Η αλεπού την έρημο

Τετάρτη 16 Οκτώβρη. Η παρακμή και η κατάρρρευση (αργή ή γρήγορη; αυτό είναι δεύτερο στη σειρά ζήτημα) του πετροβασιλείου του Ριάντ είναι μια απ’ τις βασικές παρενέργειες της συνεχιζόμενης ήττας των σχεδιασμών του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ (στο οποίο έχει ενταχθεί και η Αθήνα με την Λευκωσία…) για τη μέση Ανατολή. Αν αναφερόμαστε σ’ αυτήν τώρα, είναι επειδή ο Putin κάνει τουρνέ στην περιοχή· εκτός απ’ το Ριάντ, χτες πέρασε κι απ’ το Ντουμπάι.

Πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα (την κατάρρευση, δηλαδή, του σχεδίου του να κάνει το παλάτι του περιφερειακή στρατιωτική δύναμη μέσω μισθοφόρων) ο τοξικός έχει πολύ σοβαρά προβλήματα και για το άλλο σκέλος των φαντασιώσεών του. Την πώληση μεριδίου απ’ την aramco έτσι ώστε, απ’ τα έσοδα, να φτιάξει διάφορες υπερ-κυριλέ «λουτροπόλεις» για το διεθνές τζετ-σετ.

Το ζήτημα της aramco σχετίζεται με το μέλλον του πετρελαίου· αλλά και με το σαουδαραβικό καθεστώς το ίδιο. Η επίθεση των Houthis στις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις της εταιρείας ήταν η χαριστική βολή σε μια «εν μέρει ιδιωτικοποίηση» που ήδη πριν χαροπάλευε. Όσο περισσότερα γνωρίζουν οι επενδυτές για την σαουδική αραβία και την aramco τόσο χάνει την ελκυστικότητά του το να έχει κανείς οποιεσδήποτε δοσοληψίες μαζί τους είναι το πόρισμα διάφορων «ειδικών» στις διεθνείς πετρελαϊκές μπίζνες. Όχι αυθαίρετο!

Μια τέτοια «μερική ιδιωτικοποίηση» (μιλάμε για τεράστια ποσά) θα απαιτούσε την εισαγωγή της εταιρείας σε κάποια απ’ τα τρανά χρηματιστήρια, ώστε να υπάρχει «διαπραγμάτευση των μετοχών» της. Νέα Υόρκη ή Λονδίνο. Μόνο που για να μπεις στην Α κλάση τέτοιων χρηματιστηρίων είναι απαραίτητοι διάφοροι έλεγχοι στα λογιστήρια, στις επιχειρηματικές πρακτικές, στην ιστορία της «ανάπτυξης» της εταιρείας· και μια μόνιμη «λογοδοσία» στις διοικήσεις των χρηματιστηρίων. Η κρατική aramco όμως έχει πολλούς σκελετούς και ακόμα περισσότερες λοβιτούρες στα ντουλάπια της· κι έτσι η προοπτική αυτή άρχισε να χάνεται στην ομίχλη, πολύ πριν την επίθεση των Houthis.

Μετά ο τοξικός άρχισε να ψάχνει «επενδυτές» στο Πεκίνο: αυτοί δεν ρωτάνε πολλά για να κάνουν τις δουλειές. Σωστά: αυτοί κάνουν πολιτική όμως και, το λιγότερο, έχοντας ποντάρει στον ιρανικό καπιταλισμό, θα απαιτούσαν μεταξύ άλλων έναν τοξικό που να είναι αρνάκι. Το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ θα μπορούσε να είναι η λύση που έψαχνε ο τοξικός· εξάλλου είχε ήδη σχέσεις με το Ριάντ. Αλλά μετά ήρθαν οι διαδηλώσεις εκεί· και μια κάποια αβεβαιότητα.

Μέσα σ’ αυτά τα «γεωπολιτικά» συντρίμια και «οικονομικά» ζόρια για την πετροχούντα του Ριάντ, η επίσκεψη του Putin ήταν η παρέλαση του νικητή. Οι οικονομικές συμφωνίες και τα υπόλοιπα deal που κλείστηκαν θα μαθευτούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Όμως απ’ την στιγμή που ο τοξικός έχασε την «στρατιωτική αξία» που ονειρευόταν, οι σχέσεις του με τον ιστορικό «προστάτη» Ουάσιγκτον έχουν γίνει αμφίθυμες: σαν εξαγωγέας πετρελαίου το ψοφιοκουναβιστάν είχε αρχίσει ήδη να έχει «τριβές» με το Ριάντ (και τον οπεκ) για τις τιμές του εμπορεύματος. (Αυτό εκδηλώνεται μέσα στην αμερικανική πολιτική σκηνή με έναν διπολισμό στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Ριάντ…) Το αφεντικό της Μόσχας τα έχει όλα με το μέρος του για να γίνει στρατηγικό σωσίβιο για ένα βασίλειο που είναι στο χείλος ενός ακόμα παλατιανού εμφύλιου· του τελευταίου…

Και, προφανώς, στη σχέση Μόσχας – Ριάντ (και Μόσχας – Ντουμπάι) τους όρους τους βάζει η πρώτη. «Λογικούς», όχι «μαξιμαλιστικούς», όχι «αποικοκρατικούς» – αλλά οπωσδήποτε ευρασιατικούς…

(φωτογραφία: Ανταλλαγή δώρων προχτές στο Ριάντ. Προσέξτε όμως τον τύπο με τα σταυρωμένα χέρια δεξιά στη φωτό. Πρόκειται για τον επικεφαλής, πρόεδρο σα να λέμε, της τσετσενίας Ramzan Kadyrov. Τί δουλειά είχε ο Kadyrov στην τουρνέ του Putin; Άγνωστο· αλλά ένα είδος που εξάγει η τσετσενία είναι σκληροτράχηλοι και πειθαρχημένοι ισλαμιστές μισθοφόροι. Ποιά είναι η ιδέα της παρουσίας του Kadyrov στο μαγαζί του τοξικού; Το «άσε την σαβούρα της αμερικανικής academi – πρώην blackwater – και έλα σε μας για νάχεις το κεφάλι σου ήσυχο;»)

Το μπλοκ της Αστάνα

Τετάρτη 16 Οκτώβρη. Το «βραχυκύκλωμα» (για να το πούμε κομψά) του σχετικά πιο αδύνατου τροχού του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ είναι η δεύτερη ή τρίτη στη σειρά νίκη του μπλοκ της Αστάνα στο ευρύτερο (και δευτερεύον) πεδίο μάχης της μέσης Ανατολής. Πρώτη είναι η νίκη στη συρία· δεύτερη είναι η ενίσχυση της επιρροής του ιρανικού καθεστώτος στο ιράκ και στην συρία, επιπλέον εκείνης που έχει στο λίβανο και στην υεμένη· η τρίτη είναι η εξουδετέρωση του Ριάντ. Σε κάθε μια απ’ αυτές τις νίκες τα κράτη μέλη του μπλοκ της Αστάνα έχει τα δικά του «ποσοστά συμμετοχής»· όμως καμμία δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί αν δεν είχαν συμμαχήσει και συντονίσει τους ιμπεριαλισμούς τους. Καμμία απ’ αυτές τις νίκες δεν θα τις είχε πετύχει κάποιο κράτος μέλος μόνο του.

Για παράδειγμα, η Μόσχα δεν σκόπευε να γυρίζει φέρετρα δικών της πεζικάριων υποστηρίζοντας το καθεστώς Άσαντ· το ανέλαβαν οι “φρουροί της επανάστασης” και οι μισθοφόροι τους, και η Χεζμπ’ Αλλάχ. Απ’ την άλλη μεριά ούτε η Τεχεράνη ούτε η Χεζμπ’ Αλλάχ είχαν αεροπορία και τα ανάλογα συστήματα για κάλυψη από ψηλά· το ανέλαβε η Μόσχα. Επιπλέον δεν είχαν “διεθνές πολιτικό βάρος” ώστε να λαμβάνονται στα σοβαρά υπόψη ακόμα και οι ανακοινώσεις τους, ας πούμε απ’ το Τελ Αβίβ ή την Ουάσιγκτον· να υπάρχει μια global διάσταση – κι αυτό ήταν δουλειά της Μόσχας. (Και να σκεφτεί κανείς πως όλα ξεκίνησαν όταν ένας κάποιος δαιμόνιος Soleimani, ιρανός πολεμιστής που αναγνωρίζεται παγκόσμια από φίλους και εχθρούς, ταξίδεψε μυστικά στη Μόσχα, για να της παρουσιάσει το σχέδιο του για την πετυχημένη και χωρίς μεγάλο κόστος στρατιωτική εμπλοκή της στο συριακό πεδίο μάχης…)

Αυτές οι εξελίξεις έχουν δυσάρεστες συνέπειες, αυτό είναι ολοφάνερο, σε δυο ακόμα ιμπεριαλισμούς στην περιοχή. Τον θηριώδη ρατσιστικό ιμπεριαλισμό του Τελ Αβίβ· και στον «σαν βρεγμένη γάτα» ιμπεριαλισμό της Αθήνας. Για τον πρώτο η ασταμάτητη μηχανή θα χρειαστεί κάποιο χρόνο (και πολλή μελέτη) για στέρεα συμπεράσματα· προς το παρόν, όπως είναι γνωστό, ο ακροδεξιός εσωτερικός ζόφος αναδεύεται με το αν ο Netanyahu θα πάει ή δεν θα πάει στη φυλακή.

Για την Αθήνα όμως το «μάγκωμα» είναι σαφές, ακόμα και μέσα στην εθνικιστική αντιτουρκική λογοδιάρροια των εθνοσωτήρων και των λακέδων τους. Γιατί μπορεί μεν οι ιμπεριαλιστικές βλέψεις του ελλαδιστάν να μην έφταναν τόσο μακρυά όσο ο Τίγρης και ο Ευφράτης· όμως όλοι οι υπολογισμοί, ακόμα και οι «μετριοπαθείς» για την ανατολική Μεσόγειο, στηρίζονταν στη βεβαιότητα ότι ο άξονας θα φρενάρει αποτελεσματικά και έγκαιρα το μπλοκ της Αστάνα.

Τώρα; Τώρα ο «ενιαίος εθνικός χώρος» Αθήνας – Λευκωσίας βρίσκεται ανάμεσα στο «λιποθυμάω απ’ τα νεύρα μου» και στο «έχω μπλέξει τα μπούτια μου».

Απλά μαθήματα γεωγραφίας (για νοήμονες) 3

Τρίτη 15 Οκτώβρη. Το τελευταίο καρφί εικάζουμε βάσιμα ότι μπήκε χτες, στην επίσκεψη του Putin στο Ριάντ.

Η “ανεγκέφαλη” αλεπού της Μόσχας (το επίθετο είναι αμερικανικός χαρακτηρισμός) πήγε στην πετροχούντα για δουλειές. Αυτό είναι το φανερό κομμάτι της επίσκεψης, και πάντως όχι προσχηματικό. Αλλά ακόμα και για τον εμπορικό κύκλο των υδρογανανθράκων, το ξεπεσμένο βασίλειο των Σαούντ είναι για την Μόσχα “μεζεδάκι”. Είναι τέτοιο επειδή είναι καταδικασμένο, πολύ περισσότερο απ’ τον ρωσικό καπιταλισμό, να εξαρτιέται απ’ τις τιμές ενός εμπορεύματος που άλλοτε ήταν στρατηγικό αλλά, σε λιγότερο από μια δεκαετία, θα βρίσκεται στην ίδια θέση που έχει τώρα το κάρβουνο.

Προφανώς ενδιαφέρουν τον Putin οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Αλλά ακόμα περισσότερο τον ενδιαφέρει να «κουμαντάρει», δηλαδή να μεσολαβήσει στην παγκόσμια αγορά, όσους έχουν αξιόλογα αποθέματα. Όχι λαθεμένα καταλαβαίνει ότι μελλοντικά, με μειωμένη ζήτηση, η διατήρηση ενός επιπέδου τιμών τόσο στο πετρέλαιο όσο, κυρίως, στο φυσικό αέριο απαιτεί κάποιου είδους κεντρική διαχείριση – κι αυτή δεν μπορεί να είναι ο ο.π.ε.κ. και κάθε πυροβολημένος σεΐχης…

Το έρμο βασίλειο των Σαούντ, με μια aramco να καίγεται πριν κάτι καιρούς και με μια στρατιωτική συντριβή απ’ τους υεμενίτες Houthis αμέσως μετά, βλέποντας την επιτυχία με την οποία η Μόσχα και οι σύμμαχοί της «καθαρίζουν το τοπίο» στη μέση Ανατολή (κι εκεί, στη συρία, οι εξελίξεις δεν διαφεύγουν της προσοχής τους) ενώ απ’ την άλλη η Ουάσιγκτον δυσκολεύεται να…, θέλει «στοργή και προστασία».

Κι αυτήν η Μόσχα δεν την προσφέρει σαν ψιλά γράμματα σε εμπορικά συμβόλαια. Ο Putin δεν είναι ούτε κτηματομεσίτης ούτε πλασιέ. Είναι πρώην καγκεμπίτης. Έχει διασχίσει ορθοπεταλιά πάνω από 35 χρόνια σύγχρονης καπιταλιστικής ιστορίας. Είναι εύλογο από «διπλωματική άποψη» και αποτελεσματικό αν διατυπωθεί με τις απαραίτητα μετρημένες λέξεις, να ζητήσει – να απαιτήσει πιο σωστά – το αφεντικό της Μόσχας απ’ τους κατεστραμμένους του σαουδαραβικού παλατιού να «μαζευτούν» απ’ την συρία και το ιράκ. Κατ’ αρχήν. Ας πούμε: να «ξεκολλήσουν» απ’ την συμμαχία με το Τελ Αβίβ…. Δεν είναι δα αμάρτημα καθοσίωσης! Για το καλό τους είναι…

Για τους αντικαθεστωτικούς του Idlib το γεγονός ότι εκείνος που τους βομβαρδίζει από αέρα κουβεντιάζει με το αφεντικό τους είναι, όπως και νάχει, ένα «μήνυμα» – σοκ. Από μόνο του ωστόσο θα μπορούσε να παρερμηνευτεί… Πακέτο με τις εξελίξεις στην βορειοανατολική συρία, αποκτάει βαρύ περιεχόμενο. Ακόμα πιο πακέτο με την αδυναμία του αφεντικού τους να προστατέψει τα asset του (την aramco) και τους μισθοφόρους του (στην υεμένη) το περιεχόμενο γίνεται ακόμα βαρύτερο.

Η Ουάσιγκτον έχει στείλει 3.000 πεζοναύτες να φυλάνε την πετροχούντα. «Εκτιμητέο» δίχως άλλο· εξάλλου το παλάτι πληρώνει. Αλλά και στη συρία είχε τουλάχιστον 1.500 να φυλάνε τους ypg/pkk… Οπότε;

Οπότε; Εεεεε, αν χάνεις τον πόλεμό σου στην υεμένη δεν είναι μεγάλη ζημιά να σταματήσεις να πληρώνεις τους μισθοφόρους σου στο Idlib αφήνοντας ήσυχο τον Άσαντ… Ούτε το να σταματήσεις να πληρώνεις για αποσταθεροποίηση στο ιράκ είναι μεγάλη ζημιά…

(φωτογραφία πάνω: Χτες στο Ριάντ. Και, όσο κι αν σας φανεί παράξενο, το χέρι που εικονίζεται πίσω δεν είναι απ’ τα «βασιλική συλλογή τμημάτων Khashoggi»…

Κάτω: Με κάθε επισημότητα η υπογραφή μιας 20άδας εμπορικών / επιχειρηματικών συμφωνιών. Διότι αν απ’ την πετροχούντα περισσεύουν πετροδόλαρα τα οποία η Μόσχα έχει φροντίσει να ξεφορτωθεί, τότε γιατί να μην πάνε σε «καλούς σκοπούς» όπως, για παράδειγμα, σε εργοστάσια στη ρωσική ανατολή ή την βελτίωση του δορυφορικού συστήματος glonass;

Αν ο τοξικός θέλει να αγοράσει ρωσική προστασία θα πρέπει να πληρώσει· και να αφήσει τις νεανικές του τρέλλες…)

Ένα αδέσποτο ψόφιο κουνάβι;

Κυριακή 13 Οκτώβρη. Η πιθανότητα ένας αμερικάνος πρόεδρος να βγαίνει “εκτός γραμμής” και να συμπεριφέρεται “κατά βούληση” θα ήταν αδιανόητη· εκτός, ίσως, από εκείνη την ιστορική φάση όπου η άλλοτε “μόνη υπερδύναμη” παρακμάζει, δεν έχει σχέδιο συντεταγμένης υποχώρησης, οπότε οι μηχανισμοί του βαθέος κράτους που άλλοτε δούλευαν στοιχειωδώς συγχρονισμένοι έχουν αρχίσει τώρα να “διασπώνται”. Αυτό υπονοεί έμμεσα ο Tom Luongo, ένας απ’ αυτούς τους αμερικάνους δημοσιο-λόγους που είναι μόνιμα εχθρικός με τον αμερικάνικο μιλιταρισμό αλλά και, συνήθως, καλά πληροφορημένος.

Μεταφέρουμε εδώ ένα απόσπασμα προχθεσινού άρθρου του με τίτλο “Pompeo can’t blame iran for attacking itself”, με αφορμή τις μυστηριώδεις εκρήξεις σε ιρανικό τάνκερ στην Ερυθρά Θάλασσα. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσει κανείς (ειδικά η ιδέα της «εξάρτησης» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού απ’ τον ισραηλινό μας φαίνεται χοντροκομμένη το λιγότερο)· έχει, όμως, την λογική του. Επιπλέον δεν θα διαβάζετε ποτέ κάτι τέτοιο από ντόπιους «ειδικούς». Ο τονισμός με bold στο πρωτότυπο:

… Η πραγματικότητα είναι ότι η διάλυση της συρίας είναι ένα αμερικανικό νεοσυντηρητικό σχέδιο απ’ την έναρξη του εμφύλιου πολέμου εκεί. Το ισραήλ έδωσε βοήθεια και επιμελητεία στους ένοπλους του isis γύρω απ’ τα υψώματα του Γκολάν. Όμως αυτά δεν είναι καινούργια νέα μάγκες.

Και η αξιοποίηση των κούρδων για να αποσταθεροποιηθεί όχι μόνο η συρία, αλλά και το ιράκ, το ιράν και η τουρκία από εξωτερικούς παίκτες, όπως οι ηπα, η σαουδική αραβία και ΝΑΙ, το ισραήλ, είναι επίσης καλά τεκμηριωμένη.

Ο Pompeo βοήθησε πολύ στέλνοντας στους κούρδους πάνω από 30.000 φορτία όπλων. Ποιός πλήρωσε γι’ αυτά, παρεπιπτόντως;

Εμείς.

Πόσοι απ’ αυτούς τους ένοπλους του sdf είναι κάτι παραπάνω από ξένοι μισθοφόροι που πληρώνονται από εμάς για να κατέχουν στρατηγικές περιοχές της συρίας – τα πετρελαιοπήγαδα και τα συνοριακά περάσματα – ώστε να ρίξουν τον Άσαντ;

Είναι εδώ και καιρό παραδεκτό ότι η αμερικανική παρουσία στη συρία δεν μπορεί να διατηρηθεί. Αλλά ποιός εξακολουθεί να πιέζει τον Trump πολιτικά για να διατηρηθεί αυτή κατάσταση; Το ισραήλ.

Έρχεται λοιπόν μια στιγμή όπου οι αποδείξεις της επιρροής είναι υπερ-αρκετές και όπου η κατάσταση του ταμπλώ όπου παίζονται τα παιχνίδια τόσο διαλυμένη ώστε κάποιος πρέπει να βάλει τις φωνές και να αλλάξει τακτική.

Αν οι νεοσυντηρητικοί και οι οπαδοί του «το ισραήλ πρώτο» στο κογκρέσσο (ακόμα και στο υπουργικό του συμβούλιο) έχουν στραφεί εναντίον του Trump ως το σημείο να αρχίσουν την διαδικασία της καθαίρεσής του επειδή δεν κάνει πόλεμο με το ιράν, τότε ο Trump είναι ελεύθερος να τα τινάξει όλα στον αέρα…. Γεμίζουν το όπλο της καθαίρεσης. Αλλά έτσι δεν εξουδετερώνουν τον Trump· έτσι τον αμολάνε. Επειδή, πολύ απλά, δεν έχει τίποτα να χάσει πια…

Συρία 2

Πέμπτη 10 Οκτώβρη. Κάτι που οι “ειδικοί αναλυτές” (κλασσικοί εγκάθετοι δηλαδή) αγνοούν ή υποτιμούν είναι το τι γίνεται στον θύλακα του Idlib. Λες και έχει περάσει κανάς αιώνας από τότε που οι ίδιοι ακριβώς «ειδικοί» προέβλεπαν ότι ο τουρκικός στρατός θα πολεμήσει κατά του συριακού (γιατί όχι και κατά της ρωσίας;) στο Idlib, αφού αυτός ο τελευταίος θα προέλαυνε προς την πόλη, νέα κύματα προσφύγων θα συσσωρεύονταν στα συρο-τουρκικά σύνορα, κλπ κλπ κλπ…

Τι γίνεται, λοιπόν, στο Idlib; Τίποτα! Μετά την ανακατάληψη της νότιας άκρης του θύλακα απ’ τον συριακό στρατό με την ρωσική αεροπορική συνδρομή στις 20 Αυγούστου, ξανατέθηκε (σε επίπεδο μπλοκ της Αστάνα) το ερώτημα των επιρροών της Άγκυρας στους αντικαθεστωτικούς εκεί.

Εν τω μεταξύ συνέβησαν τα εξής. Πρώτον, διάφοροι αντικαθεστωτικοί οπλαρχηγοί έφυγαν απ’ την HTS (μαζί με τα ντουφέκια τους…), την βασική και μεγαλύτερη οργάνωση στο Idlib, που χρηματοδοτείται απ’ το Ριάντ, καταγγέλοντας την για διάφορα. Δεύτερον, οι αμερικάνοι «καθάρισαν» από αέρα διάφορους οπλαρχηγούς μικρότερων οργανώσεων, για να μην «τα βρουν» με την Άγκυρα (άρα και το μπλοκ της Αστάνα). Τρίτον, η Άγκυρα ενοποίησε όλες τις οργανώσεις που ελέγχει στην περιοχή, υπό ενιαία τουρκική διοίκηση. Και τέταρτον, το μεγάλο πορτοφόλι απ’ το Ριάντ, ο τοξικός, έπαθε απανωτές χοντρές ζημιές απ’ τους Huthis… Σήμερα ο τοξικός θα υποδεχτεί στο παλάτι τον Putin… Ο πρώην καγκεμπίτης θα κάνει στον δυστυχισμένο πρίγκηπα μια πρόταση που αυτός δεν θα μπορεί να αρνηθεί: δεν έχει άλλα περιθώρια…

Απ’ τις αρχές Σεπτέμβρη λοιπόν στον θύλακα του Idlib επικρατεί σχετική ειρήνη (μόνο ο συριακός στρατός κτυπάει που και που). Το κατά πόσον αυτή είναι μια μόνιμη κατάσταση και το κατά πόσον η ηγεσία της HTS έχει ξαναζυγίσει τα δεδομένα και τα συμφέροντά της, αυτά θα φανούν στο αμέσως επόμενο διάστημα. Ωστόσο η ασταμάτητη μηχανή εικάζει (όχι αυθαίρετα…) πως πριν η Άγκυρα ξεκινήσει την εισβολή στην ypg/αμερικανοκρατούμενη βόρεια συρία (για λογαριασμό και του μπλοκ της Αστάνα) θα έπρεπε να έχει βάλει σε μια σειρά την κατάσταση στο Idlib.

Προς το παρόν φαίνεται ότι «κάτι έχει γίνει». Αν ισχύει (αν, δηλαδή, ο τοξικός γίνει ένα “φρόνιμο” ρεμάλι…) τότε η εισβολή στη συρία είναι «προγραμματισμένη» συνολικά απ’ το μπλοκ της Αστάνα πολύ περισσότερο απ’ ότι νομίζουμε, και πάνω σε έναν πιο σύνθετο καμβά απ’ ότι φαίνεται (ή μας δείχνουν…)

(φωτογραφία: Ο Erdogan έδειξε αυτόν τον χάρτη στη γενική συνέλευση του οηε στη Ν. Υόρκη, στις 24 Σεπτέμβη, εξηγώντας τι σκοπεύει να κάνει. Πριν 1,5 μήνα. Δεν έπαιξε κάποια «παγκόσμια κατακραυγή» και «καταδίκη» – αυτό είναι βέβαιο… Μεταξύ των παρόντων ήταν και ο πρεσβευτής της συρίας στον οηε – φωτογραφία κάτω. Όχι, δεν αντέδρασε στα τουρκικά σχέδια…)

Μέση Ανατολή 2

Τρίτη 8 Οκτώβρη. Αυτή η μάλλον ήρεμη σχέση του τουρκικού καθεστώτος με τους κούρδους της συρίας άλλαξε άρδην απ’ το καλοκαίρι του 2015 και μετά. Σημειώστε προκαταβολικά ότι ο ρωσικός στρατός εμφανίστηκε στο συριακό πεδίο μάχης τον Σεπτέμβρη του 2015. H προετοιμασία και η συνεργασία με την Τεχεράνη είχε ξεκινήσει λίγους μήνες νωρίτερα. Οι χρόνοι (και οι “συμπτώσεις”) έχουν την σημασία τους

Το καλοκαίρι του 2015 «μυστηριωδώς» το pkk, ορμώμενο απ’ την συρία, άρχισε μετά από 16 χρόνια ένοπλη δράση στη νότια τουρκία. Μάλιστα προσπάθησε να υιοθετήσει την τακτική του isis: κατάληψη αστικών περιοχών, έστω και λίγων οικοδομικών τετραγώνων σε κάποιες πόλεις ή κωμοπόλεις, και σταδιακή επέκτασή της. Αυτό που δεν έκανε στα ’80s και στα ’90s, το pkk βρέθηκε να το κάνει το 2015: τακτική “δημιουργίας κράτους” α λα isis…

Τις επιχειρήσεις αυτές μέσα στην τουρκική επικράτεια δεν τις υποστήριζε ο τουρκικός / κουρδικός πληθυσμός… Αυτή η νέα φάση ένοπλης δράσης σε βάρος του τουρκικού καθεστώτος δεν είχε καμμία αιτία σχετική με την κατάσταση των κούρδων στην τουρκία· ήταν σαφώς «εισαγόμενη»… Από ποιούς; Γνωρίζοντας (εκ των υστέρων) ότι η στρατιωτική εμπλοκή της Μόσχας στο συριακό πεδίο μάχης τον Σεπτέμβρη του 2015 άλλαξε εντελώς τους συσχετισμούς και ότι δύο τουλάχιστον κράτη που ως το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς υποστηρίζαν τον isis (ή παρόμοιες αντικαθεστωτικές «τζιχαντιστικές» οργανώσεις), δηλαδή η τουρκία και το κατάρ άλλαξαν θέση, είναι εύλογο για την ασταμάτητη μηχανή να εκτιμήσει ότι η «μυστηριώδης» και «απρόκλητη» επίθεση του pkk στην τουρκία ήταν παραγγελία του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ. Εν όψει του ενδεχόμενου (προφανώς οι μυστικές υπηρεσίες του άξονα είχαν τις πληροφορίες τους) τουρκικής στροφής στο συριακό πεδίο μάχης...

Το Νοέμβρη του 2015 ένας αριθμός πόλεων και περιοχών στην ανατολική τουρκία είχαν καταληφθεί απ’ τους ένοπλους του pkk, που είχαν τις βάσεις τους στη συρία. (Ο χάρτης επάνω, με την κίτρινη διαγράμμιση, δείχνει την κατάσταση τον Γενάρη του 2016). Το γεγονός είναι αυτό: από το καλοκαίρι του 2015 και μετά, με επιλογή του συριακού pkk (που αργότερα βαφτίστηκε απ’ την Ουάσιγκτον ypg…) και των συμμάχων του, το τουρκικό καθεστώς ξεκίνησε άμεσο ή έμμεσο πόλεμο κατά των κούρδων της συρίας· βασικά εναντίον των ypg. Θεωρώντας τους, όχι άδικα, proxies άλλων…

Πρέπει να το τονίσουμε: ένα μεγάλο μέρος των κούρδων της συρίας (υπάρχουν και κάποιες άλλες αισθητά μικρότερες οργανώσεις εκεί, που δεν υιοθετούν την πολιτική του pkk/ypg, ωστόσο δεν έχουν περιθώρια κινήσεων) επέλεξαν το καλοκαίρι του 2015 να ανοίξουν πόλεμο με την Άγκυρα, υπηρετώντας τους σχεδιασμούς των «μεγάλων» συμμάχων και χρηματοδοτών τους: της Ουάσιγκτον, του Τελ Αβίβ και του Ριάντ.

Στις αρχές του 2016 ο τουρκικός στρατός «καθάρισε» την νοτιοανατολική επικράτειά του – με τον αιματηρό τρόπο που καταλαβαίνετε. Τον Ιούλη του 2016, αφού είχαν αποτύχει αυτά τα μέσα, έγινε μια απόπειρα πραξικοπήματος στην τουρκία. Απέτυχε κι αυτή – προς μεγάλη στεναχώρια πολλών και διάφορων (συμπεριλαμβανόμενου του ελλαδιστάν).

Υποθέτουμε πως αυτή η αλληλουχία γεγονότων σας δείχνει κάτι…

(φωτογραφία κάτω: Λαϊκή υποδοχή εκ μέρους του pkk/ypg του αμερικανικού στρατού. Τέτοιους “ελευθερωτές” ποιος ξαναείχε;)

Μέση Ανατολή 4

Τρίτη 8 Οκτώβρη. Απομένει το βασικό: και ο αμερικανικός στρατός τι θα κάνει; Ή, πιο σωστά, η Ουάσιγκτον τι θα κάνει; Εδώ είμαστε μάρτυρες ενός είδους χειρουργικής διπλωματίας. Όπως είναι γνωστό το ψόφιο κουνάβι είχε ξανα-αναγγείλει την αποχώρηση των πεζοναυτών του απ’ την συρία, στα τέλη του 2018. Είχε, μάλιστα, προσδιορίσει και τον χρόνο: σε δύο βδομάδες (είχε πει). Τον σταμάτησαν τότε οι σωματοφύλακες.

Το ψόφιο κουνάβι (με την «απαράμιλλη σοφία» του….) θέλει κάτι τις χειροπιαστό για να επιδείξει ότι εκπληρώνει τις προεκλογικές του υποσχέσεις του 2016. Αλλά αυτό που θέλει είναι «εκτός γραμμής». Ήταν τέτοιο στα τέλη του 2018, και εξακολουθεί να είναι τέτοιο τον Οκτώβρη του 2019. Αν κάποιος πρέπει να φύγει (σύμφωνα με τους αμερικανικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς) αυτός δεν είναι ο αμερικανικός στρατός απ’ την συρία αλλά (πια) το ψόφιο κουνάβι απ’ την προεδρία των ηπα…

Όσο βρίσκεται όμως εκεί μπορεί να εγκρίνει μια κάποια «αποχώρηση» (που πρακτικά θα μπορούσε να είναι «αναδίπλωση» λίγο μακρύτερα απ’ τα συρο-τουρκικά σύνορα – και πάντα με έλεγχο του αέρα…) – κι αυτό φαίνεται πως έχει εξασφαλίσει ο Erdogan. Το εξασφάλισε, όμως, για ποιον λόγο; Μήπως σκοπεύει να πολιορκήσει και να καταλάβει το Kobani, την κουρδική πόλη που, έστω έμμεσα, συνέβαλε ο ίδιος στο να επιστρέψει στους κατοίκους της το 2014; Ποιά «ζώνη ασφαλείας» όπως την δείχνει στους χάρτες του μπορεί να υπάρξει χωρίς την «εκκένωση» του Kobani και όλων των κουρδικών χωριών και κωμοπόλεων σ’ αυτήν την περιοχή; H «αξιοποίηση» μερικών χιλιάδων fsa σαν δύναμης εισβολής δεν απαντάει σε τίποτα απ’ αυτά.

Η εκτίμησή μας είναι ότι το τουρκικό καθεστώς δεν τρώγεται για το δικό του «αφγανιστάν» στα ορεινά της βόρειας συρίας. Επιδιώκει μάλλον (με την διακριτική υποστηρίξη των υπόλοιπων μελών του μπλοκ της Αστάνα) να αναγκάσει το pkk/ypg σε μια οριστική, τελική διαπραγμάτευση με την Δαμασκό, στην επιστροφή τους στα σπίτια τους, στον αφοπλισμό τους – και στην τελική είτε αποχώρηση είτε συρρίκνωση της αμερικανικής ένοπλης παρουσίας στη συρία.

Είναι κόλπο δύσκολο και σύνθετο. Ακόμα κι αν το ψόφιο κουνάβι λέει για τον στρατό του «φεύγουμε», το Τελ Αβίβ, το Ριάντ και οι σωματοφύλακες στην Ουάσιγκτον λένε στο pkk / ypg «μην κουνηθείτε απ’ τις θέσεις σας». Όλοι, απ’ τις αντίπαλες θέσεις τους, καταλαβαίνουν ότι έχουν δύο, τρεις ή τέσσερεις μήνες στη διάθεσή τους. Για να αλλάξουν την κατάσταση στην βόρεια και ανατολική συρία· ή για να την κρατήσουν όπως είναι τώρα χειροτερεύοντάς την στο κοντινό μέλλον.

Αν το ψόφιο κουνάβι βρει στη σύνταξη, κι αν πάρει την καρέκλα του ο “προφήτης” Pence, κάποια πράγματα στην Ουάσιγκτον θα αλλάξουν…

(φωτογραφία: Απαράμιλλη σοφία ψόφιου κουναβιού. Στην ανάγκη την βάζει στην αυτοβιογραφία του με τίτλο “κουνάβια στην έρημο”, βρίσκει κι έναν καλό σκηνοθέτη, και γίνεται σουξέ…)

Ένα σαρκοφάγο στη γειτονιά…

Παρασκευή 4 Οκτώβρη. Ο πρώτος σταθμός της περιοδείας του Πομπηία στην περιοχή ήταν στη Ρώμη. Θα ακολουθήσουν η Ποτγκόρνιτσα, τα Σκόπια και η Αθήνα. Ο Πομπηίας δεν ταξιδεύει με δώρα στα χέρια. Κρατάει απαιτήσεις.

Στη Ρώμη ζήτησε απ’ την ιταλική κυβέρνηση να απαγορεύσει την ιρανική πολιτική αεροπορική εταιρεία Mahan air απ’ το προσγειώνεται σε ιταλικά αεροδρόμια. (Ζήτησε κι άλλα: κοινή στάση κατά του Καράκας, της Μόσχας και του Πεκίνου…) Απ’ το ελλαδιστάν ζήτησε – πριν καν πατήσει το πόδι του εδώ – να στείλει πολεμικό πλοίο (ή κάτι ιπτάμενο) στην «επιχείρηση των προθύμων» για τον έλεγχο των στενών του Ορμούζ.

Είχε ξαναδιατυπωθεί αυτή η απαίτηση τον περασμένο Αύγουστο. Ο ρημαδοΚούλης είπε «όχι» με δικαιολογία περίπου το ότι το ελλαδιστάν είναι στη μαύρη φτώχια και δεν του περισσεύει κάτι· ό,τι πολεμικό διαθέτει, το έχει για να αμυνθεί απέναντι στην «τουρκική επιθετικότητα». Τώρα ο Πομπηίας συνδέει την απαίτηση με την υπογραφή (του πρωτοκόλλου της) «νέας στρατηγικής συμφωνίας». Ο ρημαδοΚούλης έχει περιθώριο να ξαναπεί ευγενικά «όχι» – αλλά το ψοφιοκουναβιστάν θυμώνει μ’ αυτά.

(φωτογραφία: Ο ιταλός υπ.εξ. Luigi Di Maio αγναντεύει τον Πομπηία, χτες… Μοιάζει να αναρωτιέται αν βλέπει φάντασμα… )

Τί γνώμη έχει ο σύμμαχος;

Παρασκευή 4 Οκτώβρη. Θα μπορούσε να θεωρηθεί αχαριστία. Αλλά στις κρατικές πολιτικές τα κριτήρια είναι πολύ πιο ωμά. Συνεπώς «κάποιος» που έχει αρχίσει να συσσωρεύει λόγους υπέρ της αντικατάστασης του ψόφιου κουναβιού απ’ τον Pence-του-σκότους είναι … το Τελ Αβίβ!

Η πολιτική βιτρίνα του απαρτχάιντ καθεστώτος, ο Νetanyahu, θορυβήθηκε όταν τηλεφώνησε και ξανατηλεφώνησε στο ψόφιο κουνάβι όσο αυτό βρισκόταν στο Biarritz της γαλλίας, προς τα τέλη (24 με 26) του περασμένου Αυγούστου… και έσκασε εκεί και ο ιρανός υπ.εξ. Zarif… αλλά το ψόφιο κουνάβι αρνήθηκε να σηκώσει το τηλέφωνο… Γιατί δεν το σηκώνει; Παίζει κάτι; Η πρόσφατη διάθεση του ψόφιου κουναβιού να φωτογραφηθεί, έστω, με τον Rouhani είναι μαχαιριά για το Τελ Αβίβ…

Οι «ανασφάλειες» του ισραηλινού φασιστικού καθεστώτος απέναντι σ’ έναν αμερικάνο πρόεδρο που το ίδιο έχει χαρακτηρίσει «το καλύτερο από ποτέ»· απέναντι σ’ ένα ψόφιο κουνάβι που του «έδωσε» την Ιερουσαλήμ / al Quds και τα υψώματα του Golan· απέναντι σ’ ένα ψόφιο κουνάβι που προσπάθησε φιλότιμα να του «δώσει» σχεδόν όλη την κατεχόμενη δυτική Όχθη, θα μπορούσαν να θεωρηθούν καραμπινάτη αχαριστία. Ωστόσο το πρόβλημα βρίσκεται σ’ αυτό που ξέρει καλά το στελεχικό δυναμικό του ισραηλινού φασισμού: ο διεθνής γεωπολιτικός ρόλος αυτού του αποικιοκρατικού καθεστώτος, αυτής της πρωτοκοσμικής αποικίας, έχει ξεπεραστεί ιστορικά· μαζί με τον στρατηγικό ρόλο των αραβικών πετρελαίων… Κι αυτό σημαίνει ότι μέσα στους μηχανισμούς εξουσίας της Ουάσιγκτον υπάρχουν πράγματι «δεύτερες σκέψεις» για το πόσο αξίζει πραγματικά και πόσο αμερικανικό κόστος σε αίμα δικαιολογεί και επιτρέπει η απ’ ευθείας υπεράσπιση αυτού του ξεπερασμένου «προκεχωρημένου φυλακίου». Η ασταμάτητη μηχανή το έχει ξαναπεί: στο μυαλό του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι το Πεκίνο, η Μόσχα, η ευρασία, το Βερολίνο· όχι η Γαλιλαία…

Εκεί ακριβώς βρίσκεται η πιο πρόσφατη ισραηλινή «ανατριχίλα», που γέρνει πια την προτίμηση του Τελ Αβίβ σ’ έναν οριτζινάλ φασίστα, έναν ευαγγελιστή οπαδό της δευτέρας παρουσίας, κλπ κλπ, σαν τον Pence: το ψοφιοκουναβιστάν δεν αντέδρασε βίαια, κατά του ιράν, μετά την επίθεση στις πετροεγκαταστάσεις της σαουδαραβικής aramco. Αντίθετα ο καλύτερος από ποτέ πρόεδρος τιτίβισε ότι, κατ’ αρχήν, αυτό είναι ένα ζήτημα που αφορά το Ριάντ. Για την μιλιταριστική λογική του απαρτχάιντ Τελ Αβίβ ένας αμερικάνος πρόεδρος που του χαρίζει μεν έδαφος αλλά «κολώνει» να κάνει έναν πόλεμο (υπέρ της σαουδικής αραβίας και, ακόμα χειρότερα ίσως στο μέλλον, υπέρ του ισραήλ) είναι «λίγος».

Το Τελ Αβίβ χρειάζεται οπωσδήποτε την πετροχούντα του Ριάντ… Και να που η «ατολμία» του ψόφιου κουναβιού άφησε την πετροχούντα και, κυρίως, αυτό το χρήσιμο κάθαρμα, τον τοξικό, μόνο πάνω στα αποκαΐδια της aramco.

Όπως το αμερικανικό original φασισταριό έτσι και το ισραηλινό τρέμει με την ιδέα ότι οι αντίπαλοί τους όχι μόνο τώρα είναι ισχυρότεροι απ’ όσο νομίζουν αλλά και ότι αύριο, μεθαύριο, σε έξι μήνες ή σε ένα χρόνο θα είναι ακόμα πιο ισχυροί.

Στο Τελ Αβίβ ψάχνουν ακόμα την «εθνική ενότητα» του φασισμού / μιλιταρισμού τους. Αυτό επιτρέπει στις βιτρίνες του να μην κάνουν δηλώσεις, να μην μιλάνε. Αν όμως εκδήλωναν τις μύχιες σκέψεις και προθέσεις τους, το ψόφιο κουνάβι θα ήταν ήδη έξω απ’ το λογιστήριο για την απόλυση…

Ένα + τέσσερα χρόνια ακόμα μ’ έναν αμερικάνο πρόεδρο που λέει ότι «του αρέσουν τα δύσκολα» και, γι’ αυτό, προτιμάει την ειρήνη απ’ τον πόλεμο; Ωωωωω! Αυτό είναι «άνω ποταμών»!!!

Μέση Ανατολή

Τετάρτη 2 Οκτώβρη. … Ξέρουμε ότι στόχος του ιρανικού καθεστώτος είναι να φτάσει στα κεντρικά σημεία για τους μουσουλμάνους [σ.σ. την Μέκκα και την Μεδίνα]. Αλλά δεν θα περιμένουμε ως την στιγμή που η μάχη θα γίνεται μέσα στη σαουδική αραβία, και θα φροντίσουμε ώστε η μάχη να γίνει στη δική τους μεριά, μέσα στο ιράν…

Αυτές ήταν οι επικές δηλώσεις του τοξικού τον Μάη του 2017. Μετά από 2,5 χρόνια άμεσου και έμμεσου πολέμου (με την συμμετοχή και της Ουάσιγκτον) ο τοξικός παίρνει αυτό που του αξίζει: τις μάχες μέσα στη σαουδική αραβία· στις οποίες ηττάται…

Τώρα (προχτές), συνεντευξιαζόμενος στο αμερικανικό cbs, δηλώνει ότι «η πολιτική και ειρηνική λύση είναι πολύ καλύτερη από μια στρατιωτική». Αυτό ερμηνεύεται σαν «διαλλακτική στάση» απέναντι στην Τεχεράνη. Το βέβαιο είναι ότι η ήττα δεν είναι καλύτερη απ’ τη νίκη· αλλά στη χειρότερη των περιπτώσεων, ακόμα κι ένας τοξικός πρίγκηπας πρέπει να σώσει τα σώβρακα και το κεφάλι του. Και να το κρατήσει στους ώμους του είναι «πολύ καλύτερο» από…

Ένα ντοκυμαντέρ του αμερικανικού pbs που προβλήθηκε χτες υποστηρίζει ότι ο τοξικός υποσχέθηκε στο ψόφιο κουνάβι που πήγε στο παλάτι τον Μάη του 2017 ότι «θα αναγνωρίσει το ισραήλ» αν, σε αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτον τον βοηθήσει να νικήσει το ιράν και να πάρει τον έλεγχο της μέσης Ανατολής. Όπως σχολίασε ειρωνικά κάποιος, το όνειρο του τοξικού ήταν να πολεμήσει το ιράν μέχρι τον τελευταίο αμερικάνο…

Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μεγάλωσαν – και το βασίλειο καταρρέει. Τώρα ο τοξικός στέλνει μέσω τρίτων ραβασάκια στην Τεχεράνη ότι «θέλει ειρήνη». Για διπλωματικούς λόγους το ιρανικό καθεστώς επαινεί την «στροφή» του τοξικού, αρκεί να ξεκινήσει απ’ την υεμένη. Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις οι «στροφές» φέρνουν ζαλάδες και οι ζαλάδες σωριάσματα…

Σε κάθε περίπτωση, αν ο τοξικός γίνει τοξικουλίνι γλυκουλίνι, σαν στυλοβάτες της εχθρότητας προς το ιράν στην ευρύτερη περιοχή θα μείνουν το Τελ Αβίβ· και η Αθήνα… Στους έλληνες φταίνε εκτός απ’ όλα τα υπόλοιπα και τα ιστορικά τους μεγαλεία: θυμούνται ακόμα τον Μαραθώνα, την Σαλαμίνα και τον μεγΑλέκο…

Εν τω μεταξύ, σαν επίσημο μέλος πια, η Τεχεράνη (ο Rouhani) συμμετέχει από χθες στη σύνοδο των κρατών μελών της «ευρασιατικής οικονομικής ένωσης», στο Ερεβάν της αρμενίας. Αν οι αμερικανικές «κυρώσεις» εναντίον της επρόκειτο να είναι το ατσάλινο κλουβί, «το πουλάκι πέταξε»….

(φωτογραφία: Η κυβέρνηση της σιγκαπούρης υπέγραψε χτες στο Ερεβάν συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την ε.ο.ε. Αριστέρα ο Nikol Pashinyan, πρόεδρος της αρμενίας, και δεξιά ο Lee Hsien Loong, πρωθ, της σιγκαπούρης).