Πώς να εκτροχιαστεί αυτό το τραίνο;

Παρασκευή 14 Αυγούστου. Προσπαθώντας να ανακόψουν την ορμή του κινεζικού καπιταλισμού υψηλής τεχνολογίας το ψοφιοκουναβιστάν, ως γνωστόν, έχει καταφύγει σε μαφιόζικες τακτικές: εκβιασμούς. Προκειμένου για τις 5G τεχνολογίες επικοινωνιών, οι εκβιασμοί σημαδεύουν τους κατασκευαστές των high tech μικροτσίπ που αγοράζει η Huawei και άλλοι κινέζοι κατασκευαστές. Το πρόβλημα είναι ότι ο κινεζικός καπιταλισμός δεν είχε ως πρόσφατα μεγάλες γραμμές παραγωγής τέτοιων μικροτσίπ, εφόσον προμηθευόταν τις μεγαλύτερες ποσότητες απ’ την διεθνή αγορά.

Ένας απ’ τους κύριους στόχους των αμερικανικών εκβιασμών ήταν η ταϊβανέζικη Taiwan Semiconductor Manufacturing Company, βασικός προμηθευτής της Huawei. Παρότι το να σταματήσει τις δουλειές της με την κινέζικη ναυαρχίδα των 5G της προκαλεί σοβαρή ζημιά, η TSMC αναγκάστηκε να συμβιβαστεί φοβούμενη τα χειρότερα απ’ τις αμερικανικές «κυρώσεις».

Αλλά μπορεί να σταματήσει η καπιταλιστική τεχνολογική εξέλιξη με μέσα του Τρωϊκού πολέμου; Αφού η Huawei και οι υπόλοιποι κινέζοι κατασκευαστές δεν μπορούν πια να αγοράσουν μικροτσίπ απ’ τις ταϊβανέζικες κατασκευαστικές, αποφάσισαν να αγοράσουν κάτι άλλο: τους ίδιους τους τεχνικούς, τους σχεδιαστές και τους μηχανικούς παραγωγής αυτών των εταιρειών!

Τους τελευταίους μήνες πάνω από 3.000 τέτοιοι υπερεξειδικευμένοι τεχνικοί (τουλάχιστον οι 100 απ’ την TSMC) έχουν μετακομίσει στην κίνα, όπου τους προσφέρονται διπλάσιοι και τριπλάσιοι μισθοί, συν διάφορα bonus. Απ’ την άλλη μεριά οι κινεζικές εταιρείες κατασκευής μικροτσίπ αναδιοργανώνονται γρήγορα για να λύσουν το συντομότερο την έλλειψη αυτών των κρίσιμων εξαρτημάτων – με την βοήθεια τόσο των ντόπιων όσο και των εισαγόμενων τεχνικών.

Υπάρχει ηθικό δίδαγμα; Ναι: λαγός την πτέρην έσειε, κακό της κεφαλής του…

Μέση Ανατολή

Δευτέρα 10 Αυγούστου. Ιράκ, συρία, λίβανος (πριν την έκρηξη στη Βηρυττό και μετά). Επίσης, με έναν άλλο τρόπο, το ρατσιστικό καθεστώς του Τελ Αβίβ, η υεμένη· και σα συνέπεια οι πετροχούντες του Ριάντ και του Αμπού Ντάμπι: στο βαθμό που όλη αυτή η περιοχή του κόσμου έχει γίνει “συνοριακή” ανάμεσα στην προέλαση του ευρασιατικού project και στην «άμυνα» του ψοφιοκουναβιστάν και των «παλιών» ιμπεριαλιστών (Παρίσι και Λονδίνο) η καταστροφή μοιάζει κάτι σαν «μοίρα».

Ορισμένοι φιλότιμα αναρωτιούνται αν η έκρηξη στη Βηρυτό ήταν ατύχημα ή δόλια ενέργεια… Το να υπάρχουν 2.700 τόνοι νιτρικού αμμωνίου παρατημένοι σε κατοικημένη περιοχή επί χρόνια υποδεικνύει όμως την πραγματική κατάσταση του λιβανέζικου καθεστώτος. Η απορία θα έπρεπε να είναι πώς δεν έσκασε αυτή η μεγαβόμβα ως τώρα…

Το συγκεκριμένο λιμάνι φέρεται ως ελεγχόμενο από κρατικούς υπαλλήλους και μαφιόζους συνδεδεμένους με το σουνιτικό (και φιλικό προς το Ριάντ) κόμμα του προηγούμενου πρωθ. Hariri υιού. Αλλά αυτό δεν λέει κάτι, πέρα απ’ την αδιαφορία, την διοικητική δυσκαμψία και τον πολιτικό προσοδισμό που ήταν γνωστά στο λίβανο πολύ πριν το «μπουμ».

Στην ανατολική Μεσόγειο η ασιατική έξοδος (όποια μορφή κι αν έχει) του ευρασιατικού project είναι, κατά σειρά, ο λίβανος, η συρία και η τουρκία. Μπορούν οι όποιες καταστροφές, πολεμικές ή ατυχήματα, να κρατήσουν μακριά για καιρό αυτήν την «έξοδο»; Άμεσα ναι. Μεσομακροπρόθεσμα όμως η ασταμάτητη μηχανή εκτιμά προς όχι.

Ο βασιλιάς γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron θα προσπαθήσει να επωφεληθεί απ’ την ισοπέδωση της Βηρυτού και απ’ την πιθανή όξυνση των διαμαρτυριών. Αλλά το «αγκάθι» που ενοχλεί κι αυτόν και τους υπόλοιπους «παλιούς κύριους» όλης αυτής της ζώνης, την Χεζμπ’ αλλάχ, δεν μπορεί να το ξεφορτωθεί. Είναι καλά εδραιωμένη στον λιβανέζικο νότο· και, παράδοξο ή όχι, πολύ καλύτερα οργανωμένη (τόσο στρατιωτικά όσο και κοινωνικά) απ’ το υπόλοιπο λιβανέζικο κράτος / κοινωνία. Η Χεζμπ’ αλλάχ έχει κανονικό στρατό, με εμπειρία πολέμου στη συρία· το λιβανέζικο κράτος έχει κάτι σαν στρατό με εμπειρία τροχονόμων κι ούτε καν… Μπορεί το Παρίσι να καταγγείλει την Χεζμπ’ αλλάχ όσο δυνατά θέλει σαν «τρομοκρατική οργάνωση» – συνηθισμένα… Να την αφοπλίσει όμως δεν μπορεί.

Μ’ αυτά τα δεδομένα το πιο πιθανό για την λιβανέζικη επικράτεια είναι να της συμβεί, παρά το μικρό της μέγεθος, περίπου ότι συμβαίνει ήδη στη συρία και στο ιράκ. Να υπάρχει μια αδύναμη κυβέρνηση, να υπάρχει γαλλική στρατιωτική «ανθρωπιστική» (ή ότι άλλο παρατσούκλι της δώσει ο βασιλιάς) παρουσία κάπου στο κέντρο ή βορειότερα, να υπάρχει η Χεζμπ’ αλλάχ στο νότο, να υπάρχει κάπου στο βάθος το κινεζικό κράτος / κεφάλαιο (όπως και το ρωσικό)…

… και όλοι να περιμένουν πότε θα ξεκαθαριστούν οι χοντροί, παγκόσμιοι λογαριασμοί…

(φωτογραφία: Είναι απ’ την Βηρυττό… κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ή στις αρχές εκείνης του ’80… Όταν το Τελ Αβίβ και οι σύμμαχοί του πολεμούσαν εκεί τους παλαιστίνιους πρόσφυγες και τους δικούς τους συμμάχους, για να «διαλύσουν το μαγαζί», με σκοπό να πάρει το μισό το ισραήλ…

Απο εκείνα τα ερείπια γεννήθηκε η Χεζμπ’ αλλάχ…)

Όξυνση…

Δευτέρα 10 Αυγούστου. Κάτω απ’ τον υγιεινιστικό θόρυβο (αλλά όχι ανεξάρτητα απ’ την βίαιη αναδιάρθρωση που επιχειρούν, με αβέβαια εξέλιξη και κατάληξη οι δυτικοί καπιταλισμοί) ο παγκόσμιος “εμπορικός” πόλεμος συνεχίζεται. Ειδικά στη νομισματική εκδοχή του.

Η άνοδος στην τιμή του χρυσού μπορεί και πρέπει να διαβαστεί σαν πτώση στην τιμή (δηλαδή στην συναλλαγματική θέση) του δολαρίου. Αυτό ενόσω η κεντρική ομοσπονδιακή τράπεζα συνεχίζει να τυπώνει δολάρια με τον τόνο, δανείζοντας άμεσα ή έμμεσα στο αμερικανικό κράτος. Ενόσω, επίσης, αργά, αθόρυβα αλλά σταθερά η χρήση του δολαρίου σαν “αποθεματικού νομίσματος” και σαν μέσου/μέτρου των τιμών στις διεθνείς συναλλαγές μειώνεται.

Πού και πού κάποιος “σούπερ ειδικός” πετάει ένα “αμάν!”. Για παράδειγμα στα τέλη του Ιούλη ο επικεφαλής στρατηγικός σύμβουλος για τις αγορές εμπορευμάτων της γνωστής goldman sachs Geffrey Currie έγραψε ότι «…έχουν αρχίσει σοβαρές ανησυχίες γύρω απ’ την βιωσιμότητα της παραμονής του δολαρίου στο καθεστώς του αποθεματικού νομίσματος».

Είναι προγνώσεις που γίνονται περιστασιακά εδώ και μια πενταετία. Όπως στο παρελθόν (: η απώλεια του καθεστώτος του παγκόσμιου νομίσματος απ’ την αγγλική στερλίνα και η αντικατάστασή της απ’ το δολάριο) από καπιταλιστική άποψη η «αλλαγή νομίσματος» δεν γίνεται όμορφα και ωραία. Οπότε εύκολα λέγεται η μισή πρόταση («το δολάριο χάνει τον παγκόσμιο ρόλο του» και το αμερικανικό κράτος όλα τα οφέλη που είχε απ’ αυτόν τον ρόλο), αλλά πολύ δύσκολα η άλλη μισή. Ποιός θα είναι ο διάδοχος;

Φυσιολογικά (όσο «φυσιολογικός» μπορεί να είναι ο καπιταλισμός) θα είναι το γουάν. Αυτό ΔΕΝ λέγεται: το γουάν απέχει ακόμα (τεχνικά και όχι μόνο) να πάρει αυτήν την σκυτάλη. Σωστά. Αλλά το ψηφιακό γουάν; Χμμμμ! Εδώ οι δυτικοί «ειδικοί» είτε ξεροκαταπίνουν είτε σηκώνουν τα χέρια. Ένα νόμισμα για διεθνή χρήση με την υπογραφή μιας δυνατής κεντρικής τράπεζας και ισχυρή κάλυψη από ένα καπιταλιστικό κράτος πρώτης γραμμής είναι πάντα ένα νόμισμα που μπαίνει στις διεθνείς συναλλαγές με τους συνηθισμένους ρυθμούς. Αλλά ένα ψηφιακό νόμισμα για διεθνή χρήση, με την υπογραφή του Πεκίνου και κάλυψη της «τιμής» του σε χρυσό, μπορεί να μπεί στις διεθνείς συναλλαγές με εκρηκτική ταχύτητα! Αν το Πεκίνο κάνει το ψηφιακό γουάν όχι “fiat” νόμισμα αλλά με σταθερή σύνδεση με τον χρυσό, τότε είναι πολύ πιθανό να πάρουν φωτιά τα τόπια.

Κάποιοι σχετικοί λένε ότι το ψηφιακό γουάν είναι μια απ’ τις «πυρηνικές δυνατότητες» του κινεζικού καπιταλισμού· απέναντι στις ηπα και σ’ όποιον άλλον αμφισβητεί την θέση του στον πλανήτη. Δεν την έχει εξαπολύσει ακόμα (τώρα γίνονται τα τελευταία δοκιμαστικά εντός κίνας)· αναμένεται το ερχόμενο φθινόπωρο…

Αν πράγματι εμφανιστεί το ψηφιακό γουάν στις διεθνείς συναλλαγές στο χρονοδιάγραμμα που έχει ανακοινωθεί (πριν τις αμερικανικές εκλογές) κι αν αρχίσει να χρησιμοποιείται πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι τα «fiat» νομίσματα (η ναυαρχίδα των οποίων είναι το δολάριο), τότε η υποτίμηση του δολαρίου θα επιταχυνθεί.

Η ιστορική καπιταλιστική περίοδος που άρχισε το 1971 κλείνει και απ’ αυτήν την άποψη…

Επιτέλους σφουγγάρισμα!

Δευτέρα 10 Αυγούστου. Πετάτε τα κυβερνοσκουπίδιά σας όπου νάναι, και δεν σας νοιάζει! Βέβαια: ο κυβερνοχώρος είναι “άυλος”, οπότε φτύνουμε και λερώνουμε κατά βούληση! Έτσι νομίζετε;

Αμ δε! Ευτυχώς βρέθηκε μια νοικοκυρεμένη κυβέρνηση να βάλει τάξη, και ένας προκομένος υπουργός να ξε-καθαρίσει τα πράγματα. Θα σου πούμε το όνομα του υπουργού, την κυβέρνηση βρείτε μόνοι σας: Πομπηίας (Pompeo)…

Το πρόγραμμα Clean Network είναι μια συνολική προσέγγιση της κυβέρνησης Trump για να διαφυλαχτεί η ιδιωτικότητα των πολιτών μας και οι πιο ευαίσθητες πληροφορίες των επιχειρήσεών μας απ’ την επιθετική εισβολή κακόβουλων παραγόντων, όπως το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (CCP). Σήμερα ανακοινώνω την παρουσίαση 5 νέων γραμμών προστασίας των κρίσιμων τηλεποικοινωνιών και τεχνολογικών υποδομών της Αμερικής.

  • Καθαροί πάροχοι…
  • Καθαρή αποθήκευση…
  • Καθαρές εφαρμογές…
  • Καθαρό cloud…
  • Καθαρά καλώδια….

Το momentum για το Καθαρό Διαδίκτυο μεγαλώνει. Περισσότερες από 30 χώρες και περιοχές είναι τώρα Καθαρές Χώρες, και πολλές απ’ τις μεγαλύτερες τηλεπικοινωνιακές εταιρείες του κόσμο είναι Καθαρές Τηλεπικοινωνιακές…. Η ΗΠΑ καλούν τους συμμάχους και τους εταίρους τους στις κυβερνήσεις και στη βιομηχανία να πάρουν μέρος στην αυξανόμενη παλίρροια προστασίας των δεδομένων απ’ το κράτος επιτήρησης του ΚΚΚ και άλλων κακόβουλων παραγόντων. Κτίζοντας ένα Καθαρό φρούριο γύρω απ’ τα data των πολιτών μας θα εξασφαλίσουμε την ασφάλεια του έθνους μας.

Τάδε έφη ο Πομπηίας πριν 5 ημέρες, και αξίζει να τα πάρουμε σοβαρά υπόψη. Όχι επειδή κατηγορεί αυτούς τους κινέζους (δήθεν) κομμουνιστές ότι δεν έχουν τρόπους, ότι είναι βρωμιάρηδες (σίγουρα έχουν αγροτική καταγωγή!), και ότι δεν βγάζουν ούτε τα παπούτσια τους όταν μπαίνουν στο διαδίκτυο. Αυτές είναι αναμενόμενες καταγγελίες απ’ τους δανδήδες του ψοφιοκουναβιστάν. Το σημαντικό είναι ότι (μέσα στην απελπισία τους;) όχι οι κινέζοι αγροτικής καταγωγής αλλά οι πιονιέροι της ελευθερίας του διαδικτύου θέλουν τώρα να φτιάξουν «εθνικό φρούριο» στον κυβερνοχώρο.

Ένας τρόπος οχυρωματικών έργων είναι να πετάς άκαυτο ασβέστη στον εχθρό. Έχει ξεκινήσει. Ένας άλλο τρόπος είναι να χύνεις καυτό λάδι στις apps του εχθρού. Κι αυτό έχει ξεκινήσει. Με το cloud όμως; Ο παστρικός υπ.εξ. του ψοφιοκουναβιστάν, με την σφουγαρίστρα στο χέρι, λέει:

Σκοπός του Καθαρού Cloud είναι να εμποδίσουμε την αποθήκευση των πιο ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων των πολιτών μας και της πιο πολύτιμης πνευματικής ιδιοκτησίας των επιχειρήσεών μας, συμπεριλαμβανόμενης της έρευνας για το εμβόλιο του covid-19, σε συστήματα του cloud στα οποία έχουν πρόσβαση οι ξένοι ανταγωνιστές μας, μέσω εταιρειών όπως η Alibaba, η Baidu και η Tencent.

Αμάν! Το ψοφιοκουναβιστάν θα φτιάξει ένα φρούριο ίσαμε τον ουρανό για τον εαυτό του και τους συμμάχους του, θα βάλει κι ένα σταυρό νοσοκομείου απέξω (ελέω covid-19), θα κλειστεί μέσα, θα βάλει και κουρτινάκια στις πολεμίστρες για να μην βλέπει κανείς ούτε από ‘κει, θα κάνει τις άλλοτε κραταιές hi tech εταιρείες του γελαδάρηδες (αφού οι αντίπαλοι δεν θα δέχονται ούτε το όνομά τους να ακούσουν – σαν αντίποινα) και…

Τι θα κάνετε κύριε cleaner μέσα στο φρούριο; Θα κρατάτε ομπρέλες για τους πυραύλους; Και με τα υποβρύχια καλώδια; Μήπως είναι καλύτερα κυρ Πομπηία να τα κόψετε μόνοι σας, από τώρα, νάχετε το κεφάλι σας ήσυχο; Και με τους δορυφόρους σας; Δεν τους ρίχνετε πριν σας τους ρίξουν; Ας πάνε στην ευχή – μπελάς είναι… Καλύτερα τα ταχυδρομικά περιστέρια: δεν μπορεί να τα κλέψει το κομμουνιστικό κόμμα κίνας!

Έτσι είναι όμως και στη ζωή! Όταν απογοητευτείς από μια σχέση, όταν νοιώσεις απορρίψη, κλείνεσαι στον εαυτό σου… Και δεν ακούς κουβέντα…

Reset or not reset? (2)

Τετάρτη 29 Ιούλη. Στην άλλη μεριά του κόσμου όμως, οι ανατολικές τεκτονικές πλάκες, κινούνται με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Αυτό που για τον δυτικό κόσμο είναι η “μεγάλη απειλή”, ο κινέζικος καπιταλισμός, για πολλά καθεστώτα (αλλά και μεγάλα τμήματα των πληθυσμών…) είναι το αντίθετο. Από “μεγάλη λύση” μέχρι “μεγάλο παράδειγμα”. Η εξάμηνη ως τώρα “ιστορία της μόλυνσης” στις ανατολικές τεκτονικές πλάκες έχει εντελώς διαφορετική “ανάγνωση”. Η σχετική ταχύτητα με την οποία ο κινεζικός καπιταλισμός και μια σειρά άλλοι (απ’ τον νοτιοκορεάτικο ως άλλους μικρότερους) “ξεμπέρδεψαν” έχει προσθέσει στο μεγάλο σχέδιο των «δρόμων του μεταξιού» ένα έξτρα άρωμα βιοασφάλειας. Κι ενώ οι παρακμιακοί του δυτικού κόσμου προσπαθούν να φρενάρουν το αναπόφευκτο, οι «αναπτυσσόμενοι» του ανατολικού υποδέχονται το Πεκίνο σαν «στυλοβάτη». Ειδικά εφόσον το κινεζικό κράτος / κεφάλαιο έχει αρκετά περιθώρια να είναι «γενναιόδωρο», που σημαίνει ότι δεν ζητάει απ’ τους εταίρους του περισσότερα απ’ ό,τι μπορούν πράγματι να του δώσουν.

Τα διπλωματικά, οικονομικά και εμπορικά ραντεβού σ’ αυτή τη μεριά του κόσμου πυκνώνουν, καθώς – με επικέντρο τον κινέζικο καπιταλισμό – η «ανάπτυξη» έχει ξαναμπεί στις ράγες. Φυσικά δεν είναι όλα ρόδινα. Για να μπουν κοινωνίες με ισχυρές εσωτερικές / ταξικές αντιθέσεις (και καπιταλισμούς όλων των προηγούμενων εποχών) έστω και σαν «συμπληρώματα» στον κινέζικο 21ο αιώνα θα χρειαστούν μετασχηματισμούς που δεν είναι σίγουρο ότι θα πετύχουν. Αλλά το convoy μεγαλώνει και προχωράει.

Κι έτσι, την ώρα που το ψοφιοκουναβιστάν θα βουλιάζει στα εκλογικά του αδιέξοδα και η ε.ε. θα προσπαθεί να μοιράσει δανεικά και επιδοτήσεις στα μέλη της, το Πεκίνο θα απλώνει την εμβέλεια του ψηφιακού γουάν…

Ο πόλεμος των προξενείων

Δευτέρα 27 Ιούλη. Το ψοφιοκουναβιστάν το χοντραίνει διαρκώς και εναντίον των πάντων· με πρώτο στόχο το Πεκίνο. Χρειάζεται μεγάλη αφέλεια ή καλοπιστία για να ελπίζει κανείς ότι ενώ η αντιπαράθεση χοντραίνει θα έρθει κάποια στιγμή που θα αμβλυνθεί. Κι όλα θα ηρεμήσουν. Ο δρόμος της σύγκρουσης έχει ανοίξει, και δείχνει προς πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Μαζί και επιπλέον του “οικονομικού πολέμου”, το ψοφιοκουναβιστάν ξεκίνησε έναν καινούργιο πόλεμο: τον πόλεμο των προξενείων. Πριν λίγες ημέρες έδωσε ένα τελεσίγραφο 72 ωρών στο προσωπικό του κινεζικού προξενείου στο Huston να εγκαταλείψει τις ηπα, με την πρόφαση ότι κάποιος ή κάποιοι απ’ το προσωπικό κάνουν τεχνολογική κατασκοπεία. Κι ενώ ως αυτό το σημείο θα έλεγε κάποιος ότι τουλάχιστον τηρούνται τα τυπικά των διπλωματικών απελάσεων, πριν περάσει το 72ωρο, την περασμένη Παρασκευή τα χαράματα, το fbi έκανε ντου, κανονική εισβολή στο προξενείο (καλυπτόταν ακόμα απ’ την διπλωματική ασυλία, σαν κινεζικό έδαφος) σπάζοντας πόρτες – ενόσω μέσα οι υπάλληλοι μάζευαν ή/και κατέστρεφαν το υλικό της υπηρεσίας. Το συγκεκριμένο προξενείο ήταν εκεί επί 30 χρόνια, και είχε τουλάχιστον 200 υπάλληλους, εκ των οποίων οι 150 ντόπιοι.

Σαν απάντηση και αντίποινα το Πεκίνο διέταξε το Σάββατο την εκκένωση του αμερικανικού προξενείου στο Chengdu, ενώ το κτίριο περικυκλώθηκε απ’ την κινεζική αστυνομία. Δεν μπούκαρε, τουλάχιστον ως τώρα. Η δε καθεστωτική κινεζική global times ήταν χτες όλο γλύκες:

… Η Κίνα αμύνεται. Αλλά αν η Ουάσιγκτον είναι τόσο αποφασισμένη να σπρώξει τις σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας στην χειρότερη κατεύθυνση, η Κίνα δεν θα μπορέσει να αλλάξει μόνη της την πορεία των πραγμάτων. Από την στιγμή που η Ουάσιγκτον μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με αχαλίνωτους τρόπους, ο 21ος αιώνας θα είναι σκοτεινότερος και ακόμα πιο εκρηκτικός απ’ την εποχή του Ψυχρου Πολέμου. Ατυχήματα μπορεί να οδηγήσουν σε ανείπωτες καταστροφές…. Ο κόσμος δεν πρέπει να πέσει θύμα πειρατείας από μια ομάδα πολιτικών ψυχοπαθών. Οι τραγωδίες των δεκαετιών του 1910 και του 1930 δεν πρέπει να επαναληφθούν…

Μμμμμ! Μια ομορφιά!! “Πολιτικοί ψυχοπαθείς” – τέλεια!

Οι απελάσεις διπλωματών με την κατηγορία της κατασκοπείας δεν είναι ασυνήθιστες στις διακρατικές (αντίπαλες) σχέσεις. Το κλείσιμο προξενείων (ή και πρεσβειών) είναι λιγότερο συνηθισμένο. Αλλά το πρόβλημα με το ψοφιοκουναβιστάν είναι πολύ σοβαρότερο. Δεν ψάχνει να εντοπίσει κινέζους κατασκόπους. Θεωρεί όλο και πιο συστηματικά οτιδήποτε κινέζικο «κομμουνιστική απειλή». Αν και είναι γελοία η προσπάθεια κάτι φιλελλήλων σαν τον Πομπηία να ζωντανέψουν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», ακόμα κι αυτή η γελοιότητα είναι μέτρο της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η παρακμιακή Ουάσιγκτον: ψάχνει στο παρελθόν της, να ξεθάψει καμμιά “καλή ιδέα”…

Κάποιοι θέλουν ακόμα να ελπίζουν ότι το ψοφιοκουναβιστάν βρίσκεται σε μια «ανώμαλη» περίοδο, λόγω εκλογών, και ότι τα πράγματα θα ηρεμήσουν μετά. Ωστόσο η συμπεριφορά της πρώην υπερδύναμης είναι «ομαλότατη» αν την κρίνει κανείς με τα μέτρα της επιταχυνόμενης συρρίκνωσης της ηγεμονίας της. «Ανωμαλία» με το Πεκίνο, «ανωμαλία» με την Μόσχα, «ανωμαλία» με την Τεχεράνη.. «Ανωμαλία» και με το Βερολίνο; Εμμμμ… δεν γίνεται αλλιώς… Τόσες πολλές «ανωμαλίες» συγκροτούν μια σαφή «ομαλότητα»: αυτήν την κατηφόρας.

Κι εκεί η ασταμάτητη μηχανή εξακολουθεί να προβλέπει την καθαρή εμφάνιση εκείνου που έχει ονομάσει «γραμμή Pence». Το έχει δει γραμμένο στον τοίχο…

Οδηγίες για πτώση απ’ το βάθρο

Τρίτη 21 Ιούλη. Μπορεί, σ’ έναν αγώνα δρόμου, να νικήσει κάποιος επειδή έβαλε τριπλοποδιά στον πρώτο; Το ψοφιοκουναβιστάν πιστεύει κάτι τέτοιο, και συνεχίζει τον “αγώνα” του κατά της Huawei, της 5G πρωτοπορείας – και, σταδιακά, εναντίον του συνόλου των κινεζικών τεχνολογιών αιχμής. Αυτά την στιγμή που τόσο οι κινεζικές εταιρείες (και όχι μόνο η Huawei) όσο και η νοτιοκορεατική Samsung (που έχει μια ορισμένη συμμαχία με την Huawei) έχουν ξεκινήσει τις έρευνές τους για την 6G τεχνολογία επικοινωνιών.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που οι ΗΠΑ δεν είναι επικεφαλής στην επόμενη τεχνολογική εποχή δήλωσε πρόσφατα ο αμερικάνος γενικός εισαγγελέας William Barr. Έντρομος – προφανώς. Όμως δεν την ξέρει καλά την ιστορία. Ούτε στην εποχή του ατσαλιού ήταν επικεφαλείς οι αμερικανικές χαλυβουργίες· οι αυστρο-γερμανικές έκαναν τις καινοτομίες στον 20ο αιώνα…

Είναι αδύνατο με βάση τα καπιταλιστικά δεδομένα να εμποδίσει κανείς ένα κράτος / κεφάλαιο μεγέθου 1,3 δισεκατομυρίων ανθρώπων να αναπτύξει την «παραγωγικότητα της εργασίας» (συμπεριλαμβανόμενων των τεχνο/επιστημονικών καινοτομιών) που μπορεί· εκτός αν καταφέρει να το κάψει συθέμελα. Ο «οικονομικός πόλεμος» που έχει εξαπολύσει το ψοφιοκουναβιστάν κατά του κινέζικου καπιταλισμού είναι του ίδιου τύπου μ’ εκείνον που είχε εξαπολύσει και κατά του ιαπωνικού, πριν το Περλ Χάρμπορ. Κυρώσεις, εμπορικές απαγορεύσεις (στο πετρέλαιο τότε), κλπ. Αυτή είναι η ομοιότητα· από κει και μέρα οι διαφορές είναι πάμπολλες.

Ως τώρα το ψοφιοκουναβιστάν εξακολουθεί να ελπίζει στο όπλο του «οικονομικού αποκλεισμού». Ωστόσο αυτήν την στιγμή ο κινεζικός καπιταλισμός έχει ξαναμπεί σε τροχιά «ανάπτυξης»· και ο «ζωτικός χώρος» αυτής της ανάπτυξης είναι οπωσδήποτε στην ασία και στην αφρική, όπου οι αμερικανικές «τιμωρίες» μικρή σημασία έχουν, αν έχουν κάποια.

Η πρόσφατη επισημοποίηση της στρατηγικής συμφωνίας Τεχεράνης – Πεκίνου (είχαμε γράψει όταν έπεσαν οι πρώτες υπογραφές) που πέρα απ’ τα υπόλοιπα θα φέρει 5.000 «κινέζους σεκιουριτάδες» (;;;) στο ιράν δείχνει τους συσχετισμούς πάνω στον χάρτη.

Πέφτωντας απ’ το βάθρο το ψοφιοκουναβιστάν ξεμένει και από επιλογές… Ίσως γι’ αυτό το Τελ Αβίβ δείχνει να μην μπορεί να κρατηθεί πια…

(φωτογραφία: Μια αλυσίδα εκρήξεων και πυρκαγιών τις τελευταίες εβδομάδες στο ιράν, πρώτα σ’ έναν εργοστάσιο ηλεκτρικού στην Ahvaz, ύστερα κοντά σε μια στρατιωτική βιομηχανία στην Parchin και πριν 15 ημέρες στο πυρηνικό εργοστάσιο στη Natanz (φωτο) θα μπορούσαν να αποδοθούν σε πολεμικό σαμποτάζ. Ο χασάπης πρώην στρατηγός Benny Gantz, ισραηλινός υπ.αμ. και κυβερνητικός συνεταίρος του Ασύλληπτου (: Netanyahou) έριξε λάδι στη φωτιά δηλώνοντας ότι “Δεν σχετίζεται κάθε τι που συμβαίνει εντός ιράν υποχρεωτικά μ’ εμάς”.

Πράγματι… Αλλά όποιος παίζει με τη φωτιά τέτοιους καιρούς καίγεται υποχρεωτικά….)

Ο φόβος του θανάτου είναι αθάνατος;

Πέμπτη 16 Ιούλη. Η τρομοεκστρατεία συνεχίζεται. Δυστυχώς – αλλά από πολλές απόψεις προβλέψιμο. Το έχουμε ξαναπεί: σ’ αυτήν την δεύτερη φάση του, «ψυχο-ιδεολογικά» (αν μας επιτρέπεται ο νεολογισμός) οι ακροβασίες των τρομοκρατών είναι ακόμα πιο προχωρημένες. Δεν κάνουν μόνο διαδοχικά κεφαλοκλειδώματα στην κοινή λογική. Αν κάποιος επιχειρήσει να αναλύσει κάπως προσεκτικά τι και πως είναι αυτό που διασπείρει αυτόν τον καιρό η δημαγωγία θα καταλάβει ότι τώρα έχουν αρχίσει «να κόβονται κεφάλια».

Τώρα το υπερόπλο ΔΕΝ είναι οι νεκροί, ΔΕΝ είναι οι «κοινές δεξαμενές»! Δεν λέγεται όμως από κανέναν δημαγωγό γιατί οι νεκροί, τα φέρετρα, όλη αυτή η «συσκευασία» και η δημιουργική λογιστική θανάτου που μεγαλούργησε επί μήνες την περασμένη άνοιξη έχουν εξαφανιστεί… Οι 7 φωτογραφίες / πίνακες πιο πάνω δίνουν την απάντηση: οι νεκροί, ακόμα κι αν «ενισχύθηκαν» με κάθε τρόπο, ακόμα και με την χρέωση πολλών (άγνωστο πόσων, οπωσδήποτε πολλών όμως) στον covid-19 που είναι η πιο αιματηρή και απάνθρωπη «ιατρική φάρσα» εδώ και δεκαετίες, το θανατόμετρο λοιπόν πέφτει σταθερά!! Τόσο σταθερά ώστε είναι σαφές, από όποια «επιστημονική» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) πλευρά κι αν το δει κανείς, ότι η επιδημία τέλειωσε· χωρίς να εξαφανιστεί ο covid-19!!!

Το πως και γιατί μια ίωση τελειώνει χωρίς να εξαφανιστεί ο υπεύθυνος ιός, μπορεί να (μας / σας) το εξηγήσει οποιοσδήποτε έντιμος ιο-λόγος. Είτε επειδή έχει κατακτηθεί μια ορισμένη γενική ανοσία του πληθυσμού· είτε επειδή οι ίδιοι οι ιοί εξασθενούν στη διάρκεια του διαρκούς πολλαπλασιασμού / διασποράς τους· πρακτικά εξαιτίας του συνδυασμού αυτών των δύο βασικών παραγόντων, και ανάλογα με την περίπτωση και μερικών ακόμα (κλίμα/εποχή, κλπ).

Και μόνο το γεγονός ότι μέχρι πριν λίγο καιρό ΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ήταν στο κέντρο της σκηνής ενώ τα «κρούσματα» ήταν στο βάθος, ενώ τώρα δεν υπάρχει κανένα πανηγύρι για την τόσο μεγάλη μείωση των θανάτων, αποδεικνύει δύο πράγματα. Πρώτον ότι «ο λόγος για τον covid-19» εκ μέρους των κρατών, των ειδικών και των φερεφώνων τους ΠΟΤΕ δεν ήταν «ιατρικός», «επιστημονικός», περιορισμένος στα πραγματικά γεγονότα και στοιχεία… ΠΑΝΤΑ ήταν πολιτικός (με την έννοια της τεχνικής της εξουσίας), χειραγωγικός, ιδεολογικός, επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου… Αν ήταν διαφορετικά τότε οι «αποδείξεις του κινδύνου», το θανατόμετρο δηλαδή, δεν θα έπρεπε να έχει εξαφανιστεί· όπως δεν πετάει κανείς το θερμόμετρο μόλις αρχίσει να πέφτει ο πυρετός…

Το δεύτερο που αποδεικνύεται, σα συνέπεια του πρώτου, είναι ότι ο «πολιτικός», χειραγωγικός, ιδεολογικός, psyop «λόγος για τον covid-19» εκ μέρους των κρατών και των ειδικών τους απ’ το ξεκίνημα αυτής της εκστρατείας αδιαφορούσε απόλυτα για την σωματική και συναισθηματική υγεία των υπηκόων… Δεν τους ένοιαζε και δεν τους νοιάζει «τι κάνουμε»!!! Άλλα είναι τα κίνητρά τους…

Και σ’ αυτά η απειλή του (υγιεινιστικού) θανάτου παραμένει, και σ’ αυτή τη φάση, στρατηγικής σημασίας.

(σημείωση: Χρειάζεται μια προσοχή στην ανάγνωση των πιο πάνω πινάκων. Ο κάθετος άξονας, στ’ αριστερά, δεν μετράει πάντα με τον ίδιο τρόπο. Αλλού μετράει μονάδες [: ελλάδα], αλλού εκατοντάδες και αλλού χιλιάδες [: ηπα])

Ατόλες για πόλεμο

Τετάρτη 15 Ιούλη. Το αρχιπέλαγος των “Spratly islands”, στη νότια θάλασσα της κίνας, και μόνο απ’ το όνομά του θυμίζει την ιστορία του: ο άγγλος φαλαινοθήρας Richard Spratly πάτησε σε κάποιο απ’ αυτά το 1843· και έγινε ο νονός τους, προσφέροντάς τα στην «αυτοκρατορία όπου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ». Αλλά τότε αυτό το εκτεταμένο σύμπλεγμα νησιών, νησίδων, κοραλονησίδων και ατολών δεν είχε τίποτα να προσφέρει σε κανέναν. Το παλάτι δεν συγκινήθηκε… Ήταν αδύνατο να κατοικηθούν, ήταν έρμαια του καιρού, αδύνατο ακόμα και να καλλιεργηθούν, τα περισσότερα δεν είχαν καν πόσιμο νερό. Πέρασμα μόνο για τα ψαροπούλια, αλλά επίσης ψαρότοποι – αδιάφοροι για τις «μεγάλες δυνάμεις», ως και τον β παγκόσμιο πόλεμο.

Η (γεωπολιτική) «αξία» αυτού του συμπλέγματος – ή κάποιων νησίδων του – άρχισε να ανεβαίνει σε αναλογία με την τεχνική εξέλιξη του καπιταλισμού, ειδικά στα όπλα και στον πόλεμο. Για παράδειγμα τo 1887 με την υπογραφή της συνοριακής συμφωνίας ανάμεσα στο βιετνάμ και την αυτοκρατορική κίνα, η γαλλία, που ήταν ο αποικιοκράτης του βιετνάμ, έδωσε αυτά τα άχρηστα νησιά στο Πεκίνο· που έβαλε σημαίες και σύμβολα πάνω τους, για να καμαρώνει το ναυτικό του αυτοκράτορα όταν έκανε περιπολίες στην περιοχή. Η ίδια αποικιοκρατική γαλλία, σχεδόν 50 χρόνια μετά, το 1933 ανακήρυξε τα ίδια άχρηστα νησιά «δικά της», και έστειλε κάποιους δύσμοιρους στρατιώτες της να καταλάβουν και να φυλάνε ένα απ’ τα πιο μεγάλα: ετοιμαζόταν για τον β παγκόσμιο…

Όταν η γαλλική αυτοκρατορία έχασε όλες τις κτήσεις της στην «ινδοκίνα», ήταν η σειρά του αυτοκρατορικού Τόκιο να διακηρύξει την ιδιοκτησία του στα Spratly islands (και στο μικρότερο αρχιπέλαγος των νησιών paracels, βορειότερα). Απ’ τον Φλεβάρη του 1939 ως τον Αύγουστο του 1945 η «νότια θάλασσα της κίνας» ήταν ιαπωνική κτήση. Η ήττα και η συνθηκολόγηση του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού επέτρεψε στο όχι αυτοκρατορικό πια Πεκίνο να ξαναδιακηρύξει την ιδιοκτησία του στα Spratly islands. Το τέλος του κινέζικου εμφύλιου με τη νίκη των κομμουνιστών επί των εθνικιστών που υποχώρησαν στην ταϊβάν δημιούργησε κάτι σαν «δύο κίνες», με συγκρουόμενες αιτιάσεις ιδιοκτησίας στο αρχιπέλαγος… Εν τω μεταξύ οι ψαρότοποι (και οι δυνατότητες διεθνούς εμπορίου αλιευμάτων) έκαναν το αρχιπέλαγος ενδιαφέρον και για τα γειτονικά κράτη…

Και ο καπιταλισμός εξελισσόταν. Η Ουάσιγκτον έγινε μετά τον β παγκόσμιο η αναμφισβήτηση κυρίαρχη ναυτική δύναμη σ’ όλο τον ειρηνικό, με μεγάλες βάσεις σε διάφορα σημεία του. Στο βαθμό που, ως το τέλος της δεκαετίας του ’80, θεωρούσε το (κομμουνιστικό) Πεκίνο σαν σύμμαχο κατά της (κομμουνιστικής) Μόσχας, δεν είχε κανένα λόγο να αντιδράσει που το 1987 το πρώτο εγκατέστησε μια μικρή στρατιωτική φρουρά σε μια ατόλη, μαζί μ’ έναν ωκεανογραφικό σταθμό και ένα μετεωρολογικό παρατηρητήριο… Δεν είχε καμμία αντίρρηση επίσης όταν, τον Μάρτη του 1988, μετά από μια μικρή (και νικηφόρα) ναυμαχία ανάμεσα σε δύο κομμουνιστικά πολεμικά ναυτικά, της κίνας και του βιετνάμ, το Πεκίνο εγκατέστησε φυλάκια και σε άλλες νησίδες· κάποιες άδειες, αφού μερικές είχαν ήδη φυλάκια είτε του Ανόι είτε της Μανίλας…

Το Πεκίνο εξακολουθούσε και εξακολουθεί να θεωρεί όλο το σύμπλεγμα δικό του, με βάση την συμφωνία του 1887… Αν ρίξει κανείς μια ματιά στον χάρτη (επάνω κομμάτι της φωτογραφίας) θα θεωρήσει αυτή την αξίωση σκάνδαλο… Πολύ μικρότερο πάντως απ’ το ότι η Hawaii, καταμεσής στον Ειρηνικό, είναι αμερικανική πολιτεία· ή το Reunion (στον Ινδικό), η New Caledonia (στον Ειρηνικό) και η Guadeloupe (στην Καραϊβική) είναι γαλλικά έδαφη… Μιλώντας υπό τον πρίσμα του καπιταλιστικού επεκτατισμού, η κινέζικη αξίωση στα Spratly islands έρχεται τελευταία, καταϊδρωμένη, και πολύ πιο αναίμακτη σε σχέση με τις διαδρομές (και το αίμα) του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Αν ύστερα κοιτάξει πιο προσεκτικά (κάτω χάρτης της φωτογραφίας) θα διαπιστώσει ότι παρά τις κινεζικές δηλώσεις, το Πεκίνο ελέγχει μόνο έναν μικρό αριθμό απ’ το αρχιπέλαγος των Spratly islands. H μαλαισία, η φιλιππίνες, η ταϊβάν και το βιετνάμ έχουν, επίσης, τους δικούς τους πόντους άμμου και κοραλιών.

Υπάρχει, φυσικά, το θέμα των αοζ. Όπως επίσης το θέμα των εικαζόμενων μεγάλων κοιτασμάτων σε υδρογονάνθρακες στον πάτο της θάλασσας. Αυτά από μόνα τους είναι θέματα διακρατικών τριβών και διενέξεων· αλλά, ως γνωστόν, δεν επηρεάζουν την ιδιοκτησία του οτιδήποτε εξέχει απ’ την επιφάνεια της θάλασσας…

Κι αυτή η ιδιοκτησία είναι που «ερεθίζει» όλο και περισσότερο την Ουάσιγκτον, και μάλιστα όλο και πιο έντονα τα τελευταία 4 χρόνια…

Πόλεμος για ατόλες

Τετάρτη 15 Ιούλη. Αφού πρώτα το ψοφιοκουναβιστάν έστειλε δύο αεροπλανοφόρα με όλη την συνοδεία τους να βολτάρουν στη νότια θάλασσα της κίνας, ο Πομπηίας (: για τους αμύητους, ο αμερικάνος υπ.εξ. Pompeo) βγήκε χτες να δηλώσει, με όλη την αυστηρότητα του παρακμιακού του ρόλου, ότι “ο κόσμος δεν θα επιτρέψει στο Πεκίνο να μεταχείριζεται τη νότια θάλασσα της κίνας σαν θαλάσσια αυτοκρατορία του”. Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει ότι το ψοφιοκουναβιστάν αφαίρεσε την λέξη «κίνας» απ’ το όνομα «νότια θάλασσα της κίνας»… Ως γνωστόν η Ουάσιγκτον νοιώθει ακόμα θαλασσοκράτειρα, και έχει αναθέσει στον εαυτό της το καθήκον να “προστατεύει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας”, δηλαδή να εμποδίζει την αμφισβήτηση της θαλασσοκρατορίας της. Αν η νότια θάλασσα της κίνας απαγορεύεται να είναι “κινέζικη” αυτό θα πρέπει να οφείλεται στο ότι απο χτες είναι “αμερικάνικη”… Ή αυτό είδε στον ύπνο του ο Πομπηίας…

Δεν είναι ακόμα κήρυξη πολέμου εκ μέρους της Ουάσιγκτον· είναι όμως ένα βήμα κοντύτερα. Αν και κάποιοι επιστρατεύουν τα δικαιολογητικά της προεκλογικής περιόδου στις ηπα, και της ανάγκης να εμφανιστεί το ψόφιο κουνάβι με πυγμή. Στις δυτικές παρακμιακές δημοκρατίες οι εξηγήσεις περί “προεκλογικής περιόδου” ξεκινούν λίγο μετά το τέλος των προηγούμενων εκλογών· ένας μάλλον βλακώδης τρόπος για να κουκουλώνονται τα πραγματικά κίνητρα των κινήσεων (των βιτρινών) των αφεντικών.

Ποιό ακριβώς, όμως, είναι το αμάρτημα του κινέζικου καπιταλισμού στα λίγα Spratly islands που έχει καπαρώσει; Ότι έχει την τεχνολογία (κατασκευαστική και πολεμική) να τα μετατρέψει σε ακίνητα αεροπλανοφόρα. Ακίνητα μεν (και αβύθιστα), αεροπλανοφόρα δε. Πράγματι, το Πεκίνο έχει φτιάξει αεροδιαδρόμους σε κάποια απ’ αυτά, έχει εγκαταστήσει αντιαεροπορικά συστήματα και μπορεί εύκολα να μεταφέρει εκεί τις φορητές βάσεις των χωρίς αντίπαλο πλοιοκτόνων υπερηχητικών τορπιλών του. Μ’ άλλα λόγια το Πεκίνο έχει ήδη την δυνατότητα να αφαιρέσει τη νότια θάλασσα της κίνας απ’ την αμερικανική αυτοκρατορία… Προς τι, λοιπόν, ο τσαμπουκάς του Πομπηία;

Αν δεν μπορεί να βρεθεί απάντηση με την συνηθισμένη, απλή λογική, ίσως υπάρχει κάποια απάντηση με την εις άτοπον αναγωγή: και τι άλλο, δηλαδή, θα μπορούσε να κάνει μια υπερδύναμη που παρακμάζει, αν όχι (φραστικούς) τσαμπουκάδες; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτά τα λέει (και τα κάνει) το ψοφιοκουναβιστάν για να συγκρατήσει τους όποιους συμμάχους του έχουν απομείνει στην περιοχή.

Ως εάν αυτοί οι σύμμαχοι υπνοβατούν και πορεύονται ακούγοντας φωνές…