Η ανύπαρκτη μειονότητα… (το αριστερό τμήμα της θείας Λίτσας)

Παρασκευή 7 Δεκέμβρη. Ας πάμε, λοιπόν, πίσω στο χρόνο…. Ενώ η «εθνική γραμμή» (και ο «εθνικός κορμός» της) ξέρουν πολύ καλά τις φασιστικές τους αιτίες, αυτό που τις καθαρίζει (και τους δίνει μεγάλο χώρο και ελευθερία κινήσεων) είναι εκείνοι οι σύμμαχοί τους που εμφανίζονται σαν … «αντιμπεριαλιστές»… Το μοτίβο είναι γνωστό απ’ την δεκαετία του ’80. Ο δεξιός αντιτουρκισμός συμπληρωνόταν (και εξηγούνταν) απ’ τον αριστερό αντιτουρκισμό. Που δικαιολογούσε τον εαυτό του με το θέωρημα ότι «η τουρκία είναι το αγαπημένο παιδί του νατο» και ότι «πίσω απ’ την Άγκυρα βρίσκεται η Ουάσιγκτον»…

Τώρα είναι κομμάτι δύσκολο να επαναληφθούν οι ίδιες βολικές βλακείες για την Άγκυρα. Η εθνική αδυναμία για τέτοιες «καταγγελίες» είναι οδυνηρή, αλλά… Never mind. Τώρα η Ουάσιγκτον είναι πίσω απ’ τα Σκόπια, και μάλιστα πίσω απ’ το ζήτημα της ύπαρξης (ή όχι) σλαβομακεδονκής μειονότητας στην ελληνική επικράτεια. Επειδή (έτσι πάει το θεώρημα) ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός θέλει να φτιάχνει μειονότητες εδώ κι εκεί, για να διαλύει τα κράτη…

Δεν πρόκειται απλά για διαστρέβλωση της ιστορίας. Πρόκειται για διαστροφή· στην οποία είναι αναγκασμένοι να πέφτουν οι όποιοι «αριστεροί ψάλτες» του ελληνικού εθνικισμού!

Η σλαβομακεδονική μειονότητα υπάρχει στην ελλάδα!!! Μπορεί να έχει μικρύνει σε μέγεθος, αλλά υπάρχει! Και δεν την δημιούργησε κανένας «αμερικανικός ιμπεριαλισμός». Την ύπαρξή της την αναγνώρισε κοτζάμ 5η ολομέλεια της κεντρικής επιτροπής του κκε, στις αρχές του 1949 – αναλυτικά στην ασταμάτητη μηχανή, η πολιτική σαν ενοχή, 3 Φλεβάρη 2018.

Ήταν, βέβαια, η (επιεικώς) ηλίθια πολιτική του Ζαχαριάδη που ανέτρεψε ουσιαστικά την άποψη του κκε για το ζήτημα της σλαβομακεδονικής μειονότητας απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ’20, και υποσχέθηκε κράτος – την στιγμή, μάλιστα, που ο δημοκρατικός στρατός είχε ουσιαστικά ηττηθεί. Λάθος, τραγικό λάθος (ο Ζαχαριάδης δεν έκανε και τίποτα άλλο εκτός από τραγικά λάθη…).

Το γεγονός είναι ότι από τότε, απ’ το 1949 δηλαδή, οι νικητές «εθνικοί φασίστες» άρπαξαν την ευκαιρία που τους έδωσε το κκε, και «διέγραψαν» τους σλαβομακεδόνες όχι απλά σαν μειονότητα, αλλά σαν «συμμορίτες», σαν κομμουνιστική απειλή… Έκτοτε «αυτοί δεν υπάρχουν» – και «δεν υπήρχαν» (ως τα τέλη των ‘80s) όχι επειδή ήταν πιόνια της Ουάσιγκτον αλλά επειδή ήταν ενεργούμενα της ε.σ.σ.δ. – που ήθελε να διαλύσει την ελλάδα…. Ειρωνεία της ιστορίας: απ’ τις αρχές των ‘90s (με πρώτο τεστ το “μακεδονικό”) οι «αριστεροί» του ντόπιου εθνικισμού άλλαξαν τον «κακό» που κρυβόταν πίσω απ’ την σκηνή, στη θέση των σοβιετικών έβαλαν τους αμερικάνους, και ξεχύθηκαν να αντιγράφουν κατά βούληση τα εθνικά «επιχειρήματα» των «δεξιών»…

Οι αποδείξεις της ύπαρξης της σλαβομακεδονικής μειονότητας βρίσκονται στα όσα υπέφερε και υποφέρει επί πολλές δεκαετίες κάτω απ’ την «ημικατοχή» των χωριών της (πέριξ της Φλώρινας και ως τα βόρεια σύνορα με την τωρινή δημοκρατία της – βόρειας – μακεδονίας) απ’ τους μπάτσους και τους ασφαλίτες· στις απαγορεύσεις και στο κυνηγητό· που έφτασαν ως το σημείο τα τοπικά τραγούδια τους εδώ και δεκαετίεςνα μην έχουν λόγια, αλλά μόνο μουσική… Αφού η ντοπιολαλιά τους ήταν η γλώσσα που απαγορευόταν να υπάρχει: σλαβομακεδονικά… Μιλούσαν κρυφά την γλώσσα τους οι άνθρωποι…
Απ’ την άλλη μεριά η εθνικιστική ψύχωση εναντίον τους, χωρίς – φυσικά – κανέναν «αντιαμερικανισμό» σαν δήθεν νομιμοποιητική αιτία, είναι διαχρονική και διακομματική. Για παράδειγμα, όταν το πρώτο πασοκ αναγνώρισε την «εθνική αντίσταση», επέτρεψε σε όλους τους πολιτικούς εξόριστους του εμφυλίου να γυρίσουν στην ελλάδα· εκτός απ’ αυτούς! Τους έλληνες σκλαβομακεδόνες, που είχαν καταφύγει και ζούσαν στην τότε «μακεδονία των Σκοπίων». Δέκα χρόνια μετά ο Μητσοτάκης ο Α απέρριπτε την πρόταση του Μιλόσεβιτς για διαμελισμό και μοιρασιά μεταξύ σερβίας και ελλάδας της «μακεδονίας των Σκοπίων» με το επιχείρημα … αυτούς είδαμε και πάθαμε να τους διώξουμε, και τώρα θα τους φέρουμε πίσω; (Υπάρχει η σχετική δήλωση στο video ντοκουμέντο για την «ελληνοσερβική φιλία»).

Η ανύπαρκτη μειονότητα… (το δεξιό τμήμα της θείας Λίτσας)

Παρασκευή 7 Δεκέμβρη. Η «ανακάλυψη του αμερικανικού δάκτυλου» για να δικαιολογηθεί απ’ τα «αριστέρα» η εθνικιστική ψύχωση κατά της σλαβομακεδονικής μειονότητας (έως η ματαιωμένη ιμπεριαλιστική στόχευση στα βαλκάνια) είναι πολύ όψιμη για να είναι κάτι άλλο εκτός από γελοία, σε μια ιστορία 70 χρόνων με πολύ πόνο και αίμα.

Οπωσδήποτε αυτή η μειονότητα δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένη με κάποια διακρατική ή διεθνή συμφωνία. Αυτό, πάντως, δεν την κάνει λιγότερο υπαρκτή. Και το να αναφέρονται οι σοσιαλδημοκράτες του Zaev σ’ αυτήν δεν είναι “αλυτρωτισμός”!!! Στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ λιγότερο απ’ την μόνιμη “εθνική “ αναφορά στην ελληνική μειονότητα της αλβανίας. Η οποία επίσης δεν είναι αναγνωρισμένη από κάποια διεθνή ή διακρατική συμφωνία· είχε αναγνωριστεί όμως απ’ το καθεστώς του Χότζα. Ήταν πολύ πιο «large» στα ζητήματα μειονοτήτων εκείνο το καθεστώς απ’ το σύνολο των ελληνικών, ως τώρα.

Εν τέλει στην επικράτεια της δημοκρατίας της (βόρειας) μακεδονίας δεν υπάρχουν δρόμοι και πλατείες «Φλωρίνης». Δρόμοι και πλατείες «βορείου Ηπείρου» (που είναι «ελληνική»…) υπάρχουν όμως σε αφθονία στα μέρη μας, εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτό, ναι: είναι αλυτρωτισμός!

Ποιό, όμως, είναι το πραγματικό πρόβλημα του ελλαδιστάν και συνεχίζει να αρνείται την υπάρξη σλαβομακεδονικής μειονότητας στη βόρεια ελλάδα; Φοβάται στ’ αλήθεια μήπως ξεκινήσει ο ανύπαρκτος «μακεδονικός στρατός» (ή κάποιος άλλος, μασκαρεμένος σε «μακεδονικό») για να καταλάβει τα «προγονικά εδάφη», τις «χαμένες πατρίδες»; Κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια;

Πιθανόν. Στους εθνικισμούς μόνο παράνοιες βρίσκεις. Υπάρχει, όμως, και ένα υλικό, υλικότατο ζήτημα. Οι περιουσίες όλων αυτών των ανθρώπων, των σλαβομακεδόνων κομμουνιστών, που διώχτηκαν με το τέλος του εμφυλίου, και εκ τότε θεωρούνται «ανύπαρκτοι». Πολλές απ’ αυτές (σπίτια, χωράφια) καταπατήθηκαν από «υγιή εθνικά στοιχεία». Άλλες είναι παρατημένες έκτοτε – αν κάνει κάποιος την διαδρομή ως τις Πρέσπες θα δει ακόμα και σήμερα τα ερειπωμένα σπίτια με τα ίχνη των εμπρησμών να στέκονται στις ισιάδες, σα σκιάχτρα…

Η αναγνώριση της ύπαρξης σλαβομακεδονικής μειονότητας εντός ελλάδας θα σήμαινε όχι μόνο την εφαρμογή όλης της διεθνούς νομοθεσίας για την προστασία των δικαιωμάτων της· αλλά θα ήταν και η βάση διεκδίκησης αποζημιώσεων απ’ τους σλαβομακεδόνες που εξανδραποδίστηκαν τότε – όσους ζουν ακόμα σε βαθιά γεράματα, ή τους κληρονόμους τους.

Αποζημιώσεις; Ποτέ!!! Σλαβομακεδονική μειονότητα; Ποτέ!!!

(φωτογραφία: Δεν ξέρουμε ποιοί και πότε φτύνουν στους τάφους των νεκρών τους. Όποιοι κι αν είναι αξίζουν την χλεύη μας.

Ανύπαρκτοι, λοιπόν, οι σλαβομακεδόνες στην ελλάδα; Απ’ τα ονόματα των εκτελεσμένων της λίστας του ριζοσπάστη: η Ειρήνη Γκίνη λεγόταν Μίρκα Γκίνοβα – στην «ανύπαρκτη» δημοκρατία της μακεδονίας την θυμούνται με το όνομά της… – κάτω φωτογραφία.

Ο Χρήστος Στογιάννης λεγόταν Ρίστο Στογιάνοφ. Ο Θωμάς Μιχαήλ λεγόταν Τόμε Μιγιάνγκοφ. Ο Γιώργος Προϊός Γκεόρκι Πρόεφ. Ο Πέτρος Περτσεμελής λεγόταν Πέτρε Ποπ-Ντιμίτροφ. Και ο Δημήτρης Λίμπας Ντιμίταρ Λίμποφ.)

Η θεία Λίτσα επί τω έργω

Παρασκευή 7 Δεκέμβρη. Ισχύει για την σλαβομακεδονική μειονότητα (και την «ανυπαρξία» της…) κάτι ανάλογο με αυτό που ισχύει για τους τσάμηδες (και την δική τους ανυπαρξία). Οι τσάμηδες, αλβανόφωνοι της ηπείρου, συνεργάστηκαν με τους ναζί στη διάρκεια της κατοχής, επειδή το Βερολίνο τους είχε υποσχεθεί … κράτος! Έφυγαν κυνηγημένοι προς αλβανία μεριά όταν αποχώρησε ο γερμανικός στρατός – κουβαλώντας απ’ τις περιουσίες τους ό,τι ήταν φορητό. Τα ακίνητα έμειναν πίσω. «Κατασχέθηκαν» – εντελώς αυθαίρετα και παράνομα.

Δεν ήταν, όμως, μόνο οι τσάμηδες συνεργάτες των ναζί… Υπήρξαν πολλοί περισσότεροι τέτοιοι συνεργάτες, έλληνες «εθνικόφρονες», που στη συνέχεια πέρασαν με την μεριά των άγγλων… Όχι μόνο δεν κατέσχεσε κανείς τις περιουσίες τους, αλλά – αντίθετα – σαν νικητές του εμφυλίου «πρόκοψαν» απολαμβάνοντας όσα είχαν συσσωρεύσει απ’ την κατοχή… και όσα συσσώρευσαν μετά…

Οι απόγονοι των τσάμηδων δικαιούνται αποζημιώσεις με βάση την διεθνή νομοθεσία – για την κατάσχεση των περιουσιών τους. Εννοείται πως και η δική τους περίπτωση είναι ανάθεμα για την «εθνική γραμμή», κι όχι βέβαια λόγω κάποιου αντιφασισμού! Είναι κι αυτοί «ανύπαρκτοι», ένα μόνιμο θέμα τριβής ανάμεσα στο αλβανικό κράτος (όπου η ελληνική μειονότητα έχει κάθε δικαίωμα…) και το ελληνικό.

Που παραμένει ακροδεξιό και προσοδικό…

Η θεία Λίτσα στριμωγμένη

Παρασκευή 7 Δεκέμβρη. Δεν είναι μυστικό: η «συμφωνία των Πρεσπών» υπογράφτηκε απ’ την Αθήνα λόγω εξωτερικής πίεσης – πράγματι!!! Αυτή η «εξωτερική πίεση» δεν ήταν μόνο αμερικάνικη, αλλά και απ’ την ε.ε. (Στην πράξη βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ανταγωνισμός μεταξύ των «μεγάλων δυνάμεων» της ε.ε. και των ηπα για την επιρροή στα δυτικά βαλκάνια…)

Η «συμφωνία των Πρεσπών» εξασφάλισε διάφορα στον ελληνικό εθνικισμό· τα οποία, όμως, δεν μπορούν να ανακοινωθούν και να πουληθούν δημόσια στις «θείες Λίτσες» του πανελληνίου. Δεν θα ήταν, όμως, δυνατόν να εξαφανίσει την ύπαρξη μακεδονικής εθνότητας και μακεδονικής γλώσσας (όπως θα ήθελε η «εθνική γραμμή»).

Ένας επώνυμος απ’ τους εθνικόφρονες ονόματι Αλέξανδρος Μαλλιάς (πρεσβευτής επί τιμή) κλαψούριζε πριν 2 μέρες στην καθεστωτική «καθημερινή»:

…. Από το 1991 μέχρι και την υπογραφή της συμφωνίας, ουδέποτε η Ελλάδα, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, είχε δεχθεί, με διμερή δεσμευτική συμφωνία μάλιστα, τη χρήση του όρου Macedonian προκειμένου για την ιθαγένεια / εθνότητα / εθνικότητα των Σλαβομακεδόνων. Αντιθέτως, συνεχείς ήσαν οι οδηγίες, τα διαβήματα και οι ενέργειες προκειμένου να μην περιλαμβάνεται σε κείμενα, εκθέσεις και ανακοινώσεις κρατών, οργανισμών και διασκέψεων όπου ήταν δυνατόν να προληφθεί, αποσοβηθεί η διορθρωθεί…

… Εδώ και 25 χρόνια, η θέση των Σκοπίων, ανεξαρτήτως κυβέρνησης και διαπραγματευτών, καθώς και του ίδιου του κ. Μάθιου Νίμιτς, όπως επιβεβαιώνεται από τις διαχρονικές του δημόσιες θέσεις και ανακοινώσεις, ήταν ότι «τα ζητήματα ταυτότητας (γλώσσα και εθνότητα) δεν αποτελούν αντικείμενο της διαπραγμάτευσης»… Αν έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί τελικά συνομολογήσαμε μία συμφωνία η οποία περιέχει / επιβάλλει στην Ελλάδα τη ρητή αναγνώριση δύο θεμελιωδών συστατικών της μακεδονικής ταυτότητας;

‘Ελα ντε!!! Μήπως ο ογκόλιθος και ο τενεκεδένιος είναι «πράκτορες» των αμερικάνων; Μήπως είναι «προδότες»;

Είναι οι διεθνείς συνθήκες που επιβάλλουν ότι ο εθνοτικός και ο γλωσσικός (συλλογικός) αυτοπροσδιορισμός, οπουδήποτε και οποιουδήποτε, είναι βασικό ανθρώπινο και πολιτικό δικαίωμα και δεν μπορεί να παζαρευτεί ούτε να απαγορευτεί! Απο κανέναν!! Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Αθήνα καταδικάστηκε απ’ το διεθνές δικαστήριο όταν προσπάθησε να απαγορεύσει σ’ έναν σύλλογο κάπου στη Θράκη να αυτοαποκαλείται «τουρκικός»…. Εμ, η ελληνική ιδέα «τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας πάλι δικά μας» είναι κίβδηλο νόμισμα και δεν περνάει πουθενά!

Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το «μακεδονικό» η Αθήνα, αφού δεν μπορούσε να παίξει το αγαπημένο της blame game σε βάρος του Zaev, συνειδητοποίησε κάτω απ’ την όποια διεθνή πίεση και υπό τα προσεκτικά βλέμματα τόσο της ε.ε. όσο και των ηπα ότι έπρεπε να ξεχάσει αυτά που ήξερε! Αφενός για να μην κατηγορηθεί σαν υπεύθυνη για οποιοδήποτε «ναυάγιο» (δεν έχει λίγα στην καμπούρα της…), αφετέρου για να επωφεληθεί όσο περισσότερο ήταν ρεαλιστικό. Και επωφελήθηκε. Οι φαιορόζ έκαναν από “εθνική άποψη” το καλύτερο δυνατόν…

Τώρα, με την Κούλικη αντιπολιτευτική δεξιά να κρατάει το ακροδεξιό «ίσιο» της «εθνικής γραμμής», φαίνεται ότι πολλαπλασιάζονται εκείνοι που ψάχνουν να βρουν «δικαιολογία» για να καταγγείλουν την «συμφωνία των Πρεσπών»… Αντιγράφοντας το παράδειγμα του μεγάλου ατλαντικού συμμάχου που καταγγέλει και αποχωρεί από συμφωνίες που έχει υπογράψει αλλά τώρα δεν του αρέσουν… πάντα «για καλό σκοπό» βέβαια….

Αν οι σύμμαχοί σου (Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ, Κάιρο) κινούνται όλο και πιο καθαρά μεταξύ πειρατείας και μαφίας στις πρακτικές τους, εσύ που ξέρεις καλά και απ’ τα δύο θα υστερήσεις;

Θα δούμε…

(φωτογραφία: Στο βάθος η πρώτη εμφάνιση των “κίτρινων γιλέκων”…. Ήταν 17 Ιούνη του 2018, και κανείς δεν ήξερε τι θα ακολουθήσει…. στις αψίδες των θριάμβων…)

Η θεία Λίτσα να ντυθεί καλικάτζαρος please

Σάββατο 3 Νοέμβρη. H κυβέρνηση Zaev κατέθεσε χθες στο μακεδονικό κοινοβούλιο, για συζήτηση, τις συνταγματικές αλλαγές που προβλέπονται απ’ την «συμφωνία των Πρεσπών». Η κουβέντα θα αρχίσει την Δευτέρα (5 Νοέμβρη) και – σύμφωνα με τα προβλεπόμενα – θα διαρκέσει το μέγιστο 30 ημέρες. Όταν τελειώσει θα γίνει η δεύτερη ψηφοφορία έγκρισης, που χρειάζεται όχι 80 αλλά 61 ψήφους. (Ο Zaev έχει σταθερά τους 80, που θα αυξηθούν μετά την διάσπαση του vmro – ήδη φεύγουν καθημερινά στελέχη και βουλευτές πέραν των αρχικών 7. Επιπλέον, επειδή οι 80 συμφώνησαν ήδη τις προηγούμενες ημέρες στο περιεχόμενο των αλλαγών, το σούρσιμο της συζήτησης σ’ αυτή τη φάση περιττεύει. Μπορεί να κρατήσει και λιγότερο από 30 ημέρες – γενικά η διαδικασία προχωράει γρηγορότερα απ’ τα τυπικά χρονοδιαγράμματα).

Έστω, όμως, ότι το αργότερο στις 5 ή στις 6 Δεκέμβρη, θα εγκριθούν οι συνταγματικές αλλαγές. Μετά απ’ αυτό η κυβέρνηση έχει άλλον ένα μήνα στη διάθεσή της για να διαμορφρώσει τα οριστικά κείμενα (των αλλαγών) του νέου συντάγματος. Ώστε να γίνει η τρίτη και τελική ψηφοφορία (που απαιτεί ξανά 80 ψήφους).

Μ’ αυτό το χρονοδιάγραμμα, κι αν δεν εμφανιστεί κανά τέρας απ’ το πουθενά, πριν ανοίξουν τα σχολεία στην ελλάδα το happy new year 2019, η (βόρεια) μακεδονία θα έχει τελειώσει με το δικό της μέρος εφαρμογής της «συμφωνίας των Πρεσπών». Και θα απομένει το ελληνικό: μέρα μπαίνει – μέρα βγαίνει, «των φώτων», του «αη γιαννιού», την επόμενη, την μεθεπόμενη… ε, δεν χρειαζεται και ιδιαίτερη προσπάθεια.. Δεν είναι αλλαγή του ελληνικού συντάγματος, για μια τυπική επικύρωση πρόκειται – έτσι δεν είναι;

Κάπου εκεί, λίγο πριν – λίγο μετά, δεν αναμένεται να αρχίσουν τα νταούλια και οι ζουρνάδες εσωτερικής χρήσης; Η «συμφωνία θα επικυρωθεί» βέβαια· αλλά αυτό το «εκλογές τον Μάη» δεν είναι κάπως μακρινό; Ελπίζουν οι φαιορόζ ότι θα περάσουν 4 προεκλογικούς μήνες χοροπηδώντας; Ή τρέχοντας στα δικαστήρια για να κανονίζουν “την επιμέλεια των παιδιών” μετά το διαζύγιό τους;

(Δεν φανταζόμαστε να είναι κανείς με σώας τα φρένας που να ελπίζει ότι υπάρχει έστω και μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να επαναληφθεί το «εθνικά βολικό» σενάριο των δημοψηφισμάτων στα δύο κυπριακά κράτη για το «σχέδιο Ανάν», όπου οι μεν τουρκοκύπριοι ψήφισαν «ναι» και πήραν ας-μην-πούμε-τι ενώ οι ελληνοκύπριοι ψήφισαν «όχι» και μπήκαν στην ε.ε. – ε; Εννοούμε: να την έχει δει ότι η μακεδονική βουλή θα εγκρίνει την συμφωνία, η ελληνική όχι, και η (βόρεια) μακεδονία «θα την πληρώσει» μένοντας εκτός ε.ε. και νατο – ε;

Ένα δύο… Ένα δύο… Λαμβάνεις θεία Λίτσα; Over!!!)

Εθνικοί νταλκάδες και εργατική κριτική

Δευτέρα 29 Οκτώβρη. Πριν ακριβώς 4 εβδομάδες, στις 1 Οκτώβρη (δημοψήφισμα 5), γράφαμε μεταξύ άλλων:

…Διάφοροι προφητεύουν ότι ο Zaev θα έχει πρόβλημα να κάνει την τελική έγκρισή της συμφωνίας στη βουλή· του λείπουν καμιά 10ριά βουλευτές. Ας μην βιάζονται: το κόμμα που έχει τώρα πρόβλημα είναι αυτό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το VMRO…. Υπάρχει ένα σχίσμα στο εσωτερικό του: μια τάση πιο «φιλοευρωπαϊκή» και μια άλλη πιο εθνικιστική, που νοιώθει την όποια πίεση της ακροδεξιάς «ενωμένης μακεδονίας». Υπάρχουν και οι ενδιάμεσοι, που ψάχνονται…

Δυο μέρες αργότερα, στις 3 Οκτώβρη (ποιό δημοψήφισμα, ποιοί γύπες – 4) γράφαμε:

… Μην αποκλείσετε το ενδεχόμενο το VMRO να διασπαστεί τελικά, σε ένα (μικρότερο μεν αλλά ικανό απ’ την άποψη των τωρινών βουλευτών) «κεντροδεξιό» τμήμα (που λείπει απ’ την πολιτική σκηνή των Σκοπίων) και ένα μεγαλύτερο «λαϊκής δεξιάς» για μεταγενέστερη κατεργασία. Το «κεντροδεξιό» (σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο) μια χαρά θα υποστηρίξει τον τωρινό κυβερνητικό συνασπισμό του Zaev για την αναθεώρηση του συντάγματος…

Η ασταμάτητη μηχανή είχε δίκιο – κόντρα σε λυτούς και δεμένους, επαγγελματίες και ερασιτέχνες του εθνικού κορμού. Το vmro διασπάστηκε, και έπεται η συνέχεια…

Δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε δίκιο, αλλά καμία φορά δεν είναι λόγος για έπαρση και πανηγύρια. Είναι όμως αφορμή για να (σας) υποδείξουμε ή να (σας) θυμίσουμε κάτι ευρύτερης σημασίας, που θα το βρίσκετε και θα το βρίσκουμε μπροστά μας συνέχεια, και θα είναι ζόρικο να αντιμετωπιστεί: την “πληροφοριο-κεντρική” αντίληψη για την πραγματικότητα… Όπου αρκεί η “σάρωση” μερικών “αναρτήσεων” για να λέει ο καθένας “ξέρω….”

Στον digital καπιταλιστικό αιώνα ο «πληροφοριο-κεντρισμός» είναι ένα ήδη δεδομένο «ιερό» στην (υποτιθέμενη) «κατανόηση του κόσμου». Η αλήθεια αναλύεται και ανασυντίθεται σαν «πληροφορίες»… Όμως ακριβώς σ’ αυτό το τεραίν, στο πεδίο των «ροών πληροφοριών», είναι που συμβαίνει και η μεγαλύτερη ever χειραγώγηση. Ψέμματα, μισοψέμματα ή απλά εντελώς άσχετες και αυθαίρετες «απόψεις» που είναι πανεύκολο (λόγω τεχνολογίας) να δημοσιοποιούνται και να αναπαράγωνται, διασταυρώνονται κατά χιλιάδες ανά πάσα στιγμή, φτιάχνοντας κάτι που δεν είναι η διαύγαση της πραγματικότητας αλλά το ακριβώς αντίθετο: ένα ρευστό και ευμετάβλητο δίκτυ (πληροφοριακής) αράχνης «μαύρης χήρας»· ένα δίκτυ συσκότισης, χειραγώγησης, διανοητικής καθήλωσης.

Οι πολιτικοί προγονοί μας, ίσως δύο ή ακόμα καλύτερα τρεις γενιές πίσω, ζούσαν σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Όπου οι «πληροφορίες» ήταν ελάχιστες και όπου η προέλευσή τους (άρα η όποια ιδιοτέλεια τους) ήταν εύκολο να εντοπιστούν. Η κριτική ανάλυση της πραγματικότητας απ’ την μεριά τους δεν στηριζόταν σε «πληροφορίες», αποκλειστικές ή μη. Στηριζόταν στη γνώση των βασικών καπιταλιστικών χαρακτηριστικών και αλληλουχιών, όχι μόνο στην «οικονομία» αλλά και στην «πολιτική», στο «κράτος», κλπ. Συνεπώς η αναλυτική / κριτική μεθοδολογία τους ήταν διεισδυτική, προχωρούσε πίσω και κάτω απ’ τα προφανή (αυτά που τώρα είναι οι «πληροφορίες»…), προχωρούσε εκεί που συντίθενται ή αποσυντίθενται οι αιτίες και τα αποτελέσματα, τα κίνητρα, τα συμφέροντα· ακόμα και οι «ανθρώπινες αδυναμίες»…

Γι’ αυτό και ήταν σε θέση να συγκροτούν και να διατυπώνουν την κριτική του υπάρχοντος. Γι’ αυτό, επίσης, ήταν δύσκολο να παρασυρθούν από «πληροφορίες»: η διάβρωση του μεθοδολογικού, εννοιολογικού οπλοστασίου τους από «ψευδείς ειδήσεις» ήταν πολύ δύσκολη (μπορούσε, όμως, να γίνει απ’ την ιδεολογία· δηλαδή την ψευδή συνείδηση…) Αντίθετα ο «πληροφοριο-κεντρισμός» είναι η διαρκής ανάδευση του υπάρχοντος, του διαρκούς « τώρα – που – συμβαίνει», το σερβίρισμά του σε διάφορες συσκευασίες… Το ακριβώς αντίθετο της κριτικής ανάλυσης γενικά και της εργατικής κριτικής ανάλυσης ειδικά.

Τελικά την πληροφοριακή αναπαράσταση της πραγματικότητας θα την κάνουν καλύτερα οι «έξυπνοι» υπολογιστές· κι αυτό το σκατό που εμφανίζεται σαν ανθρώπινη «δημοσιογραφία» («ενσωματωμένων» ή μη επαγγελματιών) θα παρακμάσει. Όμως εν τω μεταξύ θα έχει γίνει εντελώς περιθωριακή (σαν την ασταμάτητη μηχανή ας πούμε…) η τέχνη της κριτικής· μ’ άλλα λόγια η εννόηση της καπιταλιστικής / κρατική πραγματικότητας όχι σαν ένα puzzle από «πληροφορίες / ψηφίδες» αλλά σαν ένα οργανικό, άλλοτε ρευστό και άλλοτε συμπαγές, πλέγμα εξουσίας και εκμετάλλευσης, που έχει κανόνες, αλλά προτιμάει να τους κρύβει ή να τους μυθοποιεί.

Πόσο δύσκολος είναι σήμερα ένας συνεπής με την εποχή, αποτελεσματικός, αλλά και «παλιομοδίτικος» τρόπος ανάλυσης, σκέψης, κριτικής; Πολύ δύσκολος… Πόσο περισσότερο θα είναι τέτοιος στο μέλλον; Πολύ παραπάνω, δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο. Ωστόσο να το θυμάστε: ο πληροφοριακός βομβαρδισμός καταστρέφει την κριτική σκέψη, την δυνατότητα κατανόησης των κανόνων. Τα φαινόμενα συχνά απατούσαν και στο παρελθόν· όμως τώρα παίζουν, σχεδόν, χωρίς αντίπαλο. Η αλήθεια είναι μια στιγμή του ψεύτικου όπως είχε διαβλέψει κάποιος πριν καμιά 50αριά χρόνια.

Το μυαλό σημαδεύουν, και το κάνουν με επιτυχία…

Alert!

Σάββατο 20 Οκτώβρη. Μάντεις κακών δεν θέλουμε να γίνουμε αλλά: η θεία Λίτσα όχι μόνο ζει και βασιλεύει (εν υπνώσει για μεγάλα διαστήματα, μόνο που ο ύπνος της θείας Λίτσας δεν είναι χειμέρια νάρκη…) αλλά δείχνει μια τάση να απασφαλίσει. Μεταξύ λήθαργου και παράκρουσης.

Πως θα το πάει δεν ξέρουμε. Μόνο αυτά που ακολουθούν ξέρουμε (για σήμερα…).

Ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος, τα δυο βουνά που μάλωναν…

Σάββατο 20 Οκτώβρη. Πολλούς γελοιογράφους θα μπορούσε να εμπνεύσει η σύγκρουση (;) ανάμεσα στον ψεκασμένο και στον ογκόλιθο, αλλά υπάρχουν μερικά πράγματα που αξίζουν προσοχής.

Το πρώτο είναι γνώμη δική μας: ότι το φαιορόζ γκουβέρνο δεν ήθελε συμφωνία για το “όνομα”. Ήθελε ένα είδος διαπραγμάτευσης που θα αποτύγχανε με τέτοιο τρόπο ώστε να χρέωσει την ευθύνη στον Zaev. (Για να δουλέψει αυτό κρίσιμα καθήκοντα είχε η αντιπολίτευση, το vmro – αυτό κρατείστε το). Όταν, όμως, λυτοί και δεμένοι απ’ την ε.ε. και τις ηπα άρχισαν να πηγαινοέρχονται στα Σκόπια για να στηρίξουν τον Zaev (όχι, όμως, και στην Αθήνα…), κατάλαβαν τα πολιτικά τσακάλια του ελληνικού βαθέος κράτους ότι η ενοχοποίησή του (θα) ήταν αδύνατη. Προχώρησαν θέλοντας και μη σε μια συμφωνία, που τελικά δίνει στον ελληνικό ιμπεριαλισμό κάποια εργαλεία με αντάλλαγμα πολλή «μακεδονία» σε εθνότητα και γλώσσα για τους ακατανόμαστους· κι έτσι αυτά τα εργαλεία δεν μπορούν να πουληθούν στο εσωτερικό… Με δυο λόγια, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, το ντόπιο φασισταριό έχει το περιθώριο να θεωρεί την «συμφωνία των Πρεσπών» προδοτική.

Το δεύτερο είναι γεγονός. Νωρίς νωρίς, πριν γίνει η «στροφή στο ρεαλισμό» (την τοποθετούμε πριν ή μετά το Πάσχα του 2018), με σίγουρο ότι θα πρόκειται για προσχηματική διαπραγμάτευση και ότι ο κυρ Κούλης (στη βάση παλιότερων δηλώσεών του) θα εκφραστεί θετικά σε μια συμφωνία με «σύνθετο όνομα», η βαθυκρατική φαιορόζ συμμαχία αμόλησε τον ψεκασμένο σκύλο της, για να σκουπίσει απ’ τα άκρα δεξιά ένα καλό μέρος της νέας δημοκρατίας, με σύνθημα «καμία υποχώρηση, το όνομά μας είναι η ψυχή μας»… Σχεδιασμός κλασσικού πασοκικού τύπου, απ’ τα θρυλικά ‘80s: αφενός κόβουμε τα πόδια της αντιπολίτευσης, αφετέρου ενισχύουμε τους δικούς μας φασίστες.

Ως το πρώτο «συλλαλητήριο για την μακεδονία» στη Σαλονίκη (που χρηματοδότησε ο τότε asset 2 κυρ Ιβάν…), στις 21 Γενάρη, ο κυρ Κούλης παιζόταν… Μετά το έκοψε απότομα ακροδεξιά (στο θέμα του ονόματος) και μαζί έκοψε τον βήχα του ψεκασμένου. Ωστόσο δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή στο γεγονός ότι ο κυρ Κούλης ενημέρωσε δυο μήνες πριν τον κυρ Zaev (μέσω της ευρωβουλευτού Σπυράκη), τον Δεκέμβρη του 2017, ότι θα στηρίξει την όποια συμφωνία με σύνθετο όνομα αρκεί να την στηρίξει και ο ψεκασμένος. Πράγμα που σημαίνει ότι επί της ουσίας ο κυρ Κούλης δεν είχε πρόβλημα με μια ρεαλιστικά χρήσιμη εθνικά συμφωνία «τύπου Πρεσπών»… Είχε, όμως, πρόβλημα με το να του φάει το κόμμα ο ψεκασμένος… Μάλλον λογικό!

Στην εξέλιξη, λοιπόν, των πραγμάτων έγιναν τα εξής. Πρώτον, το ελληνικό blame game στόμωσε – δεν εξαφανίστηκε όμως… Και δεύτερον, απ’ την στιγμή που η «συμφωνία των Πρεσπών» υπογράφτηκε, η εθνικιστική γραμμή επιβίωσης του ψεκασμένου κυβερνοεταίρου δεν μπορούσε πια να λειτουργήσει πριονίζοντας την επίσημα δεξιά αντιπολίτευση. Έπρεπε να ρίξει την όλο έρωτα συγκυβέρνηση! Fuck!…

Άρχισαν τότε κάτι πρωτοποριακά ψεκασμένα ακροβατικά που έριξαν σε βαθιά κατάθλιψη την θεία Λίτσα – γι’ αυτό και έχει εξαφανιστεί τόσον καιρό…

Kαθεστωτικές επιτόπιες τρίπλες…

Σάββατο 20 Οκτώβρη. Όταν έγινε το δημοψήφισμα στη δημοκρατία της (βόρειας) μακεδονίας στα τέλη του περασμένου Σεπτέμβρη, η ιαχή “απέτυχε!” απλώθηκε στο πανελλήνιο: ήταν η μασκαρεμένη ιαχή του αυτοί φταίνε· καθυστερημένη όμως κάτι μήνες, και αφού εν τω μεταξύ είχε υπογραφτεί η συμφωνία…. Όλα τα λαμόγια “ειδικοί” του ελληνικού βαθέος κράτους βγήκαν στο μεϊντάνι για να “ερμηνεύσουν την αποτυχία” και να αναγγείλουν, όλο συγκρατημένη χαρά, την επικείμενη διάλυση του “κρατιδίου”…

Όπως η θεία Λίτσα έτσι κι όλοι οι πορωμένοι εθνικιστές δεν καταλαβαίνουν από πολιτική, εκτός αν πρόκειται για βία. Δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει “πριν” και “μετά”. Για εσωτερική κατανάλωση η βεβαιότητα περί “αποτυχίας του δημοψηφίσματος” και κατά συνέπεια (αυτό έλεγαν) “άκυρης συμφωνίας” ήταν γλυκόξυνη. Κανείς άλλος στο ηλιακό σύστημα δεν την δέχτηκε…

Ήρθε, έτσι, η επόμενη φάση (κατά τα προβλεπόμενα απ’ την “συμφωνία των Πρεσπών”): η αλλαγή συντάγματος στη δημοκρατία της μακεδονίας, ώστε να προστεθεί το “βόρεια” στο επίσημο όνομα. Αν ο κρυφός σύμμαχος του ελληνικού εθνικισμού / ιμπεριαλισμού, το vmro, στριμώχτηκε στο δημοψήφισμα και δεν τόλμησε να προπαγανδίσει το “όχι” (αφού, αν το έκανε, απλά θα έχανε…), στο κοινοβούλιο θα έπρεπε να κάνει επιτέλους την δουλειά του: να εξασφαλίσει ότι ο Zaev και οι σύμμαχοί του, με τις 71 έδρες, δεν θα βρουν άλλους 9 ή 10 βουλευτές / αποστάτες, για να προσθέσουν το «βόρεια»…

Τότε άρχισαν απ’ την Αθήνα κάτι περίεργες σέντρες προς το vmro. Η πρώτη σέντρα ήταν η αποκάλυψη ότι η ελληνική δεη αγόρασε μια μακεδονική εταιρεία ενέργειας που ήταν σαπάκι, ιδιοκτησίας ενός πολύ κοντινού του Zaev, έναντι 5 μυρίων ευρώ. Καραμπινάτη περίπτωση κουκουλωμένης δωροδοκίας, που προοριζόταν να συμπληρώσει την ρητορική του vmro πως ο Zaev προσπαθεί να εξαγοράσει βουλευτές του, για να ψηφίσουν υπέρ της αλλαγής του ονόματος…

Η δεύτερη σέντρα έχει πριν 2 μέρες. Στην τελική φάση της αναζήτησης απ’ τον Zaev των επιπλέον (απ’ το vmro) ψήφων… Άλλη μια αποκάλυψη: το ελληνικό υπ.εξ. εξαγόρασε αλβανικά και, κυρίως, μακεδονικά μήντια, υπέρ της «συμφωνίας των Πρεσπών»…

Άλλη μια γερή δόση βούτυρο στο ψωμί του vmro, να φωνάζει για δωροδοκίες και εξαγορές, για να μπετοναριστεί, και να βγάλει στη σέντρα τους όποιους “αποστασίες”…

Ομορφιές.

Τυχαίνουν και καθεστωτικά αυτογκόλ;

Σάββατο 20 Οκτώβρη. Δεν θα πούμε ότι “ενέσεις χρήματος” δεν έγιναν… Το ερώτημα είναι άλλο: ποιος απ’ τα μέρη μας έκανε τις “αποκαλύψεις”, δηλαδή τέτοιες βαθιές μπαλιές προς το vmro σε μια κρίσιμη στιγμή της επικύρωσης της «συμφωνίας των Πρεσπών» απ’ το μακεδονικό κράτος;

Οι πρώτες υποψίες θα έπεφταν στην αντιπολίτευση, αξιωματική ή μη, και στην ακροδεξιά στροφή της στο θέμα «μακεδονία». Είναι ενδιαφέρον όμως ότι αφού πέρασαν οι μια-δυο υποχρεωτικές ημέρες δημοσιότητας, ο κυρ Κούλης δεν κράτησε το θέμα με την δεη. Ένδειξη ότι δεν ήταν δική του δουλειά η πρώτη αποκάλυψη. (Υποθέτουμε ότι το ίδιο ισχύει και για την δεύτερη. Θα κάνει τον σύντομο θόρυβό της και θα χαθεί στα βάθη του σύμπαντος σαν κομήτης…).

Απομένει ένας υποψήφιος για τις βαθιές μπαλιές στο vmro. Κι αυτός είναι ο ψεκασμένος. Για την ακρίβεια ούτε καν ο ίδιος· παλιάτσος των υπηρεσιών ήταν πάντα, τέτοιος παραμένει. Μάλλον τα αφεντικά του είναι που συνέχισαν να εκβιάζουν μια «αποτυχία της συμφωνίας στα Σκόπια», δηλαδή το εθνικά υπερήφανο blame game. Kαι το προσπάθησαν ξανά προχτές δίνοντας επιχειρήματα στο vmro.

Εκεί, όμως, τα πράγματα μπερδεύονται. Ο ψεκασμένος είναι αυτός που φαίνεται… Είναι, όμως, ο μόνος που μετά την υπογραφή της «συμφωνίας των Πρεσπών» εξακολουθεί να προτιμάει μια «αποτυχία» έγκρισής της απ’ τα Σκόπια;

Δεν θα βάζαμε το χέρι στη φωτιά πως το βαθυκρατικό κύκλωμα πίσω του είναι τόσο αδύναμο ώστε να έχει ένα μόνο άλογο (και μάλιστα ψεκασμένο) στην αρένα. Ειδικά επειδή ο ψεκασμένος είναι «ελαφριά προσωπικότητα», για να το πούμε κομψά. Για παράδειγμα, δεν παρέλειψε να καρφωθεί ότι ήταν βασικός «πασαδόρος» στις βαθιές ελληνικές μπαλιές στο vmro. Μετά την χθεσινή κατ’ αρχήν έγκριση της αλλαγής συντάγματος στη δημοκρατία της μακεδονίας από τους 71 βουλευτές του κυβερνητικού συνασπισμού συν 9 της αντιπολίτευσης, έτρεξε να υιοθετήσει λαχανιασμένος τις «καταγγελίες» των επικεφαλής του vmro περί χρηματισμού των 9… Και μάλιστα, ενώ το vmro μίλησε για ποσά από 250.000 μέχρι 2.000.000 μύρια ευρώ, ο ψεκασμένος, απ’ την «στεναχώρια» του, υιοθέτησε το ανώτερο ποσό. Τα 2 μύρια…. Τόσο vmro μόνο ηλίθιος έλληνας πολιτικός θα δήλωνε. Ε, ο ψεκασμένος είναι ένας τέτοιος – αλλά με γερές πλάτες.

Ούτε για να ποτίζει τις γλάστρες του στις διακοπές δεν θα έπρεπε να τον εμπιστευτεί κανείς… Αλλά παίζει το αυτόματο πότισμα έτσι κι αλλιώς, οπότε δεν τρέχει τίποτα…