East med γερά, πάρτους τα λεφτά!

Δευτέρα 3 Δεκέμβρη. Αν ένα έργο είναι “κρίσιμο” και “σπουδαίο”, δεν μπορεί παρά να προωθείται από ανάλογα σπουδαίους επενδυτές. Ποιός έχει, λοιπόν, αναλάβει την προώθηση του east med;

Μια εταιρεία με το όνομα IGI Poseidon… Δεν σας λέει τίποτα. Κάτι παραπάνω θα σας πει ότι έχει έδρα την Αθήνα, καθώς είναι κοινοπραξία (50-50) μεταξύ της ελληνικής δεπα και της ιταλικής edison…

Τι άλλα σπουδαία έργα έχει στο ενεργητικό της αυτή η τόσο φιλόδοξη κοινοπραξία; Προς το παρόν κανένα!!! Έχει, όμως, σχέδια. Τον χερσαίο αγωγό μεταξύ ελληνοτουρκικών συνόρων και ιταλίας, στη βόρεια ελλάδα (την συνέχεια του tap δηλαδή)… Και έναν μικρού μήκους αγωγό μεταξύ ελλάδας και βουλγαρίας…

Συνολικά: δύο χερσαίους αγωγούς και έναν κτηνώδη, υποθαλάσσιο (τον east med) για τον οποίο μάθαμε ότι δεν έφταναν όλα τα υπόλοιπα, έχει να αντιμετωπίσει κι αυτό: μεταξύ κύπρου και Κρήτης θα περνάει από ηφαιστειογενή (υποθαλάσσια) περιοχή.

Εντάξει, ησυχάσαμε τελείως. Με τέτοιους εργολάβους δεν αποκλείεται ο east med να φτάσει New York…

Η διεστραμμένη φαντασία της εξουσίας

Τετάρτη 21 Νοέμβρη. Το Aquarius είναι το τελευταίο πλοίο που διασώσει μετανάστες / πρόσφυγες απ’ την κεντρική Μεσόγειο. Το τελευταίο μη ελεγχόμενο απ’ την φασιστική Ρώμη (και την υπόλοιπη ε.ε., πίσω της) πλοίο: ανήκει στην γερμανική μκο “sos mediterranee» και στους «γιατρούς χωρίς σύνορα». Είναι η τελευταία ενόχληση στο σχέδιο πλήρους στρατιωτικοποίησης  της «ανάσχεσης των μεταναστευτικών ροών» στην κεντρική Μεσόγειο.

Αυτές τις μέρες το Aquarius είναι δεμένο στη Μασσαλία, επειδή του έχει αφαιρεθεί η άδεια πλεύσης. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Εισαγγελείς της Σικελίας βρήκαν μια καινούργια κατηγορία κατά του πληρώματός του: την παράνομη διαχείριση 24 τόνων σκουπιδιών (μαζί με ένα άλλο πλοίο διάσωσης, το ισπανικό Vos Prudence, πάλι των “γιατρών χωρίς σύνορα”) απ’ τον Γενάρη του 2017 ως τον Μάη του 2018.

Τι ακριβώς κατηγορείται πως έκανε το πλήρωμα του Aquarius; Ότι δεν «διαχώριζε» τα σκουπίδια αυτά (όταν έδενε σε ιταλικά λιμάνια), στα οποία περιλαμβάνονταν από ματωμένα ρούχα των προσφύγων (“είχαν μεταδοτικούς ιούς” αποφάνθηκε η σικελική εισαγγελία· “υγιειονομική βόμβα” δηλαδή!!!) μέχρι διάφορα ιατρικά υλικά που χρησιμοποιούσε το πλήρωμα για την φροντίδα των μεταναστών / προσφύγων. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο μ’ αυτόν τον τρόπο οι μκο του Aquarius και του Vos Prudence «γλύτωσαν» 460.000 ευρώ που, διαφορετικά, θα έπρεπε να έχουν πληρώσει για τον διαχωρισμό.

Οι «γιατροί χωρίς σύνορα» αρνήθηκαν την κατηγορία· και είναι εύλογο το να έχουν δίκιο: αν πετούσαν σωρηδόν τα όποια σκουπίδια, θα τους είχαν δέσει απ’ την αρχή. Θα διαμαρτυρόταν η σισιλιάνικη μαφία των σκουπιδιών, πρώτη απ’ όλους! Εκείνος, ωστόσο, που αποδεικνύει καλύτερα απ’ όλους το στήσιμο του κατηγορητήριου, είναι ο φασίστας υπ.εσ. της Ρώμης Matteo Salvini:

Είχα δίκιο να μπλοκάρω τις μκο δήλωσε. Γιατί έτσι σταμάτησε όχι μόνο η παράνομη διακίνηση μεταναστών αλλά, όπως προκύπτει, και η παράνομη διακίνηση σκουπιδιών…

Σχετίζοντας, εννοείται, τους μετανάστες με τα σκουπίδια…

(φωτογραφίες: Πάνω, διάσωση τον περασμένο Μάρτη. Κάτω, ένα φιλί στον διασώστη του Aquarius…)

Εξαφανίζοντας τους ενοχλητικούς – και μετά τους υπόλοιπους

Παρασκευή 16 Νοέμβρη. Μία απ’ τις πρακτικές συνέπειες της απαγόρευσης των μκο διάσωσης να δρουν στην κεντρική Μεσόγειο διαδραματίζεται αυτές τις μέρες (ή ώρες) σ’ ένα λιβυκό λιμάνι: ένα διερχόμενο απ’ τα ανοικτά κοντεϊνεράδικο διέσωσε 94 πρόσφυγες / μετανάστες απ’ την ερυθραία, την σομαλία, το μπαγκαλντές και το σουδάν, όταν βούλιαξε το καΐκι που τους μετέφερε προς ιταλία.

Η επόμενη ερώτηση του (όποιου) καπετάνιου είναι λογική: που θα τους αποβιβάσουμε; Και η απάντηση είναι κοφτή: στη λιβύη…

Το συγκεκριμένο πλοίο έδεσε πράγματι σε λιβυκό λιμάνι· αλλά οι πρόσφυγες / μετανάστες αρνούνται να κατέβουν. Ένας 19χρονος σουδανός είπε το γιατί: προτιμώ να πεθάνω παρά να γυρίσω πίσω στη λιβύη… είναι φυλακή…

Περί αυτού πρόκειται. Τα πλοία διάσωσης των μκο δεν το συζητούσαν ότι θα γυρίσουν πίσω όσους τραβούσαν απ’ την θάλασσα. Τους μετέφεραν σε ιταλικά ή μαλτέζικα λιμάνια, σαν τα πιο κοντινά. Και, κυρίως, ευρωπαϊκά – απ’ την άποψη των στοιχειωδών εγγυήσεων για την ζωή των προσφύγων / μεταναστών. Αντίθετα τα τυχαία εμπορικά (και ακόμα πιο καθαρά τα πολεμικά ή τα στρατολιμενικά) γυρίζουν πίσω στη λιβύη. Μετά από μια τυπικά καταγραφή από υπηρεσίες του οηε οι πρόσφυγες / μετανάστες κλείνονται σε λιβυκά στρατόπεδα.

Με ότι (είναι γνωστό…) σημαίνει αυτό.

Ανθρωπιστικός μιλιταρισμός; Ούτε καν. Σκέτος: θα πεθάνετε, είτε έτσι είτε αλλιώς…

(Το πιο πάνω πρόσφατο ντοκυμαντέρ (του al jazeera), διάρκειας 25 λεπτών, δείχνει μερικά πράγματα. Αν τα αγγλικά σας το επιτρέπουν δείτε το οπωσδήποτε).

Palermo γιοκ

Τετάρτη 14 Νοέμβρη. Το συνέδριο δεν ήταν κάτι σπουδαίο, έτσι κι αλλιώς. Γράφαμε χτες. Αλλά ο τούρκος αντιπρόεδρος Fuat Oktay φαίνεται πως θύμωσε όταν δεν τον κάλεσαν σ’ ένα ανεπίσημο ραντεβού του Haftar με τον Fayez al-Serraj (τον υποτιθέμενο διεθνώς αναγνωρισμένο «πρωθυπουργό» της λιβύης, με επικράτεια περίπου το ¼ της έκτασής της), παρουσία διάφορων διεθνών μεσαζόντων. Με άλλα λόγια οι οργανωτές (η Ρώμη) δεν αναγνώρισαν στην Άγκυρα αρμοδιότητα μεσάζοντα στο έργο «προσπάθειες επίλυσης της λιβυκής κρίσης».

Δεν είναι παράξενος αυτός ο αποκλεισμός, αν λάβει κανείς υπόψη του το πόσοι (και ποιοί) είναι οι ήδη μεσάζοντες. Η Άγκυρα έχει πλευρίσει τον al-Serraj· όμως αυτός είναι «πιασμένος»: κάνει παιχνίδι μαζί του το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον. Απ’ το να είναι κομπάρσος, λοιπόν, καλύτερα να κρατάει μούτρα…

Έχει φιλοδοξίες ο τουρκικός ιμπεριαλισμός, αυτό είναι βέβαιο. Αλλά η μέση της βόρειας αφρικής θέλει πολύ περισσότερα απ’ αυτές.

Η Άγκυρα στην Τρίπολη – και στο Παλέρμο…

Τρίτη 13 Νοέμβρη. Αφού το Κάιρο έχει «δέσει» με τον Khalifa Haftar (που ελέγχει τα δύο τρίτα της λιβυκής επικράτειας, ανατολικά και νότια) είναι εύλογο ότι η Άγκυρα θέλει να προσελκύσει τους υπόλοιπους: την μιάμισυ «διεθνώς αναγνωρισμένη/ες» λυβική/ές κυβέρνηση / κυβερνήσεις που έχουν στριμωχτεί σε λιγότερο απ’ το υπόλοιπο 1/3, στα βορειοδυτικά. Η επίσκεψη του τούρκου αρχικαραβανά Hulusi Akar στην Τρίπολη (η τουρνέ περιλαμβάνει επίσης σουδάν και σομαλία) ήταν γι’ αυτόν τον σκοπό.

Πιο ενδιαφέρουσα είναι η συμμετοχή του τούρκου αντιπροέδρου Fuat Oktay στο διήμερο (χτες και σήμερα) συνέδριο που κάνει το ιταλικό κράτος στο Palermo, με θέμα την «συμφιλίωση και το μέλλον» της λιβύης. Είναι σαφές ότι η Ρώμη προσπαθεί να κερδίσει πόντους επιρροής προς τα νότιά της (σε βάρος του Παρισιού κατ’ αρχήν).

«Φιλότιμη» μεν η ιταλική ιμπεριαλιστική διπλωματική προσπάθεια, αλλά όχι ιδιαίτερα πετυχημένη. Χτες ούτε ο ιταλός υπ.εξ. Enzo Moavero δεν εμφανίστηκε, ενώ ο Haftar, πήγε μεν στο Palermo, αλλά προτίμησε επιλεγμένες διμερείς επαφές στο ξενοδοχείο του αντί για συμμετοχή στο συνέδριο.

Προφανώς δεν θα λυθεί τίποτα. Θα είναι, όμως, μια ευκαιρία για πολιτισμένες «επαφές» (με καλή ιταλική κουζίνα). Η ελληνική εθνική γραμμή θα πρέπει να έχει μια κάποια φαγούρα σχετικά… Ο τενεκεδένιος είναι κι αυτός στο Palermo μεν, αλλά η δουλειά που ξέρει να κάνει είναι “εκπρόσωπος τύπου” (του ντόπιου βαθέος κράτους) και δεν τόχει σε τέτοια ζητήματα.

(φωτογραφία: Αν και δεν έχουμε διασταυρώσει την σοβαρότητα του θέματος, έχει το ενδιαφέρον του, απ’ την άποψη των «εθνικών δυσκολιών». Υποτίθεται ότι ο Akar έδωσε στην κυβέρνηση – στην Τρίπολη – χάρτες που δείχνουν ότι η Αθήνα πάει να φάει την αοζ της λιβύης, επεκτείνοντας αυθαίρετα την δική της κάτω απ’ την Κρήτη.

Το έχει αυτό το χόμπυ το ελλαδιστάν: όλα δικά μας. Το σίγουρο είναι ότι δεν έχει συμφωνήσει τα σύνορα των δύο αοζ με κανέναν στη λιβύη. Ακόμα πιο σίγουρο όμως είναι ότι η περιοχή που δείχνουν οι χάρτες είναι στην αρμοδιότητα του Haftar και όχι της Τρίπολης.

Συνεπώς, η σχετική υπόδειξη του Akar ανήκει στην γνωστή κατηγορία των PR…)

Μεσόγειος

Δευτέρα 8 Οκτώβρη. Έχουμε πια αρκετά “δείγματα” μιας τακτικής που, καθώς εξελίσσεται (με μικρές παραλλαγές) σε μεγάλο μέρος της ευρώπης δείχνει πως είναι σχεδιασμένη και συντονισμένη: η επίθεση όχι μόνο ενάντια στους πρόσφυγες / μετανάστες αλλά και σε συμπαραστάτες τους. Απ’ τις ελληνικές κατηγορίες (παραπάνω από μία φορά φέτος) εναντίον διεθνών μκο που κάνουν διασώσεις ναυαγών στο ανατολικό αιγαίο για «trafficking» μέχρι τις εντελώς ανάλογες κατηγορίες του ιταλού φασίστα Salvini για τις μκο που δραστηριοποιούνται στην κεντρική Μεσόγειο· απ’ τα σχέδια τιμωρίας του Ορμπάν εναντίον όσων περιθάλπτουν πρόσφυγες στην ουγγαρία, μέχρι την σύλληψη του Lucano στην καλαβρέζικη Riace· απ’ την απαγόρευση σε πλοία που διέσωζαν πρόσφυγες / μετανάστες να δέσουν σε ιταλικά, γαλλικά και μαλτέζικα λιμάνια, μέχρι τις δίκες εναντίον τους για «παράνομη διακίνηση μεταναστών»· απ’ την πριμοδότηση της νεοφασιστικής «εναλλακτικής για την γερμανία» (και την εμφάνιση εκεί «εβραϊκής συνιστώσας», αντιμουσουλμανικής φυσικά…) μέχρι τις συμφωνίες της Ρώμης με την χούντα του Καΐρου για συμμετοχή σε στρατιωτικές (αντι-προσφυγικές) περιπολίες στη νοτιοανατολική Μεσόγειο: είναι πολλά, είναι μαζεμένα, και δεν μπορεί κανείς να μιλάει για «μεμονωμένα περιστατικά».

Παρότι υπάρχει μια ρατσιστική «μαύρη γραμμή» που συνδέει (άλλοτε ορατή και άλλοτε αόρατη) το ελληνικό φαιορόζ κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο (και αυτά που θα παραδώσει στο επόμενο γκουβέρνο) με τον Ορμπάν και τον Σαλβίνι, έχουμε την εντύπωση ότι το «πρόβλημα με τις ροές» είναι ανθρωποφάγο αλλά και προσχηματικό. Υπάρχει μια ευρύτερη γεωπολιτική στόχευση για τον (στρατιωτικό) έλεγχο της Μεσογείου, σχετική με τον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο· οι μετανάστες / πρόσφυγες που επιχειρούν να την διασχίσουν είναι τα πρώτα θύματα εισόδου σ’ ένα υπό κατασκευή (θαλάσσιο) ναρκοπέδιο… Θέλουμε να πούμε: ο πρωτοκοσμικός ρατσισμός δεν είναι πλέον «μόνος του»· έχει γίνει κεφάλαιο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Είναι, ίσως, η έσχατη ιστορική στιγμή όπου η υποστήριξη των μεταναστών / προσφύγων, χωρίς να χάσει τίποτα απ’ τις συγκεκριμενοποιήσεις της, θα πρέπει να ανακτήσει τον συνολικό ορίζοντα των σε εξέλιξη ενδοκαπιταλιστικών οξύνσεων· σ’ όλες τους τις μορφές…

Αν, βέβαια, υπάρχουν ακόμα υποκείμενα διατεθειμένα να σηκώσουν το βάρος της Ιστορίας· ένα βάρος που κανείς δεν διαλέγει μεν, αλλά το βρίσκει αμείλικτο μπροστά του.

(φωτογραφία: Διαδήλωση 6.000 ατόμων, ιταλών και μεταναστών / προσφύγων, χτες στην Riace. Για αρχή σωστά καμωμένη. Όμως πρέπει στη Ρώμη… )

Riace 1

Κυριακή 7 Οκτώβρη. Η Καλαβρία, στον ιταλικό νότο απ’ την μεριά του Ιονίου, είναι γνωστή για τις παραλίες της· αλλά και για την μαφία της. Η N’drangheta είναι μία απ’ τις τρεις ή τέσσερεις διάσημες ιταλικές επιχειρήσεις του οργανωμένου εγκλήματος, με διεθνή κύκλο εργασιών. Σίγουρα, πάντως, η Καλαβρία δεν είναι γνωστή για αυτήν την κωμόπολη, ονόματι Riace. Η σύλληψη του Domenico Lucano ωστόσο, που είναι ο δήμαρχος της Riace, απ’ την φασιστική ιταλική κυβέρνηση, με την κατηγορία (ούτε λίγο ούτε πολύ) της «προώθησης παράνομων μεταναστών» θα γνωρίσει τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που συνηθίζεται για τα «παράξενα του κόσμου»… Αξίζει πολύ περισσότερα…

Όπως πολλά χωριά και κωμοπόλεις της Καλαβρίας, η Riace ήταν ένα φτωχό αγροτικό κεφαλοχώρι, σκαρφαλωμένο στις πλαγιά των λόφων, με μια πιο σύγχρονη προέκταση προς την μεριά της θάλασσας. Στη δεκαετία του ’90 η Riace άρχισε να εγκαταλείπεται απ’ τους (νεώτερους κυρίως) κατοίκους της όταν έκλεισε μια κοντινή βιομηχανία κονσερβοποίησης ντοματών. Προς το τέλος εκείνης της δεκαετίας η Riace έτεινε να γίνει μια πόλη φάντασμα. Δεν είχε πια ούτε ένα καφενείο…

Τότε, το 1998, 200 κούρδοι πρόσφυγες έφτασαν με μια βάρκα σε μια κοντινή παραλία. Ο τότε νεαρός αριστερός ακτιβιστής Domenico Lucano σκέφτηκε ότι θα ήταν καλό και για τους πρόσφυγες και για την σχεδόν πεθαμένη Riace να εγκατασταθούν οι πρόσφυγες στα εγκαταλειμένα σπίτια αντί να οδηγηθούν στα διάφορα στρατόπεδα προσφύγων. Οι λιγοστοί ντόπιοι δέχτηκαν, και το 1999 ο Lucano (με το παρατσούκλι Mimmo) δημιούργησε έναν σύνδεσμο με τίτλο «Σχέδιο για τις Μελλοντικές Πόλεις». Στόχος του σχεδίου ήταν η επανακατοίκηση της Riace από οποιονδήποτε μετανάστη ή πρόσφυγα θα έφτανε ως την περιοχή της, άσχετα από φυλή, θρήσκευμα ή εθνικότητα. Ο σχηματισμός μιας δημιουργικής πολυεθνικής κοινότητας από ντόπιους και μετανάστες απ’ την Αφρική και την μέση Ανατολή άρχισε σιγά σιγά να παίρνει σάρκα· τραβώντας την προσοχή διάφορων αντιρατσιστικών οργανώσεων (και όχι μόνο απ’ την ιταλία), του οηε αλλά και της ε.ε.

Riace 2

Κυριακή 7 Οκτώβρη. Με την χρηματοδότηση από προγράμματα της ε.ε. ο Lucano (που εν τω μεταξύ εκλέχτηκε δήμαρχος) προχώρησε σ’ ένα σχέδιο δημιουργίας μικρών μαγαζιών για τεχνικές / χειρωνακτικές δουλειές, εστιατορίων και κοινωνικών κέντρων, όπου δούλευαν ντόπιοι και μετανάστες ζωντανεύοντας την Riace. Το 2012 δημιούργησε ένα τοπικό νόμισμα που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί απ’ τους ντόπιους στα μαγαζιά, τα καφέ και τα φαγάδικα. Το 2014 οι κάτοικοι της Riace ήταν από 20 εθνικότητες, τα σχολεία είχαν ζωντανέψει, ενώ παλιοί κάτοικοι άρχισαν να επιστρέφουν για να πάρουν μέρος σ’ αυτό το μοναδικό αντιρατσιστικό πείραμα.

Θέλοντας να κοντράρει την μαφία των σκουπιδιών ο Lucano έβαλε μπροστά ένα σύστημα ανακύκλωσης πόρτα – πόρτα, που το ανέλαβαν δύο τοπικές συνεργατικές, με «οχήματα μεταφοράς» μια ντουζίνα γαιδουράκια. Η επιλογή ζώων δεν είχε το νόημα της γραφικότητας αλλά μιας εφαρμοσμένης οικο-λογίας χαμηλής έντασης. Η ιδέα και η εφαρμογή της ήταν σκανδαλώδης για τα κυκλώματα του ιταλικού νότου, όπου η μαφία των σκουπιδιών εκμεταλλεύεται άγρια την δουλειά (και την ζωή) των χωρίς χαρτιά μεταναστών, στα σκουπιδιάρικα και στις χωματερές που ελέγχει.

Με την μέθοδο της πόρτα –πόρτα ανακύκλωσης τα σκουπίδια της Riace μειώθηκαν στο μισό, ενώ μπήκε και η ιδέα τοπικής παραγωγής γαϊδουρινού γάλακτος…

Riace 3

Κυριακή 7 Οκτώβρη. Απ’ τις αρχές του ’18 η κρατική χρηματοδότηση στο «σχέδιο για τις μελλοντικές πόλεις» / Riace άρχισε να περικόπτεται, ενώ αντίστροφα άρχισε η διασπορά φημών και κατηγοριών κατά του Lucano για «υποστήριξη της παράνομης μετανάστευσης» και «παράνομη διαχείριση σκουπιδιών». Στα τέλη της περασμένης άνοιξης ο Lucano άρχισε απεργία πείνας ενάντια στην κρατική επίθεση κατά της Riace και του μοντέλου της. Το καλοκαίρι έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις στην Καλαβρία, υπέρ της Riace – και εναντίον της νεοφασιστικής ιταλικής κυβέρνησης.

Η οποία, φυσικά, έχει σχέδια. Την περασμένη εβδομάδα ο Lucano, πάντα δήμαρχος της Riace, μπήκε με δικαστική απόφαση σε κατ’ οίκον περιορισμό, με την κατηγορία ότι προωθεί την παράνομη μετανάστευση στην ιταλία…

Τώρα;…

Κυριακή 1 Ιούλη. Ο φασίστας υπ.εσ. της ιταλίας Salvini το «ξεκαθάρισε»: τα πλοία διάσωσης των μκο δεν θα φέρνουν μετανάστες / πρόσφυγες στο (ιερό;) ιταλικό έδαφος… Κάποιοι, ασφαλώς, θα τον καταγγείλουν· αλλά πριν μια μόνο βδομάδα ένα τέτοιο πλοίο, το Aquarious, δεν έβρισκε λιμάνι στις ευρωακτές της Μεσογείου. Ούτε στην ιταλία, ούτε στη μάλτα, ούτε στη γαλλία. «Μεγάλη καρδιά» – για μια φορά μόνο – έδειξε το ισπανικό κράτος. Τόσο όσο χρειαζόταν για να πει στο επόμενο τέτοιο πλοίο, το Lifeline, ένα ξερό «όχι».

Η «ιδέα» που θεσμοθετείται είναι 1 – 2 – 3 κάτεργα “πλατφόρμες φιλοξενίας ανεπιθύμητων” σαν αυτά της λιβύης, σπαρμένα ένα γύρο στη Μεσόγειο. Μπορεί να μην είναι όλα το ίδιο βάρβαρα· μπορεί να υπάρχουν διαβαθμίσεις (και στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης υπήρχαν τέτοιες…). Επιπλέον θα ήταν σκόπιμο οι φρουροί των κάτεργων να πυροβολούν τους κρατούμενους μόνο όταν πλησιάζουν τον φράκτη της φυλακής τους. Το ισραηλινό κράτος έχει δημιουργήσει ένα «πρότυπο για διεθνή χρήση» στη φυλακή της Γάζας… Και επειδή επικαλείται σαν «ηθικό πλεονέκτημα» και “νομιμοποίηση” της βαρβαρότητάς του το Ολοκαύτωμα (εκεί, δηλαδή, που δολοφονήθηκαν ανάμεσα στα υπόλοιπα εκατομμύρια και οι 254 του περιπλανώμενου στον Ατλαντικό St. Louis…), τα «πλεονεκτήματα» των πρωτοκοσμικών κρατών για την εξορία / φυλάκιση των μεταναστών / προσφύγων, για την «επιστροφή από ‘κει που ήρθαν», και για το πότε θα κρίνονται επικίνδυνοι για την δημόσια τάξη και ασφάλεια, έχουν το περιθώριο εν έτει 2018 να είναι κάπως ευκολότερα απ’ ότι το 1939. Σκέτα «πολιτικά» ας πούμε…

Τώρα… τώρα αυτοί που καλύτερα να πνιγούν, ή να διαμελιστούν, ή να βασανιστούν, είναι αφρικάνοι, είναι άραβες, είναι μεσανατολίτες, είναι κεντροασιάτες, είναι λατίνοι… Άσχετα από θρήσκευμα.

…Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η “κατάσταση έκτακτης ανάγκης” που ζούμε τώρα δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Πρέπει να κατορθώσουμε να συλλάβουμε την ιστορία έχοντας αυτή την επίγνωση. Τότε θα διαπιστώσουμε καθαρά ότι αποστολή μας είναι να δημιουργήσουμε μια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έτσι θα βελτιωθεί η θέση μας στον αγώνα κατά του φασισμού….

…Η έκπληξη για το πως τα πράγματα που ζούμε είναι “ακόμα” και στον εικοστό αιώνα δυνατά, δεν είναι φιλοσοφική. Δεν είναι η απαρχή μιας γνώσης – εκτός κι αν πρόκειται για τη γνώση πως η αντίληψη της ιστορίας από την οποία κατάγεται δεν ευσταθεί.

Τάδε έφη Walter Benjamin πριν πολύ καιρό. Και στον εικοστό πρώτο αιώνα είναι εφικτά – «ακόμα»…