Η αλεπού την έρημο

Τετάρτη 16 Οκτώβρη. Η παρακμή και η κατάρρρευση (αργή ή γρήγορη; αυτό είναι δεύτερο στη σειρά ζήτημα) του πετροβασιλείου του Ριάντ είναι μια απ’ τις βασικές παρενέργειες της συνεχιζόμενης ήττας των σχεδιασμών του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ (στο οποίο έχει ενταχθεί και η Αθήνα με την Λευκωσία…) για τη μέση Ανατολή. Αν αναφερόμαστε σ’ αυτήν τώρα, είναι επειδή ο Putin κάνει τουρνέ στην περιοχή· εκτός απ’ το Ριάντ, χτες πέρασε κι απ’ το Ντουμπάι.

Πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα (την κατάρρευση, δηλαδή, του σχεδίου του να κάνει το παλάτι του περιφερειακή στρατιωτική δύναμη μέσω μισθοφόρων) ο τοξικός έχει πολύ σοβαρά προβλήματα και για το άλλο σκέλος των φαντασιώσεών του. Την πώληση μεριδίου απ’ την aramco έτσι ώστε, απ’ τα έσοδα, να φτιάξει διάφορες υπερ-κυριλέ «λουτροπόλεις» για το διεθνές τζετ-σετ.

Το ζήτημα της aramco σχετίζεται με το μέλλον του πετρελαίου· αλλά και με το σαουδαραβικό καθεστώς το ίδιο. Η επίθεση των Houthis στις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις της εταιρείας ήταν η χαριστική βολή σε μια «εν μέρει ιδιωτικοποίηση» που ήδη πριν χαροπάλευε. Όσο περισσότερα γνωρίζουν οι επενδυτές για την σαουδική αραβία και την aramco τόσο χάνει την ελκυστικότητά του το να έχει κανείς οποιεσδήποτε δοσοληψίες μαζί τους είναι το πόρισμα διάφορων «ειδικών» στις διεθνείς πετρελαϊκές μπίζνες. Όχι αυθαίρετο!

Μια τέτοια «μερική ιδιωτικοποίηση» (μιλάμε για τεράστια ποσά) θα απαιτούσε την εισαγωγή της εταιρείας σε κάποια απ’ τα τρανά χρηματιστήρια, ώστε να υπάρχει «διαπραγμάτευση των μετοχών» της. Νέα Υόρκη ή Λονδίνο. Μόνο που για να μπεις στην Α κλάση τέτοιων χρηματιστηρίων είναι απαραίτητοι διάφοροι έλεγχοι στα λογιστήρια, στις επιχειρηματικές πρακτικές, στην ιστορία της «ανάπτυξης» της εταιρείας· και μια μόνιμη «λογοδοσία» στις διοικήσεις των χρηματιστηρίων. Η κρατική aramco όμως έχει πολλούς σκελετούς και ακόμα περισσότερες λοβιτούρες στα ντουλάπια της· κι έτσι η προοπτική αυτή άρχισε να χάνεται στην ομίχλη, πολύ πριν την επίθεση των Houthis.

Μετά ο τοξικός άρχισε να ψάχνει «επενδυτές» στο Πεκίνο: αυτοί δεν ρωτάνε πολλά για να κάνουν τις δουλειές. Σωστά: αυτοί κάνουν πολιτική όμως και, το λιγότερο, έχοντας ποντάρει στον ιρανικό καπιταλισμό, θα απαιτούσαν μεταξύ άλλων έναν τοξικό που να είναι αρνάκι. Το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ θα μπορούσε να είναι η λύση που έψαχνε ο τοξικός· εξάλλου είχε ήδη σχέσεις με το Ριάντ. Αλλά μετά ήρθαν οι διαδηλώσεις εκεί· και μια κάποια αβεβαιότητα.

Μέσα σ’ αυτά τα «γεωπολιτικά» συντρίμια και «οικονομικά» ζόρια για την πετροχούντα του Ριάντ, η επίσκεψη του Putin ήταν η παρέλαση του νικητή. Οι οικονομικές συμφωνίες και τα υπόλοιπα deal που κλείστηκαν θα μαθευτούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Όμως απ’ την στιγμή που ο τοξικός έχασε την «στρατιωτική αξία» που ονειρευόταν, οι σχέσεις του με τον ιστορικό «προστάτη» Ουάσιγκτον έχουν γίνει αμφίθυμες: σαν εξαγωγέας πετρελαίου το ψοφιοκουναβιστάν είχε αρχίσει ήδη να έχει «τριβές» με το Ριάντ (και τον οπεκ) για τις τιμές του εμπορεύματος. (Αυτό εκδηλώνεται μέσα στην αμερικανική πολιτική σκηνή με έναν διπολισμό στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Ριάντ…) Το αφεντικό της Μόσχας τα έχει όλα με το μέρος του για να γίνει στρατηγικό σωσίβιο για ένα βασίλειο που είναι στο χείλος ενός ακόμα παλατιανού εμφύλιου· του τελευταίου…

Και, προφανώς, στη σχέση Μόσχας – Ριάντ (και Μόσχας – Ντουμπάι) τους όρους τους βάζει η πρώτη. «Λογικούς», όχι «μαξιμαλιστικούς», όχι «αποικοκρατικούς» – αλλά οπωσδήποτε ευρασιατικούς…

(φωτογραφία: Ανταλλαγή δώρων προχτές στο Ριάντ. Προσέξτε όμως τον τύπο με τα σταυρωμένα χέρια δεξιά στη φωτό. Πρόκειται για τον επικεφαλής, πρόεδρο σα να λέμε, της τσετσενίας Ramzan Kadyrov. Τί δουλειά είχε ο Kadyrov στην τουρνέ του Putin; Άγνωστο· αλλά ένα είδος που εξάγει η τσετσενία είναι σκληροτράχηλοι και πειθαρχημένοι ισλαμιστές μισθοφόροι. Ποιά είναι η ιδέα της παρουσίας του Kadyrov στο μαγαζί του τοξικού; Το «άσε την σαβούρα της αμερικανικής academi – πρώην blackwater – και έλα σε μας για νάχεις το κεφάλι σου ήσυχο;»)

Απλά μαθήματα γεωγραφίας (για νοήμονες) 3

Τρίτη 15 Οκτώβρη. Το τελευταίο καρφί εικάζουμε βάσιμα ότι μπήκε χτες, στην επίσκεψη του Putin στο Ριάντ.

Η “ανεγκέφαλη” αλεπού της Μόσχας (το επίθετο είναι αμερικανικός χαρακτηρισμός) πήγε στην πετροχούντα για δουλειές. Αυτό είναι το φανερό κομμάτι της επίσκεψης, και πάντως όχι προσχηματικό. Αλλά ακόμα και για τον εμπορικό κύκλο των υδρογανανθράκων, το ξεπεσμένο βασίλειο των Σαούντ είναι για την Μόσχα “μεζεδάκι”. Είναι τέτοιο επειδή είναι καταδικασμένο, πολύ περισσότερο απ’ τον ρωσικό καπιταλισμό, να εξαρτιέται απ’ τις τιμές ενός εμπορεύματος που άλλοτε ήταν στρατηγικό αλλά, σε λιγότερο από μια δεκαετία, θα βρίσκεται στην ίδια θέση που έχει τώρα το κάρβουνο.

Προφανώς ενδιαφέρουν τον Putin οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Αλλά ακόμα περισσότερο τον ενδιαφέρει να «κουμαντάρει», δηλαδή να μεσολαβήσει στην παγκόσμια αγορά, όσους έχουν αξιόλογα αποθέματα. Όχι λαθεμένα καταλαβαίνει ότι μελλοντικά, με μειωμένη ζήτηση, η διατήρηση ενός επιπέδου τιμών τόσο στο πετρέλαιο όσο, κυρίως, στο φυσικό αέριο απαιτεί κάποιου είδους κεντρική διαχείριση – κι αυτή δεν μπορεί να είναι ο ο.π.ε.κ. και κάθε πυροβολημένος σεΐχης…

Το έρμο βασίλειο των Σαούντ, με μια aramco να καίγεται πριν κάτι καιρούς και με μια στρατιωτική συντριβή απ’ τους υεμενίτες Houthis αμέσως μετά, βλέποντας την επιτυχία με την οποία η Μόσχα και οι σύμμαχοί της «καθαρίζουν το τοπίο» στη μέση Ανατολή (κι εκεί, στη συρία, οι εξελίξεις δεν διαφεύγουν της προσοχής τους) ενώ απ’ την άλλη η Ουάσιγκτον δυσκολεύεται να…, θέλει «στοργή και προστασία».

Κι αυτήν η Μόσχα δεν την προσφέρει σαν ψιλά γράμματα σε εμπορικά συμβόλαια. Ο Putin δεν είναι ούτε κτηματομεσίτης ούτε πλασιέ. Είναι πρώην καγκεμπίτης. Έχει διασχίσει ορθοπεταλιά πάνω από 35 χρόνια σύγχρονης καπιταλιστικής ιστορίας. Είναι εύλογο από «διπλωματική άποψη» και αποτελεσματικό αν διατυπωθεί με τις απαραίτητα μετρημένες λέξεις, να ζητήσει – να απαιτήσει πιο σωστά – το αφεντικό της Μόσχας απ’ τους κατεστραμμένους του σαουδαραβικού παλατιού να «μαζευτούν» απ’ την συρία και το ιράκ. Κατ’ αρχήν. Ας πούμε: να «ξεκολλήσουν» απ’ την συμμαχία με το Τελ Αβίβ…. Δεν είναι δα αμάρτημα καθοσίωσης! Για το καλό τους είναι…

Για τους αντικαθεστωτικούς του Idlib το γεγονός ότι εκείνος που τους βομβαρδίζει από αέρα κουβεντιάζει με το αφεντικό τους είναι, όπως και νάχει, ένα «μήνυμα» – σοκ. Από μόνο του ωστόσο θα μπορούσε να παρερμηνευτεί… Πακέτο με τις εξελίξεις στην βορειοανατολική συρία, αποκτάει βαρύ περιεχόμενο. Ακόμα πιο πακέτο με την αδυναμία του αφεντικού τους να προστατέψει τα asset του (την aramco) και τους μισθοφόρους του (στην υεμένη) το περιεχόμενο γίνεται ακόμα βαρύτερο.

Η Ουάσιγκτον έχει στείλει 3.000 πεζοναύτες να φυλάνε την πετροχούντα. «Εκτιμητέο» δίχως άλλο· εξάλλου το παλάτι πληρώνει. Αλλά και στη συρία είχε τουλάχιστον 1.500 να φυλάνε τους ypg/pkk… Οπότε;

Οπότε; Εεεεε, αν χάνεις τον πόλεμό σου στην υεμένη δεν είναι μεγάλη ζημιά να σταματήσεις να πληρώνεις τους μισθοφόρους σου στο Idlib αφήνοντας ήσυχο τον Άσαντ… Ούτε το να σταματήσεις να πληρώνεις για αποσταθεροποίηση στο ιράκ είναι μεγάλη ζημιά…

(φωτογραφία πάνω: Χτες στο Ριάντ. Και, όσο κι αν σας φανεί παράξενο, το χέρι που εικονίζεται πίσω δεν είναι απ’ τα «βασιλική συλλογή τμημάτων Khashoggi»…

Κάτω: Με κάθε επισημότητα η υπογραφή μιας 20άδας εμπορικών / επιχειρηματικών συμφωνιών. Διότι αν απ’ την πετροχούντα περισσεύουν πετροδόλαρα τα οποία η Μόσχα έχει φροντίσει να ξεφορτωθεί, τότε γιατί να μην πάνε σε «καλούς σκοπούς» όπως, για παράδειγμα, σε εργοστάσια στη ρωσική ανατολή ή την βελτίωση του δορυφορικού συστήματος glonass;

Αν ο τοξικός θέλει να αγοράσει ρωσική προστασία θα πρέπει να πληρώσει· και να αφήσει τις νεανικές του τρέλλες…)

Ένα αδέσποτο ψόφιο κουνάβι;

Κυριακή 13 Οκτώβρη. Η πιθανότητα ένας αμερικάνος πρόεδρος να βγαίνει “εκτός γραμμής” και να συμπεριφέρεται “κατά βούληση” θα ήταν αδιανόητη· εκτός, ίσως, από εκείνη την ιστορική φάση όπου η άλλοτε “μόνη υπερδύναμη” παρακμάζει, δεν έχει σχέδιο συντεταγμένης υποχώρησης, οπότε οι μηχανισμοί του βαθέος κράτους που άλλοτε δούλευαν στοιχειωδώς συγχρονισμένοι έχουν αρχίσει τώρα να “διασπώνται”. Αυτό υπονοεί έμμεσα ο Tom Luongo, ένας απ’ αυτούς τους αμερικάνους δημοσιο-λόγους που είναι μόνιμα εχθρικός με τον αμερικάνικο μιλιταρισμό αλλά και, συνήθως, καλά πληροφορημένος.

Μεταφέρουμε εδώ ένα απόσπασμα προχθεσινού άρθρου του με τίτλο “Pompeo can’t blame iran for attacking itself”, με αφορμή τις μυστηριώδεις εκρήξεις σε ιρανικό τάνκερ στην Ερυθρά Θάλασσα. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσει κανείς (ειδικά η ιδέα της «εξάρτησης» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού απ’ τον ισραηλινό μας φαίνεται χοντροκομμένη το λιγότερο)· έχει, όμως, την λογική του. Επιπλέον δεν θα διαβάζετε ποτέ κάτι τέτοιο από ντόπιους «ειδικούς». Ο τονισμός με bold στο πρωτότυπο:

… Η πραγματικότητα είναι ότι η διάλυση της συρίας είναι ένα αμερικανικό νεοσυντηρητικό σχέδιο απ’ την έναρξη του εμφύλιου πολέμου εκεί. Το ισραήλ έδωσε βοήθεια και επιμελητεία στους ένοπλους του isis γύρω απ’ τα υψώματα του Γκολάν. Όμως αυτά δεν είναι καινούργια νέα μάγκες.

Και η αξιοποίηση των κούρδων για να αποσταθεροποιηθεί όχι μόνο η συρία, αλλά και το ιράκ, το ιράν και η τουρκία από εξωτερικούς παίκτες, όπως οι ηπα, η σαουδική αραβία και ΝΑΙ, το ισραήλ, είναι επίσης καλά τεκμηριωμένη.

Ο Pompeo βοήθησε πολύ στέλνοντας στους κούρδους πάνω από 30.000 φορτία όπλων. Ποιός πλήρωσε γι’ αυτά, παρεπιπτόντως;

Εμείς.

Πόσοι απ’ αυτούς τους ένοπλους του sdf είναι κάτι παραπάνω από ξένοι μισθοφόροι που πληρώνονται από εμάς για να κατέχουν στρατηγικές περιοχές της συρίας – τα πετρελαιοπήγαδα και τα συνοριακά περάσματα – ώστε να ρίξουν τον Άσαντ;

Είναι εδώ και καιρό παραδεκτό ότι η αμερικανική παρουσία στη συρία δεν μπορεί να διατηρηθεί. Αλλά ποιός εξακολουθεί να πιέζει τον Trump πολιτικά για να διατηρηθεί αυτή κατάσταση; Το ισραήλ.

Έρχεται λοιπόν μια στιγμή όπου οι αποδείξεις της επιρροής είναι υπερ-αρκετές και όπου η κατάσταση του ταμπλώ όπου παίζονται τα παιχνίδια τόσο διαλυμένη ώστε κάποιος πρέπει να βάλει τις φωνές και να αλλάξει τακτική.

Αν οι νεοσυντηρητικοί και οι οπαδοί του «το ισραήλ πρώτο» στο κογκρέσσο (ακόμα και στο υπουργικό του συμβούλιο) έχουν στραφεί εναντίον του Trump ως το σημείο να αρχίσουν την διαδικασία της καθαίρεσής του επειδή δεν κάνει πόλεμο με το ιράν, τότε ο Trump είναι ελεύθερος να τα τινάξει όλα στον αέρα…. Γεμίζουν το όπλο της καθαίρεσης. Αλλά έτσι δεν εξουδετερώνουν τον Trump· έτσι τον αμολάνε. Επειδή, πολύ απλά, δεν έχει τίποτα να χάσει πια…

Διαλυτικά φαινόμενα;

Κυριακή 13 Οκτώβρη. Η ασταμάτητη μηχανή έχει εκθέσει και εξηγήσει την άποψή της ότι η διαδικασία καθαίρεσης του ψόφιου κουναβιού (με σκοπό να τον οδηγήσει σε παραίτηση και σε αντικατάστασή του απ’ τον πολύ πιο hard core αντιπρόεδρο Pence), παρότι είναι πράγματι θεμελειωμένη, δείχνει μια «εσωτερική σύγκρουση» στις ηπα, μετά την αποτυχία της μεθόδου «κυρώσεις / δασμοί / τιμωρίες» να φρενάρει το Πεκίνο, την Τεχεράνη και την Μόσχα. Η σταγόνα που ξεχύλισε το ποτήρι ήταν, το θυμάστε, η επίθεση στην aramco…

Το ψόφιο κουνάβι, για όσο παραμένει στην καρέκλα του, ελπίζει πως μπορεί να επιδείξει επιτυχίες της μεθοδολογίας του, ειδικά στους κοκκινόσβερκους ψηφοφόρους του. Για παράδειγμα είναι αναγκασμένος να δείξει σαν επιτυχία μια μερική εμπορική συμφωνία με το Πεκίνο (στη θέση μιας πλήρους και γενικής την οποία ανέμιζε ως πρόσφατα), μιας συμφωνίας της οποίας το μενού καθόρισε όχι η δική του απαράμιλλη σοφία αλλά οι κινέζικες επιλογές. Πρόκειται για ήττα του ψοφιοκουναβικού μαξιμαλισμού· αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Το ψόφιο κουνάβι πανηγυρίζει με τον γνωστό, αμίμητο τρόπο του: “η μεγαλύτερη συμφωνία ever” – για την σόγια και τα μπιζέλια. (Ευτυχώς θα ανέβουν και τα χρηματιστήρια…)

Θα ήθελε, επίσης, απο κάπου «να φέρει πίσω τον στρατό». Η συρία ήταν πρώτη επιλογή, που την είχε εκφράσει ήδη πέρυσι· τον φρέναραν τότε οι σωματοφύλακες. Το γεγονός πως τώρα την ξανάβαλε στον πάγκο υποστηρίζοντας με κατηγορηματικότητα ότι «νικήσαμε τον isis, τα υπόλοιπα ας τα βρουν μεταξύ τους τα κράτη της περιοχής» είναι, όντως, εντελώς «εκτός γραμμής». Κι ενώ θα έπρεπε να χαιρετιστεί από οποιοδήποτε «αντιπολεμικό / αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα» (αν υπήρχε τέτοιο…) έχει εκνευρίσει αφάνταστα όχι μόνο τους εσωτερικούς υποστηρικτές της «γραμμής» (οι οποίοι, ωστόσο, δεν ξέρουν πως και πότε θα την τραβήξουν ως τα όριά της…) αλλά και τους συμμάχους τους. Το Τελ Αβίβ σίγουρα. Και, απ’ όσο καταλαβαίνουμε, τα αφεντικά του ελληνικού ιμπεριαλισμού. Γιατί αν το ψόφιο κουνάβι λέει «βρείτε τα μεταξύ σας» για την συρία, τότε λέει το ίδιο και για όλη τη μέση Ανατολή / ανατολική Μεσόγειο.

Έτσι εξηγούνται οι αφροί που βγάζουν πολλά στόματα στα μέρη μας… Τα οποία, παρεπιπτόντως, ελεεινολογούν τώρα το ψόφιο κουνάβι επειδή θέλει να κάνει στη συρία το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που έκανε ο Κλίντον, τον οποίο επίσης ελεεινολογούσαν σαν «φονιά των λαών», τότε, σχετικά με το κόσοβο…

Δεν βγάζεις άκρη, όμως, με τις θείες Λίτσες…

(φωτογραφία: Πού είναι ο στιβαρός ηγέτης που θα τσακίσει το «κακό»; Μόνο στα παραμύθια; Να γιατί απ’ τo «V for Vendetta» ως το «Joker» τα άλλα παραμύθια, της ατομικής τρομοκρατίας, συγκινούν τόσο πολύ τις μικροαστικές μάζες… Αλλά όχι. Τα σοφά αφεντικά δεν θα αφήσουν ανεκμετάλλευτο αυτό το συσωρευμένο κεφάλαιο θανάτου…)

Περί προδοσίας και παγκοσμίου πολέμου 1

Σάββατο 12 Οκτώβρη. Η κατηγορία ότι «ο Trump προδίδει τους κούρδους» έχει πιάσει: είναι πολύ βολική και πολύ μελό, ώστε να παρακάμπει συγκινησιακά οτιδήποτε σοβαρό στο συριακό πεδίο μάχης (του 4ου παγκόσμιου). Όποιος πιστεύει πως η καπιταλιστική ιστορία και οι διακρατικές σχέσεις είναι μια αλληλουχία «βαθιών συναισθημάτων» είναι τόσο ηλίθιος ώστε καλύτερα να βρει κάποια τρύπα να κρυφτεί απ’ τις συνέπειες της όξυνσης του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού.

Αν υπάρχει κάτι προδοτικό, αυτό αφορά την επιλογή του pkk/ypg να γίνει το «πεζικό» του αμερικανικού πενταγώνου στο συριακό πεδίο μάχης. Αυτή η επιλογή επισφραγίστηκε με την μάχη για την ανακατάληψη της Raqqah το καλοκαίρι του 2017.

Οφείλουμε να θυμίσουμε τα πραγματικά περιστατικά, και άρα να φωτίσουμε αυτήν την “συμμαχία”. Γιατί δεν ήταν μια “συμμαχία στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας”! Ήταν μια συμμαχία για την κατάληψη εδαφών της συρίας…

Όλα ξεκίνησαν από την πετυχημένη κατάληψη του ανατολικού Aleppo απ’ τον συριακό στρατό ‘n’ friends, που ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβρη του 2016. Ως τότε ο isis (το «κρυφό» παιδί της συμμαχίας Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ) έμοιαζε ανίκητος ή, έστω, πολύ δύσκολος αντίπαλος, ειδικά σε συνθήκες urban πολέμου. Και ήταν. Η τότε κυβέρνηση Obama και όλο το επιτελείο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που είχαν ανησυχήσει σοβαρά με την εμφάνιση του ρωσικού στρατού στο συρία τον Σεπτέμβρη του 2015, έτριβαν τα χέρια τους τον Ιούλη του 2016 όταν ξεκίνησε η επίθεση για την ανακατάληψη του ανατολικού Αleppo, που βρισκόταν στα χέρια του isis και άλλων μικρότερων αντικαθεστωτικών οργανώσεων. Θεωρούσαν (ήλπιζαν) ότι στο Aleppo η Μόσχα (και όλη η συμμαχία…) θα σπάσει τα μούτρα της, θα ηττηθεί, κι έτσι η συρία θα μετατραπεί σε «νέο αφγανιστάν» για την Μόσχα.

Δεν έγινε έτσι… Παρά την σθεναρή αντίσταση των «τζιχαντιστών», χάρη σε τολμηρούς ελιγμούς των επιτιθέμενων, το ανατολικό Aleppo «έπεσε» τον Δεκέμβρη εκείνης της χρονιάς. Το κυριότερο: έπεσε χωρίς να ισοπεδωθεί αδιάκριτα, χωρίς δηλαδή να δοθεί ευκαιρία για την γνωστή προπαγάνδα περί «αθώων ζωών που χάνονται απ’ την συριακή και την ρωσική βαρβαρότητα». (Είναι πιθανό πως μέσα στους αιχμαλώτους «τζιχαντιστές» που πιάστηκαν μετά την κατάληψη του ανατολικού τμήματος της πόλης, ήταν και κάμποσοι «σύμβουλοι»: γάλλοι, άγγλοι και ισραηλινοί…)

Η νίκη εκείνη ήταν, για τα μέχρι τότε δεδομένα, ένα πολύ δυνατό χαστούκι στους σχεδιασμούς του άξονα για τη «νέα μέση Ανατολή». Η «πτώση του Aleppo» αποδείκνυε ότι εξαιτίας της ρωσικής συμμετοχής και, επιπλέον, της σημαντικής βοήθειας τόσο απ’ τους ιρανούς «φρουρούς της επανάστασης» και τους μισθοφόρους τους όσο και απ’ την λιβανέζικη Χεζμπ’ Αλλάχ, το κόλπο isis θα τέλειωνε αργά ή γρήγορα· και θα τέλειωνε στρατιωτικά και αδιαμφισβήτητα. Κάτι έπρεπε να κάνει ο άξονας.

(φωτογραφία: Αμερικάνος καραβανάς ανάμεσα σε καραβανάδες του pkk, στην Hasakah).

Δεν είναι όλα μαύρα!

Σάββατο 12 Οκτώβρη. Μπορεί διάφοροι τόσο εντός ψοφιοκουναβιστάν όσο και στην περιορισμένη έτσι κι αλλιώς παγκόσμια “αμερικανόσφαιρα” να βρίζουν εν χορώ το ψόφιο κουνάβι, αλλά το αμερικανικό υπ.αμ. ανακοίνωσε την ενίσχυση της “φύλαξης” της πετροχούντας του Ριάντ. Δύο συστοιχίες patriot, ένα σύστημα ανάσχεσης βαλλιστικών πυραύλων, δύο μοίρες πολεμικών και πάνω από 1.500 αμερικάνοι πεζοναύτες στέλνονται για αμμόλουτρα στη σαουδική αραβία. Συνολικά (λέει το ψοφιοκουναβικό υπουργείο πολέμου) 3.000 «forces (οι καινούργιοι μαζί με μια δόση που προηγήθηκε τις προηγούμενες εβδομάδες) θα αντιμετωπίζουν τις συνεχιζόμενες απειλές στην περιοχή» απ’ την οπτική γωνία του σαουδαραβικού παλατιού. Προφανώς το παλάτι πληρώνει…

Αυτές οι «μετακινήσεις» του ψοφιοκουναβιστάν, λίγο λιγότεροι πεζοναύτες εδώ και λίγο περισσότεροι εκεί, αλλάζει την κατάσταση στη μέση Ανατολή; Εκείνο που έχει μια κεντρικότητα είναι η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη συρία, επειδή είναι πειρατική· μόνο με την «άδεια», αν μπορεί κανείς να μιλήσει έτσι, μιας «μη κρατικής οντότητας», όπως είναι το pkk/ypg. Συνεπώς, παρότι σαν αριθμητικό σύνολο ο αμερικανικός στρατός δεν φεύγει απ’ τη μέση Ανατολή, το να φύγει απ’ την συριακή επικράτεια είναι σημαντικό…

(Απαραίτητη διόρθωση. Γράψαμε ότι πριν δυο ημέρες, στις 10 Οκτώβρη, ο Putin επρόκειτο να πάει στο Ριάντ. Η ημερομηνία ήταν λάθος. Προκύπτει πως αυτή η επίσκεψη θα γίνει την ερχόμενη Δευτέρα, 14 Οκτώβρη).

(φωτογραφία. Την προηγούμενη φορά ήταν ο τοξικοπατέρας βασιλιάς που πήγε ως την Μόσχα. Πριν 2 χρόνια, στις 5 Οκτώβρη του ’17. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε…)

Μπλοκ της Αστάνα 2

Παρασκευή 11 Οκτώβρη. Είναι παράδοξο από πρώτη ματιά ότι την «εργολαβία» για την δημιουργία τέτοιου κράτους την ανέλαβε τελικά το συριακό pkk, με μακράν τον μικρότερο κουρδικό πληθυσμό (τόσο σαν ποσοστό στον συριακό πληθυσμό, όσο και σαν ποσοστό στον συνολικό κουρδικό στην περιοχή), σε βάρος του συριακού κράτους, και με τσαμπουκά αναντίστοιχο με τις πραγματικές του δυνατότητες. Είναι χαρακτηριστικό ότι για να ελέγχει στοιχειωδώς την συριακή περιοχή που έχει στην κατοχή του κάνει τακτικά βίαιες στρατολογήσεις νεαρών αράβων· προκαλώντας μικρότερες ή μεγαλύτερες εξεγέρσεις εναντίον του. Αυτή η παραδοξότητα του “μικρομεγαλισμού” ξεδιαλύνεται μόλις συνυπολογίσουμε ότι:

Α) Αντίστοιχη κίνηση, υπό την εποπτεία και την υποστηρίξη της Ουάσιγκτον, επιχείρησαν να κάνουν οι σαφώς περισσότεροι ιρακινοί (“πεσμεργκά” λέγεται ο στρατιωτικός τους βραχίονας) κούρδοι, με ένα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας που έγινε στις 25 Σεπτέμβρη του 2017. Το αποτέλεσμα ήταν 92,7% υπέρ της δημιουργίας αυτού του κράτους, και το Τελ Αβίβ άναψε καπνογόνα: το ιράκ διαλύεται!!! Μετά ήρθε η πραγματικότητα: η φιλική προς τους κούρδους του ιράκ Τεχεράνη, η θυμωμένη Βαγδάτη και η επίσης θυμωμένη Άγκυρα ενημέρωσαν τους φιλόδοξους φεουδάρχες / αφεντικά του «νέου κράτους» πως απλά θα κλείσουν τα σύνορά τους – και δεν θα μπαίνει ούτε θα βγαίνει τίποτα. Μια σειρά πρωτοκοσμικά κράτη ανακοίνωσαν επίσης ότι δεν θα αναγνωρίσουν τέτοιο κράτος – δεν θα αναγνώριζαν ούτε καταλανικό… Μετά απ’ αυτά οι φεουδάρχες του ιρακινού κουρδιστάν ξέχασαν το δημοψήφισμα και αναγνώρισαν ότι είναι μια αυτοδιοικούμενη επαρχία του ιράκ… Η δημιουργία νέων συνόρων στην περιοχή με αμερικανική παραγγελία δεν είναι καθόλου καλή ιδέα…

Β) Το πολύ πιο ισχνό και αδύναμο απ’ την άποψη τόσο του πληθυσμού όσο και της όποιας στρατιωτικής ισχύος συριακό pkk αδελφοποιήθηκε με τον αμερικανικό στρατό, εκπαιδεύτηκε απ’ την mossad και χρηματοδοτήθηκε απ’ το Ριάντ… Έγινε εργολάβος, proxy – η αδυναμία του δηλαδή οδήγησε στο να την δει μισθοφόρος. Τα αφεντικά του θεώρησαν ότι μπορούν να φτιάξουν ένα de facto «κουρδικό κράτος» στο 1/3 της συριακής επικράτειας, προσφέροντάς το στην Ουάσιγκτον για τις βάσεις και τον μιλιταρισμό της. Το να γίνει αυτή η συριακή ζώνη «αμερικανική επαρχία» διοικούμενη από κούρδους φεουδάρχες / μιλιταριστές, αυτό ήταν το «ανεξάρτητο κράτος» που βόλευε τον εθνικιστικό ναρκισσισμό του pkk… Ποτέ δεν ήταν καταπιεσμένοι οι κούρδοι απ’ το συριακό καθεστώς· ποτέ δεν είχαν κάποιο πρόβλημα. Δεν έχει σημασία…. Η προσοδοθηρία είναι γλυκειά. Το pkk προειδοποιήθηκε, και προειδοποιήθηκε φιλικά, τόσο απ’ την Μόσχα και την Δαμασκό όσο και απ’ την Τεχεράνη, ότι μ’ αυτές τις επιλογές σκάβει τον λάκο του. Αλλά…

Υπάρχει κάτι ακόμα στις δηλώσεις του Lavrov, που μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Αναφέρεται σε …επαφές μεταξύ της Δαμασκού και Κουρδικών οργανώσεων που αποστασιοποιούνται απ’ την εξτρεμισμό και τις τρομοκρατικές μεθόδους δράσης… Έμμεσα η αναφορά σε “αποστασιοποίηση” παραπέμπει στην συμφωνία των Αδάνων, του 1998, μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού, σύμφωνα με την οποία η δεύτερη αναλάμβανε την υποχρέωση να αναγνωρίσει το pkk σαν «τρομοκρατική οργάνωση» και να πάρει τα κατάλληλα μέτρα εναντίον του. Το 1998 ήταν η χρονιά του τέλους της υποστήριξης προς την ένοπλη δράση του pkk όχι μόνο απ’ την Δαμασκό αλλά απ’ το σύνολο των μέχρι τότε υποστηρικτών του: την Μόσχα, την Ουάσιγκτον, την ε.ε – και την Αθήνα… (Το γιατί έγινε αυτή η “αλλαγή γραμμής” τότε το έχουμε γράψει στο χάρτινο Sarajevo – ξεπερνάει τα περιθώρια της ασταμάτητης μηχανής). Η επαίσχυντη λιποταξία και η περιπλάνηση του Οτσαλάν για να σώσει το τομάρι του στη Μόσχα, μετά στη Ρώμη και τελικά στην Αθήνα που τον παρέδωσε στην Άγκυρα μέσω Ναϊρόμπι, δηλαδή η αναζήτηση εκ μέρους του κρυψώνας σε πρώην συμμάχους του που όμως τον είχαν διαγράψει πια, είναι η πιο εμβληματική πράξη εκείνης της περιόδου… Από τότε, πάντως, οι κούρδοι της συρίας άφησαν τα όπλα – και ζούσαν ειρηνικά και ήσυχα…

Στην εξέγερση του 2011 δεν πήραν μέρος. Δεν είχαν κανένα σοβαρό πρόβλημα απ’ το καθεστώς Άσαντ, ούτε κάποιο λόγο να στραφούν εναντίον του ζητώντας – όπως έκαναν εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές – οποιαδήποτε μεταρρύθμιση.

Μετά ήρθαν τα λεφτά…

Το γεγονός είναι τώρα ότι η Άγκυρα θεωρεί (με την συμφωνία όλου του μπλοκ της Αστάνα) ότι η Δαμασκός δεν είναι πρακτικά σε θέση να εφαρμόσει την συμφωνία των Αδάνων – οπότε, προς το παρόν, πρέπει να αναλάβει δράση η ίδια. Έως ότου το συριακό καθεστώς ξανα-αναλάβει αποτελεσματικά τον έλεγχο των συνόρων του με το τουρκικό…

Οι χθεσινές δηλώσεις του Lavrov αποσαφηνίζουν την πραγματικότητα: δεν είναι «μόνη» της η Άγκυρα αλλά είναι το σύνολο του μπλοκ της Αστάνα, που αφού προσπάθησε «με το καλό» να πείσει τους φεουδάρχες των σύρων κούρδων να μην κάνουν παιχνίδια παγκοσμίου πολέμου, κατέληξε ότι δεν καταλαβαίνουν «έτσι». Το να είσαι μισθοφόρος της (πρώην) «μόνης υπερδύναμης» σου δίνει την αίσθηση της … υπερδύναμης… Οπότε… Οπότε το «αλλιώς» έπεσε φυσιολογικά στην Άγκυρα.

Άλλες μπίζνες με γκάζια

Δευτέρα 7 Οκτώβρη. Στην αρχή ήταν η total – αλλά όχι, το θέμα δεν ήταν ένα οικοπεδάκι με άγνωστη αξία στα νότια της κύπρου. Ήταν το τεράστιο ιρανικό κοίτασμα φυσικού αερίου που ονομάζεται «νότιο Pars»: η total είχε πλειοψηφική συμμετοχή στην εκμετάλλευση του κοιτάσματος, με την κινεζική cnpc και την ιρανική petro pars να μοιράζονται την μειοψηφία.

Μετά ήρθαν οι αμερικανικές τιμωρίες (: «κυρώσεις»)… Και η total αποσύρθηκε απ’ το project… Στ’ αλήθεια; Αφήνεις τέτοιες μεγάλες δουλειές υποκύπτοντας στον εκβιασμό των αμερικάνων ανταγωνιστών σου; Έτσι; Χωρίς να βγάλεις κιχ; Η ασταμάτητη μηχανή δεν τα πιστεύει αυτά τα δραματικά…

Σε κάθε περίπτωση επίσημα («τ’ ακούς Ουάσιγκτον;») η total πούλησε το μερίδιό της πέρυσι στην cnpc… Ο.Κ., λογικό: το Πεκίνο έχει κάνει μεγάλη συμφωνία για επενδύσεις στον ιρανικό καπιταλισμό με αντάλλαγμα ενεργειακές πρώτες ύλες…

Ώσπου προχτές ανακοίνωσε και ο κινεζικός “κολοσσός” την αποχώρησή του απ’ το project. Επειδή (λέει) δεν μπορούσε να μεταφέρει χρήμα στο ιράν χωρίς να το πάρει χαμπάρι το ψοφιοκουναβιστάν…

Στ’ αλήθεια; Εκτός απ’ τις γαλλικές και οι κινεζικές εταιρείες φοβούνται τις αμερικανικές ποινές; Ενώ, για παράδειγμα, την ίδια ώρα αγοράζουν ιρανικό πετρέλαιο αδιαφορώντας για τις ίδιες αμερικανικές απειλές και τιμωρίες; Συμβαίνουν τέτοια πράγματα;

Αν μια εταιρεία δεν είναι εισηγμένη σε αμερικανικό ή αγγλικό ή γερμανικό χρηματιστήριο (της Ν. Υόρκης ή του Λονδίνου ή της Φραγκφούρτης δηλαδή) ούτε το ψοφιοκουναβιστάν ούτε οποιοσδήποτε άλλος δυτικός μπορεί να ξέρει την μετοχική της σύνθεση. Ακόμα λιγότερο μπορεί να ξέρει κάποιος το πως δουλεύει μια επιχείρηση μέσω «ενδιάμεσων». Αυτά είναι μυστικά των δ.σ. τους… Συνεπώς κανείς δεν ξέρει πραγματικά ποιος εκμεταλλεύεται την «φάση 11» των εξορύξεων στο «νότιο pars». Φοβήθηκαν και έφυγαν η total και η cnpc; Έστειλαν, δηλαδή, διεθνώς το “μήνυμα” πως δουλεύουμε μόνο όπου μας επιτρέπει η Ουάσιγκτον; Χα! Οι δημόσιες δηλώσεις μπορούν κάλιστα να είναι προπέτασμα καπνού. Ειδικά για όσους δεν έχουν άλλες πηγές πληροφόρησης εκτός απ’ τα media…

Η επένδυση της cnpc στο συγκεκριμένο κοίτασμα θα έφτανε τα 2,5 δις δολάρια. Μεγάλη δουλειά. Δεν εγκαταλείπεις μια δουλειά τόσο μεγάλη από οικονομική και γεωπολιτική άποψη για να δώσεις χαρά στο ψοφιοκουναβιστάν.

Θεωρούμε πολύ πιθανότερο να είμαστε μάρτυρες «οικονομικών δραστηριοτήτων undercover»! Και γιατί όχι; Δεν υπάρχει κανένα καπιταλιστικό manual που να λέει «λέγε την αλήθεια νάχεις τον θεό βοήθεια!» – όχι, δεν υπάρχει…

(Ούτε θεός υπάρχει!)

Πιστοί σύμμαχοι

Κυριακή 6 Οκτώβρη. Η αλήθεια είναι ότι η ασταμάτητη μηχανή δεν είχε δώσει σημασία στο γεγονός ότι μαζί με τους ισραηλινούς πιλότους εκπαιδεύονται στα μέρη μας και πιλότοι των ενωμένων αραβικών εμιράτων. Όχι από υποτίμηση σ’ αυτήν την πετροχούντα. Αλλά επειδή η προσοχή της εστίαζε στον άξονα Αθήνας – Τελ Αβίβ, και στην ελληνική υποστήριξη του απαρτχάιντ, ρατσιστικού, μιλιταριστικού ισραηλινού καθεστώτος.

Η απάντηση που έδωσε όμως ο ρημαδοΚούλης στο αμερικανικό προσκλητήριο για συμμετοχή στη «συμμορία των προθύμων» στη μύτη της Τεχεράνης μας κάνει προσεκτικότερους. Διότι η απάντηση ήταν μεν ένα ευγενικό «όχι», στη συνέχεια όμως ένα «ναι»: Δεν μπορούμε να συμβάλλουμε λόγω της κατάστασης συναγερμού στο Αιγαίο Πέλαγος και στην ανατολική Μεσόγειο [στην ποιάν;;;;] αλλά το ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό που βρίσκεται στα ενωμένα αραβικά εμιράτα θα μπορούσε να συμμετάσχει σε ομάδες στρατιωτικών παρατηρητών στην περιοχή του Κόλπου.

Υποθέτουμε ότι στα πλαίσια της «συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας ελλάδας – εμιράτων» (ναι, υπάρχει τέτοια, την οποία ίσως έκλεισε ο ψεκασμένος…) υπάρχουν εκεί κάποιοι σύμβουλοι, εκπαιδευτές – και κατάσκοποι. Από στρατιωτική άποψη, εφόσον το «ναι» του ρημαδοΚούλη στο αμερικανικό αίτημα αφορά αυτούς και μόνο, θα μπορούσε να θεωρηθεί «συμβολική βοήθεια».

Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο από πολιτική άποψη. Γιατί έστω κι έτσι το ελλαδιστάν δηλώνει την συμφωνία του με τους αμερικανο-αγγλικούς σχεδιασμούς για την περιοχή· την ώρα που η Τεχεράνη (και οι δικοί της σύμμαχοι…) έχει πει καθαρά και ξάστερα ότι α) αν παραβιαστούν τα χωρικά της ύδατα ή με οποιονδήποτε τρόπο τα συμφέροντά της θα αρχίσει να βουλιάζει ό,τι εχθρικό επιπλέει, και β) ότι την ασφάλεια του Περσικού πρέπει να την αναλάβουν μόνο τα κράτη που βρέχονται απ’ αυτόν, και όχι οι διεθνείς «σεκιουριτάδες» της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου και του Τελ Αβίβ. Πόσο μάλλον το “ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό”, κλπ κλπ…

Με τον τρόπο, λοιπόν, που τίθεται το «όχι» / «ναι» απ’ την Αθήνα θα μπορούσε κάλιστα να σημαίνει κι αυτό: στείλε ω Ουάσιγκτον κανά δυο πολεμικά σου να μας προσέχουν, να μπορέσουμε να στείλουμε κι εμείς το κάτι τις μας στα στενά του Ορμούζ.

Νταραβέρι; Ναι. Ιμπεριαλιστικό νταραβέρι; ΝΑΙ!

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων

Κυριακή 6 Οκτώβρη. Είμαστε εντελώς αντίθετοι σε δύο «εθνικές» πεποιθήσεις, που αν και διαφορετικές στην αφετηρία τους, συγκλίνουν πρακτικά – στη μοιρολατρεία. Στην πεποίθηση ότι το ελλαδιστάν είναι «μικρό και αδύναμο» κράτος, «υποτελές» στον όποιο μεγάλο σύμμαχο· χωρίς περιθώρια επιλογών. Και στην πεποίθηση ότι «σιγά μωρέ, τι έγινε, δεν τρέχει τίποτα…».

Κάθε κράτος είναι κόμμα των αφεντικών. Που κάνουν τις μεν ή τις δε επιλογές, ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Όταν τα συμφέροντα των αφεντικών του νο 1 ελληνικού «εθνικού κεφάλαιου» επιβάλλουν την συμμαχία με την «θαλάσσια υπερδύναμη» (άλλοτε ήταν η αγγλία, μετά είναι η αμερική), κι όταν τα συμφέροντα των ντόπιων αφεντικών του γεωπολιτικού προσοδισμού συντίθενται με τα προηγούμενα, το θέαμα της «μικρής και αδύναμης χώρας» που η καϋμένη είναι «υποτελής» είναι φάρσα. Φάρσα των οπαδών της «εθνικής απελευθέρωσης», των οπαδών της εθνικοποίησης των εργατών. Τα συμφέροντα και των μεν και των δε είναι ιμπεριαλιστικά επειδή, πολύ απλά, σκοπεύουν είτε στη διεθνική καπιταλιστική συσσώρευση (οι εφοπλιστές) είτε σε μερδικό απ’ την διεθνή καπιταλιστική συσσώρευση που κάνουν άλλοι (ο «μεγάλος σύμμαχος»).

Σίγουρα ο ελληνικός ιμπεριαλισμός δεν έχει την δύναμη και τους συσχετισμούς που είχε στα ‘90s, όταν απειλούσε να εισβάλει στρατιωτικά στη βόρεια μακεδονία ή στην αλβανία· ή όταν, αργότερα, έφτιαχνε το θρυλικό «ενιαίο αμυντικό δόγμα» ελπίζοντας να εκβιάσει την διάλυση της τουρκίας… Όμως εκείνη η ιμπεριαλιστική ωμότητα ήταν ένα διάλειμμα, ήταν εξαίρεση στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Πιο τυπική και διαχρονικά σταθερή έκφραση της ελληνικής ιμπεριαλιστικής νόρμας στην παραλλαγή της συμπληρωματικότητάς της σε επιχειρήσεις συμμάχων της είναι η στρατιωτική συμμετοχή στην «εκστρατεία στην ουκρανία» (το 1919)· ή συμμετοχή στην «εκστρατεία στην κορέα» (1950 – 1955)· ή η συμμετοχή στον εισβολή στο αφγανιστάν (2001 – ).

Αυτό είναι που συμβαίνει τώρα. Αφού ζορίζεται η «απευθείας» ελληνική ιμπεριαλιστική δράση (το τελευταίο της κόλπο ήταν η «περικύκλωση της Μεσογείου) αναδύεται η εναλλακτική της: το ξεκάθαρο «δέσιμό» της πάνω στο άρμα κάποιου «ισχυρού στη θάλασσα». Αυτό δεν είναι υποτέλεια· είναι επιλογή στη βάση συγκεκριμένων καπιταλιστικών συμφερόντων.

Το «δεν τρέχει τίποτα» είναι ολέθρια (και τυπικά ελληνική!) απώθηση. Στο δευτερεύον πεδίο μάχης που λέγεται μέση Ανατολή οι εξελίξεις είναι δυναμικές. Το «δέσιμο» του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου είναι με δυο άλλους ιμπεριαλισμούς που είναι αναγκασμένοι να προχωρήσουν τους επόμενους μήνες. Ο αμερικανικός και ο ισραηλινός κρίκος της συγκεκριμένης «ιμπεριαλιστικής αλυσίδας» αποκλείεται να μείνουν για καιρό στην κατάσταση που βρίσκονται σήμερα!

Στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ υπάρχει προς στιγμήν ένα ορισμένο «κενό πολιτικής διεύθυνσης» – δεν συμβαίνει, πάντως, καμμία έκρηξη ειρηνισμού! Αν, τελικά, το ψόφιο κουνάβι αντικατασταθεί απ’ τον οριτζινάλ φασίστα Pence, ο αμερικανικός κρίκος θα επιταχύνει τις κινήσεις του. Εκβιάζοντας φίλους και εχθρούς… Όταν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, φτιαχτεί κυβέρνηση στο Τελ Αβίβ θα συμβεί το ίδιο. Συνεπώς, αυτά που «δεν τρέχουν» τώρα θα τρέξουν αύριο. Το «αύριο» μπορεί να είναι 2, 3 ή 4 μήνες· όχι η αιωνιότητα!

Δεν ζούμε «μια απ’ τα ίδια» των ‘70s, των ‘80s ή των ‘90s! Παραφράζοντας αυτό που λέγεται για τα χρηματιστήρια οι προηγούμενες βεβαιότητες δεν εξασφαλίζουν τις μελλοντικές!

Με απλά λόγια: η αδράνεια δεν εγγυάται το τι θα μας ξημερώσει…