Γκάζι για όλους!!!

Τετάρτη 30 Μάη. Χαρές και πανηγύρια!!! Στο Τελ Αβίβ, στην Λευκωσία, στην Αθήνα! πανηγυρίζουν!! Πώς;;;; Δεν ακούσατε τίποτα; Χμμμμ… Για δυναμώστε λίγο την ακοή σας: κάπου ακούγεται οχλαγοή… (Ή σκέτα γοερά κλάματα).

Μέχρι πρόφατα (ας πούμε πριν 3 μήνες) η κυβέρνηση του λιβάνου είχε θεωρητικά θαλάσσια οικόπεδα προς γκαζο-εξερεύνηση. Όχι πια. Αυτοί οι άθλιοι ανθέλληνες (και θα σας θυμίσουμε αμέσως μετά τι και πως), η ιταλική ENI, η γαλλική Total και η ρωσική Novatek (αυτοί οι δύο είναι κι αλλού συνεταιράκια – δες χθεσινό σχόλιο μπίζνες και συμμαχίες) έκλεισαν συμφωνία για ερευνητικές γεωτρήσεις στα λιβανέζικα οικόπεδα 4 και 9. Ήταν ανάγκη;;; Ήταν ανάγκη λέμε;

Μια ματιά στην εισήγηση της 9ης Μάη ή στο 15λεπτο video της ίδιας εκδήλωσης δείχνει ότι το οικόπεδο 9 είναι πάνω στην ζώνη που θέλει να καταλάβει το Τελ Αβιβ (σε συνεργασία με την Λευκωσία), σε βάρος της Βηρυτού.

Η Total και η Eni λοιπόν, που είναι (και καλά!) η ελληνοκυπριακή και ελληνική ελπίδα να φυτέψουν τρυπάνια στα οικόπεδα που το νοτιοκυπριακό κράτος θεωρεί δικά του, έτσι ώστε να ελπίζει ότι την αμφισβητούμενη ιδιοκτησία του θα την στηρίξουν η Ρώμη και το Παρίσι, αυτές οι ίδιες εταιρείες λοιπόν, κάνουν δουλειές σε αμφισβητούμενα λιβανέζικα οικόπεδα! Εναντίον του συμμάχου ισραήλ!!! Άρα, κατά συνέπεια, εναντίον των gas συμφερόντων του άξονα Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ…

Γαμημένε καπιταλισμέ!! Τόμπολα! Αν η Λευκωσία συνεχίσει να κάνει πλάτες στις παράνομες διεκδικήσεις του ισραήλ στην λιβανέζικη αοζ, πού θα βρει επιχειρήματα εναντίον της (νόμιμης ή παράνομης, δεν έχει σημασία γι’ αυτό εδώ το σχόλιο) τουρκικής διεκδίκησης στα υποτιθέμενα νοτιοκυπριακά «οικόπεδα»; Αν, πάλι, πάρει το μέρος της Βηρυτού, τι περιμένει να κάνει ο σύμμαχος Τελ Αβίβ;

Είναι γνωστό τι θα ήθελε να κάνει ο σύμμαχος Τελ Αβίβ (άλλο αν μπορεί πια). Ο ισραηλινός «τρελός σκύλος» Avigdor Lieberman, φίλος κι αδελφός των ελλήνων, έχει απειλήσει την Βηρυτό ότι “θα πληρώσει ακριβά” έτσι και τολμήσει να ρουφήξει γκάζι που το θεωρεί δικό του.

Εντάξει. Ένα είναι γαυγίζει ένας σκύλος, άλλο είναι να τον δαγκώσουν…

Το υπόλοιπο

Δευτέρα 28 Μάη. Μπορεί να είναι κωμικό, μπορεί να είναι και τραγικό, αλλά συμβαίνει: κάποιοι προσπαθούν να κάνουν σύγκριση αυτών που συμβαίνουν μεταξύ βορρά και νότου στην κορεατική χερσόνησο, και εκείνων που (δεν) συμβαίνουν μεταξύ βορρά και νότου στο «χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο» – στην κύπρο.

Δεν αντέχει ούτε η λογική, ούτε η ιστορία, ούτε η γεωγραφία τέτοια σύγκριση. Εκεί, στη κορεατική χερσόνησο, και οι βόρειοι και οι νότιοι θέλουν (με σημαντική πλειοψηφία) να τα βρουν. Εδώ, στην κύπρο, θέλουν μόνο οι βόρειοι. Οι νότιοι, σαν γνήσιοι έλληνες, κατά πλειοψηφία δεν θέλουν. Ούτε οι επιχειρηματίες τους, ούτε οι παπάδες τους, ούτε οι πρακτορές τους, ούτε το «απλό πόπολο» των νεόπλουτων. Και δεν ήθελαν ποτέ· απ’ την εποχή των «13 σημείων» του αρχιτράγου Μακάριου, το 1963…

Εδώ δεν θέλουν οι έλληνες να ξεμπερδεύουν με πιο απλά πράγματα: το όνομά της… Έκανε έναν ελιγμό ο Zaev και πρότεινε ένα «σύνθετο όνομα» που τα είχε όλα… Και ο ντόπιος πατριωτισμός (η θεία Λίτσα αυτοπροσώπως!) έπαθε ηλεκτροπληξία! Ίλιντεν;;; Ιλιντένσκα;;; Ύπαγε οπίσω μου σατανά!!!

Το δεύτερο μισό της κινηματικής φράσης «έχουμε μια λύση για κάθε πρόβλημα, έχουν ένα πρόβλημα για κάθε λυση» είναι trademark. Made in greece: οι καλύτεροι κατασκευαστές προβλήματων!

Το ότι αυτό το είδος δεν το αγοράζει σχεδόν κανένας (εκτός απ’ τους στρατο-καυγατζήδες φίλους των εφοπλιστών) είναι βέβαια ένα πρόβλημα εκτός εθνικού σχεδιασμού παραγωγής προβλημάτων… Παράπλευρη συνέπεια ένα πράμα.

Θαλάσσια οικόπεδα χωρίς φως, νερό, τηλέφωνο…

Τρίτη 13 Φλεβάρη. Το τουρκικό καθεστώς έχει «δεσμεύσει» (όπως κάνει τακτικά) περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, για στρατιωτικές ασκήσεις. Και, στη βάση αυτής της (νόμιμης) δέσμευσης, εμποδίζει το γεωτρύπανο ιταλικής πετρελαϊκής (eni) να πάει να δέσει σε μια θέση που η Λευκωσία θεωρεί δικό της (θαλάσσιο) οικόπεδο, στη δική της αοζ. Στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για το οικόπεδο νο 3.

Η Άγκυρα επιμένει στο ότι αν η κύπρος αναγνωρίζεται ακόμα διεθνώς σαν ενιαίο κράτος, το οποίο «δεν μπορεί να ασκήσει τις εξουσίες του στο βόρειο τμήμα», όπως είναι γεγονός (έτσι βρίσκεται η κύπρος στην ε.ε. και στην ευρωζώνη) τότε δεν μπορεί απ’ τη μια να μονοπωλεί τα οφέλη αυτής της ένταξης και απ’ την άλλη να μονοπωλεί αυθαίρετα και τα πιθανά υποθαλάσσια κοιτάσματα, ορίζοντας μονομερώς (σε σχέση με την βόρεια κύπρο) την αοζ της και κρατώντας τα όποια οικονομικά κέρδη για λογαριασμό του νότου. Με δυο λόγια η Άγκυρα αμφισβητεί το δικαίωμα της Λευκωσίας να ορίσει αοζ πριν «λυθεί (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο) το κυπριακό».

Μπορεί ο ελληνικός εθνικισμός να βγάζει όσους αφρούς θέλει: η θέση της Άγκυρας δεν είναι αστήρικτη διεθνώς, ειδικά μετά τις πολλές και πετυχημένες προσπάθειες του ελληνικού και του ελληνοκυπριακού βαθέος κράτους να μείνει η βόρεια κύπρος σε limbo.

Το σημαντικότερο όμως βρίσκεται αλλού. Η Άγκυρα αντιμάχεται την ελληνική (και ισραηλινή) ιδέα για “περικύκλωση της ανατολικής Μεσογείου”, με “επιχείρημα” και τις αοζ. Ένας (δεν ξέρουμε ποιος) απόστρατος τούρκος καραβανάς, αντιναύαρχος, δήλωσε σχετικά με το πιο πρόσφατο πρέσινγκ με αφορμή τις γεωτρήσεις στο οικόπεδο 3:

… Στόχος τους είναι, φέρνοντας την Τουρκία αντιμέτωπη με άλλα κράτη της ανατολικής Μεσογείου, να την περιορίσουν στον κόλπο της Αλεξανδρέττας και στην Αντάλεια, και να αξιοποιηθεί ο φυσικός πλούτος της θάλασσας απ’ τις δικές τους χώρες. Όμως η τουρκία έχει ενισχύσει το ναυτικό της και δεν πρόκειται να υποχωρήσει σε κάτι τέτοιο….

Το οικόπεδο 3 είναι απέναντι στο λίβανο, αλλά δεν είναι το μόνο “μήλο της έριδας”. Εκείνο που έχει τεθεί επί (θαλάσσιου) τάπητος είναι αυτό που η ασταμάτητη μηχανή υποστηρίζει καθαρά εδώ και καιρό (και solo): ο έλεγχος του συνόλου της ανατολικής Μεσογείου, είτε πρόκειται για υποθαλάσσια κοιτάσματα, είτε πρόκειται για υποθαλάσσιους αγωγούς, είτε πρόκειται για θαλάσσιες μεταφορές.

Έχει το ενδιαφέρον του λοιπόν ότι το τουρκικό καθεστώς χρησιμοποιεί το ναυτικό του γι’ αυτήν την αμφισβήτηση (μέσω διάφορων «δεσμεύσεων για ασκήσεις») και δεν υπάρχει άλλο πολεμικό ναυτικό για να το εμποδίσει. Θεωρητικά αυτό θα μπορούσε να το κάνει μόνο ο αμερικανικός 6ος στόλος· αλλά εφόσον η Άγκυρα είναι νομότυπη, η Ουάσιγκτον δεν έχει δικαιολογία να ανακατευτεί στις μεθοδεύσεις της, ακόμα κι αν δεν τις αρέσουν. (Στην πραγματικότητα τόσο η Άγκυρα όσο και η Ουάσιγκτον θα ήθελαν να μην τα σπάσουν εντελώς. Όμως κάποιος απ’ τους δύο πρέπει να κάνει πίσω…)

Οπότε η Λευκωσία (και η Αθήνα) προσπαθεί να κρατήσει ανοικτό το όνειρο της «περικύκλωσης της ανατολικής Μεσογείου» καταφεύγοντας …. σε «πολιτικά μέσα». Όπως, στην προκειμένη περίπτωση, στο να «κινητοποιηθεί» η Ρώμη για να «υπερασπιστεί την eni» – συγχρονιζόμενη με τα ελληνοκυπριακά κόλπα.

Είπε κανείς στους έλληνες ότι οι ιταλοί είναι ηλίθιοι; Είπε κανείς στους έλληνες ότι οι ιταλοί δεν καταλαβαίνουν τι παίζει στην ανατολική Μεσόγειο, ή ότι τους είναι αδιάφορο, και ότι το μόνο που τους νοιάζει είναι να πάει το γεωτρύπανο στη θέση του; Ή μήπως είπε κανείς στους έλληνες ότι οι ιταλοί γουστάρουν την ιδέα που έχουν (οι έλληνες) για τις οριοθετήσεις των αοζ στην ανατολική Μεσόγειο;

Ξύνονται στη γκλίτσα του τσοπάνη;

Η πολυπλόκαμη σκοτώνει 3

Τετάρτη 22 Νοέμβρη. Αν τα ντόπια κυβερνοκαθάρματα (με την διακριτική αλλά σταθερή υποστήριξη ολόκληρου του ελληνικού καθεστώτος, όλου του πολιτικού φάσματος) “κάνουν τη δουλειά τους”, περισσεύει απεριόριστη ξεφτίλα για τους υποστηρικτές τους, τους οπαδούς τους, τα κομματικά μέλη τους, τους ψηφοφόρους τους. Για όλους αυτούς που τόλμησαν νωρίς το καλοκαίρι του 2011 να ονομάσουν το αγανακτισμένο καρναβάλι τους στο Σύνταγμα “πλατεία Ταχρίρ”…

Η μαζική και διακομματική κάθε είδους υποστηρίξη στους φασίστες “σέρβους αδελφούς” απ’ το 1992 ως το 1995 ώστε να πνίξουν στο αίμα τη βοσνία ήταν ένα ανεξίτηλο ελληνικό έγκλημα που δεν έχει τιμωρηθεί… Η υποστήριξη στους φασίστες της αιγύπτου και στη χούντα τους είναι ξανά το ίδιο εγκληματική. Όπως και η υποστήριξη στο Τελ Αβίβ και στους μιλιταριστικούς σχεδιασμούς του.

Όσοι, όμως, ταΐζουν την κόλαση δεν ξέρουν ότι αυτή είναι αχόρταγη…

Γη και επιχειρήσεις

Πέμπτη 31 Αυγούστου. Απ’ το 1974 και μετά, στη διαιρεμένη κύπρο, υπήρχαν ακίνητα και χωράφια των ελληνοκυπρίων που βρίσκονταν στην τουρκοκυπριακή ζώνη και, ανάλογα, ακίνητα και χωράφια τουρκοκυπρίων που βρίσκονταν στην ελληνοκυπριακή επικράτεια.

Τα δικαιώματα ιδιωτικής ιδιοκτησίας σε ακίνητα είναι εξαιρετικά ισχυρά και ενεργά ακόμα και μετά από πολλές δεκάδες χρόνια. Προφανώς εν όψει της πιθανότητας να γινόταν κάποτε όχι η “επίλυση του κυπριακού” αλλά κάποια συμφωνία που θα επέτρεπε την ανταλλαγή των περιουσιών, αυτές θα έπρεπε να μην “επαναϊδιωτικοποιηθούν” από νέους ιδιοκτήτες.

Στο νότο δημιουργήθηκε μια υπηρεσία “κηδεμονίας των τ/κ περιουσιών” που είχε την ευθύνη να παραχωρεί την χρήση (όχι την ιδιοκτησία) τέτοιων ακινήτων σε ελληνοκύπριους πρόσφυγες απ’ τον βορρά. Στη λογική ότι αν κάποτε αναγκάζονταν να φύγουν απ’ αυτά θα ήταν για να πάνε στα δικά τους (στα πλαίσια κάποιας συμφωνίας). Σε εξαιρετικές και ειδικές περιπτώσεις, αυτή η διαχειριστική υπηρεσία θα μπορούσε να παραχωρήσει την χρήση τέτοιων τ/κ ιδιοκτησίας ακινήτων στο (νοτιο)κυπριακό κράτος ή σε αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης. Και πάλι προσωρινά, όσο μακρόχρονο κι αν ήταν αυτό το “προσωρινά”…

Έγινε έτσι; Όχι. Πρόσφατα ο δήμαρχος Πάφου έβγαλε στον αφρό την συστηματική “καταπάτηση” τέτοιων εκτάσεων τ/κ ιδιοκτησίας από μεγάλες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις. Προφανώς αυτό έγινε με “λάδωμα” εκεί που έπρεπε, στη διαχειρίστρια υπηρεσία.

Συνηθισμένα και ελληνικά αυτά. Μόνο που εδώ υπάρχει μια “εθνική προέκταση”. Αυτοί οι businessmen καταπατητές είναι οι τελευταίοι που θα ήθελαν «λύση του κυπριακού»! Εφόσον θα έπρεπε η γη που εκμεταλλεύονται να δοθεί πίσω στους ιδιοκτήτες της. Και έχουν αρκετά φράγκα για να πληρώνουν μήντια και λακέδες διαφόρων ειδών…

Αποκαλύπτονται έτσι, για άλλη μια φορά, τα ευγενή ελατήρια των «πατριωτών»… Παρακαλούμε τον ογκόλιθο Nick the greek να τους τιμήσει με επίσημο τρόπο…

Ελληνοκυπριακό φασισταριό…

Δευτέρα 28 Αυγούστου.«Πολλοί Τουρκοκύπριοι πιστεύουν ότι ο κ. Αναστασιάδης παίζει παιχνίδια, δεν θέλει λύση του Κυπριακού, δεν είναι έτοιμος να μοιραστεί την εξουσία με τους Τουρκοκύπριους. Η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων δείχνει να μην θέλει να μοιραστεί την εξουσία με τους Τουρκοκύπριους… Κάθε φορά που πλησιάζουμε σε λύση, οι Ελληνοκύπριοι βρίσκουν μιαν αφορμή για να μπλοκάρουν τη διαδικασία. Επίσης, οι επιθέσεις εναντίον των Τουρκοκυπρίων που σημειώνονται στη νότια Κύπρο – σκίσιμο ελαστικών, γρατζούνισμα αυτοκινήτων σε χώρους στάθμευσης, λεκτικές επιθέσεις στον δρόμο, στην παραλία κ.λπ. – προκαλούν ανασφάλεια στους Τουρκοκύπριους και ξυπνούν μαύρες μνήμες. Η ελληνοκυπριακή Αστυνομία δείχνει απρόθυμη να εξιχνιάσει αυτές τις υποθέσεις. Πριν το 2004, όταν ρωτούσες τους Τουρκοκύπριους εάν ήθελαν να ζήσουν μαζί με τους Ελληνοκύπριους, λάμβανες αμέσως την αυθόρμητη απάντηση ‘γιατί όχι’. Τώρα πια βλέπεις προβληματισμό. Και αυτό άλλαξε λόγω συμπεριφορών στις νότιες περιοχές»…

Αυτά λέει μεταξύ άλλων ο τουρκοκύπριος Μετέ Τουμερκάν, συντάκτης της τ/κ εφημερίδας «Χαβαντίς», στην ε/κ εφημερίδα «πολίτης». Δεν αμφισβητούνται, γιατί είναι γνωστά στον κυπριακό νότο. Γνωστά και «ανεξιχνίαστα».

Οι τουρκοκύπριοι μπορούν να πηγαίνουν στο νότο, με πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Γενικά αποτελούν την «φτηνή εργασία» που απαιτεί η κερδοφορία των ελληνοκυπριακών αφεντικών. H (εργασιακή και όχι μόνο) υποτίμηση των τουρκοκυπρίων οφελείται ιδιαίτερα απ’ την «λύση / μη λύση», και τον χωρισμό του νησιού: επειδή η διεθνής υπόσταση του τουρκοκυπριακού τομέα είναι στο κενό, αντίστοιχα η πολιτική (με την ευρεία έννοια) υπόσταση των τουρκυπρίων εργατών / εργατριών στο νότο είναι στην ομίχλη. Ιδανικές συνθήκες για ένταση της εκμετάλλευσης…

… και επιχειρηματική γκρίνια

Δευτέρα 28 Αυγούστου. Ενώ, λοιπόν, τα ελληνοκυπριακά αφεντικά έχουν τους λόγους τους να συντηρείται το «κυπριακό πρόβλημα», ειδικά εκείνα του τουρισμού οδύρονται: η τουριστική βιομηχανία στην τουρκοκυπριακή ζώνη έχει μεγαλώσει θεαματικά και πλησιάζει σε «κεφάλια», αν δεν έχει φτάσει ήδη, την αντίστοιχη της ελληνοκυπριακής. Ο λόγος είναι προφανής: η ίδια ή και καλύτερη «ποιότητα υπηρεσιών» σε χαμηλότερες τιμές. Αυτή η ζήτηση για τον κυπριακό βορρά έχει αφομοιωθεί ακόμα και από ελληνοκυπριακά πρακτορεία: το σλόγκαν cross the line «πουλάει» μέσω της οργάνωσης καθημερινών εκδρομών απ’ το νότο στο βορρά.

Οι ε/κ ξενοδόχοι (λένε ότι) φοβούνται ότι έρχονται τα χειρότερα: το άνοιγμα της Αμμοχώστου. Αν και δεν έχει ανακοινωθεί κάτι επίσημα απ’ την πλευρά της Άγκυρας, ο εφιάλτης των ελληνοκυπρίων «εθνο»επιχειρηματιών είναι ότι θα γίνει μια πρόταση στους ελληνοκύπριους πρώην κατοίκους της πόλης να επιστρέψουν, και μάλιστα υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση, με αντάλλαγμα την «αναγνώριση του παράνομου αεροδρομίου» Ερτζιάν. (Τι πάει να πει «παράνομο αεροδρόμιο» δεν το ξέρουμε!!!).

Με τα μυαλά που έχει η ελληνοκυπριακή διοίκηση θα απορρίψει την πρόταση, οπότε μετά οι τουρκοκύπριοι θα έχουν το ελεύθερο να ανοίξουν την Αμμόχωστο υπό τον δικό τους έλεγχο! Τότε (ο εφιάλτης αγριεύει!) οι τουρκικές κατασκευαστικές θα ξανακάνουν λειτουργική την πόλη (το κόστος των σχετικών έργων εκτιμάται στα 5 δις. ευρώ) και η Αμμόχωστος θα εξελιχθεί σε πόλη – θέρετρο, είτε γυρίσουν οι πρώην κάτοικοί της, είτε πουλήσουν τις ιδιοκτησίες τους σε ευρωπαίους, αμερικάνους, ρώσους…

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τι απ’ αυτά θα γίνει. Και μόνο το γεγονός, όμως, ότι εκείνοι που νόμιζαν ότι είναι οριστικά και αιώνια νικητές (από οικονομική και πολιτική άποψη), δηλαδη τα ελληνοκυπριακά αφεντικά (συν τους παπάδες, συν τη μαφία…), νοιώθουν τώρα ότι χάνουν και ότι οι εξελίξεις που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει τους ξεπερνούν, αυτό μόνο σαν η εκδίκηση της Ιστορίας μπορεί να θεωρηθεί.

Οι κλεφτοκοτάδες πατριώτες

Δευτέρα 7 Αυγούστου. Όσο περνάνε οι μέρες αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο υπ.εξ. Nick the greek, εκπροσωπώντας επάξια τα διαχρονικά συμφέροντα του ελληνικού βαθέος κράτους, μαζί με τον «αδελφό» Αναστασιάδη, που εκπροσωπεί τα συμφέροντα του ελληνοκυπριακού βαθέος κράτους, βούλιαξαν συνειδητά και μεθοδικά τις τελευταίες «διαπραγματεύσεις για το κυπριακό». Αποδεικνύεται επίσης ότι την διαίωνιση της τριπλής στρατιωτικής κατοχής της κύπρου (ελληνικός, τουρκικός, αγγλικός στρατός) την συντηρεί η ελληνική πλευρά, σε συνεργασία προφανώς με την αγγλική.

Τα στοιχεία που βγαίνουν (όχι στην ελλάδα αλλά) στη νότια κύπρο είναι υπεραρκετά. Θα μεταφέρουμε εδώ, ενδεικτικά, τα αποσπάσματα «ανοικτής επιστολής» του Δ. Χριστόφια. Γιατί ειδικά αυτός; Επειδή είναι κι αυτός αρκετά βαθυκρατική περσόνα! Διετέλεσε πρόεδρος της (νότιας) κύπρου (απ’ το 2008 ως το 2013) και γ.γ. του ακελ· που αν δεν κάνουμε λάθος έχει «συντροφικές σχέσεις» με την Κουμουνδούρου. Ε, λοιπόν, ακόμα κι αυτός αναγκάζεται να παραδεχθεί μασημένα (μέσα στο μικρο-πολιτικό εσωτερικό παχνίδι των ελληνοκυπρίων, έρχονται και εκλογές…) τα εξής:

… Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκία συνεχίζει να είναι αδιάλλακτη και προωθεί δικούς της στόχους στο Κυπριακό. Στο παιχνίδι, όμως, επίρριψης ευθυνών φαίνεται ότι ελίχτηκε καλύτερα από εμάς, κάλυψε τα νώτα της και όντως βρέθηκε βήματα μπροστά. Αυτό μαρτυρεί η δυσφορία των Ηνωμένων Εθνών, που είναι εμφανής και φαίνεται ότι δεν στρέφεται αποκλειστικά προς την τουρκική πλευρά ή δεν στρέφεται καν προς την τουρκική πλευρά, αλλά δαχτυλοδείχνει μάλλον τη δική μας πλευρά…

… Ο Τσαβούσογλου καλύφθηκε σύμφωνα με τα πρακτικά ακόμα και της δικής μας πλευράς, με τη θέση «ξέρει ο Γενικός Γραμματέας». Τι υπονοείται ότι ξέρει ο Γενικός Γραμματέας; Θα δώσω μιαν αυθαίρετη δική μου ερμηνεία. Πιστεύω ότι ο Τσαβούσογλου διαβεβαίωσε τον Γενικό Γραμματέα, ότι η Τουρκία δέχεται την ακύρωση των εγγυήσεων όπως τη γνωρίζαμε, καθώς και το δικαίωμα μονομερούς επέμβασης. Ζήτησε 15 χρόνια ισχύος της παραμονής 650 Τούρκων στρατιωτών και 950 Ελλαδιτών, δηλαδή αυτά που προβλέπονται στη συνθήκη Συμμαχίας και αναθεώρηση – όχι ακύρωση – σε 15 χρόνια. Αυτό ηχεί απαράδεκτο στα αυτιά μας. Και είναι. Το ερώτημα, όμως, είναι το εξής: Δεν θα μπορούσαμε να διαπραγματευτούμε αλλαγή ή διαφοροποίηση αυτής της θέσης της Τουρκίας, ώστε μετά από ένα χρονικό διάστημα, το οποίο θα εκαθορίζετο μέσα από τις συνομιλίες και με τη βοήθεια το Γενικού Γραμματέα, ακύρωση της παρουσίας των όποιων στρατευμάτων;

Σύμφωνα με δικές μου αξιόπιστες πηγές τόσο η Μογκερίνι, όσο και υψηλά ιστάμενοι εκπρόσωποι των Ηνωμένων Εθνών, ένα σκαλί κάτω από τον Γενικό Γραμματέα, είναι χολωμένοι μαζί μας.

Ο πρώην γ.γ. παραδέχεται αυτό που θα έπρεπε να μείνει κρυφό. Ότι, δηλαδή, τουρκοκύπριοι και Άγκυρα συζητούν την αποστρατιωτικοποίηση, αλλά «όχι εδώ και τώρα» – αυτόν τον δήθεν αντιμιλιταρισμό που λάνσαρε από πέρυσι (παρουσιάζοντάς τον σαν τακτική την άνοιξη του 2016 στους άγγλους κατ’ αρχήν) ο ογκόλιθος έλληνας υπ.εξ. Και γιατί αυτή η τουρκική προσέγγιση θα έπρεπε να βαφτίζεται «αδιαλλαξία»; Μα για να δικαιώνεται η «εθνική γραμμή». Μόνο στο εσωτερικό του ελλαδιστάν και του ελληνοκυπριστάν… Κανείς άλλος δεν αγοράζει την “ελληνική πολιτική”.

Γκραν σουξέ, λοιπόν, για τον βαθυκρατικό άξονα Αθήνας – Λευκωσίας: όταν κρίνεται με βάση την «λύση του κυπριακού» βγαίνει σκάρτος, και έχει γίνει ρόμπα διεθνώς. Αλλά το μέτρο είναι λάθος! Η επιδίωξη είναι η διαιώνιση της διαίρεσης! Και η παραμονή τόσο του ελληνικού στρατού όσο και των αγγλικών βάσεων! Αν κριθεί με βάση αυτόν τον πραγματικό σκοπό, τότε «μεγάλη επιτυχία»!

Γερά!!!

Η φαγούρα έξω τους

Κυριακή 30 Ιούλη. Εκτός απ’ το εθνικά κακό υπάρχει και το εθνικά χειρότερο. Το πρώτο είναι να επιστρέψουν οι τουρκοκύπριοι την έρημη επί 43 χρόνια Αμμόχωστο («Βαρώσια») στους ελληνοκύπριους πρώην κατοίκους της κρατώντας οι ίδιοι την διοίκηση της περιοχής. Το χειρότερο είναι να την επιστρέψουν παραχωρώντας την διοίκηση στον οηε· κι αυτός να δεχθεί!

Η αφωνία ή/και διάφορα παραμιλητά των εκπροσώπων της «εθνικής γραμμής» εκτός από διασκεδαστική έχει και αποδεικτική ισχύ: όπως και σε άλλα «κεντρικά ζητήματα» η μόνη σχέση της με την σύγχρονη διεθνή (καπιταλιστική) πραγματικότητα είναι οι εκβιασμοί. Δεν είναι αμελητέα τακτική. Αλλά δεν μπορεί να αλλάξει τους πραγματικούς συσχετισμούς δύναμης. Συνεπώς δουλεύει (ή μπορεί να δουλέψει) μόνο εκεί που υπάρχουν πραγματικά πιο αδύνατοι απ’ το ελλαδιστάν.

Υπάρχουν τέτοιοι στη γειτονιά; Χμμμμ… Μπορεί και όχι…

(Που εκείνα τα χρυσά ‘90s, ε; Τότε που είχε αναβιώσει, κι αυτό λεγόταν ανοικτά και επίσημα, το όνειρο για την «ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών»!…)

Λευκωσία, over!

Σάββατο 29 Ιούλη. Είπαμε αυτή τη φορά να μην γράψουμε κάτι. Αλλά να μεταφέρουμε ένα χτεσινό «επώνυμο» άρθρο γνώμης απ’ την ελληνοκυπριακή καθεστωτική εφημερίδα «ο πολίτης», στην ηλεκτρονική της έκδοση. (Ο συγγραφέας λέγεται Κώστας Κωνσταντίνου, και είναι ελληνοκύπριος δημοσιογράφος).

Και γιατί να το κάνουμε αυτό; Για να πάρετε μια μικρή γεύση απ’ αυτά ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΕΔΩ! Είναι απαγορευμένα, γιατί όπως καταλαβαίνετε τα «εθνικά θέματα είναι ευαίσθητα». Γιατί η κάθε κυβέρνηση που υπηρετεί την εθνική γραμμή έχει απεριόριστη ασυλία: και τα μήντια το ίδιο αφεντικό με δαύτες τις κυβερνήσεις έχουν, το βαθύ στρατοαστυνομικό κράτος. Και στην τελική μπορεί ο κολοσσός υπ.εξ. να τραβήξει και καμιά μήνυση άμα θεωρηθεί ότι προσβάλεται (το έχει αυτό το χούι…) Όπως, για παράδειγμα, αν χαρακτηριστεί «φαιδρός»….

(Δεν συμφωνούμε με όλα όσα γράφονται πιο κάτω, ειδικά με την προεκλογική ερμηνεία. Ωστόσο έχουν την αξία τους…)

Τίτλος: Τελικά στριμώξαμε την Τουρκία ή μόνο την εκθέσαμε;

Κείμενο: Με τις ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων, αυτό σίγουρα δεν είναι το πιο σοβαρό. Μια επιγραμματική αναφορά όμως επιβάλλεται για να καταλάβουμε πώς αλλά και πόσο μπορεί να παίξει κανείς με τα γεγονότα για να θολώσει την κοινή γνώμη. Και είναι κρίσιμο κυρίως για τη συνέχεια.

Μιλάμε για τη θεαματική κωλοτούμπα του Προέδρου το βράδυ της Τετάρτης ως προς τη δημοσιοποίηση (δικών μας) πρακτικών του δείπνου στο Κραν Μοντανά. Σερβιρίστηκε ως «ανταπόκριση σε έκκληση του γ.γ. του ΟΗΕ». Ήταν άραγε;

Φυσικά και όχι. Καμία… έκκληση δεν υπήρξε. Τουναντίον, αυτό που έγινε ήταν μια υπόδειξη και μάλιστα αυστηρή, από τον αναπληρωτή εκπρόσωπο του κυρίου Γκουτέρες, ότι τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούν πως οι διπλωματικές ανταλλαγές και συνομιλίες πρέπει να παραμένουν ιδιωτικές.

Ερωτηθείς, δε, για την πρόθεση της Λευκωσίας να δώσει στη δημοσιότητα τις (δικές της) καταγραφές διαλόγων στις συνομιλίες, ο εκπρόσωπος του Γκουτέρες απάντησε: «Από δικής μας πλευράς παίρνουμε τη διπλωματική διαδικασία πολύ σοβαρά». Και αυτό δεν ήταν έκκληση, ήταν μια αιχμή η οποία άλλαξε το μοτίβο του Προεδρικού από βρυχηθμό σε… εξαερισμό. Και συγχωρέστε με.

Σημειωτέον πως, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας η είδηση ήταν η κίνηση της άλλης πλευράς με τα χωριά των Μαρωνιτών, το Προεδρικό δεν ασχολήθηκε καν παρά μόνο στις 19:44 το βράδυ, όταν πλέον είχε λήξει το κρίσιμο για τη διάσωση της προεκλογικής εικόνας Αναστασιάδη θέατρο με τα πρακτικά – πάντα με την κωλοτούμπα.

Την επομένη έσκασε η άλλη ιστορία, με το άνοιγμα των Βαρωσίων. Η πολύ σοβαρότερη. Η κυβέρνηση συνέστησε… ενότητα και ψυχραιμία (!). Για να υπάρξει όμως ενότητα πρέπει να μπουν τα πράγματα στη θέση τους.

Η τραγική κατάληξη στο Κραν Μοντανά δεν ήταν κάτι το ξαφνικό. Ήταν η προσπάθεια η οποία ξεκίνησε από το πρώτο Μοντ Πελεράν και η οποία είχε ως στόχο ένα και μοναδικό πράγμα: την αποφυγή της κατάληξης σε λύση πριν τις εκλογές, έτσι που το θέμα να προχωρήσει μεν αλλά να μετατεθεί για μετά και ο Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος είχε αρχίσει να μεταλλάσσεται σε φουστανελά, να επανεκλεγεί.

Αρχικά, τα όσα έκαναν φορτώνονταν στον Νίκο Κοτζιά ή καλύτερα εκείνος πρόθυμα τα αναλάμβανε, με τους δικούς μας να παίζουν τους ανήξερους και να μας λένε εδώ στα ΜΜΕ – off the record – ότι ο Πρόεδρος ήταν έξαλλος με τον ΥΠΕΞ της Ελλάδας! Αυτό έγινε και στη Γενεύη. Από εκεί και μετά, η ανάγκη Αναστασιάδη να περιμαζέψει τη φυλλορροούσα ακροδεξιά του κόμματός του και όχι μόνο, εν όψει προεδρικών, τον έκανε ακόμη πιο έντονο. Τόσο που νόμιζε κανείς ακούγοντάς τον ότι εμείς είχαμε το πάνω χέρι στο Κυπριακό.

Αυτό έγινε και στο Κραν Μοντανά, με πολλές άλλες παλινδρομήσεις και ανεξήγητους (πέραν του προεκλογικού λαϊκισμού) κομπασμούς να είχαν προηγηθεί. Ήταν σαφές πως ο Πρόεδρος συρόταν στις συνομιλίες και πως Αθήνα και Λευκωσία αναζητούσαν έναν τρόπο για να απεμπλακούν για ένα διάστημα, φορτώνοντας όμως την πλήρη ευθύνη στην Τουρκία.

Θεώρησαν ότι το κατάφεραν. Για αυτό και γύρισαν πίσω διαλαλώντας ότι εκθέσαμε την Τουρκία, όπως δήλωνε και στην Αθήνα με απίστευτη φαιδρότητα ο Κοτζιάς. Άφηναν δε, παράλληλα, να νοηθεί ότι οι συνομιλίες θα ξαναξεκινούσαν (όταν κανείς άλλος δεν βλέπει ούτε σήμερα πώς μπορεί να γίνει αυτό) και μάλιστα με αφετηρία τις δικές μας θέσεις, οι οποίες, σε ένα παράλληλο προεκλογικό σύμπαν είχαν δικαιωθεί, ακόμα και από τον γ.γ. του ΟΗΕ, όπως έλεγαν!

Κανείς δεν συμμεριζόταν όμως τη δική μας εκδοχή, διότι όπως διαφαίνεται τα πράγματα δεν έγιναν έτσι και η ανάγκη να… στριμώξουμε την Άγκυρα ώστε να γυρίσει πίσω οπλαρχηγός ο Αναστασιάδης και να επανεκλεγεί, υπερίσχυσε της όποιας θέλησής μας να πετύχουμε τη λύση.

Η δε Τουρκία, «εκτεθειμένη» μόνο εδώ και στα μυαλά και τον λαϊκισμό ορισμένων, όχι μόνο ανασυντάχθηκε και κατάφερε να κρύψει τις δικές της ευθύνες πίσω από τους δικούς μας χειρισμούς αλλά παράλληλα έβαλε μπρος το σχέδιο Β το οποίο μπορεί όχι μόνο να αλλάξει το Κυπριακό μια για πάντα αλλά και να το ενταφιάσει.

Η Λευκωσία, τώρα που οι κομπασμοί και οι λεονταρισμοί κόπηκαν απότομα και τα σχέδια απέτυχαν παταγωδώς, φαίνεται πως δεν ξέρει και πάλι πώς να αντιδράσει. Απλούστατα διότι δεν μπορεί να αντιδράσει. Να κάνει τι; Να πει στους Μαρωνίτες να μην πάνε; Γιατί να μην πάνε; Να αφήσουν τα χωριά τους εκεί, ενώ μπορούν στη χειρότερη περίπτωση να ζουν όπως οι άλλοι Μαρωνίτες, χωρίς λύση έστω, σε Κορμακίτη και Καρπάσια;

Να πει στους Βαρωσιώτες να μην πάνε στο Βαρώσι, όταν μάλιστα οι πληροφορίες λένε πως θα δοθεί συγκεκριμένος χρόνος για την αίτηση του καθενός για να του επιστραφεί το σπίτι του; Και να κάνουν τι; Να τα αφήσουν να εποικιστούν και αυτά και να χαθούν; Για ποιο λόγο; Για να μπορούν άραγε οι Νίκαροι, οι Κοτζιάδες και όσοι ακολουθήσουν να συνεχίσουν να τους εξαργυρώνουν σε εκλογές στο μέλλον με πολλές πατριωτικές φανφάρες;

Κι αν αύριο, λέω, εκτός από αυτά οι Τούρκοι ανοίξουν και πέντε χωριά στην Καρπασία; Τι θα κάνουν όλοι αυτοί τότε; Θα πουν και στους Καρπασίτες να μην πάνε; Γιατί; Θυμάται κανείς τη συμφωνία της Γ’ Βιέννης;

Αυτά και πολλά άλλα που θα έρθουν είναι τα αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησε για άλλη μια φορά η αντίληψη πολλών ανάμεσά μας, πολιτικών και πολιτών, ότι είμαστε τόσο έξυπνοι που μπορούμε να ξεγελάσουμε τους πάντες και να φτιάχνουμε κάθε φορά ένα νέο φοβερό σχέδιο.

Το ζήσαμε ξανά και ξανά. Και τόσες φορές φάγαμε τα μούτρα μας. Αλλά, δυστυχώς, δεν μάθαμε ποτέ κάτι. Και ούτε πρόκειται. Στο κάθε Βατερλώ, το δούλεμά μας πάει σύννεφο. Μέχρι να πάρουμε και τον επόμενο χαμπάρι. Και να έρθει ο άλλος και να μας γεμίσει τα μυαλά μας αέρα, έτσι που να νομίζουμε ότι είμαστε υπερδύναμη.

Κάνουν εκείνοι τις δουλειές τους μια χαρά, πάνε σπίτια τους και πληρώνουμε εμείς. Ξανά και ξανά. Αλλά, δυστυχώς, όσο το ανεχόμαστε και το χάφτουμε δεν μας αξίζει και τίποτα καλύτερο.

Υστερόγραφο ηλεκτρονικής έκδοσης: Μιλώντας για το τι χάφτουμε και πού μας οδηγεί αυτό, ο μεν ψευτοΝικόλας «ήρτεν πό’σσω του» σήμερα και ανακάλυψε… επικίνδυνες πρόνοιες στο ψήφισμα για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, ο δε Σιζόπουλος ζήτησε διεθνή διάσκεψη για το Κυπριακό! Ακόμα και μετά την αποκάλυψη του «νέου» Αναστασιάδη, αυτοί οι τύποι καταφέρνουν να ανεβάσουν τον βλακώδη, τον ανεύθυνο αλλά και κυρίως τον αδίστακτο και χάριν προσωπικής ατζέντας λαϊκισμό σε πρωτόγνωρα ύψη.

Πώς; Είπατε τίποτα;

Μείνετε σ’ επαφή. Υπάρχουν Βατερλώ δραματικά και άλλα που βγάζουν γέλιο. Όλα όμως έχουν πολιτική σημασία!