Δείτε

Πέμπτη 22 Μάρτη. Το video ντοκυμαντέρ Kill ‘em all: in the name of the name (από Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους).

Πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η εθνικοφροσύνη αναγεννιέται σαν «το όνομά μας…» Η διάλυση της γιουγκοσλαβίας, η σφαγή των Βοσνίων, ο άξονας Αθήνας / Βελιγραδίου, τα ελληνικά σχέδια για επέκταση προς βορρά, η προοπτική διάλυσης και μοιρασιάς του κράτους της μακεδονίας.

Δείτε κι αυτό: Μεσίστιες γαλανόλευκες και μισοφέγγαρα στις φλόγες: ο ελληνικός αντιτουρκικός ιμπεριαλιστικός παροξυσμός στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, και το ελληνικό όνειρο για την διάλυση της τουρκίας (πάνω στο κύμα του τότε διεθνούς σχεδιασμού για τη μέση Ανατολή): Ίμια, κύπριοι μοτοσυκλετιστές, υπερεξοπλισμός… Ένα video ντοκουμέντο του 2016, απ’ το antifa projector.

Δείτε

Δευτέρα 26 Φλεβάρη. Το video ντοκυμαντέρ Kill ‘em all: in the name of the name (από Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους).

Πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η εθνικοφροσύνη αναγεννιέται σαν «το όνομά μας…» Η διάλυση της γιουγκοσλαβίας, η σφαγή των Βοσνίων, ο άξονας Αθήνας / Βελιγραδίου, τα ελληνικά σχέδια για επέκταση προς βορρά, η προοπτική διάλυσης και μοιρασιάς του κράτους της μακεδονίας.

Δείτε

Πέμπτη 15 Φλεβάρη. Το video ντοκυμαντέρ Kill ‘em all: in the name of the name (από Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους).

Πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η εθνικοφροσύνη αναγεννιέται σαν «το όνομά μας…» Η διάλυση της γιουγκοσλαβίας, η σφαγή των Βοσνίων, ο άξονας Αθήνας / Βελιγραδίου, τα ελληνικά σχέδια για επέκταση προς βορρά, η προοπτική διάλυσης και μοιρασιάς του κράτους της μακεδονίας.

Δείτε

Τρίτη 13 Φλεβάρη. Το video ντοκυμαντέρ Kill ‘em all: in the name of the name (από Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους).

Πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η εθνικοφροσύνη αναγεννιέται σαν «το ονομά μας…» Η διάλυση της γιουγκοσλαβίας, η σφαγή των Βοσνίων, ο άξονας Αθήνας / Βελιγραδίου, τα ελληνικά σχέδια για επέκταση προς βορρά, η προοπτική διάλυσης και μοιρασιάς του κράτους της μακεδονίας.

Το σύνταγμα… (1)

Τρίτη 30 Γενάρη. Τα συντάγματα είναι η σπονδυλική στήλη της συγκρότησης των κρατών. Ο “νομικός χάρτης” που ορίζει τους βασικούς κανόνες της οργάνωσής τους. Το να σημαδεύει λοιπόν ένα κράτος το σύνταγμα ενός άλλου σημαίνει ότι σημαδεύει στο “δόξα πατρί”.

Η ελληνική ιμπεριαλιστική στόχευση για διάλυση του μακεδονικού κράτους απ’ την στιγμή που αυτό ανεξαρτητοποιήθηκε είχε δύο επίπεδα. Το ένα επίπεδο αφορούσε την διεθνική σύνθεση της κοινωνίας: αλβανοί και σλαβομακεδόνες. Το άλλο επίπεδο, που ξεδιπλώθηκε απ’ το 1992 με την “ελληνοσερβική φιλία”, το “όνομά μας είναι η ψυχή μας” και το “η λύση είναι μία, σύνορα με την σερβία” (για να αναδιπλωθεί υποχρεωτικά το φθινόπωρο του 1995), αφορούσε το πως θα επιβληθεί αυτή η διάλυση: με εισβολή του σερβικού στρατού από βορρά (για να “προστατέψει” την υποτιθέμενη “σερβική μειονότητα” στο μακεδονικό κράτος) και την σχεδόν ταυτόχρονη “ανθρωπιστική” εισβολή του ελληνικού στρατού απ’ το νότο, δήθεν “για να συγκρατηθεί το προσφυγικό κύμα”… (ή και για να προστέψει μια ανύπαρκτη “ελληνική μειονότητα”…). Στο σχεδιασμό αυτό το έδαφος της δημοκρατίας της μακεδονίας θα μοιραζόταν στα τρία: ένα κομμάτι, στα δυτικά, θα δινόταν στο αλβανικό κράτος· με αντάλλαγμα, εννοείται, την παραχώρηση του αλβανικού νότου στο ελλαδιστάν. Αν τα Τίρανα αρνούνταν να κάνουν αυτή την παραχώρηση, τότε ο ελληνικός στρατός θα μπούκαρε και στην αλβανία· “για να προστατέψει την ελληνική μειονότητα”. Αυτήν την εκστρατεία είχε ξεκινήσει, άλλωστε, το παρακράτος. Με την “μαβη”.

Ο σχεδιασμός απέτυχε. Πρώτον επειδή ο σερβικός στρατός (δηλαδή ο Μιλόσεβιτς…) δεν ασχολήθηκε με το θέμα· και, στη συνέχεια, επειδή έσκασαν αυτοπροσώπως οι αμερικάνοι στην περιοχή. Συνεπώς το δεύτερο επίπεδο, ο τρόπος, δηλαδή, με τον οποίο θα γινόταν η διάλυση, ακυρώθηκε.

Έμεινε το πρώτο. Η δι-εθνική σύνθεση του πληθυσμού της δημοκρατίας της μακεδονίας. Έμεινε (σε εκκρεμότητα) ο κυρίως στόχος του ελληνικού ιμπεριαλισμού: η συνταγματική συγκρότηση αυτού του διεθνικού κράτους… Γιατί, θα πρέπει να αξιολογηθεί κι αυτό, η ελληνική εθνικιστική ιδεολογία (που δεν είναι σκέτα κυρίαρχη αλλά σχεδόν καθολική) ΔΕΝ μπορεί να εννοήσει δι-εθνικά ή πολυ-εθνικά κράτη. Είναι αυτή η ιδεολογία που ανατριχιάζει ακόμα και μπροστά στο ενδεχόμενο να φτιαχτεί μουσουλμανικό νεκροταφείο στην Αττική· πόσο μάλλον τζαμί μέσα στον αστικό ιστό…

Συνεπώς, το να κτυπάει το συνταγματικό δέσιμο της δι-εθνικής δημοκρατίας της μακεδονίας, είναι για τον ελληνικό ιμπεριαλισμό το “τέλειο κτύπημα” για την διάλυσή της. Ή αυτό θέλει να πιστεύει…

Ο καλός χασάπης

Πέμπτη 23 Νοέμβρη. Ο Ratko Mladic κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία στη βοσνία· και καταδικάστηκε σε ισόβια. Απ’ το διεθνές δικαστήριο για τα εγκλήματα στην πρώην γιουγκοσλαβία (ICTY). Στα 75 του σήμερα ο σερβοφασίστας χασάπης έζησε ήδη 22 χρόνια μετά την «τελευταία ημέρα του πολέμου» στη βοσνία· ενώ τα κόκκαλα πολλών απ’ τα θύματά του είναι ακόμα σπαρμένα άγνωστο που, σε ομαδικούς τάφους ή στα βουνά, χωρίς καν έναν τάφο…

Η καταδίκη του Mladic δεν είναι πάντως δικαιοσύνη. Με την έννοια πως όταν δήλωνε και ξαναδήλωνε προστάτης της ευρώπης απ’ τον μουσουλμανικό κίνδυνο, κι όταν δήλωνε ότι αυτά [το «αυτά» ήταν οι βόσνιοι μουσουλμάνοι] γεννάνε πολύ κι αυτό είναι επικίνδυνο για τον πολιτισμένο κόσμο ήταν πολλοί, πάρα πολλοί εκείνοι που συμφωνούσαν μαζί του. Όπως υπήρχαν αρκετοί πίσω του, εκτός απ’ το καθεστώς Μιλόσεβιτς. «Κάποιοι» στο Λονδίνο, στο Παρίσι, ακόμα και στην Ουάσιγκτον.

Ο τελικός στόχος των σφαγών που έκανε ο Mladic, κι όχι μόνο στη Σρεμπρένιτσα, επιτεύχθηκε· πιο σωστά επικυρώθηκε απ’ την «διεθνή κοινότητα»: οι σερβοφασίστες κατέχουν την μισή βοσνία, και οι βόσνιοι δεν έφτιαξαν ποτέ, ούτε θα φτιάξουν δικό τους κράτος. Το «μουσουλμανικό μίασμα» κρατήθηκε έξω απ’ το χριστιανικό ευρωπαϊκό κάστρο.

Ο σερβοφασίστας στρατηγός Mladic (όπως και όλη του η κουστωδία) υπήρξε πιστός στρατιώτης του πρωτοκοσμικού ρατσισμού· σε μια εποχή που αυτός δεν μπορούσε καν να επικαλεστεί τις απειλές της «ισλαμικής τρομοκρατίας». Ήταν επίσης ο πρωτοπόρος της εξόντωσης των μουσουλμάνων που αναλήφθηκε λίγα χρόνια μετά από άλλους σαν «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας».

Η καταδίκη ενός τέτοιου πιστού στρατιώτη απλά απαλλάσσει το στρατηγείο απ’ την δική του, ακόμα μεγαλύτερη ενοχή.

Προσεχώς, σε ένα σινεμά (κάπου μακρυά… )

Σάββατο 2 Σεπτέμβρη. Να μια ταινία που (θα) είναι πολύ δύσκολο να την δείτε στα μέρη μας. Sarajevo March: ένα φιλμ ντοκυμαντέρ του βόσνιου κινηματογραφιστή Ersan Bayraktar, για την πολιορκία του Sarajevo απ’ τους σερβοφασίστες (και όλον τον «πολιτισμένο κόσμο») απ’ το 1992 ως το 1995. Ο τίτλος της ταινίας / ντοκυμαντέρ (παίχτηκε στο πρόσφατο διεθνές φεστιβάλ σινεμά στο Sarajevo) αφορά την μεγάλη διαδήλωση στις 5 Απρίλη του 1992, στο Sarajevo, υπέρ της πολυεθνικής βοσνίας. Μια διαδήλωση που έπνιξαν στο αίμα οι ελεύθεροι σκοπευτές μπράβοι του φίλου και αδελφού των ελλήνων Ράντοβαν Κάραζιτς…

Το φιλμ δείχνει τις εμπειρίες και τις διηγήσεις ανδρών και γυναικών που επέζησαν της σχεδόν 4χρονης πολιορκίας και της σφαγής – της μεγαλύτερης σε διάρκεια στη σύγχρονη ιστορία: αυτά που ελληνικός εθνικισμός / ιμπεριαλισμός βολεύεται να υποστηρίζει ότι «δεν έγιναν ποτέ»…

Εικοσιδύο ή εκατονεικοσιδύο χρόνια μετά θα πρέπει, εμείς οι «τρίτοι», να ξεχάσουμε; Όχι. Ισχύει πάντα ότι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι αγώνας ενάντια στην εξουσία…

Άκυρος συναγερμός (;)

Δευτέρα 28 Αυγούστου. Τα μέλη της σερβικής διπλωματικής αποστολής στα Σκόπια επέστρεψαν στη θέση τους· κι ως το τέλος του μήνα θα γυρίσει και ο πρεσβευτής. Όλα καλά λοιπόν; (σχόλιο Καλοί, παλιοί φίλοι – 25/8).

Οι δύο υπ.εξ. (Dimitrov του μακεδονικού κράτους και Dacic του σερβικού) συναντήθηκαν την περασμένη Παρασκευή στη Nis και η κοινή τους δήλωση μετά ήταν λίγο πολύ «κουκούλωμα» της υπόθεσης. Προκύπτει πάντως ότι κάποια (μη κατονομαζόμενη) «ξένη δύναμη» έριξε σήμα στη σερβία περί κατασκοπείας σε βάρος της πρεσβείας της στα Σκόπια – «μυρίζει Μόσχα» το πράγμα.

Το ζήτημα με τον σέρβο «μυστικό» Goran Zivaljevic, που είχε ρόλο στην επίθεση στη βουλή και στον Zaev στις 27 του περασμένου Απρίλη, εξακολουθεί να υφίσταται· χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν είναι το μόνο «πρόβλημα στις σχέσεις των δύο χωρών».

Επιστροφή στην ηρεμία – λοιπόν. Καταλαβαίνουμε ωστόσο ότι το Βελιγράδι ήταν που αναγκάστηκε να κάνει πίσω, ενώ ξεκίνησε τον καυγά με ένταση. Το πιθανότερο είναι ότι δεν βρήκε σοβαρά στοιχεία για να κατηγορήσει τα Σκόπια, και τελικά τόριξε στη «φιλία και την συμπόνοια των λαών»…

Καλοί, παλιοί φίλοι

Παρασκευή 25 Αυγούστου. Το ελληνικό βαθύ κράτος ρίχνει τις τροχιοδεικτικές του βολές στο «μακεδονικό» αποσύροντας την εθνική χάντμπολ νεανίδων απ’ το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα επειδή η εθνική του μακεδονικού κράτους φορούσε φανέλες που έγραψαν “macedonia”. Το αδελφό σερβικό βαθύ κράτος προσπαθεί να το χοντρύνει· αν και με έναν παρόμοιο «τρώγομαι με τα ρούχα μου» τρόπο: ανακάλεσε όλο το προσωπικό της σερβικής πρεσβείας στα Σκόπια για «διαβούλευση»… Αφήνοντας να διαρρεύσει (καμία «επίσημη ανακοίνωση» – μόνο non papers…) ότι η κυβέρνηση Zaev κατασκοπεύει την σερβική διπλωματική αποστολή. Είναι πιθανό κάτι τέτοιο;

Ναι, είναι – αλλά ο σοσιαλδημοκράτης Zaev θα έχει το δίκιο με το μέρος του αν «έχει από κοντά» την σερβική πρεσβεία. Το Βελιγράδι (όπως άλλωστε και η Αθήνα) έκανε μια χαρά τη δουλειά / τις δουλειές του με τον πρώην πρωθ. ακροδεξιό Gruevski. Δεν γουστάρει τον Zaev, για διάφορους λόγους. Απ’ το ότι δεν είναι στο κέντρο της μακεδονικής μαφίας (όπως ο Gruevski) μέχρι το ότι τα έχει βρει με την αλβανική μειονότητα που ζει στην μακεδονική επικράτεια. Όταν, την περασμένη άνοιξη, ο Zaev προσπαθούσε να φτιάξει κυβέρνηση (έχοντας την «δεδηλωμένη») και ο μακεδόνας πρόεδρος Ivanov (κολλητός του Gruevski) δεν του έδινε την εντολή, το παρακράτος του Gruevski έκανε ένα ντου στη βουλή. «Μιλημένο ντου» με την ασφάλεια του κτιρίου, είχε σκοπό τον εκφοβισμό των βουλευτών του Zaev: έπεσε ξύλο.

Όμως για κακή τύχη του Βελιγραδίου τα video απ’ το ντου έδειξαν χωρίς περιθώρια αμφισβήτησης ότι απ’ τους βασικούς επικεφαλής της επίθεσης ήταν σέρβος μυστικός πράκτορας. Που βρισκόταν και δρούσε στα Σκόπια με την κάλυψη της πρεσβείας.

Μετά απ’ αυτό τι θα έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση Zaev; Να «στήσει κώλο»; Όχι προφανώς! Έχει πάρει κάποια μέτρα – κι αυτό διαολίζει ακόμα περισσότερο το Βελιγράδι. «Μας κατασκοπεύουν» ωρύονται οι διαρροές. «Ελάτε πίσω» λέει το σερβικό καθεστώς.

Να τα σερβικά εθνικά special εφφέ! Να ξέρει, άραγε, τίποτα η Αθήνα, ο ογκόλιθος Nick the greek και η φαιορόζ κυβέρνηση; Μπαααα… Όχι μωρέ. Ο ογκόλιθος είναι ένας πράος, ειρηνιστής και καλόβολος άνθρωπος. Κι ούτε το ελληνικό βαθύ κράτος / παρακράτος / μαφία είχε ποτέ παρτίδες με τους «σέρβους αδελφούς».

Όλα τυχαία…

(φωτογραφία: με το δεμένο κεφάλι ο Zaev, όταν είχε γίνει η επίθεση. Συμβολικά κάπως έτσι τον θέλουν Αθήνα και Βελιγράδι, αν κρίνουμε απ’ τις πρώτες τους «ενέργειες»…)

Σκυλίσιες ιδέες

Παρασκευή 14 Ιούλη. Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα απέμενε, άλλη μια φορά, κάγκελο. Είτε για τον εξοχότατο πρωθυπουργό είτε για τους λογογράφους του (μάλλον για όλους μαζί). «Στην εξωτερική πολιτική θυμάμαι μία ρήση, που την κρατάω πάντοτε στο μυαλό μου, η οποία λέει ότι αποτελεσματικότερος σκύλος δεν είναι αυτός που γαβγίζει, αλλά αυτός που είναι καλός φύλακας δεν χρειάζεται να γαβγίζει» δήλωσε, σε συνέντευξή του με τον αδελφό σέρβο πρόεδρο Βούτσιτς. Αυτό υποτίθεται ότι ήταν ένα σχόλιό του για τις ελληνο-τουρκικές σχέσεις: η Άγκυρα γαυγίζει (άρα δεν είναι καλός φύλακας) ενώ η Αθήνα είναι καλός φύλακας (άρα δεν γαυγίζει).

Η ρήση που έχει υπόψη του ο εξοχότατος είναι γνωστή: σκύλος που γαυγίζει δεν δαγκώνει. Το κατά πόσον είναι σωστή το ξέρουν όσοι δοκίμασαν στην πράξη γαυγίσματα και δαγκώματα: όχι, δεν είναι σωστή! Μπορεί πάντως να πει ο οποιοσδήποτε με σιγουριά δεν υπάρχει η ανάποδη παροιμία: σκύλος που δαγκώνει δεν γαυγίζει. Αυτό το σκέφτηκε μόνος του ο εξοχότατος ή/και οι λογογράφοι του. Κι όταν σκέφτονται μόνοι τους οι φαιορόζ …

Αν και η ιδέα του εξοχότατου να τοποθετήσει τον εαυτό του και την κυβέρνησή του στις ποιμενικές ράτσες θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σοβαρά και αναλυθεί ανάλογα (ώστε να απαντηθούν ερωτήματα του είδους: ποιος τους ταΐζει; ποιος κρατάει το λουρί;, κλπ), το σίγουρο είναι ότι οι “υπεύθυνοι εξωτερικής πολιτικής”, οι υπ.εξ. και υπ.αμ. δηλαδή, όχι απλά γαυγίζουν αλλά δεν βάζουν γλώσσα μέσα τους! Και γαυγίζουν, και γρυλίζουν, και ορμάνε τάχα να κόψουν την αλυσίδα τους… Απ’ την άποψη καθαρά της “προστασίας” τι γίνεται; Τα πιάνουν τα λεφτά τους ή τσάμπα σιτίζονται (και με το παραπάνω);

Πέρα απ’ τα βουκολικά: ωραία (και συνηθισμένα στη διπλωματία) είναι τα παχιά λόγια, αλλά υπάρχουν σοβαρές αντιθέσεις ανάμεσα σε Σόφια, Βελιγράδι και Αθήνα. Όχι στα πάντα, αλλά σε αρκετά βασικά.

Έχουν ένα κοινό, που πάντα τους χώριζε: τον γεωπολιτικό προσοδισμό.

Από εκεί και πέρα θα μπορούσε ο έλληνας εξοχότατος να ρωτήσει κατ’ ιδίαν τον σέρβο εξοχότατο αν έφτασαν με ασφάλεια στον προορισμό τους τα 900 κιλά πρέζας· απ’ το noor 1 ντε… Εκτός αν αυτό είναι στις αποκλειστικές αρμοδιότητες του «σκύλου που δεν γαβγίζει»…

(Όχι, η ακριβώς παραπάνω υπόδειξή μας δεν είναι για να γελάσει το κοπάδι…)