρατεία. Με ένα μόνο κεντρικό σύνθημα: οι φτωχοί ανταποδίδουν!

Και έπιασε! Κοροϊδεύοντας τους πολιτικούς «έπιασε» μια αόριστη, ακόμα και «για πλάκα», διάθεση ξεφορτώματος των πολιτικών και των κομμάτων τους – ειδικά ανάμεσα στη σερβική νεολαία.

Κι έτσι οι σφυγμομετρήσεις τον φέρνουν σαν πιθανό δεύτερο στις αυριανές εκλογές. Κι ακόμα περισσότερο μ’ ένα ποσοστό γύρω στο 10%, ικανό ίσως να εμποδίσει την εκλογή του Vucic απ’ την πρώτο γύρο. Αν χρειαστεί δεύτερο γύρο δεν αποκλείεται καθόλου να είναι ο Preletacevic ο αντίπαλός του!!!

Μα είναι τώρα σωστό να μαθαίνονται τέτοια πράγματα για τους «αδελφούς σέρβους»; Νάχουμε κι εδώ τίποτα παρόμοιο; Μπαααα….

(φωτογραφία: Κάνει για πρόεδρας; Περί ορέξεως….)

Ο πρωθυπουργός λείπει ταξίδι για δουλειές

10/2/2017. Μπορεί να καίγεται η γούνα (του ελληνικού κράτους) για τις “διαπραγματεύσεις”, την “αξιολόγηση” και το “χρέος” αλλά ο πρωθυπουργός κάνει ταξίδια “για δουλειές” – έτσι λένε. Πήγε στο Βελιγράδι· για δουλειές (λένε). Πήγε στο Παρίσι· για δουλειές (λένε). Πήγε στο Κίεβο· για δουλειές (λένε). Καλώς εχόντων των πραγμάτων πρόκειται για κοσμογονία: ενώ ο κόσμος καίγεται ο Σάμυ και η Ρόζυ κάνουν μπίζνες.
Δεν είμαστε εμείς που θα υποτιμήσουμε τον ψυχολογικό παράγοντα στην καθημερινότητα των πολιτικών βιτρινών. Προφανώς και έχουν δικαίωμα να ξεσκάνε. .. Καλύτερα τα ταξίδια παρά ο έρπης. Αλλά, με την (προσωρινή, ας πούμε) εξαίρεση του απόρρητου ταξιδιού στο Παρίσι, τα υπόλοιπα κουρντίζουν την καχυποψία μας. Οι «δουλειές στο Βελιγράδι», για παράδειγμα, προέκυψαν αφού πριν οι «αδελφοί σέρβοι» άρχισαν να επιδεικνύουν ξανά την ετοιμοπόλεμη εριστική τους διάθεση, πρώτα με το κόσοβο και μετά με το κράτος της μακεδονίας. Τι ακριβώς πήγε να κουβεντιάσει μαζί τους ο κυρ Αλέξης; Επειδή δεν θα μάθουμε, έχουμε κάθε δικαίωμα να εκτιμάμε ότι δεν πήγε να κανονίζει επενδύσεις του ελληνικού κεφάλαιου στη σερβία· αυτές παίζουν χρόνια, αμοιβαία, κυρίως στη μαύρη σφαίρα του καπιταλισμού (διάφορα λαθρεμπόρια, ξεπλύματα, κλπ), και δεν χρειάζονται πρωθυπουργικές σφραγίδες.
Και το Κίεβο; Το (όψιμο) ενδιαφέρον για τους ελληνικής καταγωγής ουκρανούς ούτε σαν παγωμένο ανέκδοτο δεν θα έπρεπε να σερβίρεται (και, για να είμαστε δίκαιοι, περνάει ντούκου, σαν ένα ακόμα non paper). Τι πήγε να κάνει στη φωλιά των ουκρανών φασιστών ο ετοιμόρροπος έλληνας πρωθυπουργός; Να εξισορροπήσει τα υποτιθέμενα νταραβέρια με τον οίκο των Rothschild, για να μην θυμώσει ο ψεκασμένος; (Η αλήθεια είναι ότι η παρουσία του ακροδεξιού πατριώτη Τέρενς στις πρωθυπουργικές αποσκευές προς Κίεβο δείχνει μια μέριμνα…)
Δεν θα το χοντρύνουμε – ακόμα… Μόνο αυτό: αν το ελληνικό βαθύ κράτος μέσω των τωρινών πολιτικών βιτρινών του μιμείται κάποια «ανεξάρτητη και πολυδιάσταση» εξωτερική πολιτική, να το πει καθαρά στους υπηκόους. Να δαγκώσουν τις ταυτότητές τους, για να αναγνωριστούν οι σωροί τους μετά.