Πετρέλαιο και θάνατος

Δευτέρα 25 Νοέμβρη. Τον Ιούλη του 2018 η ιταλική πετρελαϊκή eni (την οποία το νοτιοκυπριακό καθεστώς θέλει να κάνει «ασπίδα» των οικοπέδων του) υπέγραψε συμφωνία με την libyan national oil corporation για την δημιουργία μιας κοινής επιχείρησης εκμετάλλευσης και εμπορίου λιβυκών πετρελαίων. Την mellitah oil and gas company.

Η mog εκμεταλλεύεται κοιτάσματα στην επαρχία zawiya, στα δυτικά της Τρίπολης, μια περιοχή που ελέγχεται απ’ την μία απ’ τις δύο «διεθνώς αναγνωρισμένες» κυβερνήσεις στη λιβύη. Η eni, σαν ο φραγκάτος εταίρος, προέλαβε ένοπλους για να προστατεύουν τις εγκαταστάσεις. Αλλά το security δεν είναι η πρώτη, ούτε η μόνη δουλειά αυτών των ένοπλων. Πληρώνονται από το 2017 απ’ το ιταλικό κράτος για να «συντηρούν» στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων / μεταναστών σε λιβυκό έδαφος.

Το τι σημαίνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων / μεταναστών στη λιβύη δεν θα θέλατε να το ξέρετε… Είναι, σίγουρα, μια επικερδής επιχείρηση άπαξ και μια περιοχή αυτοχαρακτηριστεί σαν «συνοριακή ζώνη» – της ιταλίας ή/και της ε.ε. Υποθέτουμε πως έχετε παρακολουθήσει την ασταμάτητη μηχανή και τις προηγούμενες ημέρες· οπότε μπορούμε να συνεννοηθούμε.

Η δουλειά, λοιπόν, των ένοπλων συμμοριών στο λιβυκό έδαφος, που αν χρειαστεί «ξεπλένονται» σαν φύλακες καθώς πρέπει πετρελαϊκών επιχειρήσεων, είναι να εμποδίζουν αφρικάνους πρόσφυγες / μετανάστες να φύγουν προς λιβύη μεριά. Όσοι «συλλαμβάνονται» είτε στις λιβυκές ακτές είτε στα λιβυκά χωρικά ύδατα, αν είναι «τυχεροί», βασανίζονται με διάφορους τρόπους· προς παραδειγματισμό των υπόλοιπων. Αλλά οι πληρωμένες και απ’ το ιταλικό κράτος συμμορίες έχουν κι άλλη μέθοδο: από τότε που η Ρώμη τους χάρισε μερικά ταχύπλοα «λιμενοαστυνομίας» κυνηγούν τα πλοιάρια των δραπετών και τα βουλιάζουν. Επειδή (έτσι λένε τα συμβόλαιά τους) δεν πρέπει να φτάνουν ούτε τις ιταλικές ακτές ούτε τα πλοία των βορειευρωπαϊκών μκο που προσπαθούν να τους σώσουν…

Καταλαβαίνετε τώρα τι ακριβώς ήταν η «πολιτική» καθαρμάτων σαν τον Salvini: πρόκειται για την ιταλική εφαρμογή της συμφωνίας που έχει γίνει με τις λιβυκές συμμορίες ανθρωποκυνηγών, οι οποίοι μπορεί να χρειαστούν και σαν σεκιουριτάδες της eni· και ό,τι άλλο, μελλοντικά.

(φωτογραφία πάνω: Στη μέση ο Abd Al-Rahman Milad –“Bija”. Γνωστός αρχισυμμορίτης στη λιβύη, απ’ την zawiyah… και επίσημος συνομιλητής του ιταλικού υπ.αμ…

κάτω: Αυτοί είναι όσοι επέζησαν απ’ την βύθιση ενός πλοιαρίου, 5 μίλια απ’ την ακτή της al-Khoms, στις 25 Ιούλη του 2019. Τουλάχιστον 150 άλλοι πνίγηκαν…)

Γεωπολιτική και θάνατος

Δευτέρα 25 Νοέμβρη. Απάνθρωπες συνθήκες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται πολύ έντονος υπερπληθυσμός, ανθυγιεινές συνθήκες, κακής ποιότητας φαγητό και νερό που καταλήγει στον υποσιτισμό, έλλειψη σωστής περίθαλψης… και βία απ’ τους φρουρούς, ξυλοδαρμοί και ηλεκτροσόκ… Αυτές ήταν, περιληπτικά, οι διαπιστώσεις της human rights watch το καλοκαίρι του 2018 απ’ την κατάσταση στα λιβυκά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αν βγάλει κανείς την βία των ανθρωποφυλάκων οι διαπιστώσεις ταιριάζουν απόλυτα και στα ελληνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης (σίγουρα επί φαιορόζ γκουβέρνου). Η βία των ανθρωποφυλακων, απλά, δεν χρειάζεται: πώς να φύγουν οι κρατούμενοι απ’ τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου; Αντίθετα στον Έβρο οι ξυλοδαρμοί και οι κλοπές σε βάρος προσφύγων / μεταναστών είναι αποδεδειγμένη πρακτική.

Το ελληνικό κράτος συμμετέχει (διακομματικά…) σ’ αυτήν την «μαύρη διεθνή». Σίγουρα δεν μπόρεσε να κάνει outsourcing τα κάτεργα· η τουρκία δεν είναι λιβύη. Τώρα ο ρημαδοΚούλης επιδεικνύει έναν κάποιον «ανθρωπισμό», με την μετακόμιση στην ενδοχώρα, σε κάπως καλύτερες συνθήκες, μερικών χιλιάδων απ’ αυτούς που έχουν ήδη υποφέρει στα ελληνικά κάτεργα. Υπόσχεται όμως και «κλειστά στρατόπεδα» – αυτά είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα του δεξιού ανθρωπισμού… Υπόσχεται, επίσης, και «αυστηρή φύλαξη» των θαλάσσιων συνόρων… Κάθε στοιχειωδώς νοήμων καταλαβαίνει τι σημαίνουν αυτά τα δύο.

(φωτογραφία: Δεν τον ξέρετε… Απλά τον έπνιξαν, κάπου στη Μεσόγειο… Και;

Πείτε: Ας αφήσουμε τους συναισθηματισμούς – έτσι κι αλλιώς κρατάνε λιγότερο από φτάρνισμα… Έχουμε τις δουλειές μας…)

Το κράτος σύνορο (η χωρητικότητα)

Κυριακή 24 Νοέμβρη. Να το άλλο φασιστοπαράδειγμα, του είδους «το πλοίο γέμισε». Στην μικρή κλίμακα του γνωστού δεξιού / ακροδεξιού κατά πλειοψηφία νησιού Σάμος. Το σύνολο των κατοίκων του νησιού είναι πάνω από 33 χιλιάδες, και είναι θυμωμένοι επειδή (λένε) 1.000 ή 2.000 πρόσφυγες / μετανάστες (που θα μένουν σε κάποιο στρατόπεδο) είναι too much, και δεν «χωράνε» στο νησί. Εφευρίσκουν κάτι αριθμητικά τρικ, και υποφέρουν.

Το 2019, στη διάρκεια της τουριστικής σαιζόν, «χώρεσαν» στη Σάμο πάνω από 300.000 τουρίστες (ο αριθμός είναι υποεκτιμημένος…), εκ των οποίων οι μισοί έφτασαν αεροπορικά. Όχι όλοι μαζί, αυτό είναι βέβαιο. Αλλά είναι απίθανο να υπήρξε ημέρα που δεν «χωρούσαν» μια χαρά στο νησί 3, 4 ή 5 χιλιάδες τουρίστες· και θα ήταν ευχής έργο να είναι διπλάσιοι. Την τουριστική «χωρητικότητα» και τις ελπίδες της αποδεικνύουν τα καινούργια ξενοδοχεία που φτιάχνονται κάθε χρόνο εκεί….

Απέναντι σ’ αυτούς, κι άλλους τόσους κι άλλους τόσους, η Σάμος δεν είναι αυτό το επίφοβο που σημαίνει «σύνορο» (και μάλιστα εναντίον μοχθηρών Erdogan). Είναι «παράδεισος», είναι το «κέντρο του κόσμου»! Γίνεται «σύνορο» απέναντι στους ανεπιθύμητους. Που είναι τέτοιοι επειδή έρχονται με λαστιχιένιες βάρκες, χωρίς visa cards, φορώντας κάτι φωσφοριζέ γιλέκα και ταλαιπωρημένες εκφράσεις. Αν έρχονταν με κότερα και αέρα πεινασμένου θαλασσόλυκου που τρώει (και πληρώνει) τα πάντα, τότε…

Ωωωω τότε! Τεμενάδες θα τους έκαναν….

Το κράτος σύνορο (το πολιτικό επίτευγμα)

Κυριακή 24 Νοέμβρη. Τα πιο πάνω είναι κοινότοπα. Όσο κοινότοπα ότι το είδος «άνθρωπος» έχει σάρκες, κόκκαλα, αισθητηριακά όργανα, ανάγκες, επιθυμίες και φόβους. Με κοινοτοπίες αναλώνονται οι καθημερινές κουβέντες εκατομυρίων υπηκόων· όχι, όμως, μ’ αυτές που προκαλούν το κράτος και το παρακράτος!

Απ’ την στιγμή που η ιδέα του κράτους / σύνορο εμπεδώθηκε μαζικά από δεξιούς και αριστερούς (φασίστες τους θεωρούμε…), απ’ την στιγμή δηλαδή που οι πολιτικοί και ιδεολογικοί προσδιορισμοί του κράτους, των αφεντικών και των μικροαστών λακέδων τους καθιερώθηκαν σαν τόσο ακλόνητοι όσο είναι τα βουνά και οι θάλασσες, τα υπόλοιπα είναι παιχνιδάκι. Η ορολογία «ροές» έχει υιοθετηθεί τόσο ώστε αν και καθαρόαιμα φασιστική οι πιο ακραίοι ρατσιστές βαριούνται να την χρησιμοποιήσουν. (Προτιμούν το «εισβολή», «σχέδιο κατά της πατρίδας» κλπ). Το ότι, επίσης, πρόκειται για «πρόβλημα» είναι αυτονόητο· τα 30 εκατομμύρια τουριστών όχι, ούτε «ροές» είναι, ούτε «πρόβλημα», ούτε «εκβιασμός του Erdogan». Ούτε, βέβαια, όταν πρόκειται για τουρίστες ή «επενδυτές», ανακοινώνει κανείς κάθε μέρα «πόσοι έφτασαν» με εκείνο τον τόνο βογγητού στη φωνή που σημαίνει «πνιγόμαστε», «αμάν πια»!

Είναι η γενική (και ανομολόγητη συχνά) υιοθέτηση αυτών των βασικών ρατσιστικών θέσεων / προϋποθέσεων που έχει αφήσει στους κατά την γνώμη τους «αντιρατσιστές» ένα ελάχιστο και ευκαιριακό «παραθυράκι», αυτό του ανθρωπισμού. Το οποίο, αφού χλεύασε θανάσιμα το φαιορόζ γκουβέρνο, απαλλοτριώνει τώρα το δεξιό. Όταν φυλάκιζαν μέλη διασωστικών οργανώσεων για «σωματεμπορία» ελάχιστοι νοιάζονταν… Όταν πότε εδώ και πότε εκεί ξυλοφόρτωναν (και ξυλοφορτώνουν) κόσμο στον Έβρο και τον ξαναέριχναν (τον ξαναρίχνουν) στο ποτάμι κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν είδε… Όταν πέθαινε κόσμος απ’ το κρύο τα ίδια… Όταν, όταν, όταν…

Εδώ που τα λέμε μ’ αυτήν την πρόσφατη ιστορία δεν είναι δύσκολο για ένα γκουβέρνο που δεν είναι στο μήκος κύματος του Salvini να πουλάει έναν κάποιον ανθρωπισμό την ώρα που θέλει να «σφραγίσει τα σύνορα» – χερσαία και θαλάσσια – όπως κάθε Salvini.

Ο καιρός πέρασε δυστυχώς, με βασανιστήρια άμεσα και έμμεσα· και, επιπλέον, με την συστηματική απανθρωποποίηση / εγκληματοποίηση των προσφύγων / μεταναστών, είτε κρατούνται αιχμάλωτοι στα κάτεργα των νησιών είτε «φιλοξενούνται» στην στεριανή ενδοχώρα. Ταυτόχρονα χάθηκαν (και χάνονται) τα σημαντικά σημεία προσανατολισμού των ανταγωνιστικών κινηματικών σκέψεων και πρακτικών· αν υποθέσουμε ότι υπήρξαν ποτέ στ’ αλήθεια.

Τώρα η μόνη αλήθεια είναι πως είμαστε όλοι αιχμάλωτοι, κρατούμενοι. Των ορατών καιι αόρατων συνοριοφυλάκων.

Μόνο οι «ανεπιθύμητοι ξένοι» το καταλαβαίνουν… Πάντα καταλαβαίνουν περισσότερα…

Το αργό βούλιαγμα στον βούρκο είναι γλυκό

Σάββατο 23 Νοέμβρη. Πάρτε την γραμματολογικά σωστή φράση «μ’ αυτά που περνούσαν στα μέρη τους αυτά που περνάνε εδώ είναι τίποτα». Το βρίσκεται σωστό για την ηθική σας να αποφανθείτε αν την φράση την έχει πει «αριστερός» ή «δεξιός» ανάλογα με το τι τονίζει; Αν, δηλαδή, τονίζει το «μ’ αυτά που περνούσαν στα μέρη τους» πάει να πει ότι είναι γνώστης, διεθνιστής, άρα αριστερός (α λα φαιορόζ γκουβέρνο 2015 – 2019 ας πούμε… ) ενώ αν ο τόνος πέφτει στο «αυτά που περνάνε εδώ είναι τίποτα» είναι ρημαδοΚούλης, πλασιέ (Γεωργιάδης) light; Αυτή η συνειδησιακή (και άρα πολιτική άμεσα ή έμμεσα) τακτοποίηση σας φαίνεται ο.κ.;

Ελπίζουμε όχι. Ωστόσο ένας τέτοιος δεξιοαριστεροδεξιοαριστερός «ρεαλισμός» για την αντιμετώπιση των «ροών» (έχετε ποτέ νοιώσει ότι είστε μόνο ένα μόριο μέσα σε κάποια ροή;) έχει διαβρώσει προ πολλού όχι την «κοινωνία» γενικά, αλλά και τους υποτιθέμενους αντιρατσιστές ειδικά. Σε άλλες εποχές αυτό θα ήταν αδιανόητο – αλλά τις «άλλες εποχές» τις λοιδωρούν τα τσογλανάκια του digital ναρκισσισμού. Συνεπώς συμβαίνει: ο κυνισμός είναι Η “poltical correct” στάση, παρότι δεν έχουν εμφανιστεί ακόμα οι αρμόδιες «ομάδες» για να την διαφημίσουν έτσι ώστε να αρχίσει να καταγγέλεται … ο ψυχισμός! (Θα γίνει κι αυτό, μην αμφιβάλλεται. Capital rules o.k.!)

Προσέξτε την κατά ασταμάτητη μηχανή όχι μόνο «καταγραφή» των γεγονότων, αλλά και την ερμηνεία τους. Λέει ένας κάποιος Δρίτσας («πού είσαι νειότη πούλεγες πως θα γινόμουν άλλος») ότι «ένας βιασμός παδιού το εξάμηνο συμβαίνει (στα κάτεργα που προώθησε και η δική του κυβέρνηση) μην το κάνουμε δα και θέμα…» Εν τη ρύμη του λόγου, γλώττα λανθάνουσα τα αληθή λέγει, κλπ. Γερομαλάκας και αριστεροκυνικός αναμφίβολα, ένας απ’ τους πολλούς. Οι ηθικολόγοι της δεξιάς του την πέφτουν – εύκολη δουλειά. Αλλά γιατί αυτός ο αριστερός καραγκιοζάκος σκέφτεται έτσι; Ποιό είναι το κοινωνικο/πολιτικό έδαφος στο οποίο πατάει;

Στις αρχές του 2018, όταν οι διεθνείς καταγγελίες για βιασμούς στα κάτεργα των νησιών έπεφταν βροχή, εκείνο το «ανθρωπιστικό» κάθαρμα που λέγεται Μουζάλας και ήταν τότε «υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής» είχε δηλώσει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι περίπου πρόκειται για «ονειρώξεις» των αιχμάλωτων μεταναστριών… και ότι αυτός, σοβαρός ων, δεν μπορεί να ασχοληθεί με τέτοια.

Οι αρχές του 2018 είναι πριν σχεδόν δύο χρόνια· ο ρατσιστικός φαλλοφασισμός του ροζ υπουργού το ίδιο παλιός. Εκείνο που δεν είναι καθόλου παλιό αλλά πάντα φρέσκο και διαρκές είναι ο μικροαστικός κυνισμός: παρότι οι δηλώσεις του καθάρματος προκάλεσαν έναν διεθνή σάλο στιγμιαία (τόσο κρατάνε αυτά…) καμμία ντόπια αντισεξιστική, αντιρατσιστική, κάτι τέλος πάντων ομάδα, παρέα, πυρήνας δεν ασχολήθηκε. Όχι «λόγω άγνοιας» – μην προσπαθήσει κανείς να μας κοροϊδέψει!… Λόγω της μικροαστικής αυτοαπασχόλησης που συνεπάγεται ανοχή / συνενοχή σε ότι δεν είναι μπροστά στη μύτη μας. Τελεία και παύλα.

Πριν δυο χρόνια λοιπόν αποδείχθηκε, επιβεβαιώθηκε περίτρανα, πως όχι στο «εποικοδόμημα» αλλά σίγουρα στη ντόπια μικροαστική «βάση» έχει γίνει ήδη απόλυτα αποδεκτό ότι «αυτοί κι αυτές» είναι σχεδόν ζώα· και ότι θα αντιμετωπίζονται «φιλοζωϊκά». Και, μάλιστα, ότι αυτή η «φιλοζωία» – σε – βάρος – των ανθρώπων θα έχει κάθε δικαίωμα να αυτοχαρακτηρίζεται «αριστερή»!

Γι αυτό τον λόγο δεν σηκώθηκαν οι πέτρες όταν το κάθαρμα Μουζάλας, το φθινόπωρο του 2017 (αν δεν κάνουμε λάθος), δήλωσε «φέτος θα έχουμε νεκρούς» (στα κάτεργα, λόγω καιρού)… Μπορείτε να φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν τα αρμόδια υπουργικά καθάρματα έλεγαν παραμονές του αγίου Πολυτεχνείου «φέτος θα έχουμε νεκρούς», ε; Αν μπορείτε να το φανταστείτε (μπορείτε!) έχετε και την απάντηση του γιατί όταν η αναγγελία αφορά τους «Άλλους» δεν τρέχει τίποτα.

Γι’ αυτόν τον λόγο δεν σηκώθηκαν οι πέτρες όταν το φαιορόζ κυβερνοσκουλήκι δήλωσε περίπου ότι «οι βιασμοί είναι φαντασιώσεις» – ο ψευτοφεμινισμός κάθε είδους, κύματος και πλημμύρας ξεβρακώθηκε σωπαίνοντας, άρα συνηγορώντας. Για τον ίδιο λόγο δεν τρέχει τίποτα που ένα άλλο κάθαρμα είπε τις προάλλες «ε, μια φορά το εξάμηνο δεν είναι και τίποτα σπουδαίο» προκειμένου για βιασμούς ανηλίκων. Γιατί όλοι, όλες (και όλα), έχουν στοιχηθεί πίσω απ’ το “πέρα απ’ την πάρτη μου και μακρυά απ’ τον κώλο μου … μ’ αυτά που περνούσαν στα μέρη τους αυτά που περνάνε εδώ είναι τίποτα». Η απανθρωπιά και η ξεφτίλα έχουν γίνει «επαναστατική» νόρμα… (Για πάρτυ…)

Πρέπει να σημειώσουμε εδώ δύο πράγματα. Πρώτον, ότι το να σηκώθει κάποια απ’ τις υποτιθέμενες pure “αντισεξιστικές» σημαίες για τους βιασμούς στα κάτεργα, εναντίον των αρσενικών προσφύγων / μεταναστών, θα ήταν τόσο ρατσιστικό ώστε θα το αγκάλιαζε αμέσως η «δεξιά» του ντόπιου κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου. Το δεύτερο, ακόμα χειρότερο: οι συνθήκες ζωής σε εκλεισμό σ’ αυτά τα κάτεργα, συνθήκες προσεκτικά διαμορφωμένες απ’ τα ντόπια αφεντικά και τους λακέδες τους, σπρώχνουν όσο περισσότερο μπορούν στην κάθε είδους εγκληματοποίηση των αιχμάλωτων! Συνεπώς, η γνωμάτευση του καθάρματος «δεν υπάρχουν βιασμοί, είναι φαντασιώσεις» δεν ήταν μια διακήρυξη του είδους «ζήτω οι βιασμοί γενικά!». Σήμαινε ζήτω η απανθρωποποίηση γυναικών και ανδρών, ενήλικων και ανήλικων, ειδικά, ΕΚΕΙ, επειδή είναι αυτοί κι αυτές!

Θέλει προσοχή. Αν χίλια άτομα σαν εσάς και εμάς αποκλειστούν κάπου, κλειδωθούν κάπου, το τι θα συμβαίνει μετά από όχι 6 αλλά 1 μήνα, ούτε να το φανταστούμε δεν θέλουμε! Συνεπώς τα καθάρματα δεν στοιβάζουν ανθρώπους εν αγνοία του τι θα τους αναγκάσουν να κάνουν. Τους στοιβάζουν για να τους αναγκάσουν να τα κάνουν… Αν έφτιαχναν κομμούνες και επαναστατικά συμβούλια, θα τους σκορπούσαν στα πέρατα…
Γι αυτό έχει βολέψει εδώ και χρόνια η συνένοχη σιωπή, γι’ αυτό αυτή σιωπή είναι βαριά, πολύ βαριά πολιτική πράξη. Είναι μαζί διαφορικός ρατσισμός και pure πρωτοκοσμικός ιμπεριαλισμός, απ’ τον οποίο οι καθαρόαιμοι φασίστες δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα. Μα τίποτα. Αν, όμως, μπορεί να συσκευαστεί σαν «ψυχοπονιάρικη μεν αλλά «ρεαλιστική» αριστερή γνώμη», ακόμα καλύτερα!…

Τι χρειάζονται οι ρατσιστές όταν υπάρχουν τέτοιοι «αντιρατσιστές»;

Η αμείλικτη τακτική

Σάββατο 23 Νοέμβρη. Πριν 11 ημέρες, στα καθεστωτικά «νέα» (11 Νοέμβρη), η κυρία Αντιγόνη Λυμπεράκη, κάτω απ’ τον τίτλο «δύσκολες αλήθειες και μύθοι» έδινε, όσο πιο κομψά μπορούσε, το γιατί όλα τα καθάρματα, δεξιά κι αριστέρα, μιλούν την ίδια γλώσσα:

… Εδώ έρχεται ο κρυφός τρίτος μύθος: για να σταματήσουν οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές θα πρέπει να κάνουν τη ζωή των νεοφερμένων τόσο δύσκολη ώστε να αποθαρρυνθούν οι επομένοι. Αυτη η μισοχωνεμένη πονηριά ίσως ήταν κρυμμένη πίσω από ανοχή σε χώρους όπως η Μόρια. Μισοχωνεμένη, διότι δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποιος συνειδητά επιθυμεί να μετατρέψει τμήμα της πατρίδας μας σε τόπο με συνθήκες χειρότερες από το Αφγανιστάν, πιο απέλπιδες από το Κονγκοό, πιο βίαιες από τις περιοχές της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία και στο Μάλι…

Ότι και να μπορεί ή να μην μπορεί να πιστέψει η κυρία πρώην βουλευτής του «ποταμιού», σίγουρα ξέρει. Όπως ξέρουν οι πάντες (;). Ξέρει, και γι’ αυτό λέει «μ’ αυτά που περνούσαν στα μέρη τους αυτά που περνάνε εδώ είναι τίποτα – δεν θα τους αποτρέψετε έτσι»!!!

Ούτε κρυφός, ούτε μύθος, ούτε μισοχωνεμένη πονηριά…. Εθνική στρατηγική, δηλωμένη ανοικτά και δημόσια! Εθνική στρατηγική που υπηρετήθηκε φανατικά απ’ το γαλαζοπράσινο κουβέρνο (Σαμαράς / Βενιζέλος), με αιχμή το τους πνίγουμε βουλιάζοντας τις βάρκες τους· εξίσου φανατικάαπ’ το φαιορόζ γκουβέρνο (Τσίπρας / Καμμένος), με αιχμή το (τρώμε τα εοκικά λεφτά και τους αφήνουμε) να πεθαίνουν από κρύο, να γίνονται βιασμοί, να αρρωσταίνουν, να θέλουν να αυτοκτονήσουν, να τους ξυλοφορτώνουμε στον Έβρο· και θα υπηρετηθεί και απ’ το ρημαδοΚουλιστάν (γίνεται σταθερά στον Έβρο), ακόμα κι αν ο ρημαδοΚούλης περνάει μια φάση δεξιού, α λα Μέρκελ αλλά και α λα ελληνικά, «ανθρωπισμού». Που τον φέρνει σε σύγκρουση με φράξιες των ψηφοφόρων του.

«Αποτροπή»! Αυτή η λέξη βρίσκεται στο στόμα κάθε βορΒορίδη, κάθε πλασιέ, κάθε Μουζάλα και κάθε Δρίτσα, κάθε πατριώτη δεξιού κι αριστερού. Βρίσκεται στο στόμα τους επειδή βρίσκεται στο μυαλό τους. Διαφέρουν ως προς τις τακτικές της «αποτροπής»· όχι ως προς τον στρατηγικό στόχο! Συμφωνούν στο βασικό που βρίσκεται από πίσω: το ελλαδιστάν μπορεί να ελπίζει σε γεωπολιτικές (και στενά οικονομικές) προσόδους μόνο αν μοστράρεται σαν μεθοριακή ζώνη! Σαν κράτος / σύνορο!. «Μεθοριακή ζώνη», «κράτος / σύνορο» που διαπραγματεύεται την γεωπολιτική του πρόσοδο με την Ουάσιγκτον σημαίνει επιπλέον βάσεις, συμπεριλαμβανόμενης οπωσδήποτε της Αλεξανδρούπολης. Το ίδιο νταραβέρι με την ε.ε. σημαίνει «αποτροπή μεταναστευτικών / προσφυγικών ροών», κι αυτό συνεπάγεται «Μόριες», κάτεργα του ενός ή του άλλου είδους…

(φωτογραφία: Όποιος νομίζει ότι το project αυτόνομοι είναι του «κεφιού», «ναρκισσιστική φασούλα και έτσι», να γυρίσει να ροχαλίσει κι απ’ την άλλη πλευρά. Ας πούμε πρόχειρα ότι είναι μια χειρονομία / απόκρουση του «δεν με αφορά», όταν δεν υπάρχουν άλλες…)

Ε, και τι να κάνουμε μωρέ εμείς οι καϋμένοι;

Σάββατο 23 Νοέμβρη. Διάφοροι (όχι λίγοι) που το παίζουν δήθεν καλοπροαίρετοι, δείχνουν προς τα τουρκικά παράλια: οι φουκαράδες δεν ξέρουν πως να αντιμετωπίσουν τα σατανικά σχέδια του Erdogan. Όντως: αν δεν ερχόταν κανένας χωρίς χαρτιά δεν θα υπήρχε «πρόβλημα». Αλλά το ιταλικό κράτος δεν έχει απέναντί του κάποιον «μοχθηρό σουλτάνο». Έχει ένοπλες συμμορίες που τις πληρώνει για να φυλακίζουν (και να βιάζουν κυριολεκτικά…) τους πρόσφυγες σε λιβυκό έδαφος. Παρόλα αυτά κάμποσοι δραπετεύουν. Και διακινδυνεύουν ένα πέρασμα πολύ πιο ζόρικο απ’ αυτό ανάμεσα στα μικρασιατικά παράλια και τις ελληνικές νησιωτικές ακτές…

Το καλά κρυμμένο μυστικό του ελληνικού κράτους, μυστικό κρυμμένο με την βοήθεια και των υποτιθέμενων «εσωτερικών εχθρών» του, είναι κατά το ήμισυ η «χρυσή βίζα»… Το ελληνικό κράτος, όπως και κάθε άλλο κράτος μέλος της ε.ε. και της «ζώνης Σέγκεν», έχει ακέραιο το δικαίωμα να εκδίδει πολύχρονες άδειες παραμονής και τα λοιπά ταξιδιωτικά έγγραφα για ελεύθερη κίνηση εντός ε.ε., σε όση ποσότητα κρίνει… Το ότι πουλάει αυτό το δικαίωμά του, το ότι θέλει δηλαδή 250.000 χιλιάρικα (ή κάτι που να φαίνεται σαν αυτό το ποσό) να πέσουν στο ντόπιο real estate, είναι θέμα επιλογής. Όχι ευρω-υποχρεώση! Ούτε «συνθήκη του Δουβλίνου»!!!

Επιπλέον το ελληνικό κράτος έχει το δικαίωμα να δίνει «πολιτικό» ή «ανθρωπιστικό» άσυλο κατά βούληση. Δεν αναφερόμαστε στο «ευρωπαϊκό» τέτοιο, για το οποίο περιμένουν οι χιλιάδες αιχμάλωτοι. Μιλάμε για εθνική / ελληνική απόδοση ασύλου. Με τέτοια χαρτιά, «ελληνικού ασύλου», οι «ξένοι» μπορούν να κινούνται νόμιμα στην ε.ε.· πρέπει μόνο να επιστρέφουν κάθε εξάμηνο στο ελλαδιστάν που θεωρείται η «νόμιμη έδρασή» τους, για μία μέρα… Να σφραγίζονται τα χαρτιά τους είσοδος / έξοδος.

Πιθανότατα υπάρχουν και άλλες νομικές δυνατότητες διευκόλυνσης όλων αυτών των ανθρώπων ώστε, το λιγότερο, να μην εγκλωβίζονται στο ελλαδιστάν και να μην γίνονται φτηνά εργατικά χέρια για την ντόπια βιομηχανία του εγκλήματος. Δυνατότητες που η ασταμάτητη μηχανή αγνοεί. Το βασικό, ωστόσο, είναι η πολιτική επιλογή του κράτους και των αφεντικών, που έχει γίνει απόλυτα αποδεκτή απ’ την μικροαστική μάζα. Απο εκεί αρχίζουν κι εκεί νομιμοποιούνται όλα τα βασανιστήρια.

Η επιλογή μεθοριακή ζώνη, κράτος / σύνορο, συνεπάγεται όλα όσα συμβαίνουν. Ακόμα και βιασμούς ανηλίκων ανά εξάμηνο, με τις ευλογίες κάθε αριστεροδεξιού καθάρματος. Αυτή η επιλογή ταιριάζει στην αναζήτηση γεωπολιτικών προσόδων και απαιτεί την κατασκευή «εχθρών» – μην ξαναπούμε τα ίδια.

Η άλλη στάση, που μόνο απ’ τα κάτω θα μπορούσε να επιδιωχθεί, είναι η απόρριψη αυτού του ρατσιστικού, ιμπεριαλιστικού, γεωπροσοδικού προσανατολισμού. Όχι (αυτό θα έπρεπε να ουρλιάζουν οι αντιρατσιστές αν ήταν πράγματι τέτοιοι, κάνοντας φυσικά και όλη την – κουραστική… – προπαγανδιστική δουλειά που απαιτείται για έναν τέτοιο πόλεμο) δεν είμαστε σύνορο για λογαριασμό κανενός! Είμαστε «γέφυρα»!!! Μπορούν όλοι / όλες να περάσουν, να εξασφαλίσουν κάποιου είδους νομιμοποίηση (συγκεκριμένες προτάσεις!), και να συνεχίσουν τον δρόμο τους σαν άνθρωποι…

Φυσικά κάτι τέτοιο θα προκαλούσε σύγκρουση με διάφορους «εταίρους» στην ε.ε…. Και λοιπόν; Οι παπαριές με το «εθνικό νόμισμα» ήταν ο.κ., ενώ το laissez passer για τους κυνηγημένους φαίνεται «προδοσία»;

(φωτογραφία: Στην ερώτηση “και γιατί θα έπρεπε έτσι να γίνει η κόντρα;” η απάντηση δεν είναι για ανθρωπιστικούς λόγους. Οι ανθρωπιστές κάνουν καλές πράξεις, καλά κάνουν, και πολλές φορές είναι πολύτιμοι. Υπάρχουν όμως και λόγοι εντελώς διαφορετικής τάξης: το τι στήνεται διαρκώς, ιδεολογικά και θεσμικά, πάνω τις πλάτες των φυγάδων· και το που σημαδεύει…)

Η ερώτηση των χιλιάδων συνειδήσεων

Πέμπτη 7 Νοέμβρη. Θα υπερασπιζόσασταν την επιλογή / απόφαση του ρημαδοΚούλη να μεταφέρει πρόσφυγες απ’ τα «νησιά / εξορίες» στην ενδοχώρα, ως και το 1% του εντόπιου πληθυσμού των αντίστοιχων περιφερειών;

Η ασταμάτητη μηχανή απαντάει γραπτά ναι!! Με πλήρη συνείδηση, εργατική, ταξικά εμπόλεμη. Θα μπορούσε το κίνημα (αν υπήρχε, λέμε τώρα) να μαξιμάρει ελαφρά, λέγοντας ότι το 2% είναι πιο δίκαιο απ’ το 1%: 200.000 πρόσφυγες / μετανάστες μπορεί και πρέπει να ξεφύγουν απ’ την παγίδα των κάτεργων των συνόρων άμεσα… Θα μπορούσε το κίνημα (αν υπήρχε, λέμε τώρα) να είναι πολύ προσεκτικό και αυστηρό σχετικά με τις συνθήκες εγκατάστασης και καθημερινής ζωής αυτών των ανθρώπων… Θα μπορούσε το κίνημα (αν υπήρχε, λέμε τώρα) να είναι αυστηρό και μαχητικό ενάντια στις απελάσεις άλλων πίσω στην τουρκία. Όχι επειδή η «τουρκία είναι κόλαση». Αλλά επειδή το καθεστώς των πανάκριβων «παράνομων μετακινήσεων» προς (και από) το ελλαδιστάν συνεπάγεται συνεχόμενη άγρια εκμετάλλευση αυτών των προλεταριοποιημένων πληθυσμών…

Αλλά ούτε κίνημα υπάρχει, ούτε εργατικός ανταγωνισμός… Οπότε δεν ξεφυτρώνουν τέτοιου είδους «πολιτικά διλήματα»… (Ουφ!!!) Άλλωστε όλα εκτονώθηκαν και τελείωσαν με τα μπινελίκια προς τις μκο… «Σιγά μην ασχοληθούμε με το κράτος και το παρακράτος»…

Μα (θα πουν οι «επαναστάτες») «είναι δυνατόν μια δεξιά κυβέρνηση να κάνει κάτι σωστό; Είναι δυνατόν να προσφέρουμε άλλοθι στον ρημαδοΚούλη;». Θα μπορούσαμε να αντιστρέψουμε τέτοιες ερωτήσεις με διάφορους τρόπους. Αλλά δεν ψάχνουμε για κουβεντολόι και σοφιστείες… Η λογική του συμψηφισμού είναι έτσι κι αλλιώς ολέθρια – και δεν είναι καν «λογική». Απ’ την άλλη μεριά ποιος (θα) προσφέρει «αντικυβερνητικό άλλοθι» στους λαϊκό-φασίστες; Φαίνονται πολλοί διατεθειμένοι – δια της αδράνειας και της δειλίας, μην και φανεί ότι κάνουν πλάτες σε μια ρημαδοκυβέρνηση… (Ενώ με τους φιαορόζ μια χαρά ήταν…) Για κάθε πέτρα που εκτοξεύεται εναντίον των μεταναστών / προσφύγων, υπάρχει μια πέτρα που δεν πετάχτηκε στα κεφάλια των νοικοκυραίων…

Γιατί αυτοί βέβαια, ακόμα και όσοι που ψήφισαν τον ρημαδοΚούλη, δεν κάνουν διακοπές… Έχουν σε ετοιμότητα τα ανθρωποφαγικά μικροαστικά τους αισθητήρια, άσχετα με το ποιος κυβερνάει… Και το δείχνουν!!!

Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά; Έχουμε άλλα να ασχολούμαστε.

(Και μετά οι μελλοντικοί ιστορικοί θα ψάχνουν να βρουν τι έφταιξε…)

Τα φώτα του ελληνικού πολιτισμού

Δευτέρα 28 Οκτώβρη. Ο μορφωτικός πολιτιστικός σύλλογος Βρασνών ιδρύθηκε από τους κατοίκους του οικισμού το 1979 σε μια προσπάθεια αναβάθμισης του πολιτιστικού επιπέδου του χωριού αλλά, περισσότερο, της διατήρησης των πατροπαράδοτων ηθών και εθίμων, αυτών που κινδυνεύουν να χαθούν λόγω σύγχρονου τρόπου ζωής. Άλλωστε οι κάτοικοι των Βρασνών είναι γηγενείς και όχι πρόσφυγες από την Μικρά Ασία και κατοικούν αυτόν τον τόπο περισσότερο από 2.000 χρόνια.

Μ’ αυτή τη λιτή αλλά εξαιρετικά περιεκτική ανακοίνωση ο «φορέας του πολιτισμού» των Βρασνών (ενός χωριού του δήμου Βόλβης) ανέλαβε την ευθύνη για την φασιστική επίθεση με πέτρες σε πούλμαν που μετέφεραν 200 πρόσφυγες, προς εγκατάσταση σε 2 ξενοδοχεία του χωριού. Σαν διατηρητές των πατροπαράδοτων ηθών και εθίμων οι βρασνιώτες οργώνουν με μοσχάρια που σέρνουν το ινί και το αλέτρι, και δεν έχουν ρεύμα, τηλεόραση και κινητά. Έχουν μόνο πέτρες. Αν δεν είχαν διατηρήσει τα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα θα πετούσαν τα κινητά τους… Αλλά – ευτυχώς… Αυτά έγιναν πριν 5 ή 6 ημέρες: πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία. Αν τα πούλμαν μετέφεραν 200 επενδυτές, οι μούμιες (μετά από 2000 χρόνια τι άλλο να είναι;) θα έδιναν και τα ταπεινά τους οπίσθια. Αλλά πρόσφυγες; Όχι δα!

Για λόγους που επιφανειακά μοιάζουν ανεξήγητοι, ωστόσο, οι πολιτισμένοι επιχειρηματίες των Βρασνών έσπευσαν να «διαχωριστούν» με κάτι ηλικίας σχεδόν 100 χρόνων. Τους πρόσφυγες απ’ την Μικρά Ασία! Μέχρι πριν απ’ αυτόν τον διαχωρισμό οι βρασνιώτες ήταν καθόλα μικροαστοί έλληνες: φασισταριό δηλαδή. Με την υπενθύμιση, όμως, που πρόσθεσαν, περί προσφύγων απ’ την Μικρά Ασία, έδωσαν – σκόπιμα υποθέτουμε – ένα ιστορικό βάθος στις ιδέες τους. Για να πουν (;) ότι είναι πολύ περισσότερο έλληνες μικροαστοί απ’ ότι θα νόμιζε κανείς… Φασισταριό με πλήρη γενεαλογία.

(φωτογραφία: Πλάνο απ’ την επικερδή επιχειρηματική δραστηριότητα των βρασνιωτών: ξαπλώστρες – σκιά – φρέντο…. Εντελώς πατροπαράδοτα· και ετοιμοπαράδοτα…)

Πώς να βουλιάξουμε τα πλοία;

Δευτέρα 28 Οκτώβρη. Για να εξηγήσουμε την εθνική λάμψη της βρασνιώτικης έκρηξης πολιτισμού, αντιγράφουμε στοιχεία απ’ την μακριά (και κρυμμένη) ιστορία του ντόπιου φασισμού, ιστορικά τεκμηριωμένη:

… Από τις αρχές του 1922 είχε αρχίσει να συζητιέται σε υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια η εκκένωση της Μικράς Ασίας από τον ελληνικό στρατό. Παρ’ όλα αυτά, όμως, η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει να απαγορεύσει στον ελληνικό πληθυσμό να εγκαταλείψει τη Μικρά Ασία. Η απόφαση αυτή πήρε τη μορφή του νόμου 2870/1922, ο οποίος προέβλεπε αυστηρές πειθαρχικές και χρηματικές ποινές στην περίπτωση σύλληψης πλοίων που θα μετέφεραν πληθυσμό…

… Το πρώτο άρθρο του νόμου ανέφερε: «Απαγορεύεται η εν Ελλάδι αποβίβασις προσώπων ομαδόν αφικνούμενων εξ αλλοδαπής, εφ’ όσον ούτοι δεν είναιεφωδιασμένοι δια τακτικών διαβατηρίων νομίμως θεωρημένων…» Τα υπόλοιπα άρθρα περιγράφουν τις τιμωρίες που θα υφίσταντο οι παραβάτες…

Αν οι πρόσφυγες απ’ την Μικρά Ασία έρχονταν με λαστιχένιες βάρκες είναι σίγουρο ότι οι αρχαιολόγοι θα τις έβρισκαν στον πάτο του Αιγαίου λίγο έξω απ’ την Σάμο, την Χίο, την Μυτιλήνη – κάτω απ’ τις βάρκες των σύγχρονων φυγάδων. Ευτυχώς γι’ αυτούς επρόκειτο να ταξιδέψουν με σιδερένια πλοία – οι τορπίλες δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα. Όμως η πατρίδα είχε αναθέσει στον εαυτό της το καθήκον να κάνει ό,τι μπορεί για να τους εμποδίσει:

… Μετά την κατάρρευση του μετώπου, και πέντε ημέρες πριν ο κεμαλικός στρατός μπει στη Σμύρνη, στις 22 Αυγούστου με το παλιό ημερολόγιο, ο Αρμοστής της ελλάδας στην Ιωνία Αριστείδης Στεργιάδης στέλνει στην ελληνική κυβέρνηση τηλεγράφημα με το οποίο ζητά εντολές, αφού πρώτα παραθέτει κάποιες προτάσεις. Μια απ’ αυτές είναι: «Εγκρίνεται εμποδισθώσει αναχωρίσωσι Έλληνες Μικρασιάται δι’ Ελλάδα, ακόμα και όταν είναι εύποροι δυνάμενοι αναχωρήσωσι με συνήθη ταχυδρομικά ατμόπλοια;».

Αυθημερόν η ελληνική κύβέρνηση απάντησε: «Εις απάντησιν της υπ’ αριθμό 2873 συμφωνούμε μεθ’ υμών…»

Μπορεί η πατρίς να ήθελε αλλά να μην είχε τρόπο να εμποδίσει τους πρόσφυγες απ’ την Μικρά Ασία να φτάσουν στα τιμημένα εδάφη της· και να γίνουν, ακόμα και μετά από 100 σχεδόν χρόνια, επιχείρημα. Ήξερε, πάντως, τι ήθελε να τους συμβεί:

… Όλα αυτά υπήρξαν αποτέλεσμα της ειλημμένης πολιτικής εγκατάλειψης των ελλήνων της Μικράς Ασίας στο έλεος των νικητών του Μουσταφά Κεμάλ. Μόνο σ’ αυτό το πλαίσιο μπορεί να γίνει κατανοητός ο διάλογος Παπανδρέου – Στεργιάδη, που παραθέτει ο ιστορικός του μεσοπολέμου Γρηγόρης Δαφνής στο δίτομο έργο του «η ελλάς μεταξύ δύο πολέμων».

Όταν ο Στεργιάδης ανακοίνωσε στο νεαρό τότε πολιτικό Γιώργο Παπανδρέου την επερχόμενη καταστροφή, δέχτηκε την ερώτηση: «Γιατί δεν ειδοποιείτε τον κόσμο να φύγει;». Η απάντηση του έλληνα αρμοστή Σμύρνης ήταν η εξής: «Καλύτερα να μείνουν εδώ να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα!»

Όχι, δεν ήταν ο Κεμάλ που ήθελε να τους σφάξει. Ήταν το ελληνικό κράτος που το ευχόταν… Οι ιστορικοί αποδίδουν αυτήν την ευχή στο γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν βασιλική, ενώ οι πρόσφυγες σε μεγάλο βαθμό βενιζελικοί. Ακόμα κι αν αυτό ισχύει, δεν παύει ισχύει και το άλλο: οι υπήκοοι του βασιλείου ένοιωθαν γηγενείς και «όχι πρόσφυγες απ’ την Μικρά Ασία».

Απέμεινε το ηρωϊκό φασισταριό των Βρασνών να υπερασπίζεται αυτά τα «πατροπαράδοτα»…

(φωτογραφία: Δυο τρία ταχύπλοα να είχε το τότε λιμενικό, έναν φασιστοΜουζάλα για υπουργό ανθρωπισμού και έναν ψεκασμένο για υπ.αμ. και θα βλέπατε τι θα γινόταν…)