Ζητούνται νέοι με έφεση στην περιπέτεια

Τετάρτη 15 Γενάρη. Το μοντέλο στρατολόγησης είναι αμερικάνικο· και post modern. Μια σειρά κράτη ψάχνουν για τους εθνικούς (και μη…) μισθοφόρους τους, σε πολέμους που δεν απαιτούν μαζικούς στρατούς και (ακόμα) γενικές επιστρατεύσεις· αλλά είναι πόλεμοι· κομμάτια του παζλ του 4ου παγκόσμιου πολέμου, που έχει ακόμα περιθώρια όξυνσης.

Και τι παθαίνουν όλοι αυτοί οι (είτε από ανάγκη είτε από γούστο) «εθελοντές», αμερικάνοι, γάλλοι, γερμανοί, οτιδήποτε, όταν τελειώσει η «φασούλα» της εύκολης εκκαθάρισης «μαυριδερών», κι αρχίσει ο πόλεμος να γίνεται πιο σοβαρός;

Το καθεστωτικό αμερικανικό cnn έκανε ένα ρεπορτάζ στην αμερικανική αεροπορική βάση στο ιράκ, στην Ayn al-Asad, μετά την πυραυλική επίθεση της Τεχεράνης στις 8 Γενάρη. Αξίζει να αφιερώσετε 7 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα απ’ την ζωή σας για να δείτε το video που ακολουθεί. (Θα χρειαστούν και τα αγγλικούλια σας…)

Πρώτον επειδή δείχνει ότι οι πύραυλοι των “τρομοκρατών” (των φρουρών της επανάστασης), εκτός απ’ το να ρίχνουν κατά λάθος πολιτικά αεροπλάνα, είναι πραγματικά πολύ ζημιάρικοι. Κυρίως, όμως, για το δεύτερο: το πόσο “χέστηκαν”, και πόσο “χεσμένοι” θα παραμείνουν οι αμερικάνοι πεζοναύτες στο ιράκ από ‘δω και στο εξής.

Γιατί πράγματι, εκείνη την ημέρα η Τεχεράνη ειδοποίησε (μέσω ενδιάμεσων) ότι “τις επόμενες ώρες θα απαντήσουμε” – χωρίς να προσδιορίζει ακριβώς ούτε το πως ούτε το πότε. Τους νέους με έφεση στην περιπέτεια της Ayn al-Asad τους έχωσαν οι διοικητές τους στα μπούνκερ που είχε φτιάξει ο Hussein (ένα είδος ιστορικής δικαίωσης του ιρακινού δικτάτορα;;)· κι όσους δεν χωρούσαν εκεί τους έδιωξαν μακριά.

Και περίμεναν. Και περίμεναν. Και περίμεναν, αποκλεισμένοι μέσα στα τσιμέντα, χωρίς να ξέρουν τι περιμένουν…Και ύστερα νύχτωσε, και ήρθε αυτό που περίμεναν… Και δεν το είχαν ξαναζήσει αυτό… Και δεν μπορούσαν να το αντιμετωπίσουν… Και προσεύχονταν σε θεούς και δαίμονες να αντέξουν τα μπετά των μπούνκερ…

Και μετά από ώρες τους είπαν «ντάξει, τέλειωσε», και βγήκαν έξω. Και είδαν τι έγινε… Και πήραν μια γεύση του τι θα είναι ένας πόλεμος «πιο κανονικός» απ’ το να σκοτώνεις (κατά προτίμηση από αέρα) «μαυριδερούς». Και χέστηκαν ακόμα περισσότερο οι αμερικάνοι πεζοναύτες στο ιράκ. Επειδή καταλαβαίνουν ότι η Τεχεράνη (ή οι ιρακινοί συμμαχοί της) δεν θα προειδοποιεί πάντα… Επειδή καταλαβαίνουν ότι «ο καλύτερος στρατός στον κόσμο» είναι τα δικά τους πτώματα…

Όπως χέζονται οι γάλλοι ή οι γερμανοί νέοι (που ακολουθούν την κλίση τους κάτω απ’ την Sahara) όταν άλλοι «μαυριδεροί» στο Sahel, παλιάνθρωποι αναμφισβήτητα, «κατεβάζουν» κανά στρατιωτικό ελικόπτερο, μαζί με το περιεχόμενό του. Αλλά έχουν υπογράψει συμβόλαιο, και δεν μπορούν να φύγουν, να αναζητήσουν τίποτα άλλες «κλίσεις» τους…

Κι έτσι… Περιμένουν, και περιμένουν, και περιμένουν… Για την τελευταία κλίση: την οριζοντίωση! Είτε στο μέτωπο είτε μετά, αυτοκτονώντας…

Η προειδοποίηση

Τρίτη 14 Γενάρη. Το γράμμα του τμήματος τύπου της ιρανικής πρεσβείας στην καθεστωτική «καθημερινή» δημοσιεύτηκε εκεί την Παρασκευή 10 Γενάρη. Εσείς που διαβάζετε μερικά πράγματα εδώ, το είδατε στην ασταμάτητη μηχανη την Κυριακή 11 Γενάρη. (Ελπίζουμε να το είδατε…)

Χτες (Δευτέρα 12 Γενάρη) το ανακάλυψαν διάφοροι mainstream δημοσιογράφοι, διάφορων πολιτικών προσανατολισμών. Διαβάζουν κι αυτοί την ασταμάτητη μηχανή; Δεν ξέρουμε, ούτε θα μπορούσαμε. Ωστόσο, σε μια τουλάχιστον περίπτωση, το ότι αναπαράχτηκε ένα μικρό λάθος που είχαμε κάνει στο σχολιασμό μας, δείχνει πως «ναι». Κάποιοι μαθαίνουν απ’ το περιθώριο… Καλά κάνουν.

Έχει σημασία; Για την δουλειά της αντιπληροφόρησης και της εργατικής κριτικής της ασταμάτητης μηχανής σημασία έχει το τι σκέφτεται (και τι απωθεί) η τάξη μας, ακόμα και στον πιο διευρυμένο προσδιορισμό που θα μπορούσε να έχει (αν κάποια τμήματα αυτής της τάξης επεδίωκαν τον αυτοπροσδιορισμό τους μέσα στις συνθήκες του 21ου αιώνα και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης). Στο κάτω κάτω σ’ εκείνο το γράμμα, δεν είδαμε «την απειλή των μουλάδων» – όπως βολεύει τους φασιστοπατριώτες, δεξιούς κι αριστερούς. Είδαμε την πραγματική κατάσταση, στην οποία μας σέρνουν τα ντόπια αφεντικά· κι όλοι αυτοί οι φασιστοπατριώτες…

Είδαμε, σα να λέμε, μια «απ’ τα έξω» υπόδειξη για το πόσο επείγοντα είναι τα ανταγωνιστικά μας καθήκοντα.

(Παρεπιπτόντως η Τεχεράνη έκανε διάβημα κορυφής – το επίσημο κράτος δηλαδή – για την δήλωση του ρημαδοΚούλη στο αμέρικα, ότι συμφωνεί με την δολοφονία του Soleimani. Κάτι απο δώ κάτι απο κεί, το ελλαδιστάν (νομίζει ότι) «έχει παντού μόνο φίλους» – λες και είναι ο άσσος….)

Ζούμε ήδη σ’ ένα «παράλληλο» σύμπαν 1

Δευτέρα 13 Γενάρη. Πριν 17 χρόνια, στις 5 Φλεβάρη του 2003, ο τότε αμερικάνος υπ.εξ. Colin Powell παρουσίαζε με κάθε επισημότητα στη γενική συνέλευση του οηε τις «αποδείξεις» για το ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε «βιολογικά όπλα»… Επεδίωκε την συναίνεση της «διεθνούς κοινότητας» για την επίθεση / εισβολή στο ιράκ, που η Ουάσιγκτον είχε ήδη σχεδιάσει.

Ο Powell, όλο το αμερικάνικο γκουβέρνο, έλεγε ψέμματα. Κι όχι απλά ψέμματα: οι «αποδείξεις» ήταν κατασκευασμένες – από κάποια φράξια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.

Η εισβολή έγινε· χημικά ή βιολογικά όπλα δεν βρέθηκαν στο ιράκ, αφού δεν υπήρχαν (και η Ουάσιγκτον το ήξερε πολύ καλά…). Η κατοχή του ιράκ συνεχίζεται μετά από 17 χρόνια και τουλάχιστον 200.000 άμεσα δολοφονημένους λόγω της κατοχής και των «εσωτερικών πολέμων» που υποδαύλισε. Κι όχι μόνο αυτό. Χάρη στην κατοχή του ιράκ μεθοδεύτηκε η κατασκευή του isis και όσα ακολούθησαν και συνεχίζονται στο συριακό πεδίο μάχης. (Αυτό δεν απαλλάσσει απ’ τις αρχικές ευθύνες του το κάθαρμα που λέγεται Άσσαντ).

Όλα αυτά στηριγμένα, νομιμοποιημένα, πάνω σε μια κατασκευή «αποδείξεων» απ’ τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Ατιμώρητα και ασταμάτητα μετά από 17 χρόνια.

Μπορούν να αναλυθούν όλα αυτά και έχουν αναλυθεί – για ιμπεριαλιστικό πόλεμο πρόκειται, «προληπτικό» μάλιστα τα περισσότερα χρόνια, αν και όχι πια. Εκείνο που εντυπωσιάζει είναι πως υπάρχουν πολλοί ακόμα, (που δεν είναι έμμισθοι υπάλληλοι κάποιας υπηρεσίας αλλά πρόθυμοι εθελοντές) που, οπλίζοντας την ρατσιστική, οριενταλιστική απέχθειά τους για το ιράν, συζητούν στα σοβαρά ποιες αποδείξεις άραγε να είχε η Ουάσιγκτον ώστε να σκοτώσει τον Soleimani. Είναι, δηλαδή, έτοιμοι να ζητήσουν «αποδείξεις» και να εμπιστευτούν ένα κράτος που αποδεδειγμένα κατασκευάζει τέτοιες, και μάλιστα όχι για να σκοτώσει ένα, δύο ή τρεις «εχθρικούς» καραβανάδες, αλλά για να καταστρέψει ένα μέρος του πλανήτη, μαζί μ’ αυτούς που το κατοικούν.

Το ζήτημα δεν είναι το τι ήταν και τι δεν ήταν ο Soleimani, o Laden ή ο Hussein. Το ζήτημα είναι ότι εδώ και σχεδόν 19 χρόνια, απ’ την 11η Σεπτέμβρη του 2001, η ιστορία συμβαίνει, «παράγεται», «εξελίσσεται» με ψέμματα και προβοκάτσιες, που προέρχονται όλες απ’ την Ουάσιγκτον (και τις διάφορες συνεργαζόμενες υπηρεσίες συμμαχικών κρατών) – και, αυτό, μοιάζει πια να έχει γίνει συνήθεια για εκατομμύρια πρωτοκοσμικούς!

Με άλλα λόγια: μπορεί κάθε ελληνικό κάθαρμα της εξουσίας, «δεξιό» ή «αριστερό», να συζητάει με τον πιο φυσικό τρόπο για τις συμμαχίες του πότε με την Ουάσιγκτον, πότε με το Τελ Αβίβ, πότε με το Κάιρο, πότε με το Ριάντ, κι αυτή η επίσημη και διαρκής συνενοχή στους serial killers της μέσης Ανατολής να είναι κοινωνικά και πολιτικά νομιμοποιημένη («ναι… αλλά και ο Erdogan είναι παλιάνθρωπος…») σαν κάτι «φυσιολογικό» – και, φυσικά, «εθνικά συμφέρον».

Αν πρόκειται για κάτι διαχωρισμένο και αμελητέο, για ζήτημα ηθικής δηλαδή, τότε τι μέλλον προσδοκούν άραγε όλοι αυτοί οι hard ή light συνένοχοι;

Ζούμε ήδη σ’ ένα «παράλληλο» σύμπαν 3

Δευτέρα 13 Γενάρη. «Περασμένα – ξεχασμένα»; Καθόλου. Καθώς περνούν οι μέρες μετά την δολοφονία του Soleimani, του Abu Mahdi al-Muhandis και των υπόλοιπων, προκύπτει ότι το ψόφιο κουνάβι “έδωσε με επιτυχία εξετάσεις” στους σκληροπυρηνικούς του κόμματός του, ώστε να εξασφαλίσει την υποστήριξή τους στις ερχόμενες εκλογές. Ή, για να το πούμε με τον δικό μας τρόπο, το ψόφιο κουνάβι προσχώρησε στη «γραμμή Pence» για να μοιραστεί μαζί της, ολοκάθαρα πια, την εξουσία (και την «αρχιστρατηγία»…) από δω και μπρος.

Όλοι οι πολιτικοί χασάπηδες, οι αρχικοί υπεύθυνοι για τα αμερικανικά εγκλήματα στο αφγανιστάν και στο ιράκ (και για τις προβοκάτσιες που παρουσίασαν σαν «αποδείξεις ενοχής»…), βγήκαν στο πλευρό της «γενναίας απόφασης του Trump». Ο Paul Wolfowitz, o Marc Thiessen (λογογράφος και εξ απορρήτων του Rumsfeld), ο Michael Chertoff (επικεφαλής της εσωτερικής ασφάλειας επί Bush), ο Ari Fleischer (γραμματέας τύπου του Bush)· ακόμα και ο πολύς «στρατηγικός εγκέφαλος» του Bush Karl Rove, όλοι ανέλαβαν να υμνήσουν τον «θρίαμβο του Trump». Ο ένας μετά τον άλλον.

Το ψόφιο κουνάβι είναι πια εντελώς βιτρίνα της «γραμμής Pence». Την προωθούν οι Pompeo και Pence (μαζί με διάφορους άλλους παρατρεχάμενους) απ’ την τωρινή κυβέρνηση. Ο νυν υπ.αμ. Mark Esper, για παράδειγμα, φαίνεται πως να είναι στο περιθώριο της συμμορίας (ή απλά προσπαθεί να σώσει το τομάρι του), αφού δήλωσε χτες συνεντευξιαζόμενος στο CBS ότι «δεν έχω υπόψη μου ιδιαίτερες αποδείξεις ότι ο Soleimani ετοίμαζε επιθέσεις σε αμερικανικές πρεσβείες· αν και θα ήταν πιθανό κάτι τέτοιο… ο πρόεδρος δεν είπε για αποδείξεις, μίλησε γι’ αυτό που πιστεύει…».

«Αποδείξεις;» Μια απ’ τα ίδια… Και επειδή χρειαζόταν η ευανάγνωστη και πραγματική πολιτική υπογραφή σ’ αυτήν την «αλλαγή σελίδας» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, αυτήν την έβαλε όχι βέβαια το δενξερειτιτουγίνεται ψόφιο κουνάβι, αλλά ο διαταραγμένος Pence (που, παρεπιπτόντως, διατείνεται ότι η γη και το σύμπαν έχουν ηλικία μόλις 6.000 χρόνων, γιατί έτσι προκύπτει απ’ την βίβλο… Τύφλα νάχουν οι flatearthers!). Πώς την έβαλε αυτήν την υπογραφή; Υποστηρίζοντας ότι ο Soleimani βοήθησε να ταξιδέψουν στο αφγανιστάν οι 10 απ’ τους 12 τρομοκράτες που έκαναν τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβρη στις ηπα…

Φαίνεται πως ήταν αδύνατο για τον Pence να μην τραβήξει την παρανοϊκή ευθεία του απ’ την 11η Σεπτέμβρη του 2001 ως την 2α Γενάρη του 2020 – για να μπορεί να την προεκτείνει απο ‘δω και εμπρός… Είναι «επιστροφή στον τόπο του βασικού εγκλήματος» που για τους υπηρέτες του πληγωμένου αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι ένα είδος θρησκευτικού προσκυνήματος στις πηγές, με την ελπίδα της ανανέωσης των δυνάμεων…

Κι ενώ μπορούμε πάντα να αναλύουμε τις (και συμμαχικές) επιλογές των ντόπιων υπηρετών του ελληνικού ιμπεριαλισμού, το ερώτημα παραμένει: Τί περιμένουν οι υπήκοοι / υπερασπιστές αυτών των καθαρμάτων; Με τί σκατά πουλάνε την εθνικοφροσύνη τους;

Προειδοποίηση

Κυριακή 12 Γενάρη. Αναφορικά με το άρθρο του κ. Βασίλη Νέδου στο φύλλο της Κυριακής (5/1/2020), με τίτλο «Ανησυχία στην Αθήνα για την κλιμάκωση ΗΠΑ-Ιράν» και συγκεκριμένα τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα θα έχει κάποια συμμετοχή σε ενδεχόμενη αμερικανική επέμβαση κατά του Ιράν, θα θέλαμε να παραθέσουμε τα παρακάτω:

Λαμβάνοντας υπόψη τις φιλικές παραδοσιακές σχέσεις των δύο χωρών Ιράν και Ελλάδος και την απουσία οποιασδήποτε διαφοράς και έντασης μεταξύ τους στους τελευταίους αιώνες, πιστεύουμε ότι η τοποθέτηση αυτή δεν μπορεί να είναι επίσημη θέση της κυβέρνησης της Ελλάδος και οι φιλικές και ιστορικές μας σχέσεις θα συνεχιστούν και στο μέλλον.

Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει δηλώσει πολλές φορές ότι επιθυμεί φιλικές και ισότιμες σχέσεις με όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά δεν πρόκειται να μείνει αδιάφορη και με σταυρωμένα χέρια απέναντι σε οποιαδήποτε εχθρική ενέργεια κατά της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Είναι προφανές ότι η Τεχεράνη θα σταθεί ηρωϊκά απέναντι σε οποιαδήποτε παραβίαση και προσπάθεια επιβολής πολέμου και θα δώσει αποφασιστική απάντηση.

Αυτά γράφει η επιστολή του γραφείου τύπου της ιρανικής πρεσβείας στην Αθήνα προς την καθεστωτική «καθημερινή» που δημοσιεύτηκε χτες. Για να τελειώσει με την εξής παράγραφο:

Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι σε περίπτωση επιβολής πολέμου κατά της χώρας από την Αμερική, η διάθεση βάσεων από οποιανδήποτε χώρα στον αμερικανικό εισβολέα θα θεωρηθεί εχθρική ενέργεια και το Ιράν διατηρεί το δικαίωμα να απαντήσει με σαφή και αποφασιστικό τρόπο.

Σωστά τα λέει το γραφείο τύπου της ιρανικής πρεσβείας: οι αμερικανικές βάσεις στην ελλάδα και οπουδήποτε αλλού είναι μέρος των επιθετικών / πολεμικών ενεργειών της Ουάσιγκτον, και όχι «κάτι άλλο». Ήταν τέτοιες και στη διάρκεια της εισβολής και της κατοχής του ιράκ· και παραμένουν τέτοιες.

Η προειδοποίηση του γραφείου τύπου είναι μια δήλωση στο κατώτερο διπλωματικό επίπεδο. Ωστόσο αφορά το άρθρο ενός απ’ τους «ενσωματωμένους» στο υπ.αμ. δημοσιογράφους. Αν επρόκειτο για κείμενο υπουργού θα απαντούσε (το λιγότερο) ο πρεσβευτής· ή και το ίδιο το ιρανικό καθεστώς.

Έχουμε, λοιπόν, μια πολύ καθαρή απόδειξη του γεγονότος ότι οι συμμαχίες των ντόπιων αφεντικών και των κάθε είδους λακέδων τους μας σέρνουν απ’ το μανίκι βαθύτερα στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Διότι είναι σαφές ότι το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του δεν μπορούν να επηρεάσουν τις αμερικανικές αποφάσεις και επιλογές. Εκείνο που μπορούν αλλά δεν θέλουν να κάνουν είναι να απαγορεύσουν την χρήση των βάσεων για τις αμερικανικές επιθέσεις. Αν, όμως, αυτές οι βάσεις δεν επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν με βέτο των ελληνικών αφεντικών, γιατί να υπογράφει και να ξαναϋπογράφει «συμμαχικές συμφωνίες» το ψοφιοκουναβιστάν;

Ερώτηση: έχει κανείς ψευδαισθήσεις; Απάντηση: οι πάντες (σχεδόν).

Περί πολέμου 1

Κυριακή 12 Γενάρη. Ο πιο πάνω χοντροκομμένος χάρτης δείχνει ότι το ιρανικό καθεστώς έχει και παραέχει τις (τεχνικές) δυνατότητες να κτυπήσει οποιαδήποτε αμερικανική βάση σε ελληνικό έδαφος. (Μάλιστα αυτός ο χάρτης παίρνει σαν αφετηρία του βεληνεκούς των ιρανικών πυραύλων κάποιο «κέντρο του ιράν» και όχι την βορειοανατολική άκρη του, κοντά στα σύνορα με την τουρκία, που είναι κοντύτερα στα μέρη μας….)

Ωστόσο πριν απ’ το ζήτημα της τεχνικής δυνατότητας να γίνει πράξη η ιρανική προειδοποίηση, υπάρχει κάτι άλλο: το πως οι ντόπιοι (και όχι μόνο) αντιλαμβάνονται την συμμετοχή του κράτους τους (άρα, έμμεσα ή άμεσα και των ίδιων…) σε ένα πόλεμο. Όταν ακούγεται η λέξη «πόλεμος» τα κυρίαρχα ανακλαστικά και οι κυρίαρχες αναπαραστάσεις προέρχονται απ’ τα φιλμ (για τους ηλικιωμένους ενδεχομένως και απ’ την εμπειρία) του … 2ου παγκόσμιου πολέμου. Μάχες με τανκς (κάπου μακριά), αεροπορικοί βομβαρδισμοί (και καταφύγια), ναυμαχίες. Εφόσον αυτά δεν συμβαίνουν (ή δεν γίνονται εκεί που θα θεωρούνταν το «έδαφός μας») οι υποτελείς βολεύονται να πιστεύουν ότι ΔΕΝ συμμετέχουν ούτε οι ίδιοι ούτε το κράτος τους σε πόλεμο.

Όταν, για παράδειγμα, οι ισραηλινοί πιλότοι εκπαιδευόνται και ξανακεκπαιδεύονται στα μέρη μας, και κάποια άλλη στιγμή βομβαρδίζουν στη συρία ή/και στο ιράκ, αυτά τα εκατομμύρια των υποτελών είναι σίγουρα ότι ΔΕΝ συμμετέχουν σε κάποιον πόλεμο. Ή, όταν τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα ανεφοδιάζονται (και «ξεκουράζουν» τα πληρώματά τους) στη Σούδα έχοντας γυρίσει από «επιχειρήσεις» στη μέση Ανατολή, και πάλι το ίδιο: «η ελλάδα είναι μια χώρα που αγαπάει την ειρήνη» (γι’ αυτό, άλλωστε, συμμετέχει στους βιασμούς της…)

Αν στη Λάρισα υπάρχει «κέντρο πιλοταρίσματος» αμερικανικών drones που δρουν στο ιράκ, στη συρία (ή μελλοντικά πιθανόν στο ιράν) αυτή η βάση συμμετέχει ή όχι στον πόλεμο; Κατά την μικροαστική βλακεία όχι· συνεπώς κάθε «απάντηση» (κτύπημα αυτής της βάσης ή και οποιασδήποτε άλλης) θα θεωρηθεί αναίτια επίθεση στο ελλαδιστάν. Μια χαρά αφορμή για ακόμα πιο βαθιά συμμετοχή σ’ έναν πόλεμο.

Το τι είναι ένας πόλεμος (και το ήταν πάντα ένας πόλεμος) δεν έχει όμως σχέση με τις φαντασιώσεις και τις απωθήσεις των υπηκόων! Ένα παράδειγμα πολύ πρόσφατο. Υπάρχει ακόμα η ψευδαίσθηση ότι ένα κράτος συμμετέχει σ’ έναν πόλεμο μόνο απ’ την στιγμή που θα τον «κηρύξει επίσημα»… Λάθος! Η Ουάσιγκτον δεν έχει κηρύξει επίσημα κανέναν πόλεμο εναντίον του ιράκ (όπως ούτε το Τελ Αβίβ). Ωστόσο βομβαρδίζουν τακτικά και κατά βούληση θέσεις των ιρακινών pmu, με την «δικαιολογία» ότι είναι «proxies του ιράν», εναντίον του οποίου επίσης δεν έχουν κηρύξει επίσημα κανέναν πόλεμο… Αποκορύφωμα ως τώρα ήταν η δολοφονία του (ιρανού) Soleimani και του (ιρακινού) Abu Mahdi al-Muhandis· χωρίς καμμία επίσημη κήρυξη πολέμου.

Τι λέει ο κάθε ντόπιος μικροαστός άραγε; Κάνει ήδη η Ουάσιγκτον πόλεμο κατά της Βαγδάτης και της Τεχεράνης χωρίς να τον έχει κηρύξει – ή όχι; Κι αν κάνει, η παροχή διευκολύνσεων και επιμελητείας στον αμερικανικό στρατό εκ μέρους του ελληνικού κράτους είναι συμμετοχή σ’ αυτόν την “ακήρυχτο” πόλεμο – ή όχι; Δικαιούνται όσοι υφίσταται αυτές τις επιθέσεις να κτυπήσουν έναν στόχο στο ελλαδιστάν ή πρόκειται για ιερό μέρος που κανείς δεν πρέπει να αγγίζει;

Γραφείο τύπου σε πρεσβεία στην Αθήνα δεν έχουν όλοι πάντως…

Περί πολέμου 2

Κυριακή 12 Γενάρη. Μια ακόμα (βολική…) παραμόρφωση του τι είναι ένας πόλεμος σήμερα αφορά τα μέσα και τις τακτικές. Το 1943 κανείς δεν θα σκότωνε έναν στρατηγό του αντιπάλου, παρά μόνο στο πεδίο της μάχης. Το 2020 η Ουάσιγκτον εγκαινίασε πολύ καθαρά την τακτική ότι «σκοτώνω όπου μπορώ και όπου γουστάρω» έναν στρατηγό κράτους· ούτε καν «μη κρατικού παράγοντα». Και στην τουαλέτα ακόμα.

Όμως αυτό είναι «δικαίωμα» μόνο των ηπα; Δεν μπορούν πια να κάνουν το ίδιο και οι pmu για παράδειγμα; Κι ύστερα γιατί να είναι στρατηγός (αξιωματικός του στρατιωτικού τμήματος των ηπα) και όχι αξιωματούχος του πολιτικού τμήματος; Αν ένα κράτος δικαιούται να χρησιμοποιεί κλασσικά «τρομοκρατικές» μεθόδους, γιατί δεν μπορεί να κάνει το ίδιο οποιοδήποτε άλλο κράτος; Κι αν ένα κράτος χρησιμοποιεί τέτοιες μεθόδους στην επικράτεια τρίτου κράτους (που θεωρείται συμμαχικό του κράτους – στόχο) γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό ανάποδα; Μια «δολοφονική ενέργεια εναντίον αμερικάνων» σε ελληνικό έδαφος; Δεν είναι εμπόλεμος σύμμαχος της Ουάσιγκτον η Αθήνα;

Υπάρχει, τέλος, το ζήτημα των μέσων. Ένα βομβαρδιστικό πρέπει να ξεκινήσει από κάποια βάση· ένας πύραυλος πρέπει να εκτοξευτεί από μια ακίνητη ή κινούμενη (πλωτή ή ιπτάμενη) βάση. Ένα drone ή δύο μπορούν όμως να σηκωθούν από την ταράτσα οποιασδήποτε πολυκατοικίας στην Αθήνα ή σε άλλη πόλη. Μπορούν να πιλοταριστούν «αόρατα» και μπορούν να «κτυπήσουν» αιφνιδιαστικά οπουδήποτε.

Τα drones τα χρησιμοποίησε πρώτη (και πολλές φορές) σαν όπλα η Ουάσιγκτον. Στο αφγανιστάν, όταν βομβάρδιζε γάμους και βαφτίσια. Ήταν το όπλο που έκανε πραγματικότητα το όνειρο του σύγχρονου μιλιταρισμού: δεν υπάρχουν καθορισμένα στο χώρο και στο χρόνο πεδία μάχης· τα πάντα και παντού είναι τέτοια (για περισσότερα: τετράδιο για εργατική χρήση νο 1, «τρομοκρατία: ο πόλεμος 4ης γενιάς»).

Αυτή η δολοφονική καινοτομία όχι μόνο έχει επισημοποιηθεί διεθνώς, αλλά έχει εξελιχθεί τεχνικά σε μεγάλο βαθμό. Δεν μπορεί κανένας «εχθρός» να στήσει μυστικά ένα αεροδρόμιο ή μια βάση εκτόξευσης πυραύλων μέσα στην Αθήνα, στη Βαγδάτη ή στο Παρίσι. Μπορεί όμως να στήσει πολύ εύκολα βάσεις drones. Όχι ενός ή δύο, αλλά ακόμα και σμηνών από δαύτα.

Πράγμα που σημαίνει πως όταν οι υποτελείς ενός κράτους επιτρέπουν στα αφεντικά του να τους τραβούν σε πόλεμο, δεν θα το πάρουν χαμπάρι όταν δουν ένα τανκ με περίεργη σημαία στη γωνία του σπιτιού τους…. Ούτε, βεβαια, όταν ανακοινωθεί στο δελτίο των 8.30 και στα αγαπημένα τους (αντι)social media. Είτε θα το καταλάβουν έγκαιρα στη συνθετότητα και στην «πρωτοτυπία» του (σε μέσα και μεθόδους) και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να εμποδίσουν αυτήν την συμμετοχή. Είτε θα κάνουν τα κορόιδα διευκολύνοντάς την, μέχρι την στιγμή που κάποιος «αιμοβόρος» (;) θα κτυπήσει «αναίτια και απρόκλητα» (;;;;) σ’ αυτό που θεωρούν «έδαφός τους» – και τότε θα αγκαλιάσουν ακόμα πιο σφικτά το κράτος τους και θα επιστρατευτούν με κάθε επισημότητα…

Εξαίσια πτώματα, αν όχι με την φυσική σίγουρα με την ηθική έννοια!

Οι δρόμοι του μεταξιού

Σάββατο 11 Γενάρη. Αν δει κανείς τον κόσμο και τους χάρτες του από Πεκίνο μεριά, η μέση Ανατολή δεν είναι «μέση Ανατολή». Είναι μέση Δύση. Δεν υπάρχει για το Πεκίνο, επίσης, περσικός κόλπος. Υπάρχει κόλπος του ιράν. Τέλος, ας το τονίσουμε, δεν υπάρχει πια σύγκρουση Ουάσιγκτον – Τεχεράνης. Υπάρχει αμερικανική προσπάθεια να ελεγθούν οι πετρελαϊκές πηγές του κινεζικού καπιταλισμού· και οι δρόμοι του μεταξιού προς την ευρώπη: ο κόλπος του ιράν είναι συνέχεια του ινδικού ωκεανού, και η ιρανική επικράτεια (μαζί με τα κράτη της κεντρικής ασίας) είναι περάσματα, υποδομές, επενδύσεις, εργασία.

Στον τρόπο που (από δυτική πρωτοκοσμική συνήθεια…) «χαρτογραφείται» η μέση Ανατολή και οι προσπάθειες του ψοφιοκουναβιστάν, το Πεκίνο είναι ανύπαρκτο. Αυτό, προς στιγμήν, μπορεί να βολεύει το κινεζικό καθεστώς: δεν χρειάζεται να τραβάει την προσοχή, και σίγουρα όχι την προσοχή της δυτικής δημαγωγίας. Αλλά το σχέδιο για τεράστιες επενδύσεις (σε γουάν…) στο ιράν, αυτό το πλάνο των 400 δισεκατομυρίων (δολαρίων) εξακολουθεί να ισχύει.

Όπως και οι 5.000 κινέζοι στρατιώτες που, σαν «security», θα προστατεύουν αυτές τις επενδύσεις – είναι μέρος του σχεδίου… Συνεπώς απ’ την σκοπιά του Πεκίνου ο κίνδυνος δεν βρίσκεται στη δολοφονία ενός ή δυο ιρανών στρατηγών. Αλλά στο ότι η Ουάσιγκτον ψάχνει να βρει τον τρόπο, την ευκαιρία και το «ανεκτό κόστος» για να κάνει ίσιωμα τις υπάρχουσες ιρανικές υποδομές. Και θα το κάνει ακόμα πιο έντονα αυτό το ψάξιμο όσο περνάει ο καιρός.

Δεν είναι μόνο το ένστικτο αυτοσυντήρησης του ιρανικού καθεστώτος που το συμβουλεύει να συγκρατιέται όσο γίνεται στις αμερικανικές προβοκάτσιες (οι πρόσφατες δολοφονίες ήταν ακριβώς αυτό) και να δρα όσο πιο υπόγεια και έμμεσα μπορεί. Είναι και τα συμφέροντα του κινεζικού καπιταλισμού που συμβουλεύουν το ίδιο.

Κάποια στιγμή, όχι στο αόριστο μέλλον, με κάποιον τρόπο, τόσο το Πεκίνο όσο και η Μόσχα θα πρέπει να εξασφαλίσουν ότι οι αμερικανικές βλέψεις, κινήσεις και προβοκάτσιες σ’ όλο αυτό το μέτωπο Μεσόγειος – Ινδοκούς θα έχουν τόσο μεγάλο κόστος ώστε θα ισοδυναμούν με κανονικό και πλήρη παγκόσμιο πόλεμο. Η ασταμάτητη μηχανή εκτιμά ότι η δολοφονία του Soleimani (άσχετα μ’ αυτόν τον ίδιο, την θέση και τα έργα του) έχει κτυπήσει έναν κάποιο σοβαρό συναγερμό στα αφεντικά του ευρασιατικού project.

Μένει να καταλάβουμε την δική τους απάντηση. Που δεν θα έχει πυραύλους και ρουκέτες.
(φωτογραφία: Θα ήταν πολύ καλό αν γινόταν τώρα… Δυστυχώς η διαδήλωση αυτή έγινε τον Μάρτη του 2012. Πριν σχεδόν 8 χρόνια. Ο καιρός περνάει – και οι κακούργοι προωθούνται…)

Σκόνη που σηκώνουμε μωρέ αδερφάκι μου!

Παρασκευή 10 Γενάρη. Υπάρχει (υπήρχε) μια μικρή σειρά παλιών ανέκδοτων, με πρωταγωνιστές τον ελέφαντα και το ποντίκι. Σ’ ένα απ’ αυτά τα ανέκδοτα ο ελέφαντας και το ποντίκι τρέχουν στην έρημο· κάποια στιγμή το ποντίκι γυρνάει το κεφάλι του πίσω· και σχολιάζει: σκόνη που σηκώνουμε μωρέ αδερφάκι μου!!!

Αν ο μικρομεγαλισμός του ποντικιού σαν αλληγορία έγινε κάποτε πηγή έμπνευσης για ανέκδοτα, η ελληνική, εθνική, ιμπεριαλιστική εκδοχή του μπορεί να γίνει κυριολεκτικά το ίδιο. Ή να είναι για κλάματα (ανάλογα τα γούστα). Δεν μετριούνται καν στα δάκτυλα του ενός χεριού τα κράτη που αφενός υποστήριξαν ανοικτά την δολοφονία του Soleimani (μόνο το Τελ Αβίβ, το Λονδίνο και η Αθήνα) και, στη συνέχεια, κατήγγειλαν την «απάντηση» της Τεχεράνης, με τις πυραυλικές επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στο ιράκ. Αυτό το τελευταίο, αν δεν λαθεύουμε, ΔΕΝ το έκανε ούτε το ίδιο το ψόφιο κουνάβι!!

Υπάρχουν κάποιες νόστιμες λεπτομέρειες εδώ, που πρέπει να τις αναφέρουμε. Μετά την δολοφονία του Soleimani, οι σύμμαχοι της Αθήνας (τα μέλη του άξονα δηλαδή) στην αραβική χερσόνησο χέστηκαν πατόκορφα. Γιατί; Είναι απλό: επειδή είναι οι πολύ εύκολοι στόχοι για τους ιρανικούς πυραύλους. Όχι μόνο, λοιπόν, δεν βρήκαν να δηλώσουν αυτά που δήλωσε ο ρημαδοΚούλης, αλλά Ριάντ και Αμπού Ντάμπι κινητοποίησαν όλους τους ενδιάμεσους (λέγε με κουβέιτ…) για να διαμηνύσουν στην Τεχεράνη ότι δεν ήξεραν τίποτα, δεν έχουν καμμία σχέση, και please, δείξτε έλεος απέναντί μας!… Πλερέζες για τους φόνους όχι, δεν φόρεσαν. Απλά έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να βγουν απ’ τον χάρτη της ιρανικής απάντησης. Ακόμα και το απαρτχάιντ, ρατσιστικό καθεστώς του Τελ Αβίβ: παρότι ανοικτά χαιρέτησε την δολοφονία του Soleimani, ο Netanyahu φρόντισε να διαβεβαιώσει τα μήντιά του ότι «το ισραήλ δεν έχει σχέση, και δεν συμμετείχε»… Την δολοφονία την ήθελε ο ισραηλινός μιλιταρισμός χωρίς αμφιβολία· αλλά όχι μόνη της. Μαζί με την ισοπέδωση του ιράν την ήθελε. Στις «μισές δουλειές» θα προτιμούσε να μην τον ανακατέψουν…

Αντίθετα η Αθήνα επεδίωξε να μπει στον χάρτη. Πιο σωστά: τα ελληνικά αφεντικά επεδίωξαν να μπουν στον χάρτη. Όχι μόνο της Τεχεράνης, όχι μόνο των συμμάχων της, αλλά ακόμα πιο μακρυά: το Πεκίνο παρακολουθεί από πολύ κοντά τις εξελίξεις στην περιοχή, μην έχετε καμμία αμφιβολία. Και επειδή η «υπόθαλψη εγκληματία» μέσω των δηλώσεων του ρημαδοΚούλη στο atlantic δεν ήταν αρκετή, βγήκε χτες και ο γύπας, μετά από ώριμη σκέψη (φαίνεται, άλλωστε, και στη φωτογραφία…), για να καταγγείλει το ιράν που έκανε ό,τι λιγότερο μπορούσε να κάνει σαν «απάντηση». (Ναι, ο ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας «ανεβαίνει» συνεχώς!!! Έχει ξεπεράσει ήδη, σε ελάχιστους μήνες, τον ογκόλιθο Nick the greek, τον θρυλικό φαιορόζ υπ.εξ., που στο καιρό του ήταν πολύ ψηλά!)

Εντός συνόρων το αδιέξοδο και οι σπασμοί της ελληνικής εθνικής γραμμής μπορούν να κοροϊδευτούν σαν καιροσκοπισμός – και να ξεχαστούν γρήγορα – παρότι γεννούν τέρατα, και θα γεννήσουν ακόμα χειρότερα. Εκτός συνόρων νομίζει κανείς ότι τα άλλα αφεντικά και οι άλλες πολιτικές βιτρίνες δεν χαμπαριάζουν; Ένα παράδειγμα για κλαυσίγελω: “Θα μεσολαβήσει..” (λένε) το ψοφιοκουναβιστάν “… για να μειωθεί η ένταση μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας”! Μα η Αθήνα όχι μόνο προκάλεσε αυτήν την αντιτουρκική ένταση, όχι μόνο πόνταρε πάνω της, αλλά επεδίωξε να πάρουν διάφοροι το μέρος της για να την αυξήσουν ακόμα περισσότερο!!! Και τι κατάφερε; Κατάφερε να διαγνωστεί ότι σίγουρα χρειάζεται αντιπυρετικό!!! Καλό για την παγκόσμια ειρήνη, κακό για την θεία Λίτσα!

Την ίδια εποχή που κυκλοφορούσαν τα ανέκδοτα με τον ελέφαντα και το ποντίκι, υπήρχαν αρκετοί που θα ήθελαν το ελλαδιστάν να γίνει η 51η πολιτεία των united states, μπας και ευδοκιμήσει ο ελληνικός (αντιτουρκικός) ιμπεριαλισμός…

Σήμερα, πάντως, δεν κυκλοφορούν ανέκδοτα με ποντίκια και ελέφαντες. (Θεωρούνται, ίσως, σπισισμός…)

Αυτό ήταν, λοιπόν;

Πέμπτη 9 Γενάρη. Η Τεχεράνη είπε (ή άφησε να εννοηθεί) ότι η χθεσινοβραδυνή επίθεσή της σε αμερικανικές βάσεις στο ιράκ ήταν η «αναλογική απάντησή» της στην δολοφονία του Soleimani… Και ύστερα απ’ την Ουάσιγκτον το ψόφιο κουνάβι άφησε να εννοηθεί ότι «εντάξει, δεκτό…» (Η Ουάσιγκτον είχε ήδη ανακοινώσει, πριν γίνει η επίθεση, ότι περίμενε κάτι τέτοιο για το επόμενο 48ωρο… ) Αυτό, λοιπόν, ήταν όλο κι όλο το ζήτημα;

Επιτρέψτε μας την άποψη: Όχι!! Σε μια σύγκρουση που κρατάει χρόνια, βρίσκεται σε εξέλιξη, και είναι κομμάτι ενός παγκόσμιου πόλεμου, δεν πρέπει να παρασύρεται κανείς απ’ τις εντυπώσεις. Δεν πρόκειται για ματς ποδοσφαίρου όπου το «Χ» μπορεί να είναι βολικό και για τις δύο πλευρές· δεν υπάρχει καν «Χ»! Ούτε μια μικρή παράταση, ούτε πέναλντι!

Από τις 2 Γενάρη ως χτες έγιναν διαδοχικά 3 πράγματα, το καθένα με τα δικά του χαρακτηριστικά και με το δικό του βάρος, που ωστόσο έχουν «ανεβάσει το επίπεδο» της σύγκρουσης στο μεσανατολικό πεδίο μάχης, με τόσο κατηγορηματικό τρόπο ώστε μόνο μετά την ολοκλήρωσή της (όποια κι αν είναι αυτή, όποτε κι αν γίνει, όσο αίμα κι αν χρειαστεί για να γίνει…) θα μπορεί να μιλήσει κανείς για «ηρεμία». Οφείλουμε να μετρήσουμε το καθένα, αλλά και την αλληλουχία τους. (Τα υπόλοιπα βορειότερα και δυτικότερα από αύριο…)

Γεγονός 1ο: η δολοφονία του Soleimani, του Abu Mahdi al-Muhandis και των υπόλοιπων ιρανών και ιρακινών καραβανάδων. Γεγονός 2ο: η «ανταπόδοση» της Τεχεράνης με τα πυραυλικά κτυπήματα σε αμερικανικές βάσεις. Γεγονός 3ο: η απόφαση του ιρακινού κοινοβουλίου να απαιτήσει την αποχώρηση του αμερικανικού στρατού…