Οι δολοφονίες

Πέμπτη 9 Γενάρη. Αν η Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ, το Ριάντ ή οποιοσδήποτε άλλος θεωρεί ότι «καθαρίζοντας» τον Soleimani θα βραχυκυκλώσει ή θα εμποδίσει τις συμμαχίες της Τεχεράνης (και το αξιόμαχό τους) είναι επιεικώς ηλίθιος. Δεν είναι ο Soleimani που διαμόρφωσε την στρατηγική του ιρανικού κράτους (και διάφορων οργανώσεων / κομμάτων στα αραβικά κράτη) αλλά το ανάποδο: η στρατηγική αναγκαιότητα βρήκε στην περίπτωσή του έναν εξαιρετικά ικανό πολιτικό/καραβανά εφαρμοστή της. Ασφαλώς ο Soleimani ήταν ιδιαίτερα καλός στις δουλειές που αναλάμβανε. Αφήνοντας στην άκρη την πιθανότητα ότι στη διάρκεια αυτής της 30ετίας υπήρχαν (και υπάρχoυν) συνθήκες για να έχουν διαμορφωθεί και ακόμα καλύτεροι, αξίζει να τονίσουμε ότι ο Soleimani ολοκλήρωσε το ιστορικά δυσκολότερο κομμάτι της δουλειάς: το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο στάδιό της.

Εδώ και καιρό το αν, για παράδειγμα, η λιβανέζικη Hezb’ Allah ή οι υεμενίτες Huthis είναι αξιόμαχοι δεν εξαρτιόταν απ’ τον Soleimani. (Κανένας μα κανένας, όσο έξυπνος και ικανός κι αν είναι, δεν μπορεί να κάνει είτε λίγους είτε πολλούς ικανούς να πολεμούν με επιτυχία σε άνισες αναμετρήσεις. Ο Soleimani δεν έδωσε κάποιο «μαγικό φίλτρο» στην Hezb’ Allah το 2006 εναντίον του ισραηλινού στρατού· και δεν έδωσε κανένα «μαγικό φίλτρο» στους Huthis το 2019 εναντίον των μισθοφόρων του Ριάντ, του Αμπού Ντάμπι, αλλά και του Παρισιού, του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον. Μπορεί να συνέβαλε οργανωτικά ή εξασφαλίζοντας όπλα· αλλά ως εκεί…) Το ίδιο ισχύει και για τις συμμαχίες και τις κοινές δράσεις μεταξύ τους.

(Στη διάρκεια των αραβικών εξεγέρσεων, με τις πολλές εκατοντάδες δολοφονημένους, μας ζάλισαν με το θέωρημα ότι ήταν τα social media που έκαναν τόσες χιλιάδες άντρες και γυναίκες όχι απλά να επαναστατήσουν αλλά να αντέξουν την τόσο απίστευτα αιμοβόρα καταστολή. Απ’ ότι φαίνεται τα ίδια social media δεν έχουν καμμία επαναστατική επίδραση και αποτελεσματικότητα στους πρωτοκοσμικούς… Τώρα πρέπει να πεισθούμε ότι ήταν ένας δαίμονας, ο Soleimani, που έκανε χιλιάδες σε διάφορα μέρη της μέσης Ανατολής αποτελεσματικούς κατά των πρωτοσμικών σχεδιασμών… Οι παλαιστίνιοι πώς αντέχουν να αγωνίζονται εδώ και 70 χρόνια παρά τα συστηματικά και μαζικά εγκλήματα σε βάρος τους; Θα φταίει ότι περίμεναν έναν Soleimani, ε;)

Στα 62 του ο Soleimani, παραμένοντας πάντα εύστροφος και έμπειρος, μετά από 45 χρόνια θητείας, είχε ολοκληρώσει το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικο-στρατιωτικού κύκλου / έργου του. Προφανώς δεν είχε «ξοφλήσει». Ωστόσο είναι τόση και τέτοια η δουλειά που έχει γίνει ήδη υπό την εποπτεία του, και είναι τέτοια η αυξανόμενη ένταση σ’ όλη τη μέση Ανατολή και το πως αυτή εκπαιδεύει εκείνους που βρίσκονται από κάτω («η παγκόσμια Παλαιστίνη» όπως σωστά λένε κάποιοι…) ώστε είναι αδύνατο η ιστορία να γυρίσει πίσω. (Πάντως είναι πολύ πιθανό ότι οι βιτρίνες του άξονα ελπίζουν σε κάτι τέτοιο!… Bring back good old days!!!)

Αντίθετα, ο τρόπος της δολοφονίας του θα βρυκολακιάζει για πολλά χρόνια στα μυαλά (και στις επιλογές) τόσο των φίλων όσο και των εχθρών του μπλοκ της Αστάνα (διότι και στη δική του δημιουργία ο Soleimani είχε παίξει ρόλο). Το τι μπορεί να πετύχει η μυθοποίηση είναι απρόβλεπτο· και ο Soleimani είναι ήδη θρύλος για πολλά εκατομμύρια μουσουλμάνων, σε μια μεγάλη έκταση του κόσμου.

Το πέρασμα του χρόνου ενισχύει τέτοιους θρύλους – και την σχέση των οπαδών τους μ’ αυτούς.

Η δολοφονία του Abu Mahdi al-Muhandis είναι διαφορετικό ζήτημα. Ο 65χρονος ιρακινός μηχανικός Jamal Ja’far Muhammad Ali Al Inrahim (: το al Muhandis είναι παρατσούκλι και σημαίνει «ο μηχανικός») ήταν “παλιά καραβάνα”. Σαν σιίτης συνδέθηκε με την νεαρή ιρανική επανάσταση στη διάρκεια του πολέμου με το ιράκ, στα ‘80s, όντας φυγάς απ’ το ιράκ. Το ότι καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο απ’ το καθεστώς του κουβέιτ το 1983 για βομβιστικές επιθέσεις στις πρεσβείες των ηπα και της γαλλίας (που στήριζαν τον Χουσεΐν στον πόλεμο) δείχνει ότι δεν καθόταν ήσυχος.

Η δολοφονία του δεν έφερε ιδιαίτερη πολιτική υπεραξία στην Ουάσιγκτον… Έφερε όμως στις pum μια ικανή νομιμοποίηση για να ξεκινήσουν επίσημα αυτό που ήθελαν εδώ και καιρό (αφότου τα αμερικανικά και τα ισραηλινά βομβαρδιστικά άρχισαν να σκοτώνουν μέλη τους, ειδικά κοντά στα ιρακινο-συριακά σύνορα): έναν πόλεμο φθοράς κατά του αμερικανικού στρατού κατοχής. Σε αντίθεση με την Τεχεράνη, οι pmu δεν είπαν «αυτή ήταν η εκδίκηση» για την δολοφονία του Muhandis.

Κι ούτε θα το πουν. Έτσι κι αλλιώς ο λογαριασμός τους με τον κατοχικό στρατό είχε ανοίξει – τώρα θα αρχίσει να αποδίδει τόκο.

Η ανταπόδοση

Πέμπτη 9 Γενάρη. Με την εξαίρεση της κατάρριψης ενός αμερικανικού drone (που ωστόσο πετούσε μέσα στον ιρανικό εναέριο χώρο), η χθεσινή πυραυλική επίθεση είναι το πρώτο άμεσο κτύπημα των ιρανών «φρουρών της επανάστασης» στον αμερικανικό στρατό – από το 1979!! Μετά από 40 χρόνια σύγκρουσης, το γεγονός ότι οι «φρουροί της επανάστασης» κτύπησαν για πρώτη φορά αμερικανικούς στόχους (και δεν έτρεξε τίποτα, εξαιτίας της δολοφονίας του Soleimani) είναι σημαντικό. (Όσο ζούσε ο Soleimani δεν έγινε – έγινε τώρα, στο όνομά του, post mortem).

Για παράδειγμα, η Ουάσιγκτον και το ψόφιο κουνάβι προσωπικά ξέχασαν ότι έχουν κηρύξει τους «φρουρούς της επανάστασης» τρομοκράτες! Αντέδρασαν ως εάν δεν επρόκειτο για επίθεση από «τρομοκράτες», αλλά από κανονικό στρατό – που απαντάει εύλογα στη δολοφονία ενός στρατηγού του. Με τους τρομοκράτες (εντός ή εκτός εισαγωγικών) δεν ισχύουν τα «στρατιωτικά ήθη». Αν η (ανύπαρκτη…) al Qaeda εκδικούνταν την δολοφονία του bin Laden θα συγκέντρωνε πολλά πυρά… Ακόμα κι αν εκδικούνταν την δολοφονία του γυιού του….

Ξαφνικά (και όχι εξηγήσιμα με εύκολο τρόπο) οι «φρουροί της επανάστασης» όχι μόνο έπαψαν να είναι «τρομοκράτες» (για ένα βράδυ; για περισσότερο;) αλλά τους αναγνωρίστηκε το δικαίωμα να πάρουν, έστω με συμβολικό τρόπο, το αίμα τους πίσω… Με 80 νεκρούς όπως λέει η Τεχεράνη; Με λιγότερους όπως δεν λέει η Ουάσιγκτον; Αυτό και τόσο…

Φαίνεται πως η Ουάσιγκτον δεν μπορούσε ή δεν ήθελε την συγκεκριμένη ιστορική στιγμή να κάνει τίποτα άλλο (το «άλλο» είναι ένας all out πόλεμος…) . Πρόκειται γι’ αυτό που είπαμε πριν λίγες μέρες: για την προτελευταία νίκη του Soleimani. Αφού ο αμερικανικός στρατός αναγκάστηκε να υπογράψει μια δολοφονία που κανονικά δεν έπρεπε να κάνει «επώνυμα» για να μην έχει ευθύνη· κι αφού η κατακραυγή ήταν παγκόσμια και γενικευμένη, αναγκάστηκε έμμεσα, σιωπηλά, κατηγορηματικά (και απρόοπτα για εμάς! – θεωρούσαμε ότι ήταν μια all out επιλογή της «γραμμής Pence»…) να αναγνωρίσει ότι ο πόλεμος κατά των «φρουρών της επανάστασης» δεν είναι η μάχη της πάνκαλης νομιμότητας εναντίον των πάνκακων τρομοκρατών, αλλά η αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο (παρόμοιους) στρατούς (στην οποία θεωρεί εαυτόν συντριπτικά ανώτερο, αλλά δεν βιάζεται να το αποδείξει…)

Ακόμα και πριν 2 μήνες κάτι τέτοιο θα θεωρούνταν αδιανόητο!

(φωτογραφία: Η αμερικανική αεροπορική βάση στην Ain al-Assad. Σε κύκλους τα σημάδια μιας “έντονης νύχτας”…)

Η αλληλουχία

Πέμπτη 9 Γενάρη. Εκείνο που οι δυτικοί «αναλυτές» (: δημαγωγοί) αποφεύγουν να παραδεχτούν όπως ο διάολος το λιβάνι είναι αυτό: μετά από πολλές δεκαετίες, κι αφού πρώτα η αραβική υπερηφάνεια (που σε διάφορες περιόδους βραχυκύκλωσε τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς) ξέμεινε όχι από διάθεση αλλά από σχέδιο, δύο μη-αραβικά αλλά μουσουλμανικά κράτη έχουν αναλάβει την «ηγεσία» – με διακηρυγμένο και ευνόητο στόχο της αναβάθμιση της τεράστιας μουσουλμανικής ζώνης του πλανήτη (της umma) στον πλανητικό καταμερισμό εξουσίας, κεφαλαίου και εργασίας: το περσικό (σιϊτικό) ιράν και η τουρκική (σουνιτική) τουρκία. Αν σ’ αυτά προστεθούν το (πυρηνικό) πακιστάν και η μαλαισία, τότε η αλλαγή θα έπρεπε να θεωρείται σεισμική! (Επειδή κατά καιρούς ακούμε βλακείες: όχι, δεν είναι αυτό που θα θέλαμε! Τις μαυροκόκκινες να ανεμίζουν θέλουμε! Αλλά δεν φοράμε “μαυροκόκκινα γυαλιά” όταν ασχολούμαστε με την πραγματικότητα. Γιατί αν το κάναμε θα απομέναμε θεόστραβοι – μεταξύ θεόστραβων…)

Το πως έχει αντιμετωπίσει διαχρονικά ο πρώτος (δυτικός) κόσμος, τόσο οι ευρωπαϊκοί όσο και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, αυτά τα εκατοντάδες εκατομμύρια των μουσουλμάνων είναι γνωστό. Κι αν οι υπήκοοι της δύσης προτιμούν απ’ τη μια να το ξεχνούν και απ’ την άλλη να το ανανεώνουν μέσα απ’ τον αντι-μεταναστευτικό ρατσισμό τους, οι μουσουλμάνοι και οι μουσουλμάνες το ξέρουν. Κι αν ο «απλός κόσμος» στην μουσουλμανική ζώνη του κόσμου έχει τις καθημερινές αγωνίες του, οι διανοούμενοι και οι πολιτικά ενταγμένοι δεν ξεχνούν τίποτα. Δεν ξεχνούν την βοσνία – για παράδειγμα.

Τι σχέση έχουν αυτά τα γενικά με το μεσανατολικό πεδίο μάχης; Τι σχέση έχουν με τα τρία γεγονότα που βιαστικά σημειώσαμε πιο πριν; Έχουν και παραέχουν! Η κομβική αλυσίδα γεγονότων που προηγήθηκαν είναι αυτά που ονομάστηκαν αραβική άνοιξη· και συκοφαντήθηκαν στη δύση όσο δεν γινόταν! Η «αραβική άνοιξη» αλλού πέτυχε κι αλλού πνίγηκε στο αίμα· το ζήτημα, όμως, της θέσης τόσο των αράβων όσο και των μουσουλμάνων γενικά στον 21ο αιώνα παρέμεινε ανοικτό: αυτό ήταν που άνοιξαν μαχητικά και περήφανα οι εξεγερμένοι και οι εξεγερμένες του 2011. Κι αυτό παραμένει η διακύβευση. Ο δυτικός κόσμος (οι μυστικές υπηρεσίες του σίγουρα) ήθελαν να κάνουν τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία αυτών των κοινωνιών ¨isis”. (Κάποιος έπρεπε να το σταματήσει αυτό – δυστυχώς δεν ήταν οι αγαπημένες μας μαυροκόκκινες…)

Οι δυτικοί θα ήθελαν να ελπίζουν ότι με χούντες α λα Sisi, με εξαγορές αξιωματούχων, με προκεχωρημένα φυλάκια σαν το ρατσιστικό καθεστώς του Τελ Αβίβ, και με πιστούς του παρανοϊκού ουαχαβιτισμού χρηματοδοτούμενους από διάφορους τοξικούς πετροδικτάτορες της αραβικής χερσονήσου, θα κρατήσουν τον έλεγχο σ’ όλη αυτή την μουσουλμανική ζώνη. Απ’ την βόρεια αφρική ως την ινδονησία. Δεν έλαβαν όμως υπόψη τους δύο πράγματα. Πρώτον το πως η πολιορκία τους (γράφαμε χτες για το ιράν) μπορεί να παράξει έναν αποτελεσματικό, ορθολογικό και καθόλου θρησκόληπτο «ανορθόδοξο πόλεμο» με τεχνικούς όρους και αποτελεσματικότητα 3ης βιομηχανικής επανάστασης· κι όχι, απλά, έναν Soleimani…. (Τις επιθέσεις στα διυλιστήρια της Aramco, για παράδειγμα, όχι μόνο δεν τις είχαν προβλέψει αλλά ούτε μπορούσαν να φανταστούν ότι «αυτοί», οι «πρωτόγονοι», μπορούν να τις κάνουν!…) Και δεύτερον, δεν έλαβαν υπόψη τους το πως οι «νέες δυνάμεις» του παγκόσμιου κεφάλαιου, πρώτα και κύρια το Πεκίνο (άρα το ευρασιατικό project) μπορούν να εντάξουν στον (ιμπεριαλιστικό) σχεδιασμό τους όλη αυτή την τεράστια θάλασσα ανθρώπινου κεφαλαίου, εργασίας και κατανάλωσης, τους μουσουλμάνους και τις μουσουλμάνες – χωρίς κανέναν οριενταλισμό!

Να γιατί τίποτα δεν τέλειωσε στο μεσανατολικό πεδίο μάχης: δεν έχει ανακηρυχτεί ο οριστικός νικητής!!! Όχι ειδικά εκεί. Στον σε εξέλιξη παγκόσμιο πόλεμο συνολικά…

(Η ιδέα ότι «αν κόψεις το κεφάλι του αρχηγού» θα καταρρεύσει το σύστημα που ελέγχει εμφανίστηκε στους ρώσους μηδενιστές· και αποδείχθηκε αποτυχημένη. Εμφανίζεται ξανά και ξανά στις μαφίες· κι εκεί επίσης αποτυγχάνει: πάντα υπάρχουν διάδοχοι, που συχνά αποδεικνύονται το ίδιο ή και περισσότερο ικανοί…

Έχει το ενδιαφέρον του – για όποιον μπορεί να καταλάβει – ότι κρατικές / καπιταλιστικές δυνάμεις που βρίσκονται σε βαθιά παρακμή «ανακαλύπτουν και υιοθετούν» τέτοιες, προ πολλού χρεωκοπημένες ιδέες / πρακτικές… Ίσως επειδή είναι μαφιόζικες!)

(φωτογραφίες: Απ’ τα τέλη του 2010 και επί μήνες, ο ανθός των αραβικών κοινωνιών έκανε κομμάτια και θρύψαλα όλα τα πρωτοκοσμικά στερεότυπα για την δουλικότητα των μουσουλμάνων. Η “προσβολή” της πρωτοκοσμικής πολιτικής, πολιτιστικής, αισθητικής ανωτερότητας ήταν τεράστια, και δεν συγχωρέθηκε ποτέ. Ούτε απ’ τους φανερά ούτε απ’ τους κρυφά ρατσιστές (αυτοί οι τελευταίοι το παίζουν και “επαναστάτες”…) Απ’ το 2011 μόνο σαν πτώματα, είτε δικτατόρων, είτε proxy πολέμων, είτε πνιγμών στη Μεσόγειο “αναγνωρίζονται” αυτοί οι αμφισβητίες…

Ή σαν επαίτες της “πρωτοκοσμικής ανθρωπιάς”…)

Επί του πληκτρολογίου

Τετάρτη 8 Γενάρη. Χαράματα (λίγο πριν τις 2.00 π.μ. ώρα ελλαδιστάν) οι «φρουροί της επανάστασης» κτύπησαν με δεκάδες πυραύλους εδάφους–εδάφους μεσαίου βεληνεκούς την αμερικανική αεροπορική βάση στην Ain al-Assad στην επαρχία Αnbar, στα δυτικά του ιράκ (χάρτης επάνω, η μεγαλύτερη βάση στο ιράκ)· και δυο ακόμα, στο Erbil (στα βόρεια) και στην Taji, 27 χιλιόμετρα νότια της Βαγδάτης. Υπάρχει η εκτίμηση ότι επιλέχτηκε η ίδια ώρα μ’ εκείνη της δολοφονίας του Soleimani· ενώ η επίθεση ονομάστηκε “επιχείρηση μάρτυρας Soleimani”…

Τριάντα λεπτά αργότερα ακολούθησε δεύτερο (πιθανόν και τρίτο) κύμα όμοιων πυραυλικών επιθέσεων, κυρίως εναντίον της ίδιας αεροπορικής βάσης (στην Ain al-Assad). Παράλληλα οι ιρακινές pmu ανακοίνωσαν την έναρξη δικής τους στρατιωτικής επιχείρησης, χωρίς άλλες εξηγήσεις. Πιθανόν να πρόκειται για “γενική ετοιμότητα”…

Στις 3.00 π.μ. (ώρα ελλαδιστάν), και ενώ δεν είχε ξεκαθαριστεί αν υπάρχουν νεκροί ή τραυματίες (και πόσοι) απ’ τις επιθέσεις, οι ιρανοί «φρουροί της επαναστάσης» ανακοίνωσαν ότι αν η Ουάσιγκτον απαντήσει στην επίθεσή τους, θα κτυπήσουν οποιαδήποτε βάση χρησιμοποιήσουν, οπουδήποτε κι αν βρίσκεται αυτή (με ειδική αναφορά στο Dubai και στην Haifa). Την συγκεκριμένη στιγμή αυτή η προειδοποίηση ερμηνεύτηκε σαν επιλογή (της Τεχεράνης) για μια περιορισμένη εκδίκηση για την δολοφονία του Soleimani. (Εν τω μεταξύ στην Ουάσιγκτον συνεδρίαζε σε πλήρη απαρτία το “πολεμικό συμβούλιο” του ψοφιοκουναβιστάν).

Στις 4.00 π.μ. (ώρα ελλαδιστάν – 5.00 π.μ. ώρα Βαγδάτης) θα συμπέραινε κανείς ότι η ιρανική επίθεση έχει ολοκληρωθεί. Στο ψοφιοκουναβισταν (ώρα Ουάσιγκτον 9.00 μ.μ. της Τρίτης 7 Γενάρη) με τα νεύρα των υπηκόων τεντωμένα («είναι αλήθεια: ξανακάνουμε πόλεμο!…») το πολεμικό συμβούλιο δεν είχε ανακοινώσει οτιδήποτε – αλλά σίγουρα δεν έριχνε πασιέντζες…

(Εν τω μεταξύ η ασταμάτητη μηχανή δεν έχει ετοιμαστεί ακόμα για ώρα – την – ώρα “πολεμικές ανταποκρίσεις” around the clock. Και δουλεύει σε λίγες ώρες…)

Συνεπώς συμμετέχει και το ελλαδιστάν…

Τετάρτη 8 Γενάρη. Είναι official που λένε και στη σομαλία: ο ρημαδοΚούλης ενέκρινε την δολοφονία του Soleimani, του Abu Mahdi al-Muhandis, και μερικών ακόμα ιρακινών και ιρανών καραβανάδων (ευρισκόμενος στο αμέρικα, όσο πιο κοντά γίνεται στους δολοφόνους τους)… Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η ελληνική επικράτεια είναι, απ’ τα δυτικά, η πιο φιλόξενη βάση για αμερικανικές επιθέσεις στο ιράν· επιπλέον σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το ελλαδιστάν κοκορεύεται για τον ομφάλιο pipe του με το Τελ Αβίβ και για την αγάπη του για τον φασίστα χασάπη του Καΐρου· και τέλος σε συνδυασμό με τις «φιλίες» του με τον τοξικό νο 1 (του Ριάντ) και τον τοξικό νο 2 (του Αμπού Ντάμπι) (οι “δεσμοί” που λέει ο ρημαδο-), καλό θα ήταν να βγουν οι τσίμπλες απ’ τα μάτια και τα μυαλά όσο πιο έγκαιρα γίνεται: το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο βρίσκεται σε κανονικό πόλεμο, στο πλευρό του ψοφιοκουναβιστάν και του ισραηλινού απαρτχάιντ, είναι απόλυτα συνειδητά τμήμα του άξονα, και θα πράξει ότι του ζητήσουν οι σύμμαχοί του (είτε αν το βολεύει και το συμφέρει, είτε αν δεν μπορεί να το αποφύγει).

Είναι υπερβολική η ασταμάτητη μηχανή; Μήπως απολαμβάνει την κινδυνολογία; Προσέξτε: δεν υπήρχε κανένας λόγος για να υποστηρίξει ο ρημαδοΚούλης τις δολοφονίες. Εκτός απ’ την επιλογή «ναι, συμμετέχουμε μαζί σας» υπάρχουν άπειρες διπλωματικές τρίπλες για να αποφύγει κανείς μια τόσο καθαρή συνηγορία. Υπάρχει και το τετριμμένο: «σαν μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης θα συζητήσουμε το θέμα στα αρμόδια όργανα».

Όχι πια, όχι για την μέση Ανατολή, όχι για την όξυνση του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού… Το ρημαδογκουβέρνο (δηλαδή τα αφεντικά του, που είναι τα ίδια που ήταν και στο φαιορόζ γκουβέρνο, και πιο πριν, και πιο πριν) έδωσε την έγκρισή του στην κλιμάκωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου στο μεσανατολικό πεδίο μάχης έχοντας πλήρη γνώση ότι θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Πρόκειται για επιλογή, μακρόχρονη επιλογή, και όχι για τρικ της στιγμής. Πρόκειται για επιλογή που δουλεύεται χρόνια (με τις θρυλικές «τριμερείς») και τώρα ωριμάζει.

Επειδή η ασταμάτητη μηχανή μιλάει γι’ αυτές τις επιλογές εδώ και χρόνια, έχει φάει στα μούτρα την απώθηση. «Αν δεν σκάσουν πύραυλοι σε ελληνικό έδαφος δεν τρέχει τίποτα» θα μπορούσε να πει όποιος είναι ελάχιστα ειλικρινής σ’ αυτήν την απώθηση. «Όταν σκάσουν θα τρέχεις εσύ φουκαρά» απαντάμε. Και θα είναι αργά.

Τελεία και παύλα. Η αντιπληροφόρηση και η εργατική κριτική έχουν όρια!

Με αγάπη στη Υazd – και όχι μόνο 1

Τεταρτή 8 Γενάρη. Οι ιρανοί και οι ιρανές είναι απίστευτοι! Σαν άνθρωποι. Ευγενείς, φιλικοί, φιλόξενοι, ανοικτόκαρδοι, περήφανοι και περήφανες, καθόλου παραδόπιστοι… Αρκεί αυτό: αν η διασκέδαση ενός πληθυσμού είναι το να μαζεύονται οι παρέες στα πάρκα και να διαβάζουν ποιήματα (ναι, τόσο ξένο!!) τότε…

Το καθεστώς όμως είναι απολυταρχικό και συντηρητικό. Και μόνο το γεγονός ότι στην κορυφή της τριπλής δομής εξουσίας στο ιρανικό κράτος (κοινοβούλιο / φρουροί της επανάστασης / συνέλευση των ειδικών) βρίσκονται παπάδες που «αυτοεπιλέγονται» (αυτή είναι η «συνέλευση των ειδικών») είναι αρκετό. Σε τέτοιου είδους δομές εξουσίας οι πολιτικές πρόσοδοι (αυτό που λέγεται «διαφθορά») είναι κοινοτυπία. Υπάρχει μια οφθαλμοφανής ανισομέρεια στην ιρανική καπιταλιστική ανάπτυξη: πολλά κατορθώματα στον στρατιωτικό τομέα, περιορισμένα σε διάφορες μη στρατιωτικές κοινωνικές υποδομές. Πράγμα που σημαίνει ότι στο ιρανικό καπιταλισμό οι πληβείοι δικαιούνται πολύ περισσότερα· και οι «μεσαίες τάξεις» (συμπεριλαμβανόμενων των μικροαστών) περισσότερη ελευθερία. Ειδικά η τωρινή νεολαία, που είναι σε μεγάλο βαθμό “καλωδιωμένη”…

Δύο πρόσφατα διαδοχικά ταξίδια (διάρκειας ενός μήνα το καθένα) πάνω σε δύο ρόδες, και δυο καλές γύρες μ’ αυτόν τον τρόπο στο μεγαλύτερο μέρος του δυτικού μισού της ιρανικής επικράτειας σε πολλές μεγάλες και μικρές πόλεις, επιτρέπουν να σας διαβεβαιώσουμε ότι αυτό το καθεστώς το στηρίζει (υπολογίζουμε) το 40% του πληθυσμού. Υπάρχει ακόμα ένα 30% που, κατ’ αρχήν, θα διεκδικούσε ελευθερίες στην καθημερινή ζωή του· δεν του αρέσει καθόλου αυτή η απολυταρχία· και ψάχνεται. Ακόμα και πόντο πόντο. Οι υπόλοιποι ίσως παίζονται, με μια κλίση προς τον συντηρητισμό αν οι συσχετισμοί δύναμης τον ευνοούν.

Αλλά περισσότερο απ’ όλα το ιράν, τόσο σαν καθεστώς και εξουσία όσο και σαν πληθυσμός, κουλτούρα, πεποιθήσεις, είναι η ιστορία του. Αυτό το τριπλό σχήμα εξουσίας διαμορφώθηκε μετά την επανάσταση του 1979, στη βάση της πολιτικής εμπειρίας του ιράν τις προηγούμενες δεκαετίες: για να μην είναι εφικτό σε όποιον εποφθαλμιούσε τα πετρελαϊκά και εργασιακά πλούτη του ιράν να (ξανα)διαβρώσει την εξουσία. Πράγματι, τρεις δομές είναι πολύ δυσκολότερο να διαβρωθούν από μία. Επιπλέον, αφού πρώτα οι συντηρητικοί υπό τον Χομεϊνί εξόντωσαν το ισχυρό κομμουνιστικό κόμμα (που συμμετείχε ολόψυχα στην επανάσταση), ανέλαβαν τον αδιαπραγμάτευτο κεντρικό έλεγχο σαν ένα είδος, ας μας επιτραπεί η έκφραση, «θρησκευτικής μαφίας»….

Τι είναι, όμως, εκείνο που στηρίζει αυτό το καθεστώς; Οι εξωτερικές (αμερικανικές κατά κύριο λόγο, και απ’ τις αρχές του 2000 αποκλειστικά) απειλές! Όταν οποιοδήποτε καθεστώς μπορεί να επικαλεστεί, κι ακόμα περισσότερο να αποδείξει, «εθνικές απειλές», τότε είναι βέβαιο ότι ενισχύονται άμεσα και έμμεσα τα πιο συντηρητικά στοιχεία (κοινωνικά, πολιτικά, θεσμικά) αυτού του καθεστώτος! Η ιαχή «το έθνος κινδυνεύει» στα μέρη μας είναι φάρσα. Στο ιράν όμως είναι πέρα για πέρα αλήθεια.

Κι έτσι στην ιρανική κοινωνία και στο μοντέλο διεύθυνσής της έχει συμβεί το εξής: η αμερικανική πολιορκία έχει εμποδίσει τους μετασχηματισμούς ΠΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ εάν αυτή δεν υπήρχε!… Στα δύο καλοκαίρια των ταξιδιών στο ιράν (2016 και 2017), όταν αυτή η πολιορκία είχε χαλαρώσει αισθητά, είδαμε με τα μάτια μας αυτούς τους μετασχηματισμούς να εξελίσσονται αθόρυβα (μερικές φορές και επίσημα) από χρονιά σε χρονιά. Είναι απόλυτα λογικό. Στο ιράν έχει καπιταλισμό. Έχει μια μεγάλη εργατική τάξη, έχει μια μεγάλη μικροαστική τάξη, έχει επίσης μια μεγάλη «μεσαία» αστική τάξη, που είναι προϊόντα όλες της καπιταλιστικής ανάπτυξης (ανισομερούς όμως) που πέτυχε η επανάσταση του 1979. Είναι αδύνατο να μην μπουν σε κίνηση οι διεκδικήσεις και τα συμφέροντα όλων αυτών των υποκειμένων όταν δεν υπάρχει ένας ισχυρός παράγοντας που να τα παγώνει.

Με αγάπη στη Υazd – και όχι μόνο 2

Τεταρτή 8 Γενάρη. Το ιράν είναι μια κοινωνία υπό διπλή πολιορκία εδώ και 40 χρόνια – κοντά δυο γενιές. Η βασική πολιορκία είναι εξωτερική: το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον ποτέ δεν παραδέχτηκαν ότι έχασαν αυτό το τόσο σημαντικό (από οικονομική και γεωπολιτική άποψη) οικόπεδο. Η μνήμη του βρώμικου πολέμου που έκανε ο Χουσεΐν στη δεκαετία του ’80, σαν εκπρόσωπος των πάντων στην δύση (plus την τότε εσσδ…) είναι πολύ ζωντανή στο ιράν: οι σακατεμένοι εκείνου του πολέμου κυκλοφορούν πάντα στις λεωφόρους και στα σοκάκια, και θυμίζουν ότι στη γενιά που ο Soleimani και εκατομμύρια άλλοι ήταν πιτσιρικάδες αντιμετώπισαν όλον τον κόσμο μόνοι τους!!! Και νίκησαν! Το Παρίσι (η Μόσχα απ’ την δεκαετία του ’00 και το Πεκίνο πιο πρόσφατα) στηρίζουν πια· αλλά η πολιορκία κλιμακώνεται διαρκώς όσο προχωράει η διεθνοποίηση του ιρανικού καπιταλισμού προς τα ανατολικά. (Μια διεθνοποίηση που είναι ολοφάνερη στις βιτρίνες των μαγαζιών: ελάχιστα ευρωπαϊκά, καθόλου αμερικάνικα, άπειρα ασιατικά εμπορεύματα πρώτης γραμμής…)

Αυτή η εξωτερική πολιορκία ταΐζει την εσωτερική πολιορκία. Κάθε κοινωνία έχει ένα καλό ποσοστό του πληθυσμού συντηρητικούς (οι πρωτοκοσμικές πρώτες και χειρότερες). Αλλά στο ιράν ο «ιστορικός συντηρητισμός», με την μορφή των τράγων, που εδραιώθηκε γρήγορα (έχοντας κάποιους εσωτερικούς συσχετισμούς μετά την επανάσταση του 1979), είναι ανιστόρητα ακλόνητος. Μπορεί αυτοί οι αρχιτράγοι του «συμβουλίου των ειδικών» (που εκλέγουν και τον «ανώτατο ηγέτη», τώρα είναι ο Hamenei) να έχουν αναπτύξει ένα είδος «συνείδησης των εθνικών συμφερόντων», αλλά είναι ανεξέλεγκτοι. Δεν είναι ενιαίο μπλοκ· έχουν εσωτερικές αντιθέσεις· όμως αυτές δεν αναφέρονται ούτε αναλογούν στο τι γνώμη έχουν οι κοινωνικές τάξεις. Είναι μάλλον φράξιες του «κράτους / κόμματος», παρότι δεν πρόκειται για «κόμμα» αλλά για «ιερή σύνοδο». Λειτουργούν περίπου όπως το κινεζικό κομμουνιστικό κόμμα· χωρίς, καν, τις εσωκομματικές εκλογές.

Η νομιμοποίηση αυτής της δομής εξουσίας βρίσκεται πολύ λιγότερο στο εσωτερικό του ιράν (ακόμα και αν ο μισός πληθυσμός στηρίζει τον πατερναλισμό της) και πολύ περισσότερο στην Ουάσιγκτον. Είναι ο αμερικανικός και ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός (όπως συμβαίνει πάντα με τους ιμπεριαλισμούς) που καθηλώνει την πολιτική και ιδεολογική εξέλιξη στο ιράν! Είναι η επίκληση της μόνιμης (και καθόλου φανταστικής) κατάστασης έκτακτης ανάγκης απ’ τις ιρανικές δομές εξουσίας που συντηρεί αυτήν την καθήλωση… Είναι εύκολο οι μεταρρυθμιστές του κοινωνικού στο ιράν να κατηγορηθούν σαν «πράκτορες του εχθρού» ακριβώς επειδή ο εχθρός αυτό ακριβώς ψάχνει και χρηματοδοτεί («μεταρρυθμιστές» – σε εισαγωγικά… σαν αυτούς στο Χονγκ Κονγκ…). Όχι για να απελευθερώσει τον ιρανικό καπιταλισμό απ’ την πολιορκία που ο ίδιος κάνει, αλλά για να τον νικήσει ξανα-αποικοποιώντας τον.

Όμως: τους ιρανούς και τις ιρανές τους αγαπήσαμε! Απλά: είναι απίστευτοι! Και αξίζουν πολύ πολύ περισσότερα απ’ το να είναι κρέας για τους αμερικανικούς πυραύλους…. Η υπερηφάνεια και η ευγένειά τους και η βαθιά ιστορική τους κουλτούρα θα είχε να μας μάθει πολλά – αν ο ιμπεριαλιστικός πρώτος κόσμος τους άφηνε στην ησυχία τους…

Αλλά δεν τους αφήνει.

Αυτά είναι τα ωραία!

Τρίτη 7 Γενάρη. Τι γεμάτη από αμερικανική δράση η χθεσινή ημέρα, ε; Στην αρχή το ψόφιο κουνάβι κελάηδησε σαν τσίχλα που βρυχάται: Να φύγουμε απ’ το ιράκ; Δεν πάμε πουθενά αν δεν μας πληρώσουν τα δισεκατομύρια που δώσαμε για να φτιάξουμε τις βάσεις μας! Κι αν αναγκαστούμε να φύγουμε θα τους βάλω κάτι ξεγυρισμένες κυρώσεις που δεν θα ξέρουν από που τους έρχονται!!! Σκέφεται κανείς: ε, βέβαια, ένας real estater, ακόμα και δολοφόνος, παραμένει real estater…

Ύστερα το reuters κυκλοφόρησε (παγκόσμια) το πιο πάνω γράμμα. Που στάλθηκε απ’ τον επικεφαλής του στρατού ημικατοχής του ιράκ στρατηγό William H. Seely III στον ιρακινό στρατηγό Abdul Amir Yarallah: σεβόμαστε την εδαφική σας κυριαρχία, κι αφού δεν μας θέλετε τα μαζεύουμε και φεύγουμε! Δώστε μας μόνο λίγο χρόνο, ημέρες ή το πολύ βδομάδες…. Το ότι αυτό το γράμμα περιγράφει τεχνικές λεπτομέρειες της αποχώρησης / αναδίπλωσης δείχνει ότι υπάρχει ένα σχέδιο, πράγματι. Αλλά στο γράμμα δεν υπάρχει υπογραφή…

Και στο τέλος βγήκε η πρωτεύουσα, το αμερικανικό πεντάγωνο και το υπ.αμ., για να ξεκαθαρίσουν: Σιγά μη φύγουμε! Ξεχάστε το!!!… Έγινε κάποιο λάθος, και στάλθηκε ένα «σχέδιο κειμένου» που δεν είχε αποφασιστεί… Αυτές οι συνοριακές φρουρές έχουν γίνει απρόσεκτες… 

Δεν ξέρουμε πόσο πρόλαβαν να χαρούν ακόμα και οι αμερικάνοι πεζοναύτες που έχουν παρκάρει στο ιράκ – και θα ήθελαν, ανθρώπινο είναι, να τους ξαναδούν οι μανούλες τους… Δεν ξέρουμε πόσο πρόλαβε να χαρεί ο γραμματέας αμερικάνος λοχίας που βρήκε πάνω σε κάποιο τραπέζι το «σχέδιο κειμένου» και βιάστηκε να το αποστείλει, όλο χαρά, στον παραλήπτη του – και στα media…

Λίγο κράτησε τελικά…

Η ρημαδο-αρμάδα 1

Τρίτη 7 Γενάρη. Ο ρημαδοΚούλης και το συνάφι του ψάχνουν στην Ουάσιγκτον αυτό που έψαχνε πριν ο παγκόσμιας εμβέλειας τενεκεδένιος Τσίπρας και το δικό του σκυλολόι: την γεωπολιτική αναβάθμιση του ελλαδιστάν, πληρωτέα τοις μετρητοίς. Έχει πέσει, όμως, σε κακές ημέρες και σε κακούς συσχετισμούς· κυρίως όμως έχει πέσει στην τρύπα που ο ελληνικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να ανοίξει για άλλους στην περιοχή.

Έχοντας ανάψει πολεμική φωτιά εναντίον της Τεχεράνης και των συμμάχων της σ’ όλη τη μέση Ανατολή (συμμάχων που καθόλου δεν εξαντλούνται στην Hezb’Allah, στις ιρακινές pum, στον συριακό στρατό του Άσαντ και στους Huthis, αλλά περιλαμβάνουν την Μόσχα, το Πεκίνο, και …. χμμμ… μπορεί και την Άγκυρα) το ψοφιοκουναβιστάν θα ήθελε όσο περισσότερη τουρκία μπορεί να βρει. Ξέρει ότι δεν μπορεί να έχει 100% τουρκία – τρέμει ωστόσο στην πιθανότητα στην συγκεκριμένη φάση του πολέμου στο μεσανατολικό πεδίο μάχης να βρεθεί απέναντι σε μια τουρκία συγκρατημένα εχθρική.

Μιλώντας προχτές στο cnn turk ο Erdogan είπε (για την δολοφονία του Soleimani) κάτι λογικό: …Πιστεύω ότι η δολοφονία οποιουδήποτε αξιωματικού απ’ τα υψηλά κλιμάκια οποιασδήποτε χώρας δεν θα πρέπει να μένει χωρίς απάντηση… Έχοντας τέτοια άποψη το τουρκικό καθεστώς θα έκανε μεγάλη χάρη στο ψοφιοκουναβιστάν αν δρούσε μεσολαβητικά προς την Τεχεράνη, αν και όποτε κάτι τέτοιο γίνει εφικτό. Και, απ’ την άλλη μεριά, το τελευταίο που θα ήθελε να σκεφτεί ο αμερικανικός μιλιταρισμός είναι η σοβαρή πιθανότητα να χάσει την βάση του Incirlik σε περίπτωση ανάγκης…

Ενώ το ρημαδογκουβέρνο βολευόταν να νομίζει (περί νομίσματος επρόκειτο) ότι η Άγκυρα χάνει πόντους επειδή στέλνει όπλα και στρατό στον Sarraj στην Tripoli, ο Erdogan κερδίζει πολλαπλάσιους επειδή μιλάει με όλους για το τι μπορεί να γίνει μετά την δολοφονία του Soleimani, του Abu Mahdi al-Muhandis, και των υπόλοιπων καραβανάδων του ιράκ και του ιράν. Είναι ο ορισμός της “διπλωματικής απομόνωσης της τουρκίας” με την οποία κοιμούνται και ξυπνούν οι θείες Λίτσες του ελληνικού ιμπεριαλισμού: ο Erdogan μιλάει με την Μόσχα, την Τεχεράνη, το Παρίσι, την Βαγδάτη, το Βερολίνο, την Ουάσιγκτον… Μιλάει – δεν παρακαλάει. O Erdogan περιμένει αύριο τον Putin (για τα εγκαίνια του turk stream…) και μέσα στον Γενάρη την Merkel…

Την ώρα που ο ρημαδοΚούλης διαλαλεί στο αμέρικα ότι «κάνουμε ό,τι μπορούμε για να απομονώσουμε την τουρκία»· την ώρα που αύριο θα παρακαλάει το ψοφιοκουναβιστάν για κάτι αρκετά περισσότερο από φιλικά κτυπήματα στην πλάτη επιμένοντας στο «προβληματάκι του» («κύριε, κύριε, αυτός εκεί με σπρώχνει»…), είναι σίγουρο ότι κι αυτός κι όλο το ελληνικό πολιτικό σύστημα ζηλεύουν τον Erdogan. Έχει καταφέρει να είναι απαραίτητος (όχι υποχρεωτικά σαν φίλος· ακόμα και σαν «μη-εχθρός») στη μέση Ανατολή σε πολλούς και διάφορους.

Και, οπωσδήποτε, δεν διακηρύσσει ότι τον απασχολεί «η απομόνωση της ελλάδας»…

Yankees go home (when ?)

Δευτέρα 6 Γενάρη. Δεν φτιάχτηκαν γι’ αυτό. Ωστόσο τα social media προσθέτουν μια επικάλυψη φάρσας τον εντεινόμενο 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό, φυσικά, χάρη στο ψόφιο κουνάβι. Λέει, για παράδειγμα, η Τεχεράνη ότι έχει 35 αμερικανικούς στόχους στο πιάτο. Και κελαηδάει απαντώντας το ψόφιο κουνάβι «εμείς έχουμε 52» – λες και μετράει πόντους πάνω στην τσόχα. Κάποιος απ’ τους σφουγγοκωλάριούς του κοίταξε στο google έναν χάρτη του ιράν, και του είπε «έχουμε και μνημεία στο στόχαστρο», ίσως την πλατεία Naqsh-e Jahan στο Isfahan για παράδειγμα… Οπότε το ψόφιο κουνάβι, κελαηδο-τραυλίζοντας στα σπαστά αμερικανο-ψοφιοκουναβικά του, έβαλε κι αυτά στην 52άδα του. Όμως όσο γελοίες κι αν είναι οι πολιτικές βιτρίνες, οι πόλεμοι έχουν τους δικούς όρους.

Για παράδειγμα όλοι ξέρουν ότι η μόνη δύναμη που διαθέτει ο αμερικανικό στρατός (στην περιοχή, και όχι μόνο) είναι απ’ τον αέρα. Αεροπλάνα ή/και πύραυλοι. Προφανώς κανένας ιρανός δεν θα σημάδευε αμερικανικά μνημεία (υπάρχουν άφθονα ιμπεριαλιστικά μνημεία των ηπα την περιοχή)· θα προσπαθούσε αντίθετα να μειώσει τις από αέρα δυνατότητες του ψοφιοκουναβιστάν: αεροδρόμια, βάσεις εκτόξευσης πυραύλων, αεροπλανοφόρα – κι αν υπάρχουν υποβρύχια. Ίσως ακόμα σημαντικότερο είναι αυτό: να κοπούν οι γραμμές ανεφοδιασμού.

Όπως κάθε ιμπεριαλιστική στρατιωτική υπερπέκταση στην ιστορία έτσι και η αμερικανική (στη μέση Ανατολή) έχει σίγουρα ένα τουλάχιστον εξαιρετικά αδύναμο σημείο. Τις (χερσαίες ή ενάριες) γραμμές ανεφοδιασμού. Οι πεζοναύτες δεν τρώνε «ότι νάναι», δεν πλένονται με «ότι νάναι» – για να μη μιλήσουμε για τα πυρομαχικά τους.

Εκεί αποκτάει σημασία η κατ’ αρχήν απόφαση του ιρακινού κοινοβουλίου για να διωχτεί ο αμερικανικός στρατός απ’ την ιρακινή επικράτεια. Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται για απόφαση που βγάζει φωτιές: εξουσιοδοτεί τον πρωθ. να πει στους yankees να ξεκουμπιστούν, αφήνοντας ανοικτό το σε πόσο καιρό θα το κάνουν. Επιπλέον έχει ένα παραθυράκι για παραμονή ενός (μικρού) αριθμού ως «εκπαιδευτών»… Ίσως για να υπάρχουν στόχοι…

Η εκτίμηση της ασταμάτητης μηχανής είναι ότι με τέτοιο «διακριτικό» τρόπο η Ουάσιγκτον έχει αρκετό περιθώριο να τρενάρει, να κάνει ελιγμούς, να αποφύγει την άμεση αποχώρηση. Και, αργότερα («βλέποντας και κάνοντας») να την αποκλείσει.

Συνεπώς πέφτει βάρος στον ιρακινό στρατό, ειδικά στις pmu: να αποκλείουν ή να παρενοχλούν συστηματικά τον δρόμο (ή τους δρόμους) ανεφοδιασμού των αμερικανικών βάσεων στη συρία και στο ιράκ – και τις βάσεις τις ίδιες. Με στρατιωτικά μέσα.

Θα πρόκειται για πόλεμο τριβής, αναμφίβολα. Αλλά ίσως χρειάζεται χρόνος, ειδικά αν πρόκειται κινεζικός στρατός να αναλάβει την «περιφρούρηση των επενδύσεων» του Πεκίνου στην ιρανική επικράτεια. Αυτό θα είναι ικανή ασπίδα στους λεονταρισμούς του ψόφιου κουναβιού και στους «52 στόχους» του. Κάτι τέτοιο θα κάνει δηλητηριώδη την παραμονή του αμερικανικού στρατού στο ιράκ (και, άρα, και στη συρία) αφού η «γραμμή Pence» δεν στοχεύει σε (και δεν βολεύεται καθόλου με) έναν πόλεμο κατοχής του ιράκ. Τον έχει ξανακάνει, και τον έχασε…

Είναι υπερβολικό ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Θα φανεί. Να θυμίσουμε ωστόσο ότι πολύ πρόσφατα Μόσχα και Πεκίνο έκαναν ναυτικές ασκήσεις με την Τεχεράνη, στον κόλπο του ομάν. Η ουσιαστική τους συμμετοχή ήταν μικρή, αλλά ας μην ξεγελαστεί κανείς: δεν πήγαν εκεί για να αφήσουν την περιοχή στα όπλα του ψόφιου κουναβιού…

Να θυμίσουμε κι αυτό, που σε πολλούς δεν αρέσει: ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος δεν ξεκίνησε προχτές! Έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια. Αυτό που έγινε με την δολοφονία του Soleimani, του Abu Mahdi al-Muhandis και των υπόλοιπων, είναι ότι η Ουάσιγκτον τον “όξυνε”. Ανέβασε την ένταση… Θεωρεί ότι το ιράν είναι ο αδύναμος κρίκος του ευρασιατικού project, και προσπαθεί να τον κάνει σκόνη. Αυτό, όμως, αφορά πια και τους υπόλοιπους κρίκους της αλυσίδας…