Ένα σκουπιδάκι στο μάτι

Πέμπτη 6 Ιούνη. Πάνω φωτογραφία: Αξημέρωτα εκατοντάδες παλαιστίνιοι εργάτες στέκονται στην ουρά για να περάσουν τον “έλεγχο εξόδου” απ’ τη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου, τη λωρίδα της Γάζας. Θα πάνε να δουλέψουν, για ένα γαμημένο μεροκάματο, στο εργοστάσιο του δεσμοφύλακα…

(Ο οποίος είναι πολύ στενός σύμμαχος του ελληνικού κράτους. Αλλά, φευ, “έχω ένα σκουπιδάκι στο μάτι και δεν μπορώ να δω”…)

Μεσαίες φωτογραφίες: Πότε πότε, είτε πριν σχολάσουν είτε μετά, ο ισραηλινός στρατός βομβαρδίζει τα σπίτια τους – μερικές φορές μαζικά, μερικές φορές “παραδειγματικά”. Εδώ πριν ένα μήνα, στις 5 Μάη. (Έζησες ποτέ παρέα με το θάνατο;)

Ο λόγος του εκνευρισμού του δεσμοφύλακα είναι γνωστός. Δεν κάθονται ήσυχοι οι αιχμάλωτοι. Αντιστέκονται. Κάποτε και ένοπλα (παρότι απελπισμένα). Φταίει κι αυτή η απόφαση του οηε (Α/RES/37/43) της 3ης Δεκέμβρη του 1982, που τους αναγνώρισε το δικαίωμα της ένοπλης αντίστασης.

(Τι; Έχει παρθεί τέτοια απόφαση στον οηε – των – κρατών; Ναι. Όχι λόγω καλωσύνης – ας αφήσουν οι τσατσορούφιανοι τα παραμύθια… Λόγω των κινημάτων υποστήριξης της παλαιστινιακής αντίστασης, που το επέβαλαν)

Κάτω φωτογραφία: Γενικά, πάντως, ο νόμος και η τάξη βασιλεύουν κανονικά.

(O οποίος νόμος και η οποία τάξη είναι στενοί σύμμαχοι του ελληνικού κράτους. Αλλά, φευ, κίνημα με το μέγεθος και την ένταση που θα έπρεπε ενάντια στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία δεν υπάρχει. Όχι ακόμα, αυτό είναι σίγουρο. Γιατί η σοφία των ημέρων – σε αντίθεση με τα παλιά, ένδοξα χρόνια – συμβουλεύει ότι προέχει η «πολιτική ιδιοκτησία» των δράσεων. Πως το λένε αυτό; Ιδιωτικοποίηση; Κάπως έτσι.

Μια εντελώς selfie εποχή… Και τα μάτια – ή τα μυαλά; – γεμάτα «σκουπιδάκια»…)

Να ακούτε τους συμμάχους

Τρίτη 4 Ιούνη. Το πανεπιστήμιο Bar-Ilan είναι πανεπιστήμιο στο Τελ Αβίβ, το δεύτερο σε μέγεθος στο ισραήλ. Είναι καρα-εθνικιστικό, καρα-φασιστικό: ως το σημείο να έχει χωριστές τάξεις και τμήματα σπουδών για φοιτητές και φοιτήτριες… Πανεπιστήμιο – κατηχητικό, για 30.000 άτομα… (Κανονικά τα φιλόδοξα τάγματα της απελευθέρωσης των «ταυτοτήτων» θα έπρεπε να έχουν κηρύξει λυσσασμένο BDS κατά του φασιστικού ισραηλινού καθεστώτος… Που το παίζει αλλιώς… Αλλά είπαμε…)

Ο Eyal Pinko είναι ειδικός κατασκοπείας και cyberασφάλειας για την θάλασσα στο πανεπιστήμιο Bar-Ilan. Και είναι ένας απ’ αυτούς που υποστηρίζουν ότι οι λιμενικές δραστηριότητες της κίνας στο τσιμπουτί, στην ιταλία και στην ελλάδα αποτελούν απειλή για το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό.

Οι ισχυρισμοί αυτού του ειδικού συμμάχου του ελλαδιστάν ίσως θα πρέπει να ληφθούν υπόψη απ’ τον ντόπιο εθνικό κορμό. Η cosco δεν είναι «αθώα»! Κατά τον Eyan Pinko οι παλιοκινέζοι, καμουφλαρισμένοι σε εμπόρους, μεταφορείς και κοντεϊνεράδες, έχουν κάνει τα λιμάνια που ελέγχουν «βάσεις»: κατασκοπεύουν τις κινήσεις των αμερικανικών / νατοϊκών πολεμικών, μαζεύουν πληροφορίες για τις όποιες επισκευές τους, και έχουν πρόσβαση στα συστήματα επικοινωνιών τους μέσω υποκλοπών και άλλων τεχνικών μέσων.

Έτσι που τον κόβουμε τον πολεμοχαρή ειδικό θα πρέπει να έχει δίκιο – για πάρτη του! Στα μέσα του περασμένου Απρίλη το αμερικανικό καταδρομικό uss Mitscher έδεσε στον Πειραιά (κι ούτε μια διαδήλωση δεν το υποδέχτηκε…). Εκτός απ’ το Mitscher, σύμφωνα με τον “οργανισμό λιμένα Πειραιώς” (που κατά τον Pinko ελέγχεται απ’ την cosco) δύο ακόμα αμερικανικά πολεμικά ζήτησαν να δέσουν στο ίδιο λιμάνι.

Είναι φανερό ότι ο κυρ Pinko λέει βλακείες: εκτός απ’ την περίπτωση ο 6ος στόλος να είναι καμουφλαρισμένα κοντεϊνεράδικα, δένει εντελώς αλλού απ’ τις προβλήτες της cosco. Εκείνο που εννοεί όμως, δεν είναι τόσο βλακώδες. Πρώτον επειδή το Τελ Αβίβ έχει κάνει το «λάθος» (από γεωπολιτική άποψη) να βγάλει λεφτά δίνοντας πριν λίγα χρόνια στην cosco τμήμα του λιμανιού της Haifa – πράγμα που έχει θορυβήσει σφόδρα την Ουάσιγκτον. Και δεύτερον επειδή μεσοπρόθεσμα (ή πιο σύντομα;) οι εμπορικές εδράσεις του κινεζικού καπιταλισμού στη Μεσόγειο (και όχι μόνο) θα θεωρηθούν εχθρικές· με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Βάλτε λοιπόν κάπου στην άκρη, στο αρχείο με τίτλο «για το μέλλον», τις «ανησυχίες» αυτού του ειδικού, και άλλων σαν δαύτον. Το είπε το ψοφιοκουναβιστάν: μια χαρά είναι ο καπιταλισμός, αρκεί να είναι στα μέτρα μου.

Βοθρολύματα

Δευτέρα 3 Ιούνη. Μπορείτε να φανταστείτε ντόπια βοθρολύματα να κάνουν παρέλαση σε μουσουλμανικές γειτονιές ή χωριά στη Θράκη; Ε, αυτό ακριβώς κάνουν τα ισραηλινά βοθρολύματα κάθε 2 Ιούνη: γιορτάζουν την κατάληψη της ανατολικής Ιερουσαλήμ / al Quds απ’ τον στρατό τους στον πόλεμο του 1967.

Αλλά οι φασίστες στο ισραήλ είναι Tο κράτος. Συνεπώς, όταν φέτος αποφάσισαν ότι η παρέλασή τους εκτός απ’ τις παλαιστινιακές γειτονιές της πόλης πρέπει να περάσει οπωσδήποτε και απ’ το τζαμί του al-Aqsa, η ισραηλινή στρατοαστυνομία ανέλαβε να τους προστατέψει – απ’ την οργή των παλαιστίνιων.

Τα υπόλοιπα είναι αυτά που ο καθένας καταλαβαίνει. Δεκάδες παλαιστίνιοι τραυματίες, ένας σοβαρά από δακρυγόνο στο κεφάλι. (Πέντε παλαιστίνιοι διαδηλωτές έχουν δολοφονηθεί τις δύο τελευταίες εβδομάδες).

Κελαηδούν τα παπαγαλάκια;

Πέμπτη 30 Μάη. Την ευχή του «να μη γίνει πόλεμος» εξέφρασε, χθες, ο υπουργός εθνικής άμυνας της τουρκίας Χουλουσί Ακάρ, αναφερόμενος στη συγκέντρωση πλοίων που παρατηρείται «κάπου κάπου στην ανατολική Μεσόγειο, στην Ερυθρά Θάλασσα, στον Περσικό κόλπο». Η σταθερά «πολεμική» ρητορική που χρησιμοποιεί ο κ. Ακάρ έχει ως στόχο τη διατήρηση της έντασης, ενόψει και των επόμενων βημάτων που σχεδιάζει η τουρκία, κυρίως στην κυπριακή αοζ…

Μ’ αυτά ξεκινούσε χτες ένα δημοσίευμα της καθεστωτικής «καθημερινής» με τίτλο: η Άγκυρα «εύχεται να μη γίνει πόλεμος». Μπορεί ο συντάκτης (απ’ τους υπεύθυνους δημαγωγίας του ελληνικού ιμπεριαλισμού) να πάσχει από τρικυμία στο κρανίο, ή μπορεί να έχουν σοβαρά προβλήματα τα αφεντικά του. Πάντως «η ευχή να μην γίνει πόλεμος», με αναφορές μάλιστα σε μια έκταση θάλασσας που αρχίζει απ’ τα μέρη μας και φτάνει ως τον περσικό, δεν συνιστά «πολεμική ρητορική». Εκτός κι αν αποδείξει κανείς ότι εννοεί το αντίθετο.

Το ζήτημα είναι ότι ο καραβανάς υπουργός πολέμου της Άγκυρας βλέπει ως τον ινδικό. Μ’ αυτόν τον ορίζοντα έχει ένα κάποιο νόημα η κουβέντα του, όχι σαν «ευχή» αλλά μάλλον σαν προειδοποίηση: προσέξτε, γιατί μπορεί και να γίνει. Ο έλληνας ομόλογός του (και το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο / παρακράτος) προτιμούν να παριστάνουν ότι «δεν βλέπουν» τίποτα πέρα απ’ τα τουρκικά πολεμικά. Ή, έστω, έτσι καθησυχάζουν τους δουλοπρεπείς υπηκόους τους. Και, μα τα χίλια βουλιαγμένα υποβρύχια, το πόπολο ζει και μιζεριάζει στην κοσμάρα του.

Συνεπώς δεν θα ανησυχήσει με κάτι ακόμα που γράφτηκε σε τουρκική καθεστωτική εφημερίδα (την yeni safak) και ο έλληνας δημαγωγός ανέλαβε να το κάνει λιανά στο ίδιο δημοσίευμα:

… Έφερε μάλιστα [σ.σ.: η yeni safak] ως παράδειγμα την Αλεξανδρούπολη που, όπως είπε, «εξοπλίζεται» εναντίον της Τουρκίας και πρόσθεσε ότι «αυτοί που περιορίζουν την τουρκία στη συρία και στην ανατολική Μεσόγειο, τώρα προσπαθούν να την περιορίσουν στο Αιγαίο, στη δυτική Θράκη, στη βουλγαρία και στη ρουμανία».

Το συγκεκριμένο άρθρο αναφέρεται, βεβαίως, στην προ ημερών χρήση του λιμένα της Αλεξανδρούπολης από τις αμερικανικές δυνάμεις, για την προώθηση στρατιωτών και οπλικών συστημάτων προς τη ρουμανία και τη βουλαγαρία, όπου θα διεξαχθούν τους επόμενους μήνες ορισμένες μεσαίας και μεγάλης κλίμακας ασκήσεις.

Μάλιστα. Εθνικό καμάρι: υπάρχει αμερικανική βάση στην Αλεξανδρούπολη· δεν σκάνε εκεί τα φέρυμποτ και ξεφορτώνουν backpackers με ποδήλατα, ε; Ο αμερικανικός στρατός έχει σούρτα φέρτα συνέχεια απ’ το λιμάνι και το αεροδρόμιο· συνεπώς χρειάζεται και κάποιο «μόνιμο προσωπικό», για λόγους ασφάλειας και επιμελητείας – σωστά;

Σωστά. Στα μέρη μας, λοιπόν, ποια είναι η «πρόταση ειρήνης»; Τι ψηφίζουν εκεί στο νομό Έβρου είπαμε;

(φωτογραφίες. Πρώτον: αν εκεί που λιαζόσαστε σε κάποια παραλία δείτε τίποτα γορίλλες να τρέχουν προς την μεριά σας, κάντε στην άκρη να περάσουν· και μαζέψτε το αντιηλιακό να μην το πατήσουν. Κάποια άσκηση στρατιωτική θα είναι, με συμμετοχή συμμάχων του ελληνικού κράτους, που θέλουν να μάθουν από άμμο. Για τέτοιες περιπτώσεις masterchef της εξαπάτησης προτείνουν μια ανακουφιστική συνταγή: «μην ασχολείστε με τέτοια, μόνο με τις μεταξύ σας σχέσεις». Ο.Κ. Θα γαργαλιόμαστε.

Δεύτερον: Κι αναρωτιόμασταν «γιατί βγαίνει και ξαναβγαίνει ο κυρ Αχιλλέας δήμαρχος… μωρέ γιατί βγαίνει και ξαναβγαίνει…» Ε, να η χρησιμότητα της κατάλληλης (εθνικής) τοπικής αυτοδιοίκησης!

Εν τω μεταξύ γιατί δεν τα προβάλει όλα αυτά τα ωραία που έχει κάνει το ροζ γκουβέρνο, να μαζέψει εκατομμύρια κουκιά; Ντρέπεται;

Ώχου τα μωρέ μωρέ! Η σεμνότητα και η μετριοφροσύνη θα τα φάει αυτά τα λεβεντόπαιδα της «αριστέρας και της προόδου»….)

Ασπασμοί των αγγέλων προς τα άστρα

Τρίτη 28 Μάη. Ο δεξιά είναι ο αμερικάνος πρεσβευτής στην Αθήνα Pyatt, πρώην στο Κίεβο, συνδιοργανωτής της προβοκατόρικης σφαγής στην πλατεία Maidan το Φλεβάρη του 2014· και της επίσημης ανάληψης της εξουσίας στην ουκρανία απ’ τους φασίστες. Ο αριστερός είναι ο αρχιτράγος Instabul, που ευλόγησε την απόσχιση των τράγων ουκρανίας απ’ την αρμοδιότητα του αρχιτράγου Μόσχας, αφού πρώτα συμβουλεύτηκε έναν ογκόλιθο στην Αθήνα (τότε υπ.εξ.). Η γραμμή που ακολούθησε είναι η παλιά αγγλική: ζήτω οι «εθνικές εκκλησίες»… Και ο ογκόλιθος υπ.εξ. της αγγλικής γραμμής ήταν (για λόγους ελληνικού “εθνικού συμφέροντος” φυσικά).

Με τέτοια κοινά ενδιαφέροντα ήταν λογικό να συναντηθούν (που αλλού;) στην Αθήνα. Με θέμα την επίσκεψη του αρχιτράγου στο ψοφιοκουναβιστάν… Ο Pyatt δήλωσε ενθουσιασμένος:

…Είναι πάντα μεγάλη τιμή για μένα να συναντώ την αγιότητά του. Ήταν ιδιαίτερα σημαντική η συζήτηση μεταξύ μας, γιατί μπορέσαμε να κουβεντιάσουμε τα σχέδια για την υποδοχή της αγιότητάς του στην Washington, αυτό το φθινόπωρο… Θα είναι η πρώτη επίσκεψη του οικουμενικού πατριάρχη στις ηπα περίπου σε μια δεκαετία, και θα γίνει σε μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή στη ζωή της εκκλησίας…

Καταλαβαίνουμε την σημαντικότητα των στιγμών, ειδικά για το ψοφιοκουναβιστάν και την ζωή της εκκλησίας. Απ’ την μια οι έλληνες έστειλαν με την ψήφο τους στις Βρυξέλλες τον γραμματοκομιστή του γυιού του θεού – ξέρετε ποιον. Απ’ την άλλη, όπως το έθεσε ο κυρ Pyatt:

… Συζητήσαμε και για τον πολύ σημαντικό ρόλο που παίζει ο οικουμενικός πατριάρχης σαν θρησκευτικός ηγέτης σε μια γκάμα άλλων ζητημάτων, στη μέση Ανατολή, και φυσικά στην ουκρανία όπου η φωνή της αγιότητάς του είναι τόσο σημαντική, και σ’ όλον τον ευρύτερο ορθόδοξο κόσμο…

Το πιάσαμε το υπονοούμενο: το ερειπωμένο κύρος του πατριαρχείου Ιεροσολύμων και η πιθανότητα να «σκουπίσει» τους ορθόδοξους χριστιανούς αιχμάλωτους παλαιστίνιους / άραβες η χαζή αλεπού (ο Putin) μέσω του δικού πατριάρχη – και μάλιστα σε τέτοιους καιρούς…

Λοιπόν, κυρ Pyatt μην ανησυχείτε. Με μια καλή τιμή θα τα βρείτε με την αγιότητά του. Απ’ τη θέση του και μόνο θα σας στοιχίσει όμως παραπάνω απ’ τους μισθοφόρους της Maidan.

(επεξήγηση τίτλου: Οι άγγελοι είναι του big αφεντικού. Τα άστρα είναι της αμερικανικής σημαίας. Τι δεν καταλαβαίνετε;)

Πέτρες στο τραίνο

Παρασκευή 24 Μάη. Τελικά η δημόσιας ιδιοκτησίας “στασυ” (και η ιδιωτική γεκ-τέρνα) βγήκαν απ’ τον διαγωνισμό για την κατασκευή μιας απαρτχάιντ γραμμής τραίνου στην Ιερουσαλήμ / al Quds. Το έκαναν, βέβαια, τηρώντας τα προσχήματα: προφασίστηκαν κάποιες «τεχνικές δυσκολίες»….

Η γαλλική Alstrom επίσης αποχώρησε απ’ τον δεύτερο (και τελικό) γύρο του διαγωνισμού – αυτή πιο καθαρά, ύστερα απ’ την αντίδραση των συνδικάτων. Η γερμανική Siemens, η καναδέζικη Bombardier και αυστραλέζικη Macquarie είχε φύγει ακόμα νωρίτερα. Στην τελική φάση του διαγωνισμού έχουν απομείνει δύο εταιρείες, η κινεζική Crrc και η ισπανική Caf· η δεύτερη (υπάρχει η εκτίμηση ότι) θα αποχωρήσει επίσης, και πάλι λόγω της κατακραυγής των συνδικάτων (και όχι μόνο) εναντίον του ισραηλινού απαρτχάιντ.

Η πιο περιεκτική και ταυτόχρονα σύντομη τεκμηρίωση του τι ήταν / είναι αυτή η δήθεν αθώα «γραμμή» του τραμ έγινε από το antifa community, στην προετοιμασία της διαδήλωσης ενάντια στην ελληνική συμμετοχή στον διαγωνισμό για την κατασκευή του, στις 26 του περασμένου Γενάρη. Ακολούθησε κι άλλη κινηματική αντίδραση, αυτή τη φορά από εργαζόμενους στη στασυ (“ταξικό μέτωπο”)· κάποιες δημοσιεύσεις – και τελικά «επερωτήσεις» στο κοινοβούλιο, από ροζ βουλευτές και βουλευτές του κκε.

Τι απ’ όλα έκανε το αυτί του ντόπιου γκουβέρνου (και των επιχειρηματιών) να ιδρώσει; Δεν ξέρουμε – μπορεί λίγο απ’ όλα. Στην πράξη η συμμετοχή στον διαγωνισμό είχε την πλήρη κυβερνητική έγκριση, κι αυτό δεν αλλάζει με την αναδίπλωση. Σε τελευταία ανάλυση, δεν το ξεχνάμε, σε τέτοιους διαγωνισμούς υπάρχουν και «λαγοί».

Όπου κι αν οφείλεται η αποχώρηση των στασυ/γεκ τερνα απ’ τον διαγωνισμό της απαρτχάιντ γραμμής, με όποια προσχήματα κι αν έγινε, είναι μια έμμεση αλλά σαφής ένδειξη ενοχής, άρα αναγνώριση της εγκληματικότητας της ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας. Που είναι πάρα πολύ πιο πλατιά και βαθιά. Και, κυρίως πολύ πιο αιμοβόρα. Αν οι ως τώρα μικρές, δύσκολες, αβέβαιες και πολλαπλές κινηματικές δράσεις στα μέρη μας επιτρέπουν μια κάποια συγκρατημένη αισιοδοξία σε ότι αφορά την υποστηρίξη της παλαιστινιακής αντίστασης και τον αγώνα ενάντια στον ισραηλινό φασισμό, αυτή δικαιολογείται λιγότερο απ’ την στιγμιαία υποχώρηση του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου (που, άθελά της, εγγράφεται στην εντεινόμενη διεθνή τάση «μπουκοτάζ» κατά του ισραηλινού φασιστικού καθεστώτος…) και πολύ περισσότερο απ’ την σημασία της κινηματικής αντι-απαρτχάιντ αφύπνισης σ’ όλον τον κόσμο. Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το πόση ανταγωνιστική κινηματική δουλειά χρειάστηκε για να αναγκαστούν να αποχωρήσουν οι άλλες εταιρείες απ’ αυτόν τον διαγωνισμό· αλλά έτσι θα ξεπερνούσαμε κατά πολύ τα όρια της ασταμάτητης μηχανής.

Θα συνεχίσουμε λοιπόν. Θα συνεχίσουμε στο πλευρό των παλαιστίνιων της αντίστασης, όσο καλύτερα μπορούμε, ό,τι κι αν χρειάζεται γι’ αυτό το κινηματικό «καλύτερα» – στο βαθμό που μπορούμε. Ακόμα χειρότερα: θα συνεχίσουμε ό,τι και να λέγεται απ’ οποιουσδήποτε τσατσορούφιανους!

Ο σοφός γέρων

Πέμπτη 23 Μάη. … Πολύ αίμα χωρίζει έλληνες και τούρκους. Όμως, όπως και στη γαλλογερμανική περίπτωση, τα οφέλη από μιαν ενδεχόμενη στενή συνεργασία θα ήσαν τεράστια. Τα ελληνικά και τα τουρκικά εδάφη ελέγχουν από κοινού ένα σημαντικό παγκόσμιο σταυροδρόμι. Αυτή η γεωγραφική θέση εξασφάλισε την ισχύ και την αίγλη της βυζαντινής και της οθωμανικής αυτοκρατορίας, πριν οι εμπορικές ροές στραφούν προς τον Ατλαντικό. Σήμερα, η ραγδαία άνοδος της κίνας στο παγκόσμιο στερέωμα ανανεώνει τις παλαιές γεωοικονομικές λογικές. Μπορούν, άραγε, η ελλάδα και η τουρκία να ακολουθήσουν τη γαλλογερμανική εμπειρία, ώστε να συν-αξιοποιήσουν τις νέες δυνατότητες;

Ο γεωπολιτικός ορίζων της περιοχής μας είναι σκοτεινός. Η ελλάδα δεν μπορεί να επηρεάσει τις μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις, τις συνέπειες των οποίων υφίσταται αναγκαστικά. Μπορεί, όμως, να εξασφαλίσει το εθνικό οικοδόμημα, καλλιεργώντας σχέσεις καλής γειτονίας.

Ανάλογα είναι και τα τουρκικά συμφέροντα. Πρέπει να κινητοποιηθεί η διπλωματία προς την κατεύθυνση της συνδιαλλαγής, όχι μόνο για να αντιμετωπιστούν οι άμεσοι κίνδυνοι, αλλά και για να διατηρηθεί η ελπίδα για μια ελληνοτουρκική συνεννόηση, στο πρότυπο της γαλλογερμανικής.

Είναι πολλά τα μακροπρόθεσμα εθνικά διακυβεύματα για να θυσιαστούν στον βωμό κάποιων, κυρίως ξένων, οικονομικών συμφερόντων. Δεν πρέπει οι υδρογονάνθρακες να γίνουν και στα καθ’ ημάς πηγή δεινών.

Αυτά έγραφε ανάμεσα σε άλλα σ’ ένα μικρό άρθρο του στην καθεστωτική «καθημερινή», στις 19 Μάη, ο Γιώργος Πρεβελάκης. Δεξιός πατριώτης (αλλά όχι φασίστας!) ο 70χρονος σήμερα Πρεβελάκης, καθηγητής γεωπολιτικής στη Σορβόνη, ένας απ’ τους ελάχιστους δεξιούς διανοούμενους που αξίζουν προσοχή για τις απόψεις τους (συμπεριλαμβανόμενης, πάντα, της κριτικής προς αυτές), ομολογεί έμμεσα αλλά καθαρά ότι το «βλέπει το έργο»: η ελληνική ιδέα της ιμπεριαλιστικής αντιτουρκικής «περικύκλωσης της ανατολικής Μεσογείου» μέσω της ελληνο-ισραηλινο-αμερικανο-αιγυπτιακής συμμαχίας θα γίνει «πηγή δεινών». Δεν λέει καθαρά ούτε υπονοεί ποιά θα είναι αυτά· χρειάζονται, όμως, ικανότητες προφήτη για να καταλάβει κανείς;

Ο δεξιός καθηγητής Πρεβελάκης προτείνει σχεδόν ανοικτά αυτό που είναι το ανάθεμα για κάθε ντόπιο πατριωτικοφασίστα, δεξιό ή αριστερό: την συνδιαχείριση (με την Άγκυρα) των όποιων κοιτασμάτων· και μια στρατηγική συνεργασία / συμμαχία ανάμεσα στα δύο κράτη. Θεωρεί μια τέτοια στρατηγική συνεργασία σαν τον μόνο παράγοντα «σταθεροποίησης» στην ευρύτερη περιοχή… Θα μπορούσε να το θέσει και διαφορετικά: μόνο έτσι θα μπορούν να πουλήσουν και τα δύο κράτη / κεφάλαια (ειδικά όμως το ελληνικό) πολύ ακριβά το τομάρι τους στον εντεινόμενο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό…

(Το γιατί ο ηθικός αυτουργός και υποστηρικτής της σφαγής στην πλατεία Maidan του Κίεβο αμερικάνος πρεσβευτής Pyatt έχει αγαπήσει τόσο το φαιορόζ γκουβέρνο, το έχει εξηγήσει ο ψεκασμένος “εταίρος”, μέσα απ’ την θητεία του σαν υπ.αμ….

Ας πάει, όμως, το κοπάδι να ψηφίσει, χωρίς να ζητήσει εξηγήσεις από πουθενά και από κανέναν…)

H δική μας τύφλα

Πέμπτη 23 Μάη. Εκείνο που προφανώς ξέρει (αλλά δεν μπορεί να πει ανοικτά) ο δεξιός καθηγητής γεωπολιτικής Πρεβελάκης, είναι πως η πρότασή του απαιτεί απ’ τις εντόπιες πολιτικές βιτρίνες την ρήξη τους με τα συμφέροντα των δύο βασικότερων πυλώνων τους, των δύο βασικότερων στηριγμάτων τους: της εκκλησίας και του εφοπλισμού!! Ειδικά τα συμφέροντα του νο 1 «εθνικού κεφάλαιου» είναι τόσο καθοριστικά (αναμενόμενο!!!) σ’ αυτό που ονομάζεται «εξωτερική πολιτική» του ελληνικού failed state ώστε ούτε καν μια λογική διαχείριση του «κυπριακού προβλήματος» δεν μπορούν να διανοηθούν οι πολιτικές βιτρίνες.

Κι αν δεν μπορείς να «λύσεις επίσημα» ένα «πρόβλημα» που δημιούργησες και είναι ουσιαστικά λυμένο απ’ το 1974, πως να τολμήσεις να γυρίσεις την πλάτη σε «παραδοσιακούς συμμάχους» όπως το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον; Αφού, δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία, η στρατηγική συνεργασία της Αθήνας με την Άγκυρα, πέρα απ’ την εσωτερική εθνικιστική μυθολογία, θα είχε αυτούς σαν εχθρούς.

Αυτό που απλώνεται μπροστά μας, σαν σύγχρονη εργατική τάξη εδώ και τουλάχιστον 3 χρόνια, είναι ο ελληνικός ιμπεριαλισμός και η διαχείρισή του, που δεν πρόκειται να αναιρεθούν από μια έκλαμψη στα μυαλά των ντόπιων αφεντικών! Με Πρεβελάκη ή χωρίς… Οι συμμαχίες τους (ελληνο-ισραηλινή, ελληνο-αμερικανική, ελληνο-αιγυπτιακή) είναι συγκεκριμένη συστράτευση μέσα στον εξελισσόμενο 4ο παγκόσμιο πόλεμο, για συγκεκριμένους λόγους και για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων (πρώτα απ’ όλα του νο 1 εθνικού κεφάλαιου).

Είναι κωμικοτραγικό το ότι ένας δεξιός, συντηρητικός, «πατριώτης» πανεπιστημιακός σαν τον Πρεβελάκη βλέπει εκείνα που απωθεί η τάξη μας (άσχετα με τις προτάσεις του). Είναι κωμικό επειδή μοιάζει σαν «η φωνή της λογικής» που είναι τέτοια επειδή βρίσκεται μακριά, εκτός συνόρων. Είναι ταυτόχρονα τραγικό επειδή τα «δεινά» απ’ τους προσανατολισμούς του ελλαδιστάν δεν κατανέμονται με ταξική αναλογία, περισσότερα προς τα πάνω της κοινωνικής ιεραρχίας· μοιράζονται ανάποδα. Προορίζονται για τις δικές μας καμπούρες.

Τις ελληνικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες τις πληρώνουμε ήδη: ηθικά, διανοητικά, συναισθηματικά! Τις πληρώνουμε πολύ λιγότερο από άλλους εδώ γύρω, ωστόσο τις πληρώνουμε. Κι αυτές οι «πληρωμές» μοιάζουν τόσο εδραιωμένες, ώστε οι επόμενες “δόσεις” είναι πολύ κοντύτερα απ’ ότι οι μικροαστικές απωθήσεις εννοούν.

Όχι, η ασταμάτητη μηχανή δεν προωθεί την εγκατάλειψη των μετώπων της εργατικής αντίστασης με μια βαλίτσα για κάποιο κρησφύγετο αλλού· στο αντίθετο προσβλέπει, γι’ αυτό χτικιάζει. Αλλά χρειάζονται κότσια και απόδραση απ’ όλες τις αδράνειες και τις υπεκφυγές που μας έχουν επικηρύξει, σαν αυτόνομους εργάτες, σαν πολιτικό «ταμπού».