Βενεζουέλα

Κυριακή 12 Ιούλη. Συνεντευξιαζόμενο σ’ ένα ισπανόφωνο κανάλι της λατινικής αμερικής προχτές το ψόφιο κουνάβι ανήγγειλε ότι …. κάτι θα γίνει με την βενεζουέλα… και θα έχουμε μεγάλη εμπλοκή σ’ αυτό…

Το ψόφιο κουνάβι (ή οι σύμβουλοί του, πράγμα που είναι το ίδιο) φαίνεται να επιδιώκει ένα «νικηφόρο βήμα» κατά του Maduro, ώστε να τονωθεί το προφίλ του «προέδρου με πυγμή». Από πέρυσι το ψόφιο κουνάβι ζητάει απ’ τον στρατό του το ναυτικό αποκλεισμό της βενεζουέλας· αλλά το πεντάγωνο είναι αντίθετο επειδή δεν βλέπει την «τακτική εξόδου» αν τα πράγματα χοντρύνουν. Η αφορμή που βολεύει μια αμερικανική προβοκάτσια τέτοιου είδους είναι η αποστολή, απ’ την Τεχεράνη, φορτίων βενζίνης στο Καράκας. Η πρώτη δόση (4 τάνκερ) πήγε πριν μέρες χωρίς προβλήματα ή εμπόδια απ’ το αμερικανικό ναυτικό· έχει ανακοινωθεί η επόμενη.

Το πρόβλημα που θα μπορούσε να αποκτήσει ένας τέτοιος ναυτικός αποκλεισμός είναι εκείνο που υποδεικνύουν στο ψόφιο κουνάβι οι καραβανάδες του. Επειδή θα είναι μονομερής ενέργεια (και όχι απόφαση του οηε…) θα θεωρηθεί πολεμική ενέργεια – σύμφωνα, άλλωστε, με τη «διεθνή νομοθεσία»... Την προηγούμενη φορά που το ψοφιοκουναβιστάν είχε ανακοινώσει ότι θα κάνει τέτοιο αποκλεισμό ήταν σε βάρος της βόρειας κορέας. Και ο Kim ο little rocket man είχε απαντήσει ότι θα κτυπήσει· πράγμα που ξεπερνούσε τις επιδιώξεις της Ουάσιγκτον.

Δεν θα είναι ευκολότερο αυτό το κόλπο κατά του Maduro, παρότι δεν είναι γνωστό τι όπλα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κατά του αμερικανικού ναυτικού. Πυρηνικά, πάντως, δεν έχει. Παρ’ όλα αυτά η πιθανότητα ενός φιάσκο, μιας στρατιωτικής εμπλοκής μεγαλύτερης απ’ αυτήν που χωράει το προεκλογικό καλάθι του ψόφιου κουναβιού, είναι μεγάλη…

(φωτογραφία: Η αποτυχημένη εισβολή μισθοφόρων στη βενεζουέλα στις αρχές Μάη, οργανωμένη από “άγνωστες” φράξιες του αμερικανικού βαθέος κράτους, ήταν “μικρή εμπλοκή”…)

Τάκλιν στην καρωτίδα

Κυριακή 12 Ιούλη. Ενώ η «γραμμή Trump», αυτή της ανάσχεσης μέσω οικονομικού πολέμου, έχει αποτύχει παντού όπου χρησιμοποιήθηκε (ειδικά κατά της τριάδας Μόσχα, Πεκίνο, Τεχεράνη), η «γραμμή Pence», με ή χωρίς τον ακροδεξιό αντιπρόεδρο στην προεδρική καρέκλα, δεν έχει εμφανιστεί πρακτικά ακόμα. Και ο καιρός περνάει.

Δεν πρέπει να αποκλείσουμε ότι τυπικά μεν μέσα στο «προεκλογικό» πρόγραμμα αλλά ουσιαστικά έξω απ’ αυτό, κάποιες φράξιες του αμερικανικού βαθέος κράτους ψάχνουν έναν «εύκολο στόχο» (ή έναν στόχο που να τον θεωρούν εύκολο) για να κάνουν επίδειξη δύναμης. Ας μην ξεχνάει κανείς ότι το 2020 ξεκίνησε με την δολοφονία του Soleimani και του Muhandis στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, για να ακολουθήσει ένα μπαράζ ιρανικών πυραυλικών επιθέσεων σε αμερικανικές βάσεις στο ιράκ, με πάνω από 100 τραυματίες αμερικάνους πεζοναύτες – που θεωρήθηκε απ’ την Ουάσιγκτον «λογική ανταπόδοση»… Και, στη συνέχεια, αλλεπάλληλες επιθέσεις με ρουκέτες σε διάφορες αμερικανικές βάσεις, από ιρακινούς ένοπλους, με νεκρούς πεζοναύτες, που ανάγκασαν τον αμερικανικό στρατό κατοχής να αναδιπλωθεί εγκαταλείποντάς τες.

Έτσι όμως δεν γίνεται δουλειά: ο στρατός είναι το τελευταίο χαρτί της παρακμιακής άλλοτε αυτοκρατορίας, η οποία έχει να επιδείξει στρατιωτική νίκη που να μην αμφισβητείται απ’ την πανεύκολη εισβολή στον παναμά, στα τέλη του 1989…

Αυτός είναι ο έξτρα κίνδυνος μιας παρακμιακής υπερδύναμης: ότι μπορεί να (αναγκαστεί να) κινηθεί κάνοντας πολύ κοντοπρόθεσμους (και κοντόφθαλμους) υπολογισμούς, με μια διαδικασία επείγοντως…

(φωτογραφία: Θριαμβευτικό αμερικανικό τανκ στην πόλη του παναμά, με μεγάλα λάσο στο πλάι… Σκοπός της αμερικανικής εισβολής ήταν το να ΜΗΝ αναλάβει το κράτος του παναμά τον έλεγχο της ομώνυμης διώρυγας, όπως προβλεπόταν από διεθνείς συμφωνίες. Και στόχος ήταν ο δικτάτορας Noriega, που ήταν επί χρόνια asset της cia… Με δυό λόγια την τελευταία φορά που ο αμερικανικός στρατός νίκησε ήταν σε «φιλικό» το οποίο ήταν και στημένο…)

Θυμάται κανείς;

Σάββατο 11 Ιούλη. Πριν 25 χρόνια, τέτοιες μέρες, με την γνώση (και υπό το βλέμματα) όλου του «πολιτισμένου κόσμου» οι σερβοφασίστες κορύφωναν την δουλειά που τους είχε αναθέσει αυτός ο «πολιτισμένος κόσμος»: την σφαγή στη Βοσνία, με την Srebrenica να είναι το διαμάντι στο στέμμα του αίματος και του θανάτου. Πριν 25 χρόνια, τέτοιες ημέρες, όταν οι πρώτοι άντρες που είχαν επιζήσει δραπετεύοντας απ’ το σφαγείο της Srebrenica διηγούνταν τι είχε συμβεί, εν χορώ όλοι οι «πολιτισμένοι» κατηγορούσαν τους μουσουλμάνους σαν ευφάνταστους ψεύτες. Πριν 25 χρόνια, τέτοιες μέρες, σύσσωμος ο ελληνικός διακομματικός φασισμός, απ’ την κοινωνική βάση ως την κορυφή όλων των εξουσιών και πάλι πίσω πανηγύριζε – είχε στείλει άλλωστε τα δικά του καθάρματα να βοηθήσουν στο έγκλημα. Μαζί του πανηγύριζαν όλοι οι πρωτοκοσμικοί φασισμοί, τόσο στην ευρώπη και στις ηπα, όσο και στην ανατολική Μεσόγειο.

Η μισή μας καρδιά βρίσκεται από τότε εκεί· θαμμένη κάπου στους ομαδικούς τάφους κάποιων απ’ τους 8.000 σφαγμένους αμάχους που τα κόκκαλά τους δεν έχουν βρεθεί ακόμα. Δεν θα κάνουμε όμως μνημόσυνα. Απλά θα θυμίσουμε ορισμένες απωθημένες ιστορικές πραγματικότητες.

Η σφαγή στη Βοσνία απ’ το 1992 ως το 1995 (τουλάχιστον 250.000 δολοφονημένοι, χιλιάδες βιασμένες γυναίκες, καταστροφές – καταστροφές – καταστροφές), με μόνο πραγματικό στόχο το να μην δημιουργηθεί βοσνιακό κράτος με πλειοψηφία τυπικά μουσουλμάνους στην ευρώπη, ήταν ο καταλύτης της ριζοσπαστικοποίησης χιλιάδων μουσουλμάνων, αράβων και μη, απ’ τον Ατλαντικό ως τον Ειρηνικό. H ωμή σφαγή στη Βοσνία συμπλήρωνε το αιματηρό στρατιωτικό πραξικόπημα στην αλγερία στα τέλη του 1991 (έτσι ώστε να μην νικήσει στις τότε εκλογές, όπως ήταν αναμενόμενο, το μετριοπαθές «ισλαμικό μέτωπο σωτηρίας» – FIS), καθώς και την διαρκή χούντα στην τουρκία…

Σύμφωνα με την καθόλου λαθεμένη ανάλυση των ριζοσπαστών μουσουλμάνων, το τέλος του ψυχρού πολέμου (3ου παγκόσμιου λέμε) δεν είχε οδηγήσει στο τέλος των μιλιταριστικών αποικοκρατικών καθεστώτων που στηρίζονταν απ’ τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς. Αντίθετα ήταν σαφές ότι αυτοί οι ιμπεριαλισμοί, σε μόνιμη συνεργασία με τα τοπικά καθεστώτα, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να «καθαρίσουν» οποιαδήποτε δημοκρατική διαδικασία στις μουσουλμανικές κοινωνίες – παρά τις διακηρύξεις περί “νίκης της ελευθερίας” στον πλανήτη. Στη δε Βοσνία να «καθαρίσουν» τον ίδιο τον πληθυσμό, ώστε να μην φτιαχτεί μια δημοκρατική τυπικά μουσουλμανική «κηλίδα» στην ευρώπη, που θα ήταν μόνιμο αγκάθι και αμφισβήτηση στον πρωτοκοσμικό ρατσιστικό αντι-μουσουλμανισμό που ετοιμαζόταν να ξεχυθεί…

Ποιά θα μπορούσε να είναι η απάντηση; Βγαλμένη απ’ το manual του πρωτοκοσμικού μαρξισμού-λενινισμού (αλλά και την εμπειρία των αντι-αποικιακών επαναστάσεων τόσο στην αφρική όσο και στη λατινική αμερική): ένοπλη αντάρτικη δράση, έτσι ώστε να αποσταθεροποιηθούν οι «φιλοδυτικές» χούντες στον μουσουλμανικό κόσμο! Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Υπάρχει ένας θεωρητικός αυτού του ισλαμικού «μ/λ αντάρτικου» (υπάρχει μια αντίφαση στους όρους, αλλά συνεννοούμαστε…) και οικονομικός υποστηρικτής των ένοπλων οργανώσεων αντι-καθεστωτικού, αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα, που είναι πασίγνωστος. Λεγόταν bin Laden. Έχουμε γράψει αλλού για την περίπτωσή του, και δεν θα τα επαναλάβουμε εδώ. Ωστόσο ήταν και ο Laden που είχε δημόσια ξεκαθαρίσει τον ρόλο που έπαιξε η σφαγή των βοσνίων στο να επιβεβαιωθεί η πεποίθηση ότι χωρίς ένοπλη δράση κατά των φασιστικών καθεστώτων στις μουσουλμανικές κοινωνίες και κατά των (αμερικάνων κυρίως αλλά όχι μόνο) ιμπεριαλιστικών στηριγμάτων τους, αυτές οι κοινωνίες δεν θα έβλεπαν ποτέ άσπρη μέρα.

Τον καιρό, λοιπόν, που το πρωτοκοσμικό φασισταριό πανηγύριζε για τις «νίκες» των σερβοφασιστών και των συμμάχων τους στη βοσνία, νεαροί απ’ το μαρόκο ως την τουρκία και βετεράνοι απ’ το αφγανιστάν, είτε είχαν δημιουργήσει κάποιες (μικρές αριθμητικά) διεθνείς ταξιαρχίες πηγαίνοντας να πολεμήσουν στη βοσνία, είτε – αργότερα – δημιουργούσαν τους πρώτους πυρήνες ισλαμικής αντι-ιμπεριαλιστικής δράσης στην αφρική και στη μέση Ανατολή.

Σ’ αυτές τις εξελίξεις ο bin Laden ήταν βασικά ιδεολογικός καθοδηγητής και χρηματοδότης. Αλλά ήδη, απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ’90, είχε γίνει στόχος. Τόσο της σαουδαραβικής χούντας (αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο «μεγαλοαστός» για την σαουδαραβική κοινωνική διαστρωμάτωση, τότε ο bin Laden ήταν ακριβώς τέτοιος!) όσο και για την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Τελ Αβίβ, το Κάιρο, την Τύνιδα, το Αλγέρι…

Τα υπόλοιπα ίσως τα ξέρετε, με τις θηριώδεις δυτικές διαστρεβλώσεις. Εκείνο που είναι ελάχιστα παραδεκτό είναι αυτό: ότι η νίκη των τούρκων ισλαμοδημοκρατών στις εκλογές του 2002 και, κυρίως, η σταθεροποίησή τους στην εξουσία, άνοιξε για πρώτη φορά έναν δρόμο μη βίαιης καθιέρωσης στην εξουσία του πολιτικού ισλάμ. Αυτό που πνίγηκε στο αίμα στη Βοσνία έγινε, τελικά, στην τουρκία. Εντέλει δεν ήταν ζήτημα προσωπικής γοητείας του Erdogan το γεγονός ότι τα πιο συντηρητικά υποκείμενα των αραβικών εξεγέρσεων / επαναστάσεων του 2011 έβλεπαν το τουρκικό παράδειγμα σαν αυτό που θα ήθελαν να εφαρμόσουν μετά την ανατροπή των δικτατοριών. Ισλαμοδημοκρατικές κυβερνήσεις, κατ’ αντιστοιχία των χριστιανοδημοκρατικών στην ευρώπη…

Εικοσιπέντε χρόνια μετά την σφαγή στη Σρεμπρένιτσα των σχεδόν 8.000 ανδρών, μανάδες, σύζυγοι, κόρες και γυιοί, δεν έχουν ξεχάσει – πώς θα ήταν δυνατόν; Δεν έχει ξεχάσει όμως ούτε η Ιστορία. Όχι η πρωτοκοσμική· αυτή είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της πρωτοκοσμικής βαρβαρότητας.

Δεν έχει ξεχάσει η Ιστορία των Άλλων. Αυτή συνεχίζεται.

Χέζουν οι αρκούδες στο δάσος; (3)

Δευτέρα 6 Ιούλη. Το κείμενο συνεχίζει:

…Μια σοβαρή ανισορροπία στην έρευνα την σχετική με τον covid-19 σχετίζεται με την ισχυρή προτίμηση για έρευνες για θεραπείες με φάρμακα σε σχέση με θεραπείες χωρίς φάρμακα, με πολλές έρευνες να είναι πολύ μικρές ή πολύ αδύναμες για να βγάλουν αξιόπιστα συμπεράσματα. Εξίσου ανησυχητική είναι η δημοσιοποίηση επιμέρους ή προκαταρκτικών ευρημάτων πριν διασταυρωθούν – συχνά μέσα από ανακοινώσεις στον εμπορικό τύπο – που παραμορφώνουν την ικανότητα αντίληψης του κοινού, τις αξιολογήσεις και τις πολιτικές απέναντι στην πανδημία.

Το Remdesivir είναι παράδειγμα κλειδί. Αυτό το αντι-ιικό φάρμακο της αμερικανικής εταιρείας Gilead, δεν είχε εγκριθεί στην αρχή της πανδημίας, αλλά στις αρχές Απρίλη η New England Journal of Medicine δημοσίευσε μια μικρή περιγραφική μελέτη ενός σχήματος φροντίδας για ασθενείς με covid-19. Η μελέτη είχε χρηματοδοτηθεί απ’ την Gilead, το ένα τρίτο εκείνων που υπέγραφαν αυτή τη μελέτη ήταν υπάλληλοι της Gielad, και η ανακοίνωση τύπου της Gielad μιλούσε για «βελτίωση της κλινικής εικόνας του 68% των ασθενών». Παρά το γεγονός δεν είχε διασταυρωθεί ούτε ήταν τυχαιοποιημένη αυτή η έρευνα σε μόνο 53 ασθενείς που είχε χρηματοδοτηθεί απ’ την ίδια την εταιρεία, οι τίτλοι των media περιέγραψαν «ελπιδοφόρα» σήματα και ανέφεραν ότι «τα δύο τρίτα των ασθενών δείχνουν βελτίωση».

Δυο βδομάδες αργότερα το Lancet δημοσίευσε μια τυχαιοποιημένη διπλή δοκιμή του remdesivir (με placebo δείγμα) στην Κίνα, που δεν είχε εντοπίσει στατιστικά αξιόλογο όφελος κλινικής βελτίωσης απ’ την χρήση του φαρμάκου. Το 12% των συμμετεχόντων που πήραν το remdesivir σταμάτησαν την θεραπεία μ’ αυτό λόγω των παρενεργειών σε σύγκριση με το 5% του placebo δείγματος…

Την ίδια ημέρα με την δημοσιοποίηση της πιο πάνω έρευνας, δύο άλλα γεγονότα συνέβαλαν στη διατήρηση του παγκόσμιου hype για το remdesivir. Πρώτον, μια χαρμόσυνη ανακοίνωση της ίδιας της Gilead παρουσίαζε προκαταρκτικά αποτελέσματα από μια άλλη μελέτη που είχε χρηματοδοτήσει η ίδια, παρά το γεγονός ότι θα δινόταν για διασταύρωση πολλές βδομάδες αργότερα. Δεύτερον, ο Anthony Fauci, μέλος της ομάδας δράσης για τον κορονοιό του προέδρου Trump, βρήκε ξαφνικά και δήλωσε προκαταρκτικά ευρήματα από μια έρευνα χρηματοδοτημένη απ’ το δημόσιο στις ηπα. Προσθέτοντας την δική του φωνή σ’ εκείνη του Trump που είχε ήδη παρουσιάσει το remdesivir σαν ένα πιθανό «καταλύτη», ο Fauci είπε σ’ όλο τον κόσμο ότι τα αποτελέσματα της δοκιμής επέτρεπαν την άποψη ότι το συγκεκριμένο φάρμακο θα είναι «το στάνταρ της φροντίδας» για τον covid-19, πριν καν γίνει οποιαδήποτε διασταύρωση αυτής της έρευνας.

… Όταν τελικά δημοσιεύτηκε η έρευνα προέκυψε ότι το φάρμακο για τις δοκιμές το είχε προμηθεύσει η Gilead, ένας απ’ τους τρεις ερευνητές ήταν υπάλληλος της Gilead, και έξι ακόμα που την υπέγραψαν είχαν οικονομικούς δεσμούς με την συγκεκριμένη εταιρεία. Εν τέλει, σε μια σημείωση αναφερόταν ότι οι υπάλληλοι της Gilead «συμμετείχαν στις συζητήσεις για ανάπτυξη του πρωτοκόλλου γι’ αυτήν την έρευνα, και στις εβδομαδιαίες συναντήσεις της ερευνητικής ομάδας» – ένα επίπεδο εμπλοκής που απλά σημαίνει ότι η συγκεκριμένη έρευνα δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ανεξάρτητη απ’ την εταιρεία που φτιάχνει το φάρμακο.

Φαίνεται πως αυτή η Gilead έχει πολύ δυνατό team δημόσιων σχέσεων και επιρροών… Πώς όμως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν απ’ το 1988 ως το 2001 είχε σαν μέλος του διοικητικού της συμβουλίου έναν κοτζάμ Donald Rumsfeld (ναι, ο γνωστός υπ.εξ. του Μπους του Β, της εισβολής στο ιράκ και του «αμερικανικού 21οαιώνα») και μάλιστα τον είχε και διευθυντή απ’ το 1997 ως το 2001;

Νάναι ευλογημένοι οι καλοί υπάλληλοι της εταιρείας, που σίγουρα θα μας σώσουν!!.. Αφού η ένωση των φίλων της καραντίνας έφαγε όχι μόνο όλα τα δολώματα αλλά μαζί τα αγκίστρια και τις πετονιές, δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα!!!

(φωτογραφία. Να μου υπάρχει αυτή η βρώμικη γραμμή που συνδέει μεταξύ διάφορα επεισόδια υγιεινιστικής τρομοκρατίας, «ειδικών», «σωτήρων», κλπ. Το tamiflu ήταν αρχικά δημιούργημα της Gilead· η Roche «νοίκιασε την πατέντα»· ο Rumsfeld και όχι μόνον αυτός έβγαλε λεφτά με ουρά απ’ αυτήν την ιστορία· ο αρχι-ιερέας της «προσευχής των 6.00», αυτός ο «άγιος άνθρωπος», είχε μεσολαβήσει για την αγορά των μεγάλων και άχρηστων παρτίδων του tamiflu (τσάμπα εντελώς; τι καλωσύνη! τι ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο!…)· και τον ξαναβρίσκει κανείς («άξιος! άξιος!») στη διαχείριση της πλαστής κρίσης του covid-19, υπόχρεο σ’ όλες τις μεγάλες big pharma, πλαισιωμένο από αντίστοιχα υπόχρεους… ακόμα και στην Gilead.

Όχι. Δεν είναι καθόλου «συνωμοσία»! Είναι ο καπιταλισμός stupid!!!

Ούτε μπατονέτες μην «αγοράσετε» απ’ αυτούς τους τύπους και τους ποικιλώνυμους λακέδες τους!)

Ο ελευθερωτής της αφρικής (επιχείρηση Barkhane)

Τετάρτη 1 Ιούλη. Ο βασιλιάς γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron μπορεί να έχει πελαγώσει κάπως στο λιβυκό πεδίο μάχης (φήμες τον θέλουν να έχει αποκηρύξει κι αυτός τον «τζενεράλ» – υποθέτουμε πως αυτός είναι ένας βασικός όρος για να βρει μια κάποια θέση στις όποιες «διαπραγματεύσεις»). Αλλά αυτά συμβαίνουν πάνω απ’ την έρημο. Κάτω απ’ την Σαχάρα λέει ότι τα πάει καλά.

Χτες πετάχτηκε μέχρι την πρωτεύουσα της μαυριτανίας, για να μιλήσει με τους «ηγέτες» της μπουρκίνα φάσο, του τσαντ, του μάλι, της μαυριτανίας και του νίγηρα, της μισής ζώνης του Sahel δηλαδή, όπου ο γαλλικός καπιταλισμός / ιμπεριαλισμός έχει σοβαρές και κρίσιμες μπίζνες. Απ’ την Nouakchott ο Macron ανακοίνωσε πως «όλα πάνε καλά» στον πόλεμο που κάνει κατά της τρομοκρατίας… Και ότι για να πάνε ακόμα καλύτερα οι αντιτρομοκρατικές στρατιές των 5 + του βασιλιά θα ενοποιηθούν διοικητικά· υπό γάλλο στρατηγό φυσικά.

Έντεκα φορές στις δέκα τέτοιες «διοικητικές ενοποιήσεις», κλασσικά αποικιακές, σημαίνουν μεταξύ άλλων ότι ο αποικιοκράτης (στην προκειμένη περίπτωση το Παρίσι) έχει απώλειες σε «δικούς του» που τις θεωρεί υπερβολικές· οπότε θέλει να στέλνει τους «άλλους» (τους αφρικάνους…) να σκοτώνονται, για να γλυτώνουν την φθορά οι λευκοί.

Παρά το «μια χαρά πάμε» του βασιλιά γαλλίας, πιο κοντά στην πραγματικότητα στο Sahel είναι μια ανακοίνωση του οηε και οργανώσεων ανθρωπιστικής βοήθειας, που δηλώνουν ότι τους τελευταίους μήνες έχουν οξυνθεί οι συγκρούσεις σ’ όλη την περιοχή. Με δεδομένη αυτήν την όξυνση είναι που ο Macron ψάχνει τρόπο για να έχει λιγότερα φέρετρα πίσω. Και ίσως τον βρήκε. (Θα φανεί).

Αλλά κάπου στη γύρα πρέπει να νοιώθει την ανάσα κάποιων ανταγωνιστών: της Μόσχας, του Πεκίνου…

(φωτογραφία: Να δείτε που τελικά ο μόνος υποστηρικτής του «τζενεράλ» θα απομείνει το ρημαδογκουβέρνο και ο ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας…)

Ινδοκούς

Κυριακή 28 Ιούνη. Από καθαρά στρατιωτική άποψη το συμπέρασμα είναι γνωστό και αποδεκτό ακόμα και απ’ τους αμερικάνους καραβανάδες: στο αφγανιστάν ο αμερικανικός στρατός έχει ηττηθεί απ’ τους ταλιμπάν. Η ήττα δεν έχει πάρει την μορφή που είχε στο βιετνάμ· όχι ακόμα, σίγουρα. Αλλά όταν το μεγαλύτερο μέρος της αφγανικής επικράτειας ελέγχεται απ’ τους ταλιμπάν και τους συμμάχους τους, τι έχει απομείνει απ’ τους στόχους της «εύκολης εκστρατείας» του 2001; Μόνο η εκκαθάριση του άρρωστου bin Laden το 2011· αλλά αυτή έγινε στο πακιστάν…

Το μόνο που θέλει πια η Ουάσιγκτον (κι αυτό που ήθελε απ’ την αρχή…) είναι να κρατήσει κάποιες βάσεις στο αφγανικό έδαφος· μια αντι-σινική προχωρημένη «φρουρά», που αν συμβεί και κάποτε χρειαστεί μπορεί να αποδειχθεί μοιραία. Δεν είναι ρεαλιστική μια τέτοια επιθυμία… Φαίνεται όμως ότι η αποτυχημένη εκστρατεία έχει κάτι να προσφέρει ακόμα. Το υπέδειξαν οι καθεστωτικοι new york times πριν 2 μέρες.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες μάζεψαν στοιχεία (μέσα από βασανιστήρια σε αφγανούς αιχμαλώτους…) ότι «κάποια ρωσική μυστική υπηρεσία πλήρωνε τους ταλιμπάν για να σκοτώνουν αμερικάνους πεζοναύτες».

Την σοβαρότητα της «καταγγελίας / αποκάλυψης» την εγγυάται ο τρόπος που αποκτήθηκαν τα όποια στοιχεία… Αλλά αυτό είναι ασήμαντο. Το ψοφιοκουναβιστάν ξέρει, ή μπορεί να υποθέτει, πως αν όχι επίσημα το ρωσικό κράτος σίγουρα κάποιοι μηχανισμοί συνδεδεμένοι μ’ αυτό βοηθούν τους ταλιμπάν εδώ και χρόνια, με διάφορους τρόπους: εξοπλισμό, εκπαίδευση, ακόμα και πληροφορίες. Απ’ την άλλη μεριά οι ταλιμπάν δεν θα χρειάζονταν «πληρωμή με το κεφάλι» για να επιτίθενται σε αμερικάνους: κάνουν εθνοαπελευθερωτικό αγώνα και ο us army είναι ο κατοχικός στρατός. Εν τέλει ο πιο συστηματικός υποστηρικτής των ταλιμπάν είναι το πακιστανικό κράτος, ο στρατός του, οι υπηρεσίες του.

Ωστόσο το να περιγραφτεί στο αμερικανικό «κοινό» το ότι η εισβολή και η κατοχή του αφγανιστάν ήταν / είναι μέρος ενός σε εξέλιξη παγκόσμιου πολέμου είναι κάτι σύνθετο. Που θα μπορούσε να προκαλέσει εύκολα την απαίτηση να φύγει όλος ο αμερικανικός στρατός απο εκεί. Ενώ η ιδέα του «πληρωμένου φονιά» είναι πολύ πιο απλή και κατανοητή: ο Putin σκοτώνει τους πεζοναύτες μας με πληρωμένους αφγανούς δολοφόνους… Τί δεν καταλαβαίνετε;

Το αμερικανικό μιλιταριστικό σύμπλεγμα εκτιμά (σωστά) ότι οι προηγούμενες καταγγελίες της ρωσικής μοχθηρότητας (η ουκρανία, η προσάρτηση της Κριμαίας, η δράση στη συρία) έχουν παλιώσει και δεν συγκινούν πια. Βρήκε κάτι καινούργιο.

Κι αν το ψόφιο κουνάβι συνεχίσει να έχει κάποια χρησιμότητα θα πρέπει να επιβάλει άμεσα κυρώσεις στην άθλια Μόσχα αφού έχει ενημερωθεί απ’ τον περασμένο Μάρτη· αντί να κάνει το κορόιδο… Αυτό το απαιτούν οι σκληροπυρηνικοί συντηρητικοί – και οι δημοκρατικοί…

ICC

Κυριακή 28 Ιούνη. Από μια διαφορετική άποψη η «αποκάλυψη» του τι έχει «υποφέρει» ο αμερικανικός στρατός εξαιτίας της Μόσχας στο αφγανιστάν είναι μια μάλλον απεγνωσμένη προσπάθεια εσωτερικής αντι-κατανάλωσης. Σχετικά με την έρευνα που έχει ξεκινήσει το «διεθνές δικαστήριο της Χάγης» για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας απ’ τον κατοχικό στρατό εκεί. Για βασανιστήρια αιχμαλώτων και δολοφονίες αμάχων.

Σ’ αυτό το ζήτημα το ψόφιο κουνάβι και οι σωματοφύλακές του αντέδρασαν με υποδειγματικό (ηγεμονικό) πατριωτισμό. Σε πρώτη φάση απαγόρευσαν σε οποιονδήποτε ερευνητή ή ανακριτή του icc να πατήσει το πόδι του στις ηπα. Και πριν καμμιά δεκαπενταριά μέρες αποφάσισαν το «πάγωμα περιουσιακών» στοιχείων σε όσους ερευνητές του icc ασχοληθούν με τα αμερικανικά εγκλήματα. (Αλλά και με ισραηλινά, αφού και τέτοια υπάρχουν άφθονα).

Δεν πρόκειται να μείνουμε αδρανείς όταν οι άνθρωποί μας απειλούνται από ένα δικαστήριο καγκουρώ δήλωσε αποφασισμένος ο Πομπηίας, εννοώντας (με τον χαρακτηρισμό «δικαστήριο καγκουρώ») ότι πρόκειται για αυθαίρετο και αναξιόπιστο οργανισμό.

Δεν είναι η πρώτη ούτε και η τελευταία επίδειξη της διαρκούς υποχώρησης των ηπα. Η άλλοτε υπερδύναμη που στήριξε την ηγεμονία (της) και σε διεθνείς θεσμούς προχωράει υποδειγματικά προς εκείνο το σημείο που η ύπαρξή της θα στηρίζεται αποκλειστικά στην άκρη της κάνης…

(φωτογραφία: Δεκέμβρης του 2009 στη Helmand οι κατοχικοί ψάχνουν “υπόπτους” γενικά…)

Ο νόμος του Καίσαρα

Πέμπτη 25 Ιούνη. Λέγεται Caesar Act. Είναι ένας ακόμα απ’ τους αμερικανικούς νόμους που έχουν μεν ονομαστικό στόχο «να προστατέψουν από κρατική βαρβαρότητα» (εν προκειμένω τους σύριους απ’ το καθεστώς Άσαντ) πραγματικό δε να καταστρέψουν όσους περισσότερους μπορούν – με «οικονομικά μέσα». Ο Caesar Act προβλέπει την επιβολή κυρώσεων, τιμωριών, κλπ όχι μόνο απέναντι σε αξιωματούχους της Δαμασκού (και τον Άσαντ τον ίδιο) αλλά και οποιονδήποτε έχει οικονομικές ή/και στρατιωτικές σχέσεις με το συριακό καθεστώς. Δηλαδή: την Μόσχα, την Τεχεράνη, την Βηρυττό – και, γιατί όχι, σύντομα το Πεκίνο… (Εννοείται πως οι τιμωρίες δεν αφορούν όσους υποστηρίζει το ψοφιοκουναβιστάν: τους μισθοφόρους των ypg….)

Ελπίζει ακόμα το αμερικανικό imperium ότι υπάρχει ελπίδα η «γραμμή Trump», ο «οικονομικός πόλεμος» δηλαδή, που έχει αποτύχει στους κύριους στόχους του (τον ρωσικό, τον κινεζικό και τον ιρανικό καπιταλισμό, ακόμα και ενάντια στον Maduro και την Αβάνα) να πετύχει τώρα, μέσω Δαμασκού; Ή είναι ο επιθανάτιος ρόγχος μιας αποτυχημένης (αναπόφευκτα!) τακτικής, που φέρνει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό όλο και πιο κοντά στην τελευταία πιθανότητά του να διατηρήσει ένα global statusέναν all out κανονικό πόλεμο;

Δεν ξέρουμε ποια «σπουδαία κεφάλια» σκέφτονται τι στην Ουάσιγκτον. Δεν ξέρουμε καν αν μπορούν να σκεφτούν καθώς η παρακμή έχει αρχίσει να πλημμυρίζει φανερά την ίδια την επικράτεια τους… Οι τιμωρίες θα δημιουργήσουν πράγματι προβλήματα… στον λίβανο! Αλλά τέτοιου είδους προβλήματα διευκολύνουν αποδεδειγμένα τον κινέζικο καπιταλισμό, να εμφανίζεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σαν σωτήρας. Είναι ήδη παρών στο ιράν και στο ιράκ – συνεπώς;

Θα απομείνει το όνομα. Παρότι δεν είναι έμπνευση του ψόφιου κουναβιού, θα είναι χαριτωμένο αν αποχωρήσει απ’ την «πολιτική σκηνή» μαχαιρωμένος από κάποιον «Βρούτο»…

“Prognosis”

Πέμπτη 18 Ιούνη. O covid-19, εκτός απ’ το ότι ξεκίνησε από λάθος μέρος (την κίνα) και ήρθε πριν έχει ολοκληρωθεί η προετοιμασία, είχε κάτι ακόμα χειρότερο: ήταν εξαιρετικά αδύναμος. Ήταν / είναι ο “λάθος ιός”! Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κινητοποιήθηκαν όσο πιο γρήγορα γινόταν όλοι οι διαθέσιμοι μηχανισμοί, κρατικοί, παρακρατικοί, επιχειρηματικοί, για να επωφεληθούν τα μέγιστα. Το ότι ο covid-19 ΔΕΝ ήταν ο φονιάς που θα βόλευε αλλά το ότι «φούσκωσε» με κάθε διαθέσιμο μέσο (απ’ τις «κοινές δεξεμενές» μέχρι το μηντιακό carpet bombing) για να πλησιάσει τις προδιαγραφές που χρειάζεται το βιο-πληροφορικό-ασφαλίτικο σύμπλεγμα, αυτή την αιρετική άποψη την έχετε διαβάσει εδώ. Αλλά ξέρετε τι «μοίρα» έχουν οι αιρετικοί: τους ρίχνουν στη φωτιά οι πιστοί…

Να όμως που το παραδέχεται ένας mainstream «ειδικός», επαγγελματίας και βετεράνος στην υγιεινιστική τρομοκρατία! Ο 67χρονος σήμερα Michael T. Osterholm είναι επιδημιολόγος μεταδοτικών ασθενειών, έχει υπάρξει προφέσορ στο πανεπιστήμιο της Μιννεσότα, και σύμβουλος του αμερικανικού υπουργείου υγείας για θέματα βιοτρομοκρατίας στην πρώτη θητεία του Bush του Β («ηρωϊκές εποχές»!!!), μεταξύ 2001 και αρχές του 2005. Αυτός ο Osterholm κοκορεύεται πως το 2005 είχε “προβλέψει” την επόμενη πανδημία: στον σκοτεινό κόσμο της μετάβασης στην 4η καπιταλιστική βιομηχανική επανάσταση τέτοιοι “ειδικοί προφήτες” κολυμπούν σαν τους καρχαρίες στο νερό.

Σ’ ένα πρόσφατο άρθρο που συνυπογράφει στο γνωστό καθεστωτικό αμερικανικό Foreign Affairs ο Osterholm κοιτάει κι αυτός το μέλλον, όπως και κάθε κυρ Βασίλης (και όσοι εκπροσωπεί) με την διεστραμμένη αισιοδοξία του «ειδικού» της δημιουργικής καταστροφής:

… Η κοινότητα της δημόσιας υγείας ξέρει από χρόνια με βεβαιότητα ότι μια μεγάλη πανδημία έρχεται, κι ύστερα άλλη μια. Δεν υπάρχει «εάν», μόνο το «πότε»… Η τρέχουσα κρίση τελικά θα τελειώσει, είτε μόλις βρεθεί εμβόλιο, είτε μέσω της ανάπτυξης ανοσίας απ’ τον παγκόσμιο πληθυσμό…

Ωστόσο μερικές μελλοντικές μικροβιακές εκρήξεις θα είναι μεγαλύτερες και φονικότερες. Μ’ άλλα λόγια αυτή η πανδημία πιθανότατα δεν είναι η «Big One», η προοπτική της οποίας στοιχειώνει τους εφιάλτες των επιδημιολόγων και των αξιωματούχων δημόσιας υγείας παντού. Η επόμενη πανδημία θα είναι πιθανότατα ένας καινούργιος ιός γρίπης με τις ίδιες αποσταθεροποιητικές συνέπειες της πανδημίας του 1918, που έκανε τον γύρο του κόσμου 2,5 φορές σε λίγο παραπάνω από ένα χρόνο, σε διαδοχικά κύματα, σκοτώνοντας περισσότερους ανθρώπους απ’ τον άγριο και αιματηρό πόλεμο που είχε προηγηθεί…

… Να ξεκινήσουμε απ’ το ότι οι Αμερικάνοι πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο που σκέφτονται αυτήν την πρόκληση. Αν και πολλοί άθρωποι στη σφαίρα της δημόσιας υγείας δεν θέλουν να έχουν σχέση με τον στρατό – αυτοί θεραπεύουν και δεν σκοτώνουν λένε – υπάρχουν πολλά που μπορούν να μάθουν απ’ τον στρατιωτικό σχεδιασμό… Ο στρατός δεν περιμένει να κηρυχτεί ο πόλεμος για να αρχίσει να κατασκευάζει αεροπλανοφόρα, πολεμικά αεροπλάνα ή άλλα οπλικά συστήματα. Αναπτύσσει όπλα επί χρόνια, με κρατική χρηματοδότηση.

Το ίδιο είδος προσέγγισης είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη οπλικών συστημάτων για να πολεμήσουμε πιθανές πανδημίες. Το να στηριζόμαστε μόνο στην αγορά και στον ιδιωτικό τομέα είναι δρόμος προς την αποτυχία, επειδή σε πολλές περιπτώσεις δεν θα υπάρχει άλλος πελάτης απ’ την κυβέρνηση για να χρηματοδοτήσει και την ανάπτυξη και την παραγωγική διαδικασία. Αυτό αποδεικνύεται ιδιαίτερα αληθινό όταν η κουβέντα έρχεται στην ανάπτυξη φαρμάκων, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει πανδημία. Για τα περισσότερα απ’ τα πιο κρίσιμα φάρμακα, μια προσέγγιση με οδηγό την αγορά που στηρίζεται στις ιδιωτικές φαρμακοβιομηχανίες απλά δεν δουλεύει….

Πολλά είναι που διδάσκει τους φίλους της καραντίνας αυτός ο ειδικός, δεν συμφωνείτε; Τελικά ο covid-19 δεν είναι ο Ιός ο Αναμενόμενος (απογοήτευση…)· δεν ήταν ο Big One (σνιφ….)· αλλά πού θα πάει; Θα έρθει ένας επόμενος!!! Επιπλέον, χρειάζεται η συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (αυτό που στην γενική του εφαρμογή της ονομάζουμε νεοκρατισμό) για όλη την διαχείριση αυτού του «πολέμου»: απ’ την προετοιμασία των όπλων μέχρι την (πολύ σημαντική) προετοιμασία των πληθυσμών…

Να λοιπόν που η εταιρεία του κυρ Βασίλη δεν πετάει τα λεφτά της…

Το κ.κ.κ. φταίει!

Σάββατο 13 Ιούνη. Ποιός σκότωσε τον George Floyd; Ένας μπάτσος νομίζετε; Χα! Δεν ξέρετε τι σας γίνεται! Ένας απ’ τους επώνυμους αμερικάνους φασίστες, που τώρα δεν έχει κυβερνητικό πόστο οπότε έχει αναλάβει την αναδιοργάνωση του φασισμού στην ευρώπη (για το καλό το ψοφιοκουναβιστάν), πάντα υποστηρικτής του ψόφιου κουναβιού, ο Steve Bannon, ξέρει την αλήθεια: η κίνα και το κομμουνιστικό της κόμμα σκότωσαν τον Floyd!

Μπορεί να σας φαίνεται παρανοϊκό… Αλλά είναι προϊόν μιας εξεζητημένης «στρατηγικής σκέψης» που βρίσκει τρόπο να αντιστρέφει ακόμα και την πιο ωμή πραγματικότητα. Και είναι πολύ πιθανό ότι την ετυμηγορία του Bannon για την δολοφονία του Floyd θα την ακούσετε κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον, απ’ το στόμα του ψόφιου κουναβιού: προεκλογική περίοδος γαρ. Προσέξτε λοιπόν τα τρομερά ντοκουμέντα του αρχιφασίστα, που αποδεικνύουν την ενοχή του Πεκίνου.

Α) Κατά τη νεκροψία ο Floyd βρέθηκε «θετικός» στον covid-19. Κανονικά θα έπρεπε να πεταχτεί στην «κοινή δεξαμενή», αλλά πρόλαβε και τον άρπαξε το αντιρατσιστικό κίνημα. Σε κάθε περίπτωση ο covid-19 ήρθε απ’ την κίνα… Ένα -μηδέν!

Β) Στην ίδια νεκροψία βρέθηκε στο αίμα του Floyd fentanyl. Το fentanyl είναι ένα συνθετικό οπιοειδές, δεκάδες φορές πιο ισχυρό απ’ την μορφίνη, που κυκλοφορεί και σε χάπια – κάνοντας θραύση στις ηπα. Μεγάλος παραγωγός του fentanyl είναι η κίνα… Δύο – μηδέν!

Γ) Ο Floyd ήταν άνεργος… Γιατί ήταν άνεργος; Επειδή το κινεζικό κομμουνιστικό κόμμα «κλέβει τις δουλειές» απ’ τους αμερικάνους εργάτες (και μετά τους ποτίζει με ντρόγκες)… Τρία – μηδέν!

Δ) Οι μπάτσοι σταμάτησαν τον Floyd για να του κάνουν σωματικό έλεγχο επειδή είχε δώσει πριν ένα πλαστό 20δόλαρο. Ποιός φτιάχνει πλαστά δολάρια για να διαλύσει την αμερικανική οικονομία; Το κομμουνιστικό κόμμα της κίνας… Τέσσερα – μηδέν!

Επιμένετε ότι τον Floyd τον σκότωσε ένα απ’ τα λευκά μπατσικά καθάρματα; Δεν πειράζει: έτσι κι αλλιώς δεν ψηφίζετε… Πολλοί κοκκινόσβερκοι αμερικάνοι είναι ώριμοι για αυτήν την λυτρωτική «μεγάλη αποκάλυψη»…