Μπλοκ της Αστάνα 1

Παρασκευή 6 Μάρτη. Ας γυρίσουμε, λοιπόν, στο συριακό πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου, και ειδικότερα στον θύλακα του Idlib. Όχι μόνο επειδή ο εκεί πόλεμος παραμένει ανάμεσα στο μπλοκ της Αστάνα και στον άξονα (Ουάσιγκτον – Αθήνας – Τελ Αβίβ – Ριάντ, με την προσθήκη του Λονδίνου…) αλλά και επειδή η ντόπια εθνικιστική δημαγωγία επιμένει πως όσα συμβαίνουν στα τουρκοελληνικά σύνορα με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες «οφείλονται στο ότι ο Erdogan έχει στριμωχτεί στο Idlib, όπου ηττάται οικτρά».

Έχει ηττηθεί λοιπόν ο Erdogan στο Idlib; Ηττήθηκε απ’ τα υπόλοιπα μέλη του μπλοκ της Αστάνα (Μόσχα, Δαμασκός, Τεχεράνη); Ήρθε η μέρα να ξεκαθαριστεί.

Χτες υπογράφτηκε στη Μόσχα η εκεχειρία (την οποία η ασταμάτητη μηχανή περίμενε νωρίτερα, αλλά δεν μπορούσε να ξέρει τις ακριβείς λεπτομέρειες του πραγματικού πολέμου που έγινε και θα συνεχίσει να γίνεται εκεί…) ανάμεσα στον Putin και στον Erdogan. Και, προσέξτε παρακαλούμε την πιο πάνω εικόνα: με βάση αυτήν την συμφωνία η Άγκυρα ΘΑ ΑΥΞΗΣΕΙ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΤΗΣ στον θύλακα! Τι σόι ήττα είναι αυτή που έπαθε; (Ακούμε ήδη τις πνιχτές γαργάρες των ντόπιων εθνικά υπερήφανων δημαγωγών / “αναλυτών” – αλλά και των διεθνών, που δεν υστέρησαν σε “γνώση” και “βεβαιότητες” περί επικείμενου “διαζυγίου” έως και πολέμου ανάμεσα σε Άγκυρα και Μόσχα). Η χθεσινή συμφωνία οριστικοποιήθηκε μετά από 3 ώρες συζήτηση face to face των δύο συμμάχων, και άλλες 3 ώρες μαζί με τα επιτελεία τους. Αν δεν έπαιζαν κάποιο απ’ τα καλά επιτραπέζια παιχνίδια συναναστροφών κι αν δεν ασχολήθηκαν και με το λιβυκό πεδίο μάχης, σίγουρα θέλησαν να δώσουν έναν «δραματικό τόνο» στην επεξεργασία της συμφωνίας. Γιατί κατά την αναιδή γνώμη της ασταμάτητης μηχανής η συμφωνία είχε γίνει προ πολλού!…

Ανατρέχουμε για λογαριασμό κάποιων πολιτικών (: πολεμικών) δεδομένων που θα παρουσιάσουμε πιο κάτω, σε δυο παλιότερα σχόλια. Πρώτα στις 5 Φλεβάρη, με τίτλο Από το Idlib στο Qaminsli απ’ όπου αναδημοσιεύουμε ένα αρχικό απόσπασμα (προτείνουμε πάντως να το ξαναδιαβάσετε ολόκληρο…) μαζί με την συνοδευτική εικόνα:

…Πολύ πιο σημαντική σα γεγονός απ’ την πιο πάνω «μεταχείριση» είναι ωστόσο μια συνάντηση που έγινε ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ, στις 13 Γενάρη στη Μόσχα. Ανάμεσα στον επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών Hakan Fidan, και τον αντίστοιχο των συριακών Ali Mamlouk. Τέτοιες επαφές γίνονταν ήδη απ’ το 2015, αλλα σπάνια υπήρχε έστω νύξη γι’ αυτές (η ασταμάτητη μηχανή ωστόσο σας είχε ενημερώσει…). Η διαφορά τώρα είναι ότι τουλάχιστον μια τουρκική καθεστωτική εφημερίδα (η daily sabah) και το κρατικό συριακό πρακτορείο ειδήσεων αναφέρθηκαν στο περιεχόμενο αυτού του καθόλου αμελητέου ραντεβού:

… Η Άγκυρα ενδιαφέρεται για την βοήθεια της Δαμασκού στην αντιμετώπιση των ypg· και η Δαμασμός θέλει την συνεργασία της Άγκυρας για την απομάκρυνση των ενόπλων και των βαρέων όπλων απ’ το Idlib και την επαναλειτουργία των στρατηγικών αυτοκινητοδρόμων Μ4 και Μ5…

Μοιάζει σαν «αμοιβαία επωφελής» συνεργασία, αφού και οι δύο πλευρές συμφωνούν στα βασικά (ωστόσο μην περιμένετε να προχωρήσει με «ορθόδοξο» τρόπο)….

Και, ύστερα, στις 29 Φλεβάρη, με τίτλο Idlib· το παραθέτουμε ολόκληρο:

Σας φαίνονται κάπως “too much” οι πολύ πρόσφατες εξελίξεις στο συριακό πεδίο μάχης, ειδικά στο Idlib, όπου ο τουρκικός στρατός φαίνεται να έχει ενεργή συμμετοχή σε επιθέσεις κατά του συριακού, με τις ανάλογες απώλειες;

Θα προτείνουμε ένα «ερμηνευτικό κλειδί» – αναλαμβάνοντας την ευθύνη (την γενική άποψή μας την ξέρετε…) Πριν λίγες ημέρες ο ρώσος υπ.εξ. Lavrov δήλωσε ότι αποκλείεται οποιαδήποτε εκεχειρία με τους αντικαθεστωτικούς ένοπλους, επειδή κάτι τέτοιο θα σημαίνει αναγνώρισή τους, και, κατά συνέπεια, έμμεση ενθάρρυνση να συνεχίσουν να δρουν… Λογικό. Η Μόσχα είχε συμφωνήσει στα τέλη του 2018 με την Άγκυρα τον αφοπλισμό τους· όχι με τους ίδιους…

Πράγμα που σημαίνει: η Μόσχα (και η Δαμασκός) δεν σκοπεύουν να υπογράψουν εκεχειρία με την HTS…. Σωστό. Με ποιόν λοιπόν θα μπορούσαν να υπογράψουν τέτοια εκεχειρία; Μα με την Άγκυρα φυσικά!

Ο.Κ. Αλλά πώς θα υπογράψει η Άγκυρα μια τέτοια εκεχειρία (και πώς θα την επιβάλει στην HTS ακόμα και δια της βίας) αν δεν πολεμήσει; Με την απλή παρουσία δεν γίνεται…

Ε;

(Υπάρχουν κι άλλα σχόλια τους τελευταίους μήνες που αφορούν το θέμα, με την γνωστή επιμονή της ασταμάτητης μηχανής – αλλά δεν είναι σωστό να τα αναπαράγουμε όλα εδώ).

Απ’ την Άγκυρα και την Δαμασκό στο Βερολίνο και στο Παρίσι – μέσω Αθήνας…

Παρασκευή 6 Μάρτη. Το ελληνικό soft και hard φασισταριό έφτιαξε ένα θεώρημα: «επειδή ο Erdogan ηττάται στο Idlib πιέζει την ευρώπη με τους πρόσφυγες / μετανάστες». Γράφαμε χτες ότι αυτό το θέωρημα ήταν και είναι πανηλίθιο, τυπικό δείγμα της τυφλής ελληνικής εθνικιστικής προπαγάνδας, ακόμα κι αν, για χάρη της συζήτησης, γινόταν δεκτό πως ο Erdogan ηττάται στο Idlib… Συμβαίνει ωστόσο το αντίθετο: το μπλοκ της Αστάνα νίκησε τον άξονα (τους proxies του) στο Idlib χωρίς εκατόμβες· σε μεγάλο βαθμό χάρη στην Άγκυρα. Ο Erdogan ανήκει στους νικητές εκεί. Ηττημένοι ως τώρα και στο Idlib είναι οι σύμμαχοι της Αθήνας: η Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ και το Ριάντ. (Υποθέτουμε ότι παρότι η εκεχειρία δεν πρόκειται να είναι αυστηρή, οι συνέπειες όσων έχουν πραγματικά συμβεί στον θύλακα θα φανούν σύντομα – αλλού…)

Όμως είναι αλήθεια ότι το τουρκικό καθεστώς «πιέζει» (ή το προσπαθεί…) το Βερολίνο (και σε δεύτερη σειρά το Παρίσι)… Με έναν διαφορετικό στόχο απ’ αυτόν που παρουσιάζει η ελληνική δημαγωγία!

Εδώ και πάνω από χρόνο το μπλοκ της Αστάνα (και όχι μόνο η Άγκυρα αλλά και η Μόσχα) προσπαθεί να τραβήξει κάποιες «ευρωπαϊκές δυνάμεις» στην τελική φάση της νίκης του στο συριακό πεδίο μάχης, πάνω σε δύο δρόμους. Αφενός την συμμετοχή ευρωπαϊκών εταιρειών (ή κρατικών προϋπολογισμών…) στην ανοικοδόμηση της συρίας και, ειδικά, στην κατασκευή πόλεων και κωμοπόλεων για τα εκατομμύρια των προσφύγων που βρίσκονται στην τουρκία, στον λίβανο και στην ιορδανία· και αφετέρου την όποια ευρωπαϊκή υποστηρίξη στην διαδικασία πολιτικής ανασυγκρότησης του συριακού καθεστώτος που έχει ξεκινήσει μεν υπό τις οδηγίες του μπλοκ της Αστάνα και την αιγίδα του οηε, αλλά βολοδέρνει… Μ’ άλλα λόγια Μόσχα, Δαμασκός, Τεχεράνη και Άγκυρα προσπαθούν να πετύχουν την ανοικτή οικονομική και πολιτική υποστηρίξη ευρωπαϊκών «μεγάλων δυνάμεων» στα μεθεόρτια της (όχι πλήρους ακόμα) νίκης τους στο συριακό πεδίο μάχης. Εναντίον της υπαρκτής ακόμα (στρατιωτικής και όχι μόνο) παρουσίας του άξονα. Αυτό σαν αρχή μιας ευρύτερης συνεργασίας.

Το τουρκικό καθεστώς έχει μια ειδική αποστολή (και ένα ειδικό συμφέρον) μέσα σ’ αυτήν την γενική «γραμμή» του μπλοκ της Αστάνα. Αν πρόκειται να ηγεμονεύσει στους σουνίτες άραβες μεσομακροπρόθεσμα (αρχίζοντας απ’ τους σύριους και τους διεθνείς εθελοντές στη συρία) δεν φτάνει να «κάτσει πάνω στην HTS» στρατιωτικά. Πρέπει να φροντίσει για την ζωή των ίδιων και των οικογενειών τους σε συνθήκες ειρήνης. Μόνον έτσι η επιρροή της Άγκυρας θα σταθεροποιηθεί για τις επόμενες γενιές σουνιτών αράβων και μη (μέσα απ’ το παράδειγμα της συρίας). Μόνον έτσι θα εξοβελιστεί η επιρροή των ουαχαβιτών του Ριάντ και των εμιράτων.

Όταν ξεκίνησε η εισβολή του τουρκικού στρατού στη βόρεια συρία εναντίον των αμερικανοκρατούμενων ypg, ο Erdogan είχε υποσχεθεί μια «ζώνη μετεγκατάστασης 1 εκατομμυρίου προσφύγων» δίπλα στα σύνορα της συρίας με την τουρκία. Αυτό προϋπέθετε την κατασκευή χιλιάδων σπιτιών, δρόμων, υποδομών, δημόσιων κτιρίων, χώρων και μορφών εργασίας, κλπ. Κι αυτό, με τη σειρά του, προϋπέθετε πολύ μεγάλα ποσά. Δεν θα έχαναν τα λεφτά τους οι “επενδυτές” – θα έπρεπε όμως να ξεκινήσουν πληρώνοντας.

Μπορεί να φαίνεται παράξενο το ότι δεν λέγεται τίποτα επ’ αυτού, αλλά το project έχει ξεκινήσει – με γερμανική κρατική χρηματική υποστηρίξη (φωτογραφία επάνω). Το Βερολίνο χρηματοδοτεί μια τουρκική ανθρωπιστική οργάνωση ονόματι IHH, που κατασκευάζει μικρά σπίτια (εμβαδού 24 έως 30 τετραγωγικών) κοντά στο χωριό Kafr Lusin, στη βόρεια συρία. Το συγκεκριμένο project αφορά το κτίσιμο καταρχήν 10 χιλιάδων τέτοιων σπιτιών (κόστους μικρότερου από 400 δολάρια το καθένα), με προοπτική, αν υπάρξει επιπλέον χρηματοδότηση, τα 20 ή και τα 30 χιλιάδες.

Αλλά και μόνο το μέγεθος αυτών των σπιτιών δείχνει ότι απέχουν απ’ αυτό που είναι στοιχειώδες σαν λειτουργικό σπίτι για οικογένειες. Επιπλέον, η διαχείριση του θύλακα του Idlib, προσέθεσε όχι μόνο  κάμποσες εκατοντάδες χιλιάδες επιπλέον πρόσφυγες στο εσωτερικό του θύλακα, αλλά και την έντονη απαίτηση μιας καινούργιας, γενναίας και ρεαλιστικής υπόσχεσης για την μελλοντική ζωή τους, εφόσον συμφωνήσουν σε ειρήνη (εντός ή εκτός εισαγωγικών) – χωρίς πια την πολεμοκάπηλη χρηματοδότηση του τοξικού. Ας το θυμίσουμε: στο Idlib βρίσκονται συγκεντρωμένοι οι πιο σκληροπυρηνικοί απ’ τους σύριους και διεθνείς ουαχαβίτες, που έχουν κάνει τον πόλεμο επαγγελματικό προσανατολισμό τους. Σκληροτράχηλοι που δεν πείθονται με λόγια. Ακόμα κι αν ο τουρκικός στρατός τους “κάνει καλά” τώρα, δεν πρόκειται να τους ελέγχει για απεριόριστο χρόνο αν δεν αποκτήσουν άλλες εναλλακτικές και, κυρίως, μια βασική ποιότητα ζωής που θα πείσει τις οικογένειές τους ότι “καλύτερα ο μπαμπάς να μην φοράει φυσεκλίκια”… Η “ειρήνη” δεν είναι μια ωραία και σπουδαία αφηρημένη ιδέα, ειδικά για ανθρώπους που βγάζουν τα προς το ζην τους με το δάκτυλο στη σκανδάλη. Η ειρήνη είναι κάτι πολύ απτό και ταπεινό: περνάει απ’ το στομάχι· και, συχνά, απ’ το κρεβάτι…

Θεωρητικά και πρακτικά το ζήτημα της χρηματοδότησης αυτής της εξειδικευμένης και στοχευμένης ανοικοδόμησης θα μπορούσε να λυθεί εύκολα: απ’ το Πεκίνο και την Ντόχα. Ούτε το ένα ούτε το άλλο κράτος έχουν ταμειακές δυσκολίες. Αλλά είναι γνωστό (σίγουρα στους αντικαθεστωτικούς HTS του Idlib) ότι πρόκειται για συμμάχους του Άσαντ. Αυτό που χρειάζεται είναι τα λεφτά (πρώην) εχθρών του. Όχι μόνο για το χρήμα τους αυτό καθεαυτό· αλλά επειδή η συμμετοχή του Βερολίνου (και του Παρισιού) στην «αποκατάσταση των προσφύγων» θα λειτουργήσει – εύκολο να το καταλάβετε – και σαν ένα είδος πολιτικής εγγύησης για το μέλλον τους.

Αυτός είναι ο στόχος της «πίεσης» της Άγκυρας προς την Ευρώπη· η οποία στον Έβρο είναι όσο πιο συμβολική γίνεται. Εκτός απ’ το να πείσει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ότι η ευρώπη δεν πρόκειται να τους δεχτεί στο εδαφός της (η ελληνική εθνοφασιστική βοήθεια είναι απάνθρωπη, φασιστική· αλλά τακτικά χρήσιμη στο μπλοκ της Αστάνα!) και ότι η όποια προοπτική τους βρίσκεται ανατολικά του Αιγαίου, στη μέση Ανατολή, ο Erdogan δημιουργεί εκείνο το θεαματικό πλαίσιο που θα επιτρέψει στο γερμανικό (μάλλον δύσκολο στο γαλλικό) κράτος να συμφωνήσει (στο εσωτερικό του) για μεγαλύτερες χρηματοδοτήσεις επιστροφής των προσφύγων στην ειρηνική ζωή στη συρία. Πρακτικά μόνο το Βερολίνο έχει πολιτική για τη μέση Ανατολή χωρίς αεροπλάνα και πυραύλους (σαν εκείνη του βασιλιά γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron) – πολιτική ωστόσο που χρειάζεται την υποστηρίξη της Άγκυρας μέσω μιας κρατικής εκδοχής “δημιουργίας καταστάσεων”… Το γερμανικό κράτος άλλωστε (όπως και άλλα στην κεντρική ευρώπη) έχει ικανό know how σε τέτοιου είδους θέματα, ήδη απ’ την δεκαετία του ’80, όταν τότε έβαλε σε εφαρμογή προγράμματα για τον επαναπατρισμό (και την επαγγελματική αποκατάσταση) τούρκων μεταναστών, οργανώνοντας την τουριστική βιομηχανία στην τουρκία…

Είναι φανερό (σύμφωνα με την ασταμάτητη μηχανή) ότι η ελληνική επικράτεια είναι απλά ένας προσωρινός γεωγραφικός μεσάζοντας στις σε εξέλιξη σχέσεις του Βερολίνου και του Παρισιού με την Άγκυρα, με την πολιτική “αξία” που έχει όχι μόνο σαν κράτος / κεφάλαιο, αλλά και σαν μέλος του μπλοκ της Αστάνα (και ευρύτερα του ευρασιατικού project), πράγμα που οι εκπρόσωποι του ελληνικού ιμπεριαλισμού τρομάζουν να αναγνωρίσουν. Προσωρινός μεσάζοντας και λίγο πολύ αμελητέος στις ιμπεριαλιστικές αξιώσεις του γι’ αυτήν την μεριά του κόσμου. Γι’ αυτό και εισπράτει φιλικά κτυπήματα στην πλάτη. (Πρακτικά η έσχατη ελπίδα της εθνικής θείας Λίτσας είναι ο άξονας – και μια εκτεταμένη “δημιουργική καταστροφή” που δεν θα θίγει αλλά θα υπηρετεί τα συμφέροντα του νο 1 εθνικού κεφάλαιου…)

Το πως, τώρα, το ελληνικό καθεστώς προσπαθεί να αξιοποιήσει αντιτουρκικά την κίνηση των μεταναστών / προσφύγων που μεθοδεύει το τουρκικό καθεστώς για τους ευρύτερης σημασίας λόγους που εξηγήσαμε πριν, είναι ένα ενδιαφέρον θέμα. Θα το πιάσουμε προσεχώς.

Μείνετε συντονισμένοι!

Εθνική πλύση εγκεφάλου

Τετάρτη 4 Μάρτη. Ο περασμένος Γενάρης ήταν «ο μήνας του Haftar»: το πόπολο, εκστασιασμένο, άκουσε, ξανάκουσε και ξανάκουσε (μέχρις ότου μπορούσε να συλλαβίζει / παπαγαλίζει με άνεση το όνομα του «τζενεράλ» στα αναλογικά και ψηφιακά καφενεία) ότι το ελλαδιστάν είχε έναν σπουδαίο, γενναίο σύμμαχο κρυμμένο κάπου στην λιβυκή έρημο… Που θα έβαζε στη θέση του τον θρασύτατο Erdogan ισοπεδώνοντας την λυβική πρωτεύουσα (Tripoli) όπου ζουν 2,5 εκατομμύρια ψυχές· και φυσικά θα βούλιαζε ακόμα και τουρκικό κανώ αν τολμούσε να πλησιάσει…

Το τέλος του Φλεβάρη και η αρχή του Μάρτη έχει ένα άλλο εθνικό φροντιστήριο. Το Idlib. Με την ίδια έκσταση και τον ίδιο θυμό το πόπολο ακούει, ξανακούει και ξανακούει (μέχρι να το λέει απ’ έξω) ότι υπάρχει κάποιο μέρος κάπου στη συρία όπου ο μισητός «σουλτάνος» ηττάται… και γι’ αυτό τα κάνει όλα αυτά να στέλνει χιλιάδες (άοπλους) πρόσφυγες και μετανάστες να «εισβάλουν στην ελλάδα»… Όχι για να ρεφάρει κατακτώντας ελληνικό έδαφος – αλλά για να εκβιάσει την ευρώπη… Με μια κουβέντα: ο Erdogan εκβιάσει την ευρώπη μέσω των προσφύγων / μεταναστών στον Έβρο επειδή ηττάται στο Idlib… Ουάου! Αληθινή παγκοσμιοποίηση!!!

Δεν υπάρχει σοφός, σοφότερος ή σοφότατος εθνικός δημαγωγός που να λυπάται την επανάληψη του πιο πάνω δόγματος… Πρόκειται για συστηματική παράκρουση! Που γίνεται υποδόρεια επειδή, απλά, το ντόπιο φασισταριό δεν ενδιαφέρεται ούτε για γενναίους «τζενεράλ» ούτε για τουρκικά Βατερλώ – παρότι γουστάρει το αίμα των οχτρών. Ωστόσο είναι παράκρουση, και πρέπει να την υποδείξουμε. Γιατί είναι δηλωτική (άλλη μια καταδήλωση, ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία…) του πως δουλεύει η εθνικιστική δημαγωγική μηχανή, του πως γίνεται η εθνική πλύση εγκεφάλου, και γιατί η ελληνική παραγωγή ειδικών συστημικής ηλιθιότητας δεν προσφέρεται για εξαγωγή – λόγω εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας.

Ηττάται πράγματι ο Erdogan στο Idlib; Θα το δούμε στη συνέχεια. Για χάρη της ανάλυσης ας πούμε «ναι»…. Τί σχέση έχει, όμως, αυτή η «ήττα» με τους πρόσφυγες / μετανάστες στα τουρκοελληνικά σύνορα; Πώς συνδέεται αυτή η διαχείρισή τους με την ήττα; Συνδέεται;

Κανείς (δημαγωγός, ειδικός ή ανειδίκευτος) δεν προτείνει μια σύνδεση που να αντέχει στη λογική. Μόνο υπονοούμενα. Δεν υπάρχει καμμία απάντηση σε απορίες που είναι λογικές – και απαγορευμένες. Για παράδειγμα: πώς ακριβώς τα ευρωπαϊκά κράτη («πιεσμένα» απ’ την «απειλή των μεταναστευτικών ροών»…) θα βοηθήσουν τον Erdogan να ρεφάρει την (υποτιθέμενη) ήττα του στο Idlib; Θα του στείλουν στρατό; Όχι! Θα του στείλουν το νατο; Όχι! Θα τον κτυπήσουν στοργικά στην πλάτη; Σιγά! Ακόμα κι αν επρόκειτο να του δώσουν λεφτά (;) σε τι αυτό θα ισορροπούσε μια ήττα στο Idlib που παρουσιάζεται σαν «στρατηγική», στα όρια της καταστροφής;

Και τι είδους «πίεση» είναι αυτή προς την ευρώπη; Πιστεύει, άραγε, ο Erdogan, πως αν περάσουν 1000, 10.000 ή 50.000 πρόσφυγες / μετανάστες σε ελληνικό έδαφος θα ανοίξουν, με κάποιο μαγικό τρόπο, όλα τα δυτικοβαλκανικά σύνορα ως την κεντρική ευρώπη; Ή, ειπωμένο αλλιώς: ποιά είναι η «πίεση» προς την ευρώπη μέσω μεταναστών και προσφύγων στο ελλαδιστάν; Αφού παγιδεύονται εδώ! Μήπως θα είναι μια «πίεση – καραμπόλα», του είδους «η τουρκία πιέζει την ελλάδα που με τη σειρά της θα πιέσει την ευρώπη»; Δακρύβρεχτο – και αβάσταχτα ελληνικό (το παραμύθι)! Αλλά αν επρόκειτο, τελικά, Άγκυρα και Αθήνα να «πιέζουν» εκ των πραγμάτων μαζί (επειδή… Idlib!!), αυτό δεν θα έπρεπε να γίνει οργανωμένα και καθαρά;

Ενώ πρόκειται για παρανοϊκή αλληλουχία, χωρίς λογική, έχει μια σκοπιμότητα – αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση, επιπέδου θείας Λίτσας: ο άθλιος «σουλτάνος» κάνει όσα κάνει «σε βάρος μας» επειδή καταρρέει. Oπότε, λίγη υπομονή ακόμα, και θα δρέψουμε (σαν ελλαδιστάν) τους καρπούς αυτής της κατάρρευσης. Η ρητορική αυτή είναι μονότονη έως κατατονική. Εδώ και χρόνια το τουρκικό καθεστώς καταρρέει (οικονομικά, πολιτικά, θεσμικά, στρατιωτικά…) και το ελλαδιστάν απλά «εισπράτει» τις αντιδράσεις, τους σπασμούς αυτής της κατάρρευσης… Αλλά αξίζει τον κόπο: κάνουμε ότι μπορούμε να συμβάλλουμε στην κατάρρευση, και στο τέλος θα νικήσουμε!

Η συσχέτιση των μεταναστών / προσφύγων με την «ήττα στο Idlib» είναι μια ακόμα παραλλαγή του ίδιου εθνικά χρήσιμου τροπαριού: η τουρκία βουλιάζει. Κι αυτό που πρέπει να κάνει το ελλαδιστάν είναι να συμβάλει στο βούλιαγμα. Πώς; Με τις κατάλληλες συμμαχίες. Πρώτα απ’ όλα με την Ουάσιγκτον· ύστερα με ό,τι είναι διαθέσιμο στην ευρώπη· και μετά με κάθε καρυδιάς καρύδι, αρκεί να είναι αντιτουρκικό…

Για την εθνική / εθνικιστική ρητορική τα πάντα (απ’ τις αοζ ως τους πρόσφυγες και τους μετανάστες) νοηματοδοτούνται με έναν μόνο τρόπο: σαν παραλλαγές του αντιτουρκισμού και της «εξασφάλισης αντιτουρκικών συμμαχιών».

Κι έτσι συμβαίνει αυτό που είναι ταυτόχρονα γελοίο και δηλωτικό: για το θέμα των μεταναστών / προσφύγων το ελλαδιστάν ΔΕΝ συζητάει με την Άγκυρα· ούτε καν σε καταστάσεις «εισβολής», «ασύμμετρης απειλής»… Συζητάει όμως με ποιόν; Με τον πρεσβευτή του αφγανιστάν!!! Το εκπρόσωπο, δηλαδή, της «κυβέρνησης» της Καμπούλ, που είναι κυκλωμένη απ’ τους ταλιμπάν! Μάθαμε, τουλάχιστον, ότι υπάρχει πρεσβευτής του αφγανιστάν στο ελλαδιστάν: ίσως να είναι κάποιος σαν τον ναύαρχο του “τζενεράλ”, ξέρετε… Αυτός ο πρεσβευτής θα πρέπει είναι κατευθείαν απόγονος του μεγΑλέκου!

Όπως ξαφνικά (!) ο «τσενεράλ» έγινε «φίλος μας», έτσι μπορεί να γίνει και ο αφγανός «πρόεδρος Ghani»… Αρκεί να είναι κάπως … αντιτούρκος…

Εκείνος ο Guaido δεν είναι άνθρωπος. Είναι διόδιο: άνοιξε τον δρόμο στο ρημαδογκουβέρνο!

Απ’ το Idlib στον Έβρο;

Τετάρτη 4 Μάρτη. Είναι βέβαιο πως η κατάληψη των 2/5 του θύλακα του Idlib απ’ τον συριακό στρατό ‘n friends προκάλεσε ένα ακόμα ξεσπίτωμα για πολλές χιλιάδες αμάχους που ζούσαν σ’ αυτά τα εδάφη. Είναι επίσης βέβαιο ότι μέχρι πριν (αλλά και λίγο μετά) την έναρξη αυτής της εκστρατείας το τουρκικό καθεστώς διαμαρτυρόταν για το κύμα προσφύγων που θα κατευθυνθούν προς την τουρκική επικράτεια…

Τι συνέβη τελικά; Μήπως αυτό το πιο πρόσφατο «κύμα» (κάποιοι δυτικοί μιλουν για 1 εκατομμύριο, αλλά αυτός ο αριθμός είναι υπερβολικός· σίγουρα πάντως πρόκειται για μερικές εκατοντάδες χιλιάδες) συνδέεται κάπως με το «κύμα» στον Έβρο;

Καμμία άμεση σχέση. Αυτές οι χιλιάδες πρόσφυγες του Idlib ΔΕΝ έχουν περάσει σε τουρκικό έδαφος. Τους εμποδίζει ο τουρκικός στρατός, και μάλλον λογικά: ανήκουν στους σκληροπυρηνικούς του Ριάντ… Έχουν μετακινηθεί εντός του θύλακα, με μεγαλύτερη συγκέντρωση προς τα βόρεια, κοντά στα τουρκοσυριακά σύνορα· αλλά χωρίς free pass.

Η μόνη συχέτιση (ίσως τραβηγμένη, όχι απίθανη πάντως) με το «κύμα» που με τις οδηγίες του τουρκικού καθεστώτος ξεκίνησε απ’ την Edirne (: Αδριανούπολη) προς το πολύ κοντινό συνοριακό πέρασμα των Καστανιών (: το καλύτερα φυλασσόμενο αλλά δευτερεύον πέρασμα των τουρκοελληνικών συνόρων – εκεί έχει στηθεί ο φράχτης…) και όχι προς το βασικό οδικό πέρασμα στους Κήπους στα νότια (περίεργο; όχι…) είναι η αντίθετη απ’ αυτήν που προβάλει η ελληνική δημαγωγία. Να αποτύχει η μαζική απόδραση (όπως ήταν το αναμενόμενο) έτσι ώστε το τουρκικό καθεστώς να θυμίσει και στους πρόσφυγες του Idlib ότι ΔΕΝ υπάρχει «ευρωπαϊκή σωτηρία» γι’ αυτούς, και ότι τα μόνα κράτη απ’ τα οποία μπορούν να εξασφαλίσουν εγγυήσεις ζωής είναι τα μέλη του μπλοκ της Αστάνα…

Μακιαβελικό; Ίσως… Αλλά για κράτη μιλάμε.

Θεία Λίτσα σκέτη

Τετάρτη 4 Μάρτη. Άσχετα με το τι συμβαίνει στο συριακό πεδίο μάχης και τους σχεδιασμούς του τουρκικού καθεστώτος, το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο προχώρησε σε στρατιωτική «επίδειξη δύναμης» εναντίον των προσφύγων / μεταναστών και στην ανάλογη φασιστική εκστρατεία στο εσωτερικό ΌΧI επειδή ήταν αναγκασμένο. Ήταν / είναι επιλογή.

Ήταν / είναι επιλογή το γεγονός πως ενώ εδώ και καιρό Άγκυρα εκτοξεύει διάφορα περί προσφύγων και μεταναστών η Αθήνα ΔΕΝ επεδίωξε οποιουδήποτε είδους συνεννόηση (εντός ή εκτός εισαγωγικών)· αλλά ακολούθησε σταθερά μια γραμμή κλιμακούμενου soft πολέμου. Ήταν και είναι επιλογή να προσπαθούν (διάφοροι ντόπιοι μηχανισμοί) να εξασφαλίσουν «αύξηση της αμοιβής» τους σαν «συνοριοφύλακες» για λογαριασμό μιας κάποιας «ευρώπης» – ευχόμενες σε τελευταία ανάλυση το να υπάρχουν «απειλές»: έτσι ανεβάζουν το κασέ τους ακόμα και οι μικρονταβάδες. Ήταν και είναι επιλογή η αναζωπύρωση του εθνο-ρατσισμού και των πιο σκληροπυρηνικών μηχανισμών τους… καθόλου παράδοξα εναντίον μιας «ιδέας» του ρημαδοΚούλη, ότι το ελλαδιστάν χρειάζεται μερικές χιλιάδες μετανάστες / πρόσφυγες σαν μόνιμους κατοίκους, επειδή έχει σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα…

Η ερώτηση «και τι άλλο θα μπορούσε να κάνει;» είναι επιεικώς ανόητη. Το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο εκτός απ’ αυτό που είναι! Το ερώτημα, αν έχει ακόμα νόημα, δεν πρέπει να αφορά το ελληνικό κράτος αλλά τους εσωτερικούς αντιπάλους του· αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι.

Η κινηματική εμπειρία δεκαετιών δείχνει ότι είναι βασικό να έχει γίνει εκείνη η πολιτική (και «ιδεολογική») επεξεργασία και συστηματική δουλειά που, κατ’ αρχήν, εμποδίζει την απρόσκοπτη κυκλοφορία των εθνικιστικών, ρατσιστικών, κρατικίστικων ρητοριών σε τέτοιες σύνθετες καταστάσεις, όπου ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και ο ιμπεριαλισμός συγκλίνουν (πράγμα που δεν θα έπρεπε να ξαφνιάζει κανέναν…). Η αξία αυτής της προεργασίας (που χρειάζεται περισσότερο χρόνο και υπομονή απ’ όσο η συγκέντρωση «like»…) έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά σε ακόμα πιο δύσκολα ζητήματα – στο παρελθόν. (Φυσικά υπήρχαν και οι άνθρωποι που ήταν αποφασισμένοι να αναλάβουν τέτοιο έργο· όχι την επίδειξη και την προσωπική προβολή τους. Ο «υποκειμενικός παράγοντας» μπορεί να ανεβάσει – ή να σκατώσει – τα πάντα).

(φωτογραφία: Από μικρό ή από φασίστα μαθαίνεις την αλήθεια! Μόλις χτες γράφαμε μεταξύ άλλων… το ελληνικό κράτος / παρακράτος κέρδισε αυτό που έψαχνε: την ανοικτή κοινοποίηση της στρατιωτικής αντιμετώπισης των «ροών» – υπό τα θερμά χειροκροτήματα των λακέδων της «εθνικής ενότητας» και των δημαγωγών. Τώρα «μπορούμε ακόμα και να τους σκοτώνουμε»· υπό την γενική επευφημία… (Στους κυβερνοσκουπιδότοπους των λεγόμενων «social media» ο κανιβαλισμός οργιάζει…) Γι’ αυτήν την επιτυχία οι βιτρίνες του βαθέος ελληνικού κράτους θα πρέπει να ευχαριστήσουν θερμά τον Erdogan: τους έδωσε την ευκαιρία!

Έγινε κι αυτό!)

Τα σύνορα, προ πάντων αυτά!!

Τρίτη 3 Μάρτη. Αξιοποιώντας την μεγάλη συγκέντρωση μεταναστών και προσφύγων, κατασκευάζοντας το θέαμα της εχθρικής εισβολής, το ελληνικό κράτος / παρακράτος κέρδισε αυτό που έψαχνε: την ανοικτή κοινοποίηση της στρατιωτικής αντιμετώπισης των «ροών» – υπό τα θερμά χειροκροτήματα των λακέδων της «εθνικής ενότητας» και των δημαγωγών. Τώρα «μπορούμε ακόμα και να τους σκοτώνουμε»· υπό την γενική επευφημία… (Στους κυβερνοσκουπιδότοπους των λεγόμενων «social media» ο κανιβαλισμός οργιάζει…) Γι’ αυτήν την επιτυχία οι βιτρίνες του βαθέος ελληνικού κράτους θα πρέπει να ευχαριστήσουν θερμά τον Erdogan: τους έδωσε την ευκαιρία!

Χρησιμοποιεί το τουρκικό καθεστώς στη δεδομένη συγκυρία τους πρόσφυγες / μετανάστες για δικούς του λόγους; Ναι – αν και δεν είναι βέβαιο ότι αυτοί οι λόγοι εξαντλούνται στην ρυμούλκηση του «ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος» στις εξελίξεις στο Idlib. Υπάρχουν κι άλλα σοβαρά ενδεχόμενα, που δεν είναι του παρόντος.

Αν δεν κάνουμε λάθος οι ελληνικές κατηγορίες είναι κατά τι ηπιότερες απ’ το ότι ο Erdogan χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες / μετανάστες σαν «ανθρώπινη ασπίδα»… Λοιπόν; Τί κάνει το ελληνικό φασιστικό κράτος / παρακράτος στην περίπτωση που έχει απέναντί του «ανθρώπινες ασπίδες»; Τις πυροβολεί (ένας σύρος μετανάστης δολοφονήθηκε – σε τουρκικό έδαφος – από ελληνικές σφαίρες) κι αυτό δεν είναι δήλωση του Erdogan αλλά ρεπορτάζ του guardian· ή προσπαθεί να τις πνίξει.. Το παρακάτω video είναι ενδεικτικό:

Οι ντόπιοι φασίστες απολαμβάνουν τον ευχάριστο αιφνιδιασμό τους: μπορούν να «προσφέρουν φαγητό στις δυνάμεις ασφαλείας» σ’ αυτήν την πρόβα εκστρατείας. (Και θέλουν να σκοτώσουν τους Άλλους, επιτέλους σαν “εθνική ανάγκη”…)

Go back! (Απ’ την Μέρκελ στην Τζαμίλα)

Τρίτη 3 Μάρτη. Το όποιο αντιρατσιστικών προθέσεων εντόπιο πολιτικό ρεύμα έχασε όχι μόνο χρόνο αλλά (κυρίως) τον προσανατολισμό του όταν, τα προηγούμενα χρόνια, βρήκε σαν πιασάρικο (και τεμπέλικα εύκολο) θέμα το να κατηγορεί τις μ.κ.ο. Κι αν ούρλιαξε η ασταμάτητη μηχανή «λάθος μαλάκες!» κι αν δεν ούρλιαξε αποδείχθηκε αδιάφορο. Κι αν πάλι ούρλιαξε: προσέξτε, ο στρατός και το παρακράτος κάνουν κουμάντο, και πάλι αποδείχθηκε αδύναμο. Αποδείχθηκε όμως και κάτι ακόμα. Πρώτον, ότι την στρατηγική κατά των μ.κ.ο. την είχε / έχει το ελληνικό κράτος / παρακράτος. Και δεύτερον, ότι ο θάνατος των Άλλων δεν είναι τοπικό φαινόμενο· είναι η πρωτοκοσμική κάθε φορά «εθνική συμβολή», ένας κρίκος δηλαδή, σε μια ιμπεριαλιστική φονική αλυσίδα. Αν ένας από εσάς που διαβάζετε αυτές εδώ τις αράδες είχε ξεκινήσει από (διαλέξτε μέρος του κόσμου σαν αφετηρία…) και βρισκόταν τώρα στις Καστανιές θα το ήξερε πολύ καλά· και θα το εξέφραζε με τον πιο απλό τρόπο: με πέτρες….

Η σύνθεση κρατικού, θεσμικού ρατσισμού και εθνικού ιμπεριαλισμού δεν έγινε προχτές. Συστηματοποιήθηκε στα χρυσά χρόνια του φαιορόζ γκουβέρνου. Που ήταν αρκετά σε διάρκεια έτσι ώστε ο οποιοδήποτε δεν είχε ποτίσει απ’ το καιροσκοπισμό των public relations να καταλάβει ότι κάτι βρώμικο συνέβαινε, και ότι κάποια σχέση υπήρχε ανάμεσα στο κάθαρμα Μουζάλα (: «φέτος θα έχουμε νεκρούς απ’ το κρύο» – στα κάτεργα των νησιών) και στο κάθαρμα ψεκασμένο υπ.αμ. (: «αμερικάνοι πάρτε βάσεις στο Αιγαίο»).

Εκείνο που συμβαίνει τώρα είναι η ωρίμανση αυτής της σύνθεσης! (Το ελληνικό κράτος δεν περιμένει στον Έβρο – δηλαδή στην Αλεξανδρούπολη – την frontex! Αυτό που περιμένει είναι τον αμερικανικό στρατό…) Όπως θα ήταν αναμενόμενο, το τωρινό «βήμα μπροστά», το «αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους» (!!), αποδίδεται, σαν αιτιολόγηση και ευθύνη, στον «εθνικό εχθρό»: στο τουρκικό καθεστώς. Πράγματι, η Άγκυρα κάνει την δική της σύνθεση ανάμεσα στα πλήθη των μεταναστών / προσφύγων και στην εξωτερική (ιμπεριαλιστική) πολιτική της. Αλλά η πραγματική αιτία της ελληνικής σύνθεσης, με τα δικά της ειδικά χαρακτηριστικά, δεν είναι η τουρκική! Στα δακρυγόνα και στις σφαίρες του Έβρου και στις φασιστοσυγκεντρώσεις στη Λέσβο και όπου αλλού, δεν εκδηλώνεται «ο αντίπαλος ενός τωρινού σατανικού σχεδίου του Erdogan», αλλά η ελληνική εκδοχή του Salvini – plus η ελληνική συμμετοχή στον 4ο παγκόσμιο στην ανατολική Μεσόγειο και στη μέση Ανατολή. Τα δακρυγόνα και οι σφαίρες στον Έβρο ΔΕΝ είναι η «αναγκαστική» αντίδραση στα σχέδια του παλιοErdogan αλλά η ιστορική κλιμάκωση του φράχτη, των «επαναπροωθήσεων», των ξυλοδαρμών (ακόμα και των κλοπών) στην ίδια περιοχή, τα προηγούμενα χρόνια. Το λιμενοφασισταριό (που προσπαθεί να βουλιάξει τις βάρκες) και οι «επιτροπές πολιτών» στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου δεν είναι το δήθεν φυσιολογικό reflex στο πως ο Erdogan διαχειρίζεται τον θύλακα του Idlib· αλλά η κατευθείαν προέκταση των τακτικών «ανάσχεσης» (των «ροών») των κυβερνήσεων Σαμαρά και Τσίπρα.

Για να το πούμε πιο σύνθετα: η εθνική ιδεολογία δεν ανακαλύπτει τώρα ξαφνιασμένη έναν μοχθηρό εχθρό. Αντίθετα αρπάζει την ευκαιρία για να ακονίσει ακόμα πιο συστηματικά τα δίκοπα μαχαίρια της, αφενός εναντίον των φυγάδων απ’ τη μέση Ανατολή, την Αφρική, την κεντρική Ασία (που είναι πεδία πολέμου των συμμάχων της…), αφετέρου εναντίον του «αιώνιου εχθρού» σε βάρος του οποίου μεθόδευσε την περικύκλωση της ανατολικής Μεσογείου· και έχασε.

Υποθέτουμε ότι θα δυσκολευτείτε να αποσπάσετε τα γεγονότα απ’ την κυρίαρχη ιδεολογική εκστρατεία και να τα γυρίσετε στην ιστορική τους γενεαλογία και πραγματικότητα. Αν πράγματι σας ζορίζει αυτό, λυπούμαστε. Σας προτείνουμε φιλικά αυτό: αφιερώστε δέκα λεπτά απ’ την ζωή σας για να σκεφτείτε πώς θα ήταν αυτό το ζήτημα (το «μεταναστευτικό»….) αν η Αθήνα δεν βρισκόταν σε (ημι)εμπόλεμη κατάσταση με την Άγκυρα· αν υπήρχε αυτό που λέγεται «σχέσεις καλής γειτονίας»· κι αν οι ντόπιες πολιτικές βιτρίνες και τα εκατομμύρια των λακέδων τους (η θεία Λίτσα σαν κοινωνικό και πολιτικό γεγονός) δεν φλέγονταν απ’ το όνειρο ότι η τουρκία είναι ένα κράτος που πρέπει να διαλυθεί…

Δέκα λεπτά θα χρειαστούν, όχι παραπάνω…. Όσα «δεν φαίνονται» είναι τα σημαντικότερα στην ιστορία των σύγχρονων πολέμων!… Και ίσως αυτό συνέβαινε πάντα…

(Δεν ξέρουμε αν είναι εφικτή, δηλαδή ώριμη, η κινηματική απάντηση σ’ αυτήν την σύνθεση… Ξέρουμε ότι θα έπρεπε να είναι! Ξέρουμε ακόμα ότι αυτή εδώ η ελεεινά περιθωριακή άκρη του κυβερνοχώρου δεν λυπήθηκε κανέναν κόπο προκειμένου να συμβάλει σ’ αυτό.

Κι ακόμα αυτό: η εγκατάλειψη, η παραίτηση εισβάλουν από παντού, σαν «φροντίδα του εαυτού». Όταν ο πάγος θα είναι η κανονικότητα, μην ρωτήσετε τι πήγε στραβά…).

Να πεθάνετε ρε, να πεθάνετε!

Τρίτη 3 Μάρτη. Όταν ο αμερικανικός στρατός με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σκότωνε αμάχους στο αφγανιστάν (και αυτό μαθαινόταν…) σήκωνε αδιάφορα τους ώμους, λέγοντας «παράπλευρες απώλειες»… Η φράση «χρησιμοποιούν ανθρώπινες ασπίδες» (που τις «καθαρίζουμε»..) ειπώθηκε και ακούστηκε ξανά και ξανά εδώ και χρόνια – στο όνομα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Αναρωτήθηκε κανείς εδώ στα μέρη μας το πόσο δηλητηριώδη ήταν αυτά τα σλόγκαν και γιατί γίνονταν ευχάριστα και εύκολα αποδεκτά (όπως, άλλωστε, στο μεγαλύτερο μέρος του πρώτου κόσμου), ε; Αναρωτήθηκε κανείς ποτέ στα σοβαρά (δηλαδή: με το αναγκαίο ηθικό και πολιτικό μίσος) το πόσο στρατηγικά επικοινωνούσε ξανά ο ρατσισμός (οι Άλλοι, η ζωή και οι δολοφονίες τους) με τον ιμπεριαλισμό; Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς για τις 10 ή τις 100 αποχρώσεις των σύγχρονων ολοκαυτωμάτων· για τους 10 ή τους 100 τρόπους να απανθρωποποιηθούν οι Άλλοι, άλλοτε σαν «φουκαράδες», άλλοτε σαν «άτυχοι» και άλλοτε σαν «ενεργούμενα του εχθρού»; Αναρωτήθηκε μήπως κανείς για την γραμμή του αίματος που συνδέει το να κηρύσσουν τα ευρωπαϊκά κράτη αμέσως μετά το τέλος του Α και ξανά του Β παγκόσμιου σαν «χωρίς χαρτιά» εκατομμύρια ευρωπαίους με τις πιο πρόσφατες αντιμεταναστευτικές, αντιπροσφυγικές και αντιμουσουλμανικές εκστρατείες;

Είτε η απάντηση είναι «ναι» είτε «όχι», η πραγματικότητα (δηλαδή η αμείλικτη καπιταλιστική Ιστορία σαν αλληλουχία) είναι εδώ. Η εθνικά υπερήφανη κλιμάκωση της απανθρωποποίησης είναι εδώ. Οι «εθνικά ευαίσθητοι» ας ρίξουν όσες ευθύνες θέλουν στον όποιο γείτονα τους βολεύει – πάντα αυτό κάνουν… Το δικό τους μερίδιο όμως το απολαμβάνουν!

Πριν μόλις 4 ημέρες, πριν κατασκευαστεί στο θέαμα της «εισβολής», γράφαμε (Καμμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους 1) σαν κατακλείδα (και καθόλου δεν χαιρόμαστε):

Αν ναι τότε πράγματι έχουν απέναντί τους «εχθρούς», αδιάφορο αν είναι «πρόσφυγες» ή «μετανάστες»: είναι εχθροί επειδή θα έπρεπε να έχουν πεθάνει κι αυτοί…

Καμμία σοφία εκ μέρους της ασταμάτητης μηχανής! Καμμία προφητεία!!! Μόνον αυτό που είναι παντού, και τόσοι πολλοί αρνούνται να καταλάβουν – επειδή τους αποδίδει ευθύνες σοβαρές, τις οποίες η μικρόνοια (;) και η μικροψυχία (;) τους αρνείται να αναλάβει… Στο κάτω κάτω σε καιρούς ζόρικους ο καθένας έχει μια προσωπική ζωή (μια προσωπική σιωπή…) να φροντίσει· ακόμα κι αν την πληρώνουν άλλοι.

«Αρνούνται να καταλάβουν»… Όμως ΑΥΤΟ, όσο δεν βρίσκει εμπόδια τόσο καλπάζει. Κι όσο καλπάζει τόσο…

Αν αυτοί λογαριάζονται για άνθρωποι…

Τρίτη 25 Φλεβάρη. Θα το υπενθυμίσουμε ξανά… Μια μπουλντόζα του ισραηλινού φασιστικού στρατού προσπαθεί να αποτελειώσει κάποιον παλαιστίνιο που έχει ήδη πυροβοληθεί, και που μπορεί να είναι τραυματίας· κι ένα τανκ προστατεύει τον κανιβαλισμό…

Αν αυτοί λογαριάζονται για άνθρωποι…

Δευτέρα 24 Φλεβάρη. Σήμερα αυτό… Και μόνον αυτό. Δεν σηκώνει τίποτα άλλο…. Στη λωρίδα της Γάζας χτες. Κοντά στον «φράχτη»… Δείτε τα video στη μέση του δημοσιεύματος, δείτε ειδικά το δεύτερο. Δείτε το, για όνομα των ανθρώπων, for humans sake, όσο και αν έχετε ευαίσθητα στομάχια και συμβιβασμένες καθημερινότητες. Δείτε το επιτέλους! Σταματείστε να αποστρέφετε το βλέμμα και τις συνειδήσεις σας!!! Σταματείσε την τύφλα!

Για να ξέρουν όλοι όσοι βγάζουν τον σκασμό (και είναι πολλοί) τι ακριβώς υποστηρίζουν…

(Κάπου μεγάλωσαν αυτοί… Σε κάποια κοινωνία… Κάπου τα μαθαίνουν αυτά…)

Ακούστε: η ασταμάτητη μηχανή μεγάλωσε μ’ ένα, ανάμεσα στα άλλα, αντιφασιστικό σύνθημα, τότε που οι λέξεις είχαν νόημα: θάνατος στους εχθρούς του ανθρώπινου είδους!

Πρέπει να το έχουν φωνάξει χιλιάδες αυτό το σύνθημα – αλλά η ασταμάτητη μηχανή δεν τους βλέπει πουθενά· και ξέρει σε γενικές γραμμές που πήγαν. Και που συνεχίζουν να πηγαίνουν, οι επόμενοι και οι μεθεπόμενοι. Αλλά δεν διαπραγματεύεται τις αρχές της, ακόμα κι αν βρισκόμαστε στο παρά ένα του τέλους του κόσμου.

Οι εχθροί του ανθρώπινου είδους είναι “σύμμαχοι” του ελληνικού κράτους, των αφεντικών και των λακέδων τους. Τους πληρώνουμε δηλαδή… Είναι εδώ… Λοιπόν ένα σας απομένει. Καθήστε κοιτώντας το ταβάνι, ανάψτε τσιγάρο αν το αγαπάτε, δείτε τους λακέδες και τους τσατσορούφιανους να τρέφονται με ανθρώπινη σάρκα χωρίς να σας κάνουν την χάρη να σώσουν την ψυχή σας, και αποφασίστε τι θα πράξετε. Μια και για πάντα απο ‘δω και πέρα.

Αν αποφασίσετε ότι πρέπει να κάνετε το σωστό, ίσως (ίσως λέμε…) αυτή εδώ η φλυαρία να είναι μια μικρή, πολύ μικρή βοήθεια. Που μακάρι να μην την χρειάζεσθε…

Αλλιώς… (Προφανώς: έχετε τις δουλειές σας… Τα παιδιά, τα σκυλιά, τα αρθριτικά, τα δάνεια…)