Ο τοξικός στο τσιγγέλι

Παρασκευή 14 Δεκέμβρη. Ας αφήσουμε τον πολύ βυθό των ημερών κι ας γυρίσουμε στα κάπως πιο εύκολα μέτρια βάθη. Για πρώτη φορά μετά από 45 χρόνια η αμερικανική βουλή των αντιπροσώπων ενεργοποίησε ένα νόμο “περί πολέμου” (είχε ψηφιστεί το 1973 για να “ακυρώσει” τις αποφάσεις του τότε προέδρου Nixon που αύξανε τις στρατιωτικές αποστολές στο βιεντάμ…) και με ψήφους 56 έναντι 41 απαιτεί απ’ το ψόφιο κουνάβι να σταματήσει την αμερικανική συμμετοχή στην επίθεση του Ριάντ και του Ντουμπάι στην υεμένη.

Τα παλάτια στις πετροχούντες της αραβικής χερσονήσου το περίμεναν… Κι έτσι έχουν ήδη αρχίσει διαπραγματεύσεις με τους Houthis, στη Στοκχόλμη, κατ’ αρχήν για εκεχειρία και ανταλλαγή αιχμαλώτων, και στη συνέχεια για κάτι που να μοιάζει με μόνιμη «παύση των εχθροπραξιών»… Ποιος νίκησε τελικά; Μην βιαστείτε να το συμπεράνετε…

Το ενδιαφέρον βρίσκεται ωστόσο στην άλλη απόφαση της αμερικανικής βουλής των αντιπροσώπων, ομόφωνη μεν αλλά όχι δεσμευτική για το ψόφιο κουνάβι: … Δεν μπορεί να συνεχίσει να καθορίζει την στρατιωτική μας δράση το δεσποτικό δολοφονικό καθεστώς της σαουδικής αραβίας, ένα καθεστώς που δεν σέβεται την δημοκρατία, ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα· ένα καθεστώς του οποίου ο ηγέτης, κανείς δεν αμφιβάλλει, έχει εμπλακεί στην τρομακτική δολοφονία ενός διαφωνούντα δημοσιογράφου στο σαουδαραβικό προξενείο στην τουρκία… Έτσι περιέγραψε περιληπτικά την απόφαση ο δημοκρατικός Sanders.

Με άλλα λόγια ο “ναός της δημοκρατίας” στις ηπα, γερουσία και βουλή των αντιπροσώπων, το κογκρέσσο με μια λέξη, κατηγορεί ευθέως πλέον τον τοξικό πως είναι ο δολοφόνος και μακελλάρης του Khashoggi. Η ψοφιοκουναβική κυβέρνηση, απ’ τη μεριά της, ως προχτές (δηλώσεις Pompeo, εν αναμονή του «κόκκινου Κατρού» και του «στρατηγικού διαλόγου» ψοφιοκουναβιστάν – ελλαδιστάν…) κάνει ό,τι μπορεί για να κρατήσει τον τοξικό στο απυρόβλητο. Παραμένει στρατηγικός σύμμαχος χωρίς αντικαταστάτη; Ας κρατήσουμε προς το παρόν αναπάντητη την ερώτηση.

Μέχρι τώρα ήταν το sound check για τον άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ. Υποθέτουμε πως όπου νάναι θα αρχίσει το κανονικό κονσέρτο…

Και, ίσως, αυτό το set να κρύβει εκπλήξεις μεσοπρόθεσμα.

Στρωτό παιχνίδι με κεφαλιές

Παρασκευή 7 Δεκέμβρη. … Ο πρίγκηπας διάδοχος Mohammed bin Salman bin abd al-Aziz al-Saoud της σαουδικής αραβίας πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνος για την πρόκληση ανθρωπιστικής κρίσης στην υεμένη, για την ακύρωση μιας απόφασης για το μπλοκάρισμα του κατάρ, για την φυλάκιση και τα βασανιστήρια αντιπάλων και ακτιβιστών στο βασίλειο της σαουδικής αραβίας, για την χρήση βίας εναντίον των αντιπάλων του και για την αποκρουστική και αδικαιολόγητη δολοφονία του δημοσιογράφου Jamal Khashoggi

Το ψήφισμα 714 που μια διακομματική πρωτοβουλία (συντηρητικοί και δημοκρατικoί) γερουσιαστών κατεβάζει προς έγκριση στην αμερικανική γερουσία, μετά την ενημέρωσή τους απ’ την αφεντικίνα της cia Gina Haspel, είναι το πιο πρόσφατο κατηγορητήριο κατά του τοξικού. Συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι της τωρινής διοίκησης το φωνάζουν: πρόκειται για πολυ-εγκληματία! Οι κατηγορίες έρχονται απ’ την καρδιά της βασικής συμμαχίας του: τις ηπα. Και, εννοείται, απ’ την ίδια την διατύπωση του ψηφίσματος 714 ως την έγκρισή του στη γερουσία και την προώθησή του ύστερα στη βουλή των αντιπροσώπων, όλα γίνονται και θα γίνονται σε παγκόσμιο on line.

Είναι «η αρχή του τέλους» για τον τοξικό, όποια διαδρομή κι αν ακολουθηθεί. Μερικοί διορατικοί αναρωτιούνται κιόλας αν αυτή η μάλλον ασυνήθιστη για τα αμερικανικά δεδομένα ριζική αμφισβήτηση της ως τώρα «σαουδαραβοποίησης» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής (του αμερικανικού ιμπεριαλισμού λέμε εμείς), χωρίς όμως καμμία εναλλακτική, θα προκαλέσει «μικρή» ή «μεγάλη» αποσταθεροποίηση στο Ριάντ. Η punk ασταμάτητη μηχανή εκτιμάει πως «μία η άλλη». Γιατί το σοβαρό ερώτημα δεν είναι η “αποσταθεροποίηση στο Ριάντ” αλλά η εκ νέου “σταθεροποίηση” του άξονα, με ή χωρίς τα καμώματα (π.χ.: τις απειλές ή τα ηλεκτρικά πριόνια…) του σαουδαραβικού παλατιού.

Στην τελική θα μπορούσε, μετά από μια κάποια «μεγάλη αποσταθεροποίηση» στα ανάκτορα, να βρει εφαρμογή ένα plan Β: η κατάληψη του Ριάντ απ’ τον αμερικανικό στρατό (θα είναι παιχνίδι…) για το καλό της πετρελαϊκής αγοράς – και της ανθρωπότητας…

Μοιάζει σουρεαλιστικό ενδεχόμενο ίσως – όχι, πάντως, για εμάς.

Ευτυχώς που στα μέρη μας δεν υπάρχουν έγνοιες για τέτοια ζητήματα.

Το πριόνι που καπνίζει

Τετάρτη 5 Δεκέμβρη. «Αρπαγμένοι» βγήκαν συντηρητικοί και δημοκρατικοί γερουσιαστές απ’ την ενημέρωση (για την δολοφονία Khashoggi) που τους έκανε το αφεντικό της cia Gina Haspel. Ένας απ’ αυτούς, συντηρητικός (και οπαδός του ψόφιου κουναβιού…) ονόματι Lindsey Graham, που εξ αρχής ήταν επικριτικός, τώρα πια δηλώνει σίγουρος. «Δεν υπάρχει όπλο που καπνίζει – υπάρχει πριόνι που καπνίζει» δήλωσε.

Ένας άλλος συμπλήρωσε: Δεν έχω πια καμία αμφιβολία ότι αυτός διέταξε την δολοφονία. Αν οδηγούνταν σε δικαστήριο [η ενοχή του θα αποδεικνυόταν τόσο γρήγορα που] θα τον καταδίκαζαν μέσα σε μισή ώρα.

Ένας τρίτος πήγε λίγο πιο πέρα: Τώρα το μόνο ερώτημα είναι πως θα διαχωρίσουμε τον σαουδάραβα πρίγκηπα διάδοχο και την ομάδα του απ’ τους σαουδάραβες.

Η ενημέρωση που τους εξαγρίωσε έγινε «κεκλεισμένων των θυρών». Αλλά από τώρα και μετά αυτά που άκουσαν (οι λίγοι, σαν εκπρόσωποι της γερουσίας) θα τα μεταφέρουν στους υπόλοιπους. (Η βουλή των αντιπροσώπων θα ζητήσει επίσης την ίδια ενημέρωση – και, λόγω της σοβαρότητας του θέματος, την δικαιούται.). Αυτό που μπαίνει πια μπροστά στα μούτρα του ψόφιου κουναβιού και των σωματοφυλάκων του, δεν είναι μόνο το «πάγωμα» των πωλήσεων όπλων στο Ριάντ για την σφαγή που κάνει στην υεμένη. Αλλά και οι κυρώσεις κατά του παλατιού για την δολοφονία Khashoggi. Σίγουρα κατά του τοξικού «και της ομάδας» του. (Που να προχωρήσουν επί τη ευκαιρία και οι μηνύσεις των συγγενών των νεκρών της 11ης/9ου!)

Έτσι όπως μεθοδεύτηκε η διακριτική υποστηρίξη στον τοξικό απ’ το Παρίσι, το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον (και η χοντροκομμένη απ’ το Τελ Αβίβ, τον Αμπάς – της «παλαιστινιακής αρχής»!!!… – και το Κάιρο) όλες αυτές οι πολιτικές βιτρίνες βρίσκονται πλέον εκτεθειμένες – όχι μόνο το ψοφιοκουναβιστάν. Η διακομματική βεβαιότητα των αμερικάνων γερουσιαστών για το πριόνι που καπνίζει είναι απλά η επίσημη επιβεβαίωση εκείνου που όλοι καταλάβαιναν· αλλά μια επίσημη επιβεβαίωση που δεν μπορεί τώρα ούτε να αγνοηθεί, ούτε να παρακαμφθεί. Δεν είναι το κερασάκι αλλά η χειροβομίδα στην τούρτα… Για να το πούμε διαφορετικά: το παραμύθι «δεν είμαστε σίγουροι, δεν έχουμε όλα τα στοιχεία» τέλειωσε χτες. Τώρα δεν χρειάζονται ούτε «διαρροές» ούτε μισόλογα.

(Παρότι δεν είναι το πιο σημαντικό αυτή την στιγμή, να θυμίσουμε ότι στην αργεντινή έχει ξεκινήσει δικαστική έρευνα κατά του τοξικού…)

Όμως… Δεν πρόκειται απλά για έναν, έστω αξιωματούχο, έστω καθισμένο πάνω σε πολλές και μεγάλες πετρελαιοπηγές, μανιακό δολοφόνο με το πριόνι. Τώρα είναι στον πάγκο πολύ περισσότερα και σοβαρότερα.

Ο άξονας καπνίζει;

Τετάρτη 5 Δεκέμβρη. Είναι μια βασική παράμετρος των εξελίξεων των επόμενων ημερών, βδομάδων ή λίγων μηνών, το κατά πόσο ο τοξικός θα «πεισθεί» εσωτερικά, απ’ τα κυκλώματα εξουσίας του παλατιού (και τον πατέρα του;), να παραιτηθεί· ή αν θα τα «στυλώσει», όπως έχει απειλήσει, προχωρώντας «σε αντίποινα» εναντίον όσων τον «ενοχοποιούν». Παρότι αυτά τα «αντίποινα» είναι περιορισμένα σαν «είδος» και συμπυκνώνονται στο τρίπτυχο πετρέλαιο – πετρέλαιο – πετρέλαιο, είναι αρκετά για να προκαλέσουν διαφόρων ειδών διεθνείς αναταραχές. Που, αργά ή γρήγορα, θα καταλήξουν σε βάρος της σαουδαραβικής χούντας· ίσως σε βάρος και της συμμάχου του, των εμιράτων.

Σε σχέση με την όποια εξέλιξη (ή μη εξέλιξη) στην κορυφή του σαουδαραβικού καθεστώτος, το σημαντικότερο ερώτημα είναι: αν και εφόσον υπάρξει αντικαταστάτης του τοξικού (στη διαδοχή του θρόνου) το σαουδαραβικό καθεστώς θα συνεχίσει την ίδια «γραμμή» σε ότι αφορά τον άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ; Σε άλλου τύπου καθεστώτα, «δημοκρατικά» εντός ή εκτός εισαγωγικών, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι μια τέτοια αναγκαστική διαδοχή δεν θα οδηγούσε υποχρεωτικά σε αλλαγή «γραμμής».

Αλλά σε φεουδαρχικά καθεστώτα τύπου σαουδαραβική χούντα, το κεφάλι του βασιλιά μπορεί να σημαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα το σπασμένο γυαλί μιας βιτρίνας. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο τοξικός και η συμμορία του έχουν δημιουργήσει πολύ συμπαγείς, «μπετοναρισμένους υπέρ τους» μηχανισμούς εξουσίας μέσα στη σαουδική αραβία, αρχίζοντας απ’ τον στρατό και την αστυνομία. Αν είναι έτσι, η αναγκαστική (και πρακτικά υποτιμητική) αντικατάσταση του τοξικού (αν γίνει…) θα σημαίνει κάποιου είδους «νευρικότητα» έως και αστάθεια στο εσωτερικό του σαουδαραβικού καθεστώτος. Γιατί, είναι λογικό, ότι ακόμα κι αν ο τοξικός αποσυρθεί απ’ την κεντρική σκηνή, δεν θα παραιτηθεί απ’ τον έλεγχο των μηχανισμών – έχει αρκετούς εσωτερικούς εχθρούς για να ρισκάρει να μείνει «απροστάτευτος». Ο διάδοχός του (προφανώς…) δεν θα κληρονομήσει τον έλεγχο των μηχανισμών. Συνεπώς θα έχει «λιγότερη εξουσία» – και δεν το εννοούμε ποσοτικά.

Απ’ την άλλη μεριά, με τον τοξικό ανακηρυγμένο επίσημα «μανιακό δολοφόνο με το πριόνι» διάφορες πλευρές της διεθνούς πολιτικής του (βασικής για τους σχεδιασμούς του άξονα) θα μπουν διεθνώς κάτω από διαφορετικό φως. Ο πόλεμος στην υεμένη είναι το πιο προφανές, όπως και ο αποκλεισμός του κατάρ. (Ήδη ο μπαμπάς / βασιλιάς Salman κάλεσε τον εμίρη του κατάρ στην επόμενη σύνοδο «των κρατών του κόλπου», που θα γίνει στο Ριάντ στις 9 Δεκέμβρη… Τώρα το παίζουμε φίλοι…)

Αλλά αυτά είναι μόνο ένα μέρος της φιλόδοξης «εξωτερικής πολιτικής» του Ριάντ και όχι μόνο, που προσωποποίησε ο τοξικός. Οι αντι-Άσαντ ένοπλοι της HST για παράδειγμα, που εξακολουθούν να «πολεμούν» στον θύλακα του Idlib, τι θα κάνουν; Το Τελ Αβίβ που βασιζόταν τόσο στην υποστηρίξη του ιμπεριαλισμού του απ’ τον τοξικό πως θα τον σερβίρει τώρα; Το «αραβικό νατο» εναντίον του ιράν που προωθούν Τελ Αβίβ και Ουάσιγκτον πόσο θα επιζήσει ακόμα αφού είναι ταυτισμένο με τον τοξικό;

Κι εκείνος ο βασιλικός γαμπρός της Ουάσιγκτον, που έχει υπάρξει περσόνα ιδιαίτερα κεντρική και ακούραστη στη διεθνή προώθηση του τοξικού (για λογαριασμό των φίλων και συνεταίρων του στο Τελ Αβίβ), ο Jared Kushner, τι θα απογίνει;

H «σαουδαραβοποίηση» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού προέκυψε σαν ο μόνος δρόμος του μετά την ρωσική απόβαση στο συριακό πεδίο μάχης και τις επιτυχίες του μπλοκ της Αστάνα… Όμως τώρα βρίσκεται ξαπλωμένη ακριβώς δίπλα στο κομματιασμένο πτώμα του Khashoggi. Ο φιλοκυβερνητικός Graham είπε και κάτι ακόμα χτες:

Η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά που μας είπε η Haspel και σ’ αυτά που μας είπαν οι Mattis και Pompeo για τον ρόλο του MBS στη δολοφονία Khashoggi είναι «η μέρα με τη νύχτα».

Αυτή η κουβέντα απέχει ελάχιστα απ’ την κατηγορία ενός ψοφιοκουναβικού προς το ψόφιο κουνάβι ότι «προστατεύει συνειδητά τον φονιά»…

Δι’ ασήμαντον αφορμήν – και σοβαρές αιτίες

Τετάρτη 5 Δεκέμβρη. Ίσως άλλους καιρούς να ήταν αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο. Συμβαίνει τώρα όμως. Ο άξονας Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ (στον οποίο έχει χωθεί και ο ελληνικός ιμπεριαλισμός…) κτυπιέται αυτή τη φορά όχι απ’ το μπλοκ της Αστάνα, όχι στρατιωτικά / πολιτικά, αλλά … δημοσιοσχεσίτικα! Κι αυτό, οι εντυπώσεις και το πως μπορούν να χρησιμοποιηθούν στις ώριμες κοινωνίες του Θεάματος, αποδεικνύεται πολύ πιο ζόρικο «όπλο» απ’ τους πυραύλους και τα βομβαρδιστικά· για όσο καιρό ο 4ος πόλεμος δεν γίνεται ανοικτά.

Το μακέλεμα του Khashoggi, όσο φρικτό κι αν είναι, είναι παρανυχίδα μπροστά στο μακέλεμα εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων που κάνουν εδώ και 17 χρόνια στην ευρύτερη μέση Ανατολή καθώς πρέπει στρατοί και καθώς πρέπει μισθοφόροι. Απ’ αυτήν την άποψη η πρώτη αντίδραση του τοξικού, που λέγεται πως ήταν «μα γιατί γίνεται θέμα ο Khashoggi; δεν καταλαβαίνω» είναι, πράγματι, η εύλογη απορία ενός αφεντικού που έχει κάνει πολύ χειρότερα, κι αυτός και οι σύμμαχοί του… Αλλά που, απ’ την άλλη μεριά, ζώντας φεουδαρχικά στο θησαυροφυλάκιό του, δεν μπορεί να συλλάβει το νευρικό σύστημα του Θεάματος.

Η δολοφονία και το κομμάτιασμα του Khashoggi είναι, πράγματι, «ασήμαντη αφορμή». Το γεγονός, όμως, ότι αυτή τη στιγμή το ψοφιοκουναβιστάν ψάχνει την ουρά του στη μέση Ανατολή δεν είναι καθόλου ασήμαντο. Ούτε το ότι στην Άγκυρα και στην Τεχεράνη έχουν ανάψει καπνογόνα… (Γι’ αυτούς που τα βάφουν – αν όχι μαύρα – σκούρα γκρι στην Αθήνα, ας μην μιλήσουμε ακόμα…)

Κι αν σήμερα ή αύριο μετοχές και χρηματιστήρια τραμπαλίζονται και οι τιμές του πετρελαίου πάρουν την ανηφόρα, κάτι θα πρέπει να σημαίνει αυτό. Όχι για την αστάθεια του κρεμασμένου ανάποδα τοξικού. Αλλά για την εντεινόμενη αστάθεια των καπιταλιστικών ισορροπιών.

Εδώ θα είμαστε να λέμε μερικά πράγματα – αλλά δεν θα είναι ευχάριστα..

(φωτογραφία: Θα απομείνει η «παιγνιώδης διάθεση» ενός καγκεμπίτη, που παρεπιπτόντως πουλάει και υδρογονάνθρακες. Τι ήθελε να επιδείξει η αλεπού τις προάλλες στο Buenos Aires; Ό,τι είναι αργόστροφη;)

Έχει φαγούρα ο τοξικός;

Τρίτη 4 Δεκέμβρη. Παρά τις προσπάθειες των σωματοφυλάκων του ψόφιου κουναβιού η γνωστή fun των βασανιστηρίων και τωρινή διευθύντρια της cia Gina Haspel (ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλλη θέση…) θα ενημερώσει σήμερα τους συντηρητικούς και δημοκρατικούς επικεφαλής της επιτροπής διεθνών σχέσεων της αμερικανικής γερουσίας. Για όσα ξέρει (ή όσα επιλέξει να πει ότι ξέρει) η cia για την δολοφονία του Khashoggi.

Απ’ την μεριά του ο τοξικός (σύμφωνα με την καθεστωτική τουρκική yeni safak) ψάχνει να βρει τρόπο να ξεκαρφωθεί. Να “αποδείξει” δηλαδή ότι δεν ήταν αυτός που έδωσε την εντολή (στο δεξί του χέρι) να φτιάξει ένα πιστό απόσπασμα θανάτου, αλλά … ένα άλλο χέρι· μπορεί και κάποιου άλλου…

Τους ισχυρισμούς της yeni safak δεν μπορούμε να τους ελέγξουμε. Τους μεταφέρουμε με κάθε επιφύλαξη επειδή (ακόμα και σαν κατασκευή της Άγκυρας) έχουν ενδιαφέρον: σύμφωνα μ’ αυτούς ο συνεταίρος και μέντορας του τοξικού πρίγκηπας των εμιράτων Mohammad bin Zayed προσπάθησε να «πείσει» τον Mohammad Dahlan να «αναλάβει την ευθύνη» της διαταγής της δολοφονίας του Khashoggi.

Ποιός είναι ο Mohammad Dahlan; Ένα κάθαρμα και μισό, πρώην «επικεφαλής ασφαλείας» της δοσίλογης «παλαιστινιακής αρχής», συνεργάτης τόσο της cia όσο και της mossad στην Παλαιστίνη, που κυνηγημένος απ’ την Hamas και τα ριζοσπαστικά μέλη της Fatah έχει βρει άσυλο στο Dubai. Για να προσφέρει στην εκεί εξουσία τις υπηρεσίες του. Και να πληρώνει τους οπαδούς του στη Δυτική Όχθη… Διότι κάποιοι (και το Κάιρο ανάμεσά τους – υποθέτουμε βάσιμα και η Αθήνα) θα έβλεπαν με χαρά τον Dahlan να γίνεται ο διάδοχος του Mahmoud Abbas σαν “πρόεδρος της παλαιστινιακής αρχής”, όταν, φυσικά, αυτός ο τελευταίος εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο…

Οι ισχυρισμοί της yeni safak είναι ότι ο Dahlan αρνήθηκε να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος – και κατέληξε στο νοσοκομείο τραυματισμένος σοβαρά απ’ τους μπράβους του MBZ. Από πρώτη ματιά θα ήταν παράξενο να ελπίζει το δίδυμο τοξικός – MBZ ότι ένας συνεργάτης της cia και της mossad θα δεχόταν να αναλάβει την ευθύνη για την δολοφονία και το μακέλεμα του Khashoggi! Γιατί να κάψουν την μελλοντική τους ελπίδα στη Ramallah; Όμως δεν είναι το πρώτο παράξενο της ιστορίας. Αφού μιλάμε για δικτάτορες, και μάλιστα λίγο ή πολύ σε πανικό, που το μόνο που έμαθαν στη ζωή τους είναι ότι πληρώνοντας κάνεις τη δουλειά σου όποια κι αν είναι αυτή, γιατί να μην δοκιμάσουν να πείσουν έναν Dahlan – έχοντας κατά νου ότι θα βρουν κάποιον άλλο για να κάνει την τωρινή δουλειά του – και την όποια μελλοντική;

Πίσω στην Haspel και την cia. Οι ως τώρα «διαρροές της υπηρεσίας» έχουν φτιάξει με ακρίβεια το πορτραίτο του τοξικού στη δολοφονία. Το ερώτημα είναι: σήμερα πόσο έντονη θα είναι  η εσωτερική διαπάλη μεταξύ αντιμαχόμενων μηχανισμών του αμερικανικού καθεστώτος; Που σημαίνει: α) πόσο θα ζορίσουν την Haspel; και β) τι θα πει – απ’ αυτά που ξέρει καλά;

Εν τω μεταξύ οι αρμόδιοι του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών τι λένε για όσα συμβαίνουν στα εντόσθια του στρατηγικού συμμάχου; Ο ψεκασμένος; Που έχουν χαθεί όλοι; Γιατί αφήνουν τους πιστούς υπηκόους τους στα σκοτάδια;

Τελικά, μετά από 2 μήνες, με ποιον είναι το ελλαδιστάν; Με τον Khashoggi (και την Άγκυρα) ή με τους δολοφόνους του (και το Τελ Αβίβ); Τόσοι ντόπιοι δημαγωγοί με πλουμιστά φτερά πληρώνονται απ’ τα υπουργεία και τις υπηρεσίες για να πουλάνε την σωστή “άποψη”…

Γιατί δεν μας διαφωτίζουν για την «εθνική γραμμή» επί του θέματος;

Η πένσα σφίγγει…

Κυριακή 2 Δεκέμβρη. Μ’ ένα τέμπο που υποδεικνύει ισχυρή εσωτερική αντιπαράθεση μέσα στους αμερικανικούς μηχανισμούς εξουσίας η καθεστωτική Wall Street Journal κτύπησε χτες το πρωΐ, σε μια καθόλου τυχαία στιγμή. Διέρρευσε στοιχεία της cia σύμφωνα με τα οποία ο τοξικός επικοινώνησε τουλάχιστον 11 φορές με τον επικεφαλής του αποσπάσματος θανάτου (και δεξί του χέρι…) στο προξενείο της Istanbul Saud al-Qahtani, αμέσως πριν και επί ώρες μετά την δολοφονία και το μακέλεμα του Khashoggi. Αυτά τα στοιχεία είναι ακόμα πιο κοντά στο smoking gun σε σχέση με οτιδήποτε έχει ανακοινωθεί ως τώρα.

Γιατί ήταν «καθόλου τυχαία» η στιγμή αυτής της διαρροής; Επειδή τόσο ο τοξικός όσο και το ψόφιο κουνάβι βρίσκονταν στο Buenos Aires, για την σύνοδο των g20… (Και ο τοξικός χαριεντιζόταν με τον Putin…).

Το ρεπορτάζ της WSJ βασισμένο στις διαρροές της cia είχε κι άλλα «ενδιαφέροντα» υπέρ της απόδειξης της ενοχής του τοξικού:

… Ο σαουδάραβας ηγέτης, τον Αύγουστο του 2017, είχε πει σε συνεργάτες του ότι αν αποτύχουν οι προσπάθειές του να πείσει τον κ. Khashoggi να γυρίσει στην σαουδική αραβία, «θα τον παρασύρουμε κάπου έξω απ’ την σαουδική αραβία και θα τον κανονίσουμε» … μια δήλωση που [κατά την cia] «δείχνει να προαναγγέλει την σαουδαραβική επιχείρηση εναντίον του Khashoggi»

Με δεδομένο ότι τέτοιου είδους εντολές δεν δίνονται γραπτά· και ότι τόσο ο al-Qahtani όσο και οι υπόλοιποι του αποσπάσματος θανάτου βρίσκονται προστατευμένοι στο Ριάντ (και δεν μπορούν να ανακριθούν από άλλους), το μόνο που απομένει για να αποδειχθεί 110% αυτό που όλοι καταλαβαίνουν (και ήδη, τυπικά, έχει αποδειχθεί κατά 99%) είναι μια μαγνητοφώνηση όπου θα ακούγεται η φωνή του τοξικού να λέει «καθαρίστε τον».

Ωστόσο, έπειτα απ’ την επί δύο μήνες (μετά την δολοφονία του Khashoggi) επίδειξη της «σαουδαραβοποίησης» του αμερικανικού (και πιο διακριτικά: του αγγλικού) ιμπεριαλισμού στη μέση Ανατολή (όπως, φυσικά, και του ισραηλινού) γίνεται καθημερινά όλο και δυσκολότερο για την Ουάσιγκτον (και το Λονδίνο) να ανοίξουν την καταπακτή που θα εξαφανίσει τον τοξικό απ’ την σκηνή. Δυσκολότερο – όχι αδύνατο. ‘Ισως, εκτός απ’ τα βουνά πετροδόλαρων ο τοξικός να έχει κι άλλα χαρτιά στην τσέπη του. Ίσως…

Απ’ την άλλη, βέβαια, “ουδείς αναντικατάστατος”…

Ευχαριστούμε ψόφιο κουνάβι!

Κυριακή 2 Δεκέμβρη. Ρωτάτε γιατί θα μείνουμε σ’ αυτό το μέρος του κόσμου [την μέση Ανατολή]; Ένας λόγος είναι το ισραήλ. Το πετρέλαιο είναι όλο και λιγότερο αιτία γιατί παράγουμε περισσότερο πετρέλαιο τώρα από ποτέ. Οπότε, καταλαβαίνετε, ξαφνικά φτάνεις στο σημείο που δεν είναι αυτός ο λόγος για να είσαι εκεί…

Αυτά είπε το ψόφιο κουνάβι χτες, συνεντευξιαζόμενο στην καθεστωτική Washington Post. Και το ευχαριστούμε! Επειδή «νοτίως του Δούναβη» η ασταμάτητη μηχανή είναι (πέρα από περιθωριακή) η μόνη που υποστηρίζει – εδώ και χρόνια! – ότι η αστυνόμευση του αραβικού πετρέλαιου είναι τελειωμένη ιστορία για τον άλλοτε φύλακα (τις ηπα) – εκτός από έναν λόγο: την καταστροφή του, εις βάρος των ανταγωνιστών.

Η Ουάσιγκτον έβαλε φωτιά στα ιρακινά πετρελαιοπήγαδα, το Λονδίνο (μαζί με το Παρίσι) στα λιβυκά. Το λαθρεμπόριο είναι διαφορετική ιστορία – είναι η ευέλικτη, τακτική διαχείριση ενός εμπορεύματος που άλλοτε ήταν στρατηγικό σε βάθος χρόνου. Η Ουάσιγκτον θα ήθελε να κάνει το ίδιο με τα πετρελαιοπήγαδα της βενεζουέλας και του ιράν… Επίσης, αν δεν επρόκειτο για το ισραήλ, δεν θα της καιγόταν καρφί αν άρπαζαν φωτιά τα κοιτάσματα της σαουδικής αραβίας και των εμιράτων. Γιατί «τώρα παράγουμε περισσότερο πετρέλαιο από ποτέ» – οι ηπα είναι αυτάρκεις, μπορούν να κάνουν και εξαγωγές (εκβιάζοντας για να αποκτήσουν πελάτες…). Άλλοι θα είχαν πρόβλημα απ’ την «κακοτυχία» των κοιτασμάτων απ’ τα οποία τροφοδοτούνται…

Μόνο που η ψοφιοκουναβική ωμή «ειλικρίνεια» εκθέτει πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζει. Η περιφρούρηση της ομαλής ροής του μεσανατολικού πετρελαίου προς τον δυτικό καπιταλισμό (ευρωπαϊκό, βορειοαμερικάνικο, γιαπωνέζικο) απ’ τον β παγκόσμιο πόλεμο και μετά, κι ακόμα περισσότερο απ’ την δεκαετία του ’70 και ύστερα, ήταν ένα σύνθετο πλέγμα πολιτικών και στρατιωτικών διευθετήσεων, που συμπεριελέμβανε όλες τις «φιλοδυτικές» χούντες της περιοχής αλλά και, σε κεντρική θέση, την στρατο-αστυνομο-γεωπολιτική αξία του αποικιακού ισραηλινού κράτους. Αν το πετρέλαιο γενικά χάνει την στρατηγική σημασία του, κι αν ειδικά ο αμερικανικός καπιταλισμός έχει γίνει «αυτοδύναμος» σε υδρογονάθρακες (αφού το επεδίωξε και το φρόντισε συστηματικά), τότε ποια είναι η αξία του ισραηλινού απαρτχάιντ κράτους / χωροφύλακα; Και γιατί ο αμερικανικός στρατός κάθεται να το φυλάει;

Το ισραηλινό καθεστώς έχει όλο και μικρότερη αξία για τον δυτικό καπιταλισμό (σε σχέση μ’ εκείνη στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα)! Παράδοξο ή όχι η «προστασία» του απ’ τον αμερικανικό στρατό δεν υπηρετεί τον ενεργειακό καπιταλιστικό ορθολογισμό του 20ου αιώνα. Υπηρετεί, μάλλον, ένα φαινόμενο που αναπτύχθηκε υπόγεια μέσα σ’ αυτόν τον αιώνα, και έχει αποκτήσει την δυναμική που του επιτρέπει η διάλυση που συνοδεύει κάθε Αλλαγή Παραδείγματος. Είναι το φαινόμενο που λέγεται ομάδες πίεσης ειδικών συμφερόντων· ακόμα και κρατικοποίηση του εγκλήματος. Η ιστορία έχει να επιδείξει διάφορες τέτοιες περιόδους κατά τις οποίες οι συμμορίες/ εργολάβοι είναι οι πρωταγωνιστές και όχι η όποια «λευκή» εξουσία.

Η καθαρότητα αυτού του φαινομένου και των γεωπολιτικών του εκφάνσεων δεν βρίσκεται στο Τελ Αβίβ αλλά στο Ριάντ. Αν κάποιοι έχουν αρκετά λεφτά για να πληρώνουν την «αμερικανική προστασία», τότε αυτή διατίθεται· με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Η διοίκηση Obama προσπάθησε να αποφύγει αυτήν την «αυτοκρατορική» κατάντια, όταν αφενός έδωσε πόντους στην Τεχεράνη (με την συμφωνία 5+1) αδιαφορώντας για τα ισραηλινά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, και αφετέρου ανακήρυξε την ανατολική ασία σαν το κεντρικό πεδίο του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού προσανατολισμού. Απέτυχε στις απαραίτητες συμμαχίες για το δεύτερο (η τωρινή αμερικανική διοίκηση συνεχίζει να αποτυγχάνει…) ενώ είδε την Μόσχα να μπαίνει δυναμικά στο μεσανατολικό σφαγείο και να πλησιάζει επικίνδυνα στην ανατολική Μεσόγειο και, μέσω αυτής, στην βόρεια Αφρική. Υποθέτουμε ότι διάφορες «παραδοσιακές» ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της περιοχής θορυβήθηκαν ακόμα περισσότερο απ’ την Ουάσιγκτον γι’ αυτήν την εξέλιξη, που είχε και έχει και πολύ Πεκίνο μέσα· αλλά είναι σεμνές και δεν το φωνάζουν.

Τώρα η ψοφιοκουναβική διοίκηση πουλάει στεγνά στρατιωτική προστασία στο σαουδαραβικό και στο ισραηλινό καθεστώς επειδή πρέπει να ανακοπεί (και, αν είναι δυνατόν, να αντιστραφεί) η πορεία του μπλοκ της Αστάνα… Αλλά και, καθόλου δευτερεύον, επειδή οι περιμετρικοί / περιφερειακοί θιγόμενοι απ’ την γεωπολιτική παρακμή πληρώνουν. Άμεσα (με αγορές όπλων) ή έμμεσα (με μισθοφορικά συμβόλαια).

Υπάρχει μια ιστορική φάση στην «πτώση» των αυτοκρατοριών όπου οι «συνοριοφύλακες» αποκτούν δυσανάλογα μεγάλη επιρροή στο καταρρέον «κέντρο» καθώς εμφανίζονται σαν οι κατεξοχήν υπερασπιστές του άλλοτε αυτοκρατορικού μεγαλείου. Είναι, γενικά, μια σύντομη περίοδος, αφού οι όποιοι «ακρίτες» δεν μπορούν να εμποδίσουν την δομική παρακμή, και αντίθετα την επιτείνουν: καταχρώνται (ή προσπαθούν να καταχραστούν) ιδιοτελώς πόρους που εμφανίζονται πια σαν πλεονάζοντες, σα να περισσεύουν απ’ το “κέντρο”…

Δεν βλέπετε τι προσπαθεί το ελλαδιστάν;

Λοιπόν ξανά: Ευχαριστούμε ψόφιο κουνάβι! Καλή τύχη στον παράδεισό σου!

Σταράτα λόγια

Σάββατο 1 Δεκέμβρη.Τοξικός: Μην ανησυχείς.

–Μακρόν: Ανησυχώ. Είμαι ανήσυχος.

–Τοξικός (ψιθυριστά): Σωστά.

–Μακρόν: Σου είπα.

-Τοξικός: Ναι, μου είπες.

-Μακρόν: Ποτέ δεν μ’ ακούς.

-Τοξικός: Όχι, φυσικά ακούω.

-Μακρόν: Γιατί σου είπα…

-Τοξικός: Εντάξει.

-Μακρόν: Τηρώ τον λόγο μου.

Πως ολοκληρώθηκε αυτός ο σύντομος αλλά πλούσιος διάλογος δεν ξέρουμε. Είναι σίγουρο ότι η σύνοδος των g20 δεν θα σημαδευτεί απ’ αυτόν. Τουλάχιστον είναι μια ευκαιρία γι’ αυτό το νέο και αγνό παληκάρι (τον τοξικό) να επιβεβαιώσει ότι παραμένει «ηγέτης παγκόσμιου διαμετρήματος», κάνοντας socializing…

Με «καλούς ανθρώπους». Όπως, για παράδειγμα, η κυρά Theresa May. Που τον συμβούλεψε (τον τοξικό) “να μην το ξανακάνει” (αυτό με τον Khashoggi)… Ή, άλλο παράδειγμα, ο Πούτιν. Ο καιροσκοπισμός του ρωσικού καθεστώτος στο θέμα «σαουδική αραβία» είναι γνωστός, αφού μεσολαβεί (στη σχέση Μόσχας – Ριάντ) η τιμή του πετρελαίου. Γιατί, όμως, ζορίζεται ο πρώην καγκεμπίτης να δείξει εγκαρδιότητα; Ίσως για να έχει ανοικτή την option να πουλήσει κι αυτός κανά όπλο (ή κανά πυρηνικό εργοστάσιο).

Όμορφος κόσμος, καπιταλιστικός, αγγελικά πλασμένος…

(φωτογραφία: Έλα ρε ψηλέ!!! Έχω καλά και γερά ηλεκτρικά πριόνια… Ψήνεσαι;)

Khartoum calling

Πέμπτη 29 Νοέμβρη. Από τότε που το κινεζικό και το τουρκικό καθεστώς άνοιξαν δουλειές στο σουδάν το περιμέναμε. Άργησε, αλλά γίνεται τώρα. Το Χαρτούμ, που συμμετέχει με τουλάχιστον 3.000 πεζικό και αεροπλάνα στην υπό τον τοξικό (και τον άλλο τοξικό, του Αμπού Ντάμπι) εκστρατεία κατά των Houthis στην υεμένη, ανακοίνωσε στο Ριάντ ότι είναι για να φεύγει.

Οι επιδόσεις του τοξικού στη τέχνη του χασάπη (: Khashoggi) είναι η τελευταία και μάλλον η λιγότερο «στρατηγική» αιτία της αλλαγής γραμμής του σουδανικού καθεστώτος. Μετά από 3,5 χρόνια πολέμου εναντίον ενός αντιπάλου (των Houthis) που απ’ την μια μεριά είναι γερά εδραιωμένος στη δυτική υεμένη και απ’ την άλλη δεν έχει ούτε τα όπλα ούτε την υποστηρίξη που διαθέτει το Ριάντ κι όμως (αυτός ο πόλεμος) δεν έχει κερδηθεί και ούτε πρόκειται, ο καθένας μπορεί να κάνει επανεκτίμηση της κατάστασης.

Για το παλάτι της σοαυδικής αραβίας, απ’ την άλλη μεριά, το να την κάνει ένας βασικός σύμμαχος την ώρα που όλο και περισσότεροι (διεθνώς) το κατηγορούν για εγκλήματα πολέμου στην υεμένη, δεν είναι απλά μείον μερικές χιλιάδες όπλα. Είναι, κυρίως, το υπονοούμενο «τώρα βγάλτα πέρα μόνος σου».

Μόνο που το πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου πολέμου που λέγεται «υεμένη» δεν αφορά μόνο τον τοξικό. Αφορά και τους υποστηρικτές του (στον συγκεκριμένο πόλεμο) στο Τελ Αβίβ και στην Ουάσιγκτον. Οπωσδήποτε έχουν το know how να σερβίρουν την στρατιωτική αποτυχία στην υεμένη σα «νίκη του ανθρωπισμού» τους… Ελάχιστους θα πείσουν.

Η βασική λεπτομέρεια; Η θέση της υεμένης στον χάρτη…