Ο ψόφος της εμπιστοσύνης

Πέμπτη 17 Γενάρη. Παρότι δεν έχουν τελειώσει όλα, οι εντόπιες εξελιξεις έδειξαν ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί μια κάποια “ακυβερνησία” για να καθυστερήσει η έγκριση της συμφωνίας των Πρεσπών. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα γίνει κατευθείαν. Χλωμό. Σε κάθε περίπτωση το “κυβερνητικό” σκέλος ενός ενδεχόμενου «σχεδίου Β» καθυστέρησης δεν ίσχυσε. Εκκρεμεί ακόμα το «κοινοβουλευτικό».

Εν τω μεταξύ, συντευξιαζόμενος στον αρχιδημαγωγό Χ’νικολάου, ο κυρ Κούλης ομολόγησε ψιθυριστά πριν λίγες ημέρες αυτό που έχετε διαβάσει στην ασταμάτητη μηχανή εδώ και μήνες. Ότι, δηλαδή, η «καταραμένη» συμφωνία των Πρεσπών δίνει στο ελληνικό κράτος και στις κυβερνήσεις του σημαντική ευχέρεια να εκβιάζουν το κράτος της βόρειας μακεδονίας, στην πολύχρονη διαδικασία πλήρους ένταξης στην ε.ε. Πράγμα που σημαίνει ότι ουσιαστικά η συμφωνία είναι μέσα στην «εθνική γραμμή» – και καθόλου προδοτική! Ο κυρ Κούλης το ξεστόμισε αφού, πρώτα, εγκρίθηκε η συμφωνία στα Σκόπια· αλλά δεν το φώναξε, δεν το έκανε παντιέρα, μην και θυμώσει κανείς εκεί· και για να μην καταλάβει κανείς εδώ τα παραμύθια της «καθαρόαιμης» εθνικιστικής σκηνοθεσίας.

Ε, αφού αρχίσαν να το μουρμουρίζουν, ας το κάνουν λιανά τώρα και στα εθνομοσχάρια.

Θεία Λίτσα κάτσε κάτω! Έχεις νικήσει: από βασανίστρια παλαιού τύπου («εμπάργκο στα Σκόπια») μπορείς να γίνεις σαδίστρια νέου («να κλείσει αυτό το κεφάλαιο της ένταξης ή να μην κλείσει; Ιδού η απορία»)!

Η σαπουνάδα των ημερών (2)

Τρίτη 15 Γενάρη. Στις αρχές Απρίλη του 2008 το νατο είχε “σύνοδο κορυφής” στο Βουκουρέστι. Ήταν η τελευταία χρονιά της διοίκησης Μπους του Β, που είχε καταλάβει το αφγανιστάν και το ιράκ (το δεύτερο μέσω της “συμμαχίας των προθύμων”). Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός ήταν (ή νόμιζε πως είναι) στα ντουζένια του, οπότε έθεσε το ζήτημα της “διεύρυνσης του νατο” με νέα μέλη. Τα υποψήφια ήταν: αλβανία, κροατία, ουκρανία, γεωργία, και “π.γ.δ.μ” (την οποία η Ουάσιγκτον είχε αναγνωρίσει σαν “δημοκρατία της μακεδονίας”).

Αν η σύναξη των νατοϊκών πολιτικών βιτρινών συμφωνούσε, η “π.γ.δ.μ” θα γινόταν μέλος του νατο από τότε! Και δεν θα μπορούσε κανείς, μετά από 10 χρόνια, να στήσει πάγκο στην Αθήνα για να πουλήσει “αντι-νατοϊσμό” με αφορμή την “μακεδονία”. Δεν έγινε όμως. Γιατί; Μήπως επειδή ο (δεξιός) Καραμανλής ο Β πρόταξε τα στήθη του στον Μπους τον Β; Όχι βέβαια! Δεν έγινε επειδή τα κυριότερα ευρωπαϊκά κράτη / μέλη του νατο (Βερολίνο, Παρίσι) ήταν απόλυτα αντίθετα στην ένταξη (στο νατο) της ουκρανίας και της γεωργίας – δεν ήθελαν να τα σπάσουν με την Μόσχα. Χώθηκε στην κόντρα και το ελλαδιστάν με το “θεματάκι” του (την “π.γ.δ.μ.”), οπότε έπαιξε αλληλοκάλυψη. Απ’ τα 5 υποψήφια κράτη έγιναν τελικά δεκτά τα δύο: αλβανία και κροατία. Τα άλλα τρία (ουκρανία, γεωργία, “π.γ.δ.μ.”) έμειναν εκτός, χάρη σε μια συγκυριακή ευρω-συμμαχία κατά των αμερικανικών σχεδιασμών.

Σας διαβεβαιώνουμε: ποτέ οι (είτε light είτε fake) ντόπιοι «αντινατοϊκοί» δεν τόλμησαν να πουν ή να κάνουν οτιδήποτε κατά της ένταξης του κροατικού ή του αλβανικού κράτους (ακριβώς δίπλα στο μακεδονικό….) στο νατο, το 2008… Δεν τόλμησαν να βγάλουν πύρινους λόγους για το πόσο «επαναστατικό» είναι να βγάλουμε τα μάτια του αλβανικού κράτους επειδή τόλμησε να μπει στο νατο…

Απ’ την άλλη: αν η “π.γ.δ.μ.” δεν μπήκε στο νατο το 2008, χωρίς «συμφωνία Πρεσπών» και χωρίς αντι-αμερικανικές κορώνες, αυτό οφείλεται καθαρά στις ενδο-νατοϊκές αντιθέσεις! Δεν έμεινε έξω απ’ το νατο η «π.γ.δ.μ.» επειδή δεν λεγόταν «βόρεια μακεδονία» ή «δαρδανία»!!! Ούτε επειδή οι έλληνες «αντι-νατοϊκοί» απείλησαν επανάσταση… Έμεινε έξω επειδή τότε συσκευάστηκε «πακέτο» με τα πολύ πιο ευαίσθητα (από γεωπολιτική άποψη) πιόνια που λέγονται «ουκρανία» και «γεωργία». Εξαλλου, το θρυλικό «βέτο» του δεξιού Καραμανλή, πήγε στα διεθνή δικαστήρια και καταδικάστηκε: παραβίαζε την ενδιάμεση συμφωνία!…

Πράγμα που σημαίνει: ακόμα κι αν αύριο οι σοσιαλδημοκράτες της βόρειας μακεδονίας πουν «εντάξει μωρέ, αφού εσείς οι έλληνες δεν θέλετε να αλλάξουμε κρατικό όνομα δεν πειράζει, μην χολοσκάτε, ούτε να ψηφίσετε στο κοινοβούλιό σας: θα λεγόμαστε αιώνια πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία της μακεδονίας», ακόμα κι έτσι, αύριο τα Σκόπια έχουν νόμιμο και επιδικασμένο δικαίωμα να κάνουν αίτηση ένταξης στο νατο. Αν είναι η μοναδική υποψηφιότητα, χωρίς ουκρανία και γεωργία, θα ξεκινήσει η διαδικασία. Γιατί απλά, πολύ απλά, κανείς δεν θα την εμποδίσει… (Μόνο εσωτερικοί συσχετισμοί θα μπορούσαν. Αλλά δεν υπάρχουν τέτοιοι. Και οι εθνικιστές του vmro, που είναι σύμμαχοι των ελλήνων, ένταξη στο νατο και στην ε.ε. θέλουν. Το 2008, άλλωστε, αυτοί ήταν στο γκουβέρνο).

Σε απλά ελληνικά: το ζήτημα του «ονόματος» και της οποιασδήποτε ελληνο-μακεδονικής συμφωνίας είναι ιστορικά και θεσμικά άσχετο με την ένταξη της (πλέον…) βόρειας μακεδονίας στο νατο – ή και στην “πολυγωνική συμμαχία για τον αντιτουρκικό έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου”. Είναι άσχετο απ’ το 1995! Όσοι πάνε να τα μπλέξουν είναι επειδή θέλουν να κρύψουν είτε τον εθνικισμό τους είτε τις ιστορικές ενοχές τους…

Σαπουνάδα…

Η σαπουνάδα των ημερών (3)

Τρίτη 15 Γενάρη. Η άλλη γελοιότητα, για το συγκεκριμένο θέμα, είναι η φαγούρα της Μόσχας – και η πιο πρόσφατη ανακοίνωση του ρωσικού υπ.εξ.

Ως γνωστόν η Μόσχα αναγνωρίζει εδώ και πολλά χρόνια όχι μια “π.γ.δ.μ.” αλλά την “δημοκρατία της μακεδονίας”. Δεν έχει πρόβλημα με το “όνομα” (και γιατί θα έπρεπε;) – αλλά με την ένταξη στο νατο. Ωστόσο ξέρει πολύ καλά ότι αυτή θα μπορούσε να έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια – και μάλιστα χωρίς να μπορεί να καταγγείλει “την παράβαση της μακεδονικής νομοθεσίας”, και χωρίς να έχει περιθώριο να σχολιάσει την “εκρηκτική κατάσταση στην ελλάδα”! Πιστεύει άραγε στα σοβαρά το ρωσικό καθεστώς ότι η Αθήνα, σαφώς τοποθετημένη στο πλευρό της Ουάσιγκτον και του άξονα, εν έτει 2018, θα “πετάξει τους αμερικάνους” απ’το μακεδονικό κράτος ή οπουδήποτε αλλού; Αν το πιστεύει, γιατί δεν ζητάει απ’ την Αθήνα ρωσική αεροναυτική βάση κάπου στη νότια Κρήτη;

Μαύρη κοροϊδία! Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός ασχολείται με το θέμα επειδή οξύνεται ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός· που σημαίνει “δεν αφήνουμε ούτε κουβέντα να πέσει κάτω”! Για προπανδιστικούς λόγους. Παριστάνει τον σκληρό υποστηρικτή των “δημοκρατικών διαδικασιών” ίσα ίσα για να κτυπήσει φιλικά στην πλάτη τις (υπαρκτές) επιρροές του στα δυτικά βαλκάνια: αν είστε αντιαμερικάνοι εθνο/φασίστες μας κάνετε, και μπορείτε να ανεμίσετε την σημαία της δημοκρατίας για τους σκοπούς σας… (Άλλη σκασίλα απ’ την δημοκρατία δεν έχουν στη Μόσχα…)

Σαπουνάδα…

Η θεία Λίτσα αφρίζει

Τρίτη 15 Γενάρη. Οι υπήκοοι του ελλαδιστάν έχουν ιδιαίτερη ικανότητα να πνίγουν την πραγματικότητα στις εθνικές μικροαστικές φαντασιώσεις τους. Περιμένουν, για παράδειγμα, εδώ και πολλά χρόνια, ότι “αύριο θα διαλυθεί η τουρκία και θα φάμε την μισή”. Είναι μια ιδιαίτερη ψυχο-πολιτική συλλογική ιδιοσυγκρασία, που έχει διαμορφωθεί απ’ το χώνεμα της “μεγάλης ιδέας” εδώ και ενάμισυ αιώνα. Το “από Δευτέρα θα…” δεν τελειώνει ποτέ. Και δεν έχει καμμία μνήμη.

Η σκληρή ιστορική πραγματικότητα είναι ωστόσο ότι αυτό που τους αρέσει να ονομάζουν “μακεδονικό” ή “σκοπιανό” τέλειωσε το 1995. Τέλειωσαν οι ελπίδες τους για διάλυση του μακεδονικού κράτους, και μοιρασιά των εδαφών του μεταξύ Αθήνας, Βελιγραδίου και Τιράνων. Τέλειωσε επειδή πρώτα τους πρόδωσε ο αδελφός Μιλόσεβιτς (“συνεργάτης” της Ουάσιγκτον: η αναγνώριση της αλήθειας είναι ιεροσυλία!) και, μετά, επειδή έσκασε ο αμερικάνος “μάγος της διπλωματίας” Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, και τους προσγείωσε με την “ενδιάμεση συμφωνία”.

Κιχ δεν βγήκε τότε! Όλος ο εθνικός κορμός / εσμός δεν έβγαλε τσιμουδιά! Απ’ τους φασίστες μέχρι του ακροαριστερούς, με κυρίαρχη φιγούρα τον ήδη τότε δηλωμένο αντι-γερμανό γεροΠαπαντρέου τον Β, κατάπιαν το σάλιο τους και έκαναν τουμπεκί. Εκεί αποδείχθηκε οριστικά (για όποιον ήθελε να καταλάβει….) ότι η θρυλική “ελληνοσερβική φιλία” ήταν αντι-γερμανική και φιλο-αμερικάνικη: όταν τρως την “ενδιάμεση συμφωνία” ενώ απέναντι, για παράδειγμα, στην “πρόταση Πινέιρο” απειλούσες θεούς και δαίμονες, είναι σαφείς οι συμμαχικές σου επιλογές. Ε;

Φυσικά θα μπορούσε κάποτε να διαλυθεί η επικράτεια του μακεδονικού κράτους… Όπως, για παράδειγμα, μπήκαν στον πάγκο του χασάπη εκείνη του ιρακινού ή/και του συριακού. Μόνο που δεν θα ήταν το “όνομα μας είναι η ψυχή μας” που θα το αποφάσιζε αυτό. Θα ήταν η ψυχρή, τεχνοκρατική / ιμπεριαλιστική τακτική της Ουάσιγκτον.

Όλοι ξέρουν ότι το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο δεν ανήκει στο ευρασιατικό project. Ανήκει στον άξονα. Με την σχετική ανεξαρτησία που έχει κάθε καπιταλιστικό κράτος, αλλά και τους στενούς προσανατολισμούς που του επιβάλει το γεγονός ότι η νο 1 εθνική βιομηχανία (και άρα τα νο 1 εθνικά συμφέροντα) είναι οι θαλάσσιες μεταφορές. Ίσως υπάρχουν κάποια περιθώρια να επηρρεάζονται (μία εδώ ή μία εκεί) επιμέρους αποφάσεις / επιλογές του «μεγάλου συμμάχου». Όμως αυτά τα περιθώρια δεν είναι κατά βούληση, on demand, όπως άλλωστε ποτέ δεν ήταν στην ιστορία του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου – σε σχέση με τους συμμάχους του. Τα epic ιμπεριαλιστικά ‘90s έμοιαζαν εξαίρεση, και στην κάψα ήταν. Αποδείχθηκε ότι ήταν μόνο εκεί.

Οι φαιορόζ μπήκαν στην «διαπραγμάτευση» με τους μακεδόνες σοσιαλδημοκράτες ελπίζοντας ότι θα κερδίσουν το blame game. Ήταν το κλασσικό εθνικιστικό τρικ που είχε κάνει ήδη ο ογκόλιθος στα θέρετρα της ελβετίας βουλιάζοντας “την λύση του κυπριακού”…

Στις αρχές του 2018 το να χρεωθούν τα Σκόπια την «αποτυχία των διαπραγματεύσεων» φαινόταν αρκετά πιθανό. Οι φαιορόζ, σίγουροι πως όλα θα πάνε κατ’ ευχήν, οργάνωσαν απο κοινού και την εσωτερική κατανάλωση / αξιοποίηση της «διαπραγμάτευσης»: θεωρώντας ότι ο Μητσοτάκης ο Β θα ομολογούσε την αποδοχή της ροζ διαπραγματευτικής γραμμής, αμόλυσαν τον φαιό ψεκασμένο για να «σκουπίσει» την ακροδεξιά βάση της ν.δ. Τυπική πασοκική τακτική απ’ τα golden ‘80s: απ’ την μια να συρρικνωθεί ο «επάρατος» (και κατηγορούμενος ως «φιλογερμανός») Κούλης, και αφετέρου να μαζέψει κι άλλο λίπος ο φαιός εταίρος.

Το κόλπο δεν έπιασε… Αφενός ο κυρ Κούλης (που, ως γνωστόν, είναι ο.κ. με την συμφωνία των Πρεσπών…) το γύρισε εντελώς ακροδεξιά / πατριωτικά μετά το πρώτο «συλλαλητήριο» στη Σαλονίκη. Απ’ την άλλη οι «διεθνείς πιέσεις» ήταν πολύ εντονότερες απ’ όσο ένα ραγδαία υποτιμημένο (στον διεθνή καταμερισμό) κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο θα μπορούσε να αντέξει. Στο πρώτο μισό των ‘90s, που ήταν στα ντουζένια του, έκανε μποϋκοτάζ στα ολλανδικά τυριά και στα ιταλικά μακαρόνια… Το 2018 δεν μπορούσε να κάνει μποϋκοτάζ στην ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα, στον ESM, και στο ψοφιοκουναβιστάν…

Από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά (άνοιξη του 2018) η μεν συμφωνία ήταν καταδικασμένη να υπάρξει… Επειδή απλά αν αποτύγχανε, κανείς δεν θα χρέωνε τον Zaev… Η δε «εσωτερική διαχείριση» θα έπρεπε να αλλάξει σχεδιασμό. Αυτό αποδείχθηκε αδύνατο: η πασοκική εργαλειοθήκη δεν έχει κανένα know how για τέτοιες περιπτώσεις. Είναι αμετάκλητα ‘80s – ‘90s… Ως το τέλος (ως προχτές) η μόνη ελπίδα ήταν ότι το πράγμα θα τσακίσει στο κοινοβούλιο ή στις πλατείες των Σκοπίων. Επαγγελματίες και ερασιτέχνες δημαγωγοί, ειδικοί αναλυτές, πράκτορες, πανεπιστημιακοί, όλοι (διακομματικά!) εκεί έβαζαν τα λεφτά τους. Έχασαν…

Στο κάτω κάτω της γραφής, απ’ το 1995 και μετά, ο ελληνικός ιμπεριαλισμός δεν είχε να λογαριαστεί με κανέναν άλλον εκτός απ’ τον σύμμαχό του. Τον αμερικανικό. Όχι, υποχρεωτικά, για τα βαλκάνια. Για οτιδήποτε… Αλλά αυτό δεν πρέπει να λέγεται.
Εδώ είμαστε πάντα…

Ένοπλες σαπουνάδες…

Άχνα

Δευτέρα 14 Γενάρη. Θεία Λίτσα συγγνώμη. “Όταν τρώμε δεν μιλάμε” έλεγε ένας παλιός κανόνας καλών τρόπων. Κι όταν βλέπουμε την παράσταση επίσης δεν μιλάμε.

Μας έχει κοπεί η ανάσα. Τι δράση! Τι πλοκή! Τι σκηνοθεσία!!! Τι εθνικά εφφέ!!! Τα κυβερνοπαληκάρια σφάζονται, το (πολιτικό) αίμα τρέχει στα πατώματα… Και εμείς παρακολουθούμε αποσβολωμένοι. Ποιος θα το περίμενε; Μάλωσαν ο τενεκεδένιος και ο ψεκασμένος – ο Όλυμπος και ο Κίσσαβος της πολιτικής ζωής του λαού και του τόπου!!!

Εν τω μεταξύ, πάνω στην ώρα, μπαίνει στη σκηνή σαν υπ.αμ. πλέον, αυτός που θα ισοπεδώσει τις εθνικές βραχονησίδες έτσι και τολμήσουν οι αιώνιοι εχθροί να τις αγγίξουν. Τι ερμηνεία κι εκείνη, ε; Σύσσωμο κοινό και κριτικοί τον αποθέωσαν!!! Εμείς τον κοροϊδεψαμε τότε, ότι έκλεψε τον ρόλο του ψεκασμένου. Που να ξέραμε ότι ήταν ο κασκαντέρ που θα γινόταν πρώτος ρόλος; Που να ξέραμε ότι το πολεμικό ναυτικό “αυτοπροσώπως” θα αναλάβει τους μετανάστες;

Τι μελόδραμα! Τι εθνικό πάθος (απ’ την μια) και τι εθνική νηφαλιότητα (απ’ την άλλη)!!! Και εντελώς δωρεάν, ε; Ούτε στις χειρότερες στιγμές της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας δεν είχε τέτοιο τσάμπα θέαμα…

Άντε! Πότε θα εμφανιστεί το ιππικό με τους θώρακες και τις περικεφαλέες;

(φωτογραφία: Τι τον κοιτάτε; Έβαλε κάτι πρόχειρο και βγήκε με τα πόδια…)

Η θεία Λίτσα undercover

Πέμπτη 10 Γενάρη. Τα κυβερνοκαραγκιοζιλίκια αφορούν μόνο τους θιάσους και το φιλοθεάμον κοινό τους. Στο κάτω κάτω οι θίασοι εντολές σκηνοθέτη εκτελούν (όπως πάντα).

Εκείνο που ενδιαφέρει την ασταμάτητη μηχανή είναι αυτό: αν υπάρχει (εκ μέρους του βαθέος ελληνικού κράτους / παρακράτους) “κρυφή ατζέντα” σε ότι αφορά την θρυλική “συμφωνία των Πρεσπών.” Πιο συγκεκριμένα, αν υπάρχει η ιδέα να ασκηθεί μια κάποια “πίεση” κυρίως στις ηπα (και δευτερευόντως στην ε.ε.), υπέρ του ελληνικού ιμπεριαλισμού, μέσα απ’ την καθυστέρηση της επικύρωσης αυτής της συμφωνίας… Μια “πίεση” εξαιτίας των “φιλοτουρκικών” κινήσεων της Ουάσιγκτον (και) στην ανατολική Μεσόγειο… (Η Άγκυρα κινείται σταθερά νότια του Καστελορίζου, σε περιοχή που σαν αοζ πράγματι της ανήκει, αλλά – βέβαια – η Αθήνα θεωρεί αυθαίρετα δική της. Το πρόβλημα της Αθήνας είναι ότι δεν μπορεί να εμποδίσει τις τουρκικές ενέργειες χωρίς την αμερικανική στρατιωτική υποστηρίξη. Κι αυτήν δεν την έχει…)

Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί αν, για κάποιον “εθνικό λόγο”, επιταχύνονταν οι βουλευτικές εκλογές πριν την επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Τότε, η νέα κυβέρνηση, θα μπορούσε να βρει διάφορες προφάσεις για να τρενάρει (ζητώντας, υπόγεια, κάποια ανταλλάγματα). Ειδικά αν δεν είναι μονοκομματική (αυτή η κυβέρνηση).

Όσο για το ποιος θα μπορούσε να είναι ο κατασκευασμένος “εθνικός λόγος”, η αλήθεια είναι ότι στο ελλαδιστάν δεν υπάρχει μεγάλο ρεπερτόριο… Ας θυμίσουμε λοιπόν ότι στις 28 Δεκέμβρη του 2018 ο παλαιοπασόκος (νυν αντιπρόεδρος των ψεκασμένων) Σγουρίδης μίλησε (έτσι, “θεωρητικά”….) για “θερμό επεισόδιο” (με την Άγκυρα), σαν αιτία αναβολής της επικύρωσης… Ενώ πέντε μέρες αργότερα, στις 2 Γενάρη, ο τούρκος υπ.εξ. Cavusoglou έκανε μια «πολύ φιλική προειδοποίηση» προς την Αθήνα:

…Έχετε ένα «κακομαθημένο παιδί», τον υπουργό άμυνας… Προσέξτε όμως το κακομαθημένο σας παιδί για να μην προκληθεί κάποιο ατύχημα από τις δυνάμεις ασφαλείας μας… Δεν υπάρχει κανένα όφελος από την αύξηση της έντασης με δηλώσεις ή με το να ανεβείτε σε κάποια βραχονησίδα»….

Αυτές οι δύο δηλώσεις θα μπορούσαν να σημαίνουν ότι η (πιθανή) ελληνική μεθόδευση για μια προβοκάτσια κάπου στο Αιγαίο «κάηκε»…. Απ’ την άλλη μεριά ο ψεκασμένος παραμένει υπ.αμ. (κάτι που συστηματικά αφήνει στην άκρη όλη η δημαγωγία περί της «πολιτικής επιβίωσής» του, με την γκρίνια του για την συμφωνία των Πρεσπών, λες και τα μόνα μέσα που διαθέτει είναι …το twitter…) και είναι γνωστός προβοκάτορας απ’ το παρελθόν. Πριν κάποιους μήνες είχε διατάξει μια τέτοια προβοκάτσια, που (αν θυμάστε) έγινε γρήγορα αντιληπτή απ’ την Άγκυρα, και κατέληξε στον εμβολισμό ενός ελληνικού πλοίου λιμενόμπατσων…

Επιπλέον, απ’ την εποχή της «υπόθεσης Οτσαλάν», είναι γνωστό ότι ο «κύριος Πάνος» υπάγεται σε κάποιο κλιμάκιο των υπηρεσιών. Θα μπορούσε, άραγε, να μεθοδεύσει την «δουλειά» του με τρόπο που θα επέτρεπε στον κυβερνοεταίρο του, ακολουθώντας το σετ των διαταγών που τον αφορούν, να βιαστεί για τις εκλογές και, έτσι, να σπρώξει την επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών στο άγνωστο μέλλον;

Είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε, θεωρητικά / ιστορικά. Έχει διάφορες παραλλαγές, ίσως και χωρίς «εθνικό θέμα»… Σε κάθε περίπτωση η ασταμάτητη μηχανή δεν καταναλώνει τις «ερμηνείες» περί «ατομικών πεισμάτων» στην ντόπια πολιτική σκηνή. Το επαναλαβάνουμε: οι αρχικαραγκιόζηδες και οι παρέες τους δεν σολάρουν…

Γι’ αυτό… «τα μάτια μας δεκατέσσερα»… Με το στρίμωγμα του ελληνικού ιμπεριαλισμού, ας μην αποκλείουμε προκαταβολικά τίποτα.

(φωτογραφία: Με την πρώτη ευκαιρία θα συγκεντρώσουμε τα γραπτά μας εδώ και 4 χρόνια για λογαριασμό μιας συνεκτικής και τεκμηριωμένης αντι-ιστορίας… Γιατί, στο τέλος, οι υπάλληλοι του βαθέος κράτους είναι ικανοί ο μεν ένας να το ρίξει σ’ έναν «ανένδοτο αντιφασιστικό αγώνα» και ο άλλος σ’ έναν «ανένδοτο αντικομμουνιστικό αγώνα»! Και θα βρεθούν αρκετοί ηλίθιοι που θα τα φάνε, είτε το ένα, είτε το άλλο…)

Η ανύπαρκτη μειονότητα… (το αριστερό τμήμα της θείας Λίτσας)

Παρασκευή 7 Δεκέμβρη. Ας πάμε, λοιπόν, πίσω στο χρόνο…. Ενώ η «εθνική γραμμή» (και ο «εθνικός κορμός» της) ξέρουν πολύ καλά τις φασιστικές τους αιτίες, αυτό που τις καθαρίζει (και τους δίνει μεγάλο χώρο και ελευθερία κινήσεων) είναι εκείνοι οι σύμμαχοί τους που εμφανίζονται σαν … «αντιμπεριαλιστές»… Το μοτίβο είναι γνωστό απ’ την δεκαετία του ’80. Ο δεξιός αντιτουρκισμός συμπληρωνόταν (και εξηγούνταν) απ’ τον αριστερό αντιτουρκισμό. Που δικαιολογούσε τον εαυτό του με το θέωρημα ότι «η τουρκία είναι το αγαπημένο παιδί του νατο» και ότι «πίσω απ’ την Άγκυρα βρίσκεται η Ουάσιγκτον»…

Τώρα είναι κομμάτι δύσκολο να επαναληφθούν οι ίδιες βολικές βλακείες για την Άγκυρα. Η εθνική αδυναμία για τέτοιες «καταγγελίες» είναι οδυνηρή, αλλά… Never mind. Τώρα η Ουάσιγκτον είναι πίσω απ’ τα Σκόπια, και μάλιστα πίσω απ’ το ζήτημα της ύπαρξης (ή όχι) σλαβομακεδονκής μειονότητας στην ελληνική επικράτεια. Επειδή (έτσι πάει το θεώρημα) ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός θέλει να φτιάχνει μειονότητες εδώ κι εκεί, για να διαλύει τα κράτη…

Δεν πρόκειται απλά για διαστρέβλωση της ιστορίας. Πρόκειται για διαστροφή· στην οποία είναι αναγκασμένοι να πέφτουν οι όποιοι «αριστεροί ψάλτες» του ελληνικού εθνικισμού!

Η σλαβομακεδονική μειονότητα υπάρχει στην ελλάδα!!! Μπορεί να έχει μικρύνει σε μέγεθος, αλλά υπάρχει! Και δεν την δημιούργησε κανένας «αμερικανικός ιμπεριαλισμός». Την ύπαρξή της την αναγνώρισε κοτζάμ 5η ολομέλεια της κεντρικής επιτροπής του κκε, στις αρχές του 1949 – αναλυτικά στην ασταμάτητη μηχανή, η πολιτική σαν ενοχή, 3 Φλεβάρη 2018.

Ήταν, βέβαια, η (επιεικώς) ηλίθια πολιτική του Ζαχαριάδη που ανέτρεψε ουσιαστικά την άποψη του κκε για το ζήτημα της σλαβομακεδονικής μειονότητας απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ’20, και υποσχέθηκε κράτος – την στιγμή, μάλιστα, που ο δημοκρατικός στρατός είχε ουσιαστικά ηττηθεί. Λάθος, τραγικό λάθος (ο Ζαχαριάδης δεν έκανε και τίποτα άλλο εκτός από τραγικά λάθη…).

Το γεγονός είναι ότι από τότε, απ’ το 1949 δηλαδή, οι νικητές «εθνικοί φασίστες» άρπαξαν την ευκαιρία που τους έδωσε το κκε, και «διέγραψαν» τους σλαβομακεδόνες όχι απλά σαν μειονότητα, αλλά σαν «συμμορίτες», σαν κομμουνιστική απειλή… Έκτοτε «αυτοί δεν υπάρχουν» – και «δεν υπήρχαν» (ως τα τέλη των ‘80s) όχι επειδή ήταν πιόνια της Ουάσιγκτον αλλά επειδή ήταν ενεργούμενα της ε.σ.σ.δ. – που ήθελε να διαλύσει την ελλάδα…. Ειρωνεία της ιστορίας: απ’ τις αρχές των ‘90s (με πρώτο τεστ το “μακεδονικό”) οι «αριστεροί» του ντόπιου εθνικισμού άλλαξαν τον «κακό» που κρυβόταν πίσω απ’ την σκηνή, στη θέση των σοβιετικών έβαλαν τους αμερικάνους, και ξεχύθηκαν να αντιγράφουν κατά βούληση τα εθνικά «επιχειρήματα» των «δεξιών»…

Οι αποδείξεις της ύπαρξης της σλαβομακεδονικής μειονότητας βρίσκονται στα όσα υπέφερε και υποφέρει επί πολλές δεκαετίες κάτω απ’ την «ημικατοχή» των χωριών της (πέριξ της Φλώρινας και ως τα βόρεια σύνορα με την τωρινή δημοκρατία της – βόρειας – μακεδονίας) απ’ τους μπάτσους και τους ασφαλίτες· στις απαγορεύσεις και στο κυνηγητό· που έφτασαν ως το σημείο τα τοπικά τραγούδια τους εδώ και δεκαετίεςνα μην έχουν λόγια, αλλά μόνο μουσική… Αφού η ντοπιολαλιά τους ήταν η γλώσσα που απαγορευόταν να υπάρχει: σλαβομακεδονικά… Μιλούσαν κρυφά την γλώσσα τους οι άνθρωποι…
Απ’ την άλλη μεριά η εθνικιστική ψύχωση εναντίον τους, χωρίς – φυσικά – κανέναν «αντιαμερικανισμό» σαν δήθεν νομιμοποιητική αιτία, είναι διαχρονική και διακομματική. Για παράδειγμα, όταν το πρώτο πασοκ αναγνώρισε την «εθνική αντίσταση», επέτρεψε σε όλους τους πολιτικούς εξόριστους του εμφυλίου να γυρίσουν στην ελλάδα· εκτός απ’ αυτούς! Τους έλληνες σκλαβομακεδόνες, που είχαν καταφύγει και ζούσαν στην τότε «μακεδονία των Σκοπίων». Δέκα χρόνια μετά ο Μητσοτάκης ο Α απέρριπτε την πρόταση του Μιλόσεβιτς για διαμελισμό και μοιρασιά μεταξύ σερβίας και ελλάδας της «μακεδονίας των Σκοπίων» με το επιχείρημα … αυτούς είδαμε και πάθαμε να τους διώξουμε, και τώρα θα τους φέρουμε πίσω; (Υπάρχει η σχετική δήλωση στο video ντοκουμέντο για την «ελληνοσερβική φιλία»).

Η ανύπαρκτη μειονότητα… (το δεξιό τμήμα της θείας Λίτσας)

Παρασκευή 7 Δεκέμβρη. Η «ανακάλυψη του αμερικανικού δάκτυλου» για να δικαιολογηθεί απ’ τα «αριστέρα» η εθνικιστική ψύχωση κατά της σλαβομακεδονικής μειονότητας (έως η ματαιωμένη ιμπεριαλιστική στόχευση στα βαλκάνια) είναι πολύ όψιμη για να είναι κάτι άλλο εκτός από γελοία, σε μια ιστορία 70 χρόνων με πολύ πόνο και αίμα.

Οπωσδήποτε αυτή η μειονότητα δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένη με κάποια διακρατική ή διεθνή συμφωνία. Αυτό, πάντως, δεν την κάνει λιγότερο υπαρκτή. Και το να αναφέρονται οι σοσιαλδημοκράτες του Zaev σ’ αυτήν δεν είναι “αλυτρωτισμός”!!! Στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ λιγότερο απ’ την μόνιμη “εθνική “ αναφορά στην ελληνική μειονότητα της αλβανίας. Η οποία επίσης δεν είναι αναγνωρισμένη από κάποια διεθνή ή διακρατική συμφωνία· είχε αναγνωριστεί όμως απ’ το καθεστώς του Χότζα. Ήταν πολύ πιο «large» στα ζητήματα μειονοτήτων εκείνο το καθεστώς απ’ το σύνολο των ελληνικών, ως τώρα.

Εν τέλει στην επικράτεια της δημοκρατίας της (βόρειας) μακεδονίας δεν υπάρχουν δρόμοι και πλατείες «Φλωρίνης». Δρόμοι και πλατείες «βορείου Ηπείρου» (που είναι «ελληνική»…) υπάρχουν όμως σε αφθονία στα μέρη μας, εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτό, ναι: είναι αλυτρωτισμός!

Ποιό, όμως, είναι το πραγματικό πρόβλημα του ελλαδιστάν και συνεχίζει να αρνείται την υπάρξη σλαβομακεδονικής μειονότητας στη βόρεια ελλάδα; Φοβάται στ’ αλήθεια μήπως ξεκινήσει ο ανύπαρκτος «μακεδονικός στρατός» (ή κάποιος άλλος, μασκαρεμένος σε «μακεδονικό») για να καταλάβει τα «προγονικά εδάφη», τις «χαμένες πατρίδες»; Κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια;

Πιθανόν. Στους εθνικισμούς μόνο παράνοιες βρίσκεις. Υπάρχει, όμως, και ένα υλικό, υλικότατο ζήτημα. Οι περιουσίες όλων αυτών των ανθρώπων, των σλαβομακεδόνων κομμουνιστών, που διώχτηκαν με το τέλος του εμφυλίου, και εκ τότε θεωρούνται «ανύπαρκτοι». Πολλές απ’ αυτές (σπίτια, χωράφια) καταπατήθηκαν από «υγιή εθνικά στοιχεία». Άλλες είναι παρατημένες έκτοτε – αν κάνει κάποιος την διαδρομή ως τις Πρέσπες θα δει ακόμα και σήμερα τα ερειπωμένα σπίτια με τα ίχνη των εμπρησμών να στέκονται στις ισιάδες, σα σκιάχτρα…

Η αναγνώριση της ύπαρξης σλαβομακεδονικής μειονότητας εντός ελλάδας θα σήμαινε όχι μόνο την εφαρμογή όλης της διεθνούς νομοθεσίας για την προστασία των δικαιωμάτων της· αλλά θα ήταν και η βάση διεκδίκησης αποζημιώσεων απ’ τους σλαβομακεδόνες που εξανδραποδίστηκαν τότε – όσους ζουν ακόμα σε βαθιά γεράματα, ή τους κληρονόμους τους.

Αποζημιώσεις; Ποτέ!!! Σλαβομακεδονική μειονότητα; Ποτέ!!!

(φωτογραφία: Δεν ξέρουμε ποιοί και πότε φτύνουν στους τάφους των νεκρών τους. Όποιοι κι αν είναι αξίζουν την χλεύη μας.

Ανύπαρκτοι, λοιπόν, οι σλαβομακεδόνες στην ελλάδα; Απ’ τα ονόματα των εκτελεσμένων της λίστας του ριζοσπάστη: η Ειρήνη Γκίνη λεγόταν Μίρκα Γκίνοβα – στην «ανύπαρκτη» δημοκρατία της μακεδονίας την θυμούνται με το όνομά της… – κάτω φωτογραφία.

Ο Χρήστος Στογιάννης λεγόταν Ρίστο Στογιάνοφ. Ο Θωμάς Μιχαήλ λεγόταν Τόμε Μιγιάνγκοφ. Ο Γιώργος Προϊός Γκεόρκι Πρόεφ. Ο Πέτρος Περτσεμελής λεγόταν Πέτρε Ποπ-Ντιμίτροφ. Και ο Δημήτρης Λίμπας Ντιμίταρ Λίμποφ.)

Η θεία Λίτσα επί τω έργω

Παρασκευή 7 Δεκέμβρη. Ισχύει για την σλαβομακεδονική μειονότητα (και την «ανυπαρξία» της…) κάτι ανάλογο με αυτό που ισχύει για τους τσάμηδες (και την δική τους ανυπαρξία). Οι τσάμηδες, αλβανόφωνοι της ηπείρου, συνεργάστηκαν με τους ναζί στη διάρκεια της κατοχής, επειδή το Βερολίνο τους είχε υποσχεθεί … κράτος! Έφυγαν κυνηγημένοι προς αλβανία μεριά όταν αποχώρησε ο γερμανικός στρατός – κουβαλώντας απ’ τις περιουσίες τους ό,τι ήταν φορητό. Τα ακίνητα έμειναν πίσω. «Κατασχέθηκαν» – εντελώς αυθαίρετα και παράνομα.

Δεν ήταν, όμως, μόνο οι τσάμηδες συνεργάτες των ναζί… Υπήρξαν πολλοί περισσότεροι τέτοιοι συνεργάτες, έλληνες «εθνικόφρονες», που στη συνέχεια πέρασαν με την μεριά των άγγλων… Όχι μόνο δεν κατέσχεσε κανείς τις περιουσίες τους, αλλά – αντίθετα – σαν νικητές του εμφυλίου «πρόκοψαν» απολαμβάνοντας όσα είχαν συσσωρεύσει απ’ την κατοχή… και όσα συσσώρευσαν μετά…

Οι απόγονοι των τσάμηδων δικαιούνται αποζημιώσεις με βάση την διεθνή νομοθεσία – για την κατάσχεση των περιουσιών τους. Εννοείται πως και η δική τους περίπτωση είναι ανάθεμα για την «εθνική γραμμή», κι όχι βέβαια λόγω κάποιου αντιφασισμού! Είναι κι αυτοί «ανύπαρκτοι», ένα μόνιμο θέμα τριβής ανάμεσα στο αλβανικό κράτος (όπου η ελληνική μειονότητα έχει κάθε δικαίωμα…) και το ελληνικό.

Που παραμένει ακροδεξιό και προσοδικό…

Η θεία Λίτσα στριμωγμένη

Παρασκευή 7 Δεκέμβρη. Δεν είναι μυστικό: η «συμφωνία των Πρεσπών» υπογράφτηκε απ’ την Αθήνα λόγω εξωτερικής πίεσης – πράγματι!!! Αυτή η «εξωτερική πίεση» δεν ήταν μόνο αμερικάνικη, αλλά και απ’ την ε.ε. (Στην πράξη βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ανταγωνισμός μεταξύ των «μεγάλων δυνάμεων» της ε.ε. και των ηπα για την επιρροή στα δυτικά βαλκάνια…)

Η «συμφωνία των Πρεσπών» εξασφάλισε διάφορα στον ελληνικό εθνικισμό· τα οποία, όμως, δεν μπορούν να ανακοινωθούν και να πουληθούν δημόσια στις «θείες Λίτσες» του πανελληνίου. Δεν θα ήταν, όμως, δυνατόν να εξαφανίσει την ύπαρξη μακεδονικής εθνότητας και μακεδονικής γλώσσας (όπως θα ήθελε η «εθνική γραμμή»).

Ένας επώνυμος απ’ τους εθνικόφρονες ονόματι Αλέξανδρος Μαλλιάς (πρεσβευτής επί τιμή) κλαψούριζε πριν 2 μέρες στην καθεστωτική «καθημερινή»:

…. Από το 1991 μέχρι και την υπογραφή της συμφωνίας, ουδέποτε η Ελλάδα, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, είχε δεχθεί, με διμερή δεσμευτική συμφωνία μάλιστα, τη χρήση του όρου Macedonian προκειμένου για την ιθαγένεια / εθνότητα / εθνικότητα των Σλαβομακεδόνων. Αντιθέτως, συνεχείς ήσαν οι οδηγίες, τα διαβήματα και οι ενέργειες προκειμένου να μην περιλαμβάνεται σε κείμενα, εκθέσεις και ανακοινώσεις κρατών, οργανισμών και διασκέψεων όπου ήταν δυνατόν να προληφθεί, αποσοβηθεί η διορθρωθεί…

… Εδώ και 25 χρόνια, η θέση των Σκοπίων, ανεξαρτήτως κυβέρνησης και διαπραγματευτών, καθώς και του ίδιου του κ. Μάθιου Νίμιτς, όπως επιβεβαιώνεται από τις διαχρονικές του δημόσιες θέσεις και ανακοινώσεις, ήταν ότι «τα ζητήματα ταυτότητας (γλώσσα και εθνότητα) δεν αποτελούν αντικείμενο της διαπραγμάτευσης»… Αν έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί τελικά συνομολογήσαμε μία συμφωνία η οποία περιέχει / επιβάλλει στην Ελλάδα τη ρητή αναγνώριση δύο θεμελιωδών συστατικών της μακεδονικής ταυτότητας;

‘Ελα ντε!!! Μήπως ο ογκόλιθος και ο τενεκεδένιος είναι «πράκτορες» των αμερικάνων; Μήπως είναι «προδότες»;

Είναι οι διεθνείς συνθήκες που επιβάλλουν ότι ο εθνοτικός και ο γλωσσικός (συλλογικός) αυτοπροσδιορισμός, οπουδήποτε και οποιουδήποτε, είναι βασικό ανθρώπινο και πολιτικό δικαίωμα και δεν μπορεί να παζαρευτεί ούτε να απαγορευτεί! Απο κανέναν!! Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Αθήνα καταδικάστηκε απ’ το διεθνές δικαστήριο όταν προσπάθησε να απαγορεύσει σ’ έναν σύλλογο κάπου στη Θράκη να αυτοαποκαλείται «τουρκικός»…. Εμ, η ελληνική ιδέα «τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας πάλι δικά μας» είναι κίβδηλο νόμισμα και δεν περνάει πουθενά!

Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το «μακεδονικό» η Αθήνα, αφού δεν μπορούσε να παίξει το αγαπημένο της blame game σε βάρος του Zaev, συνειδητοποίησε κάτω απ’ την όποια διεθνή πίεση και υπό τα προσεκτικά βλέμματα τόσο της ε.ε. όσο και των ηπα ότι έπρεπε να ξεχάσει αυτά που ήξερε! Αφενός για να μην κατηγορηθεί σαν υπεύθυνη για οποιοδήποτε «ναυάγιο» (δεν έχει λίγα στην καμπούρα της…), αφετέρου για να επωφεληθεί όσο περισσότερο ήταν ρεαλιστικό. Και επωφελήθηκε. Οι φαιορόζ έκαναν από “εθνική άποψη” το καλύτερο δυνατόν…

Τώρα, με την Κούλικη αντιπολιτευτική δεξιά να κρατάει το ακροδεξιό «ίσιο» της «εθνικής γραμμής», φαίνεται ότι πολλαπλασιάζονται εκείνοι που ψάχνουν να βρουν «δικαιολογία» για να καταγγείλουν την «συμφωνία των Πρεσπών»… Αντιγράφοντας το παράδειγμα του μεγάλου ατλαντικού συμμάχου που καταγγέλει και αποχωρεί από συμφωνίες που έχει υπογράψει αλλά τώρα δεν του αρέσουν… πάντα «για καλό σκοπό» βέβαια….

Αν οι σύμμαχοί σου (Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ, Κάιρο) κινούνται όλο και πιο καθαρά μεταξύ πειρατείας και μαφίας στις πρακτικές τους, εσύ που ξέρεις καλά και απ’ τα δύο θα υστερήσεις;

Θα δούμε…

(φωτογραφία: Στο βάθος η πρώτη εμφάνιση των “κίτρινων γιλέκων”…. Ήταν 17 Ιούνη του 2018, και κανείς δεν ήξερε τι θα ακολουθήσει…. στις αψίδες των θριάμβων…)