Οι δεκατέσσερεις λύκοι (η αντίστροφη αλληγορία των 1000 ελλήνων)

Τετάρτη 5 Απρίλη. Αφήσαμε το θέμα να ξεθυμάνει (και ήταν εύκολο να υπολογίσουμε το πόσο γρήγορα τελειώνουν τα 15 λεπτά θεαματικής δημοσιότητας!): κάποιο τμήμα του παγκόσμια διάσημου και όντως αξιοσέβαστου ινστιτούτου Max Plank σκέφτηκε τι θα μπορούσε να προκαλέσει την αλλαγή παραδείγματος (με προδιαγραφές ύστερου 20ου αιώνα, όχι τίποτα παραπάνω!) στην ελληνική διοίκηση: η απελευθέρωση («ένεση») 1000 στελεχών υψηλών προδιαγραφών, ελληνικής καταγωγής, «εσωτερικού» και «εξωτερικού», με μισθούς Βρυξελών, πείρα και αποφασιστικότητα, μέσα σε όλους (και οπωσδήποτε τους βασικότερους) τομείς της κρατικής / δημόσιας διοίκησης.

Άμεση σχέση δεν έχει. Εμείς οι παλιάνθρωποι τα φέρνουμε δίπλα δίπλα: Λοιπόν, προς στιγμήν ξεχάστε τον ελληνικό καπιταλισμό και το κράτος του. Η είδηση / ύμνος «στη σοφία της φύσης» πάει έτσι:

…Το 1995 η Αμερικανική Υπηρεσία Αλιείας και Άγριας Ζωής, μαζί με Καναδούς βιολόγους, απελευθέρωσαν 14 λύκους στο Εθνικό Πάρκο του Γέλοουστόουν, από όπου είχαν εξαφανιστεί από το 1926. Τι παρατηρήθηκε; Το θαύμα της φύσης, που γιατρεύεται και επαναφέρει την ισορροπία της στα οικοσυστήματα. 

Μπορεί οι λύκοι να ήταν λίγοι στην αρχή, και να σκότωσαν μερικά ελάφια, όμως οι αλλαγές που επέφεραν μετέβαλαν μέχρι και τη ροή των ποταμών…

Σύμφωνα με τους μελετητές οι 14 λύκοι του 1995, μέσα σε μια 20ετία, προκάλεσαν (άθελά τους και χωρίς σχέδιο, ας το σημειώσουμε) αλυσιδωτές ευεργετικές συνέπειες στη βιοποικιλότητα του αμερικανικού πάρκου. (Περισσότερα τηλεγραφικά στο tvxs.gr). Θα μπoρούσε, άραγε, κατ’ αναλογία, η «απελευθέρωση 1000 διοικητικών στελεχών υψηλού επιπέδου και μισθών» στο ελληνικό κρατικό / παρακρατικό / καπιταλιστικό (και αμερικανόφιλο) προσοδικό οικοσύστημα, να έχει ένα παρόμοιο αποτέλεσμα;

Κάτι τέτοιο πρέπει να σκέφτηκαν οι ειδικοί του Max Plank. Λυπούμαστε. Πρέπει να συλληφθούν με την κατηγορία του «εγκλήματος σκέψης»: της υιοθέτησης, δηλαδή, ενός ανεδαφικού κράματος μισο-προτεσταντικών και μισο-οριενταλιστικών πεποιθήσεων. Και να καταδικαστούν στις αυστηρότερες ποινές! Η αιτία που η ιδέα τους είναι από χέρι αποτυχημένη, και δεν έχει καμία σχέση με την εισαγωγή λύκων στο Γέλοστοουν, είναι, ακριβώς, ότι την σκέφτηκαν! Αν το «οικοσύστημα» του ντόπιου προσοδισμού ήταν εξελίξιμο και, ακόμα περισσότερο, ανατρέψιμο, αυτό θα είχε συμβεί, έστω σιγά σιγά, εδώ και δεκάδες χρόνια· και δεν θα χρειαζόταν, το 2017, μια τέτοια φαεινή ιδέα όπως αυτή των ειδικών του Max Plank!

Όχι λοιπόν! Κάνουν λάθος οι ειδικοί. (Γενικά μιλώντας δεν είναι ασυνήθιστο κάτι τέτοιο…) Από θεωρητική (καθαρά θεωρητική) άποψη το μόνο που θα είχε αποτελέσματα σε βάρος του βαθιά ριζωμένου προσοδισμού, θα ήταν ένας αιματηρός εμφύλιος, όπου αυτή τη φορά η ριζοσπαστικά ρεφορμιστική (και αδιάλακτα αντιπροσοδική) τάξη μας (και οι σύμμαχοί της, άντε!) θα νικούσε. Απόλυτα, και χωρίς παζάρια. Δεν θα κρεμούσε μόνο τους φασίστες (αυτούς πρώτους πρώτους) αλλά και όλους τους υπόλοιπους, αρχίζοντας απ’ την ελίτ και κατεβαίνοντας, χωρίς τύψεις και έλεος, μέχρι τον τελευταίο τιποτένιο μαυραγορίτη «φτωχομεσαίο» αφέντη.

Αλλά είναι τόσο θεωρητικό αυτό το ενδεχόμενο, που κανένα ινστιτούτο με υπόληψη δεν θα έπρεπε να το σκέφεται: άλλωστε δεν είναι η τάξη μας, έστω σε ένα καλό μέρος της, ριζοσπαστικά ρεφορμιστική για να προκαλέσει τέτοιες σκέψεις στους ειδικούς. Είναι βερμπαλιστικά εθελόδουλη συνολικά· με σπάνιες (κι ως τώρα μοναχικές) εξαιρέσεις.

Θα είχε πιο ενδιαφέρουσες (θεωρητικά και πρακτικά) πιθανότητες αν το γερμανικό ινστιτούτο πρότεινε την απελευθέρωση στο ελλαδιστάν 14 δεινόσαυρων! Και των δυο φύλων, φυσικά. Αυθεντικών τέτοιων. Γενετικά αναβιωμένων, με τα σαγόνια τους, το βάρος τους, το βαρύ τους πάτημα, την αδιαλλαξία τους… Με τα όλα τους.

Ίσως η αποκάλυψη ότι οι έλληνες δεν είναι το ανώτερο είδος στον πλανήτη και στο γαλαξία ever να είχε κάποια ευεργετικά αποτελέσματα στις πραγματικές θεσμίσεις τους… Ίσως. Γιατί υπάρχει και το εξής ενδεχόμενο: να καβατζώνονταν σε τρύπες και να συνέχιζαν το παραμύθι της “χρυσής βίδας”…

Οι καλοί φίλοι

Δευτέρα 27 Φλεβάρη. …Από την πλευρά της Αθήνας γίνονται προσπάθειες να αξιοποιηθούν δίαυλοι επικοινωνίας με τον Λευκό Οίκο μέσω τρίτων. Υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές – εντός και εκτός Ελλάδος – πιστοποιούν ότι Αθήνα και Ιερουσαλήμ βρίσκονται σε πολύ στενή επαφή προκειμένου να διευκολύνουν αρχικά την επικοινωνία και μετέπειτα την προσέγγιση ανάμεσα στην κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα και του προέδρου Τραμπ. Οι Ισραηλινοί φαίνεται ότι επιθυμούν να βοηθήσουν την ελλάδα να αποκτήσει πρόσβαση στο περιβάλλον του κ. Τραμπ, με το οποίο – όπως φάνηκε από την πρόσφατη εγκάρδια συνάντηση του Αμερικανού προέδρου με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου – οι σχέσεις είναι αγαστές. Ένας δεύτερος, λιγότερο εμφανής δίαυλος της Αθήνας προς τον κ. Τραμπ είναι και η Αίγυπτος.

Ο πρόεδρος Αμπντέλ αλ Σίσι έχει πολύ καλές σχέσεις με τον κ. Τραμπ, ο οποίος – λόγω και των εγκάρδιων σχέσεων που διατηρεί με τον κ. Νετανιάχου – θεωρεί την Αίγυπτο μέρος του συστήματος ασφαλείας της περιοχής. Υπενθυμίζεται ότι το Ισραήλ και η Αίγυπτος συνεργάζεται πολύ στενά στη Χερσόνησο του Σινά και αλλού. Η Αθήνα, με δεδομένη την πολύ καλή σχέση που διατηρεί με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, μέσω τριμερών σχημάτων συνεργασίας και με τις δύο χώρες, έχει εξαρχής τοποθετηθεί στο νέο επιτελείο του Λευκού Οίκου με αυτή ακριβώς την ιδιότητα. Ως, δηλαδή, μια χώρα που μαζί με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο αποτελούν ένα τετράγωνο σταθερότητας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο…

Αυτά γράφει μεταξύ άλλων η καθεστωτική “καθημερινή” στις 25-26 Φλεβάρη: χαρές και πανηγύρια για τις ελληνικές φιλίες με τους χασάπηδες της ανατολικής Μεσογείου. Και για τα “καλά λόγια” που θα πουν στο ψόφιο κουνάβι.

Προσέξτε, επιπλέον, το «… Αθήνα και Ιερουσαλήμ…». Για τους ρεπόρτερ της «καθημερινής» η ισραηλινή προωτεύουσα έχει ήδη μετακομίσει… Ας στείλουν, λοιπόν, το απόσπασμα στον Λευκό Οίκο, με ταχυδρόμο κάποιον ισραηλινό ή αιγύπτιο «φίλο».

Θα τους αγαπήσει κι αυτούς το ψόφιο κουνάβι…

Ο ελληνικός “ανθρωπισμός” στα καλύτερά του

24/2/2017. Ήταν εύκολα προβλέψιμο, και το είχαμε σημειώσει έγκαιρα. Απ’ την στιγμή που το ελληνικό βαθύ κράτος παραχώρησε (ουσιαστικά) άσυλο στους 8 τούρκους χουντικούς καραβανάδες, έχει όλα τα προσόντα να γίνει αγαπημένος προορισμός και για άλλους. Δύο απ’ αυτούς βρίσκονται εδώ και σχεδόν 10 ημέρες (κρατούμενοι, για “παράνομη είσοδο”) στην Ορεστιάδα. Και, φυσικά, έχουν κάνει αίτηση ασύλου, ευελπιστώντας ότι…

Αυτοί οι δύο είναι ακόμα περισσότερο “καρφωμένοι” απ’ τους οκτώ: ανήκαν στις ειδικές δυνάμεις που έκαναν την επίθεση κατά του ξενοδοχείου του Ερντογάν, στο ξεκίνημα του περσινού πραξικοπήματος….

Τα “επιχειρήματα” με βάση τα οποία δεν έγινε η έκδοση των 8 μπορούν όμως κάλιστα να χρησιμοποιηθούν και στην περίπτωσή τους… Ή, δεν ισχύουν καν και καν: απ’ το κομμάντο των 47 που επιτέθηκαν στον Ερντογάν, οι 45 δικάζονται ήδη. Η εισαγγελία ζήτησε για την περίπτωσή τους ισόβια φυλάκιση· όχι απόσπασμα (όπως υποστηρίξε η ελληνική δικαιοσύνη για να κρυφτεί πίσω απ’ το “κινδυνεύει η ζωή” των 8).

Άρα;

Ο ελληνικός τυχοδιωκτισμός στα συνηθισμένα του

24/2/2017. Επειδή το ελληνικό βαθύ κράτος έκρυψε επι 10 (ή και περισσότερες;) μέρες ότι δύο απ’ τους επίδοξους δολοφόνους του Ερντογάν ήρθαν στα μέρη μας ελπίζοντας στον ελληνικό “ανθρωπισμό”, παρουσίασε την τουρκική στρατιωτική νευρικότητα στο Αιγαίο σαν μια (ακόμη) απόδειξη της “ασυδοσίας του σουλτάνου” – θέμα αγαπημένο στο ντόπιο φασισταριό.

Όμως προκύπτει τώρα καθαρά ότι τελείως διαφορετικό ήταν (και είναι) το ζήτημα. Η Άγκυρα προφανώς έμαθε πολύ γρήγορα ότι 2 καταζητούμενοι πάρκαραν στην Αλεξανδρούπολη. Θυμάται, επίσης, τι έγινε με τους 8 προηγούμενους. Συνεπώς αποφάσισε ότι πρέπει να υποδείξει στο ελληνικό βαθύ κράτος ότι αν συνεχίσει να στηρίζει τους χουντικούς θα έχει “θέμα”.

Αν δει κανείς το ζήτημα της τουρκικής στρατιωτικής “υπερδραστηριότητας” στο Αιγαίο τις τελευταίες ημέρες υπ’ αυτό το πρίσμα, δύσκολο, πολύ δύσκολο να μιλήσει για “ασυδοσία του σουλτάνου”. Μάλλον για ελληνική εθνικιστική τσογλανιά θα μιλούσε…

Καθαρές κουβέντες

3/2/2017. Όλες οι χώρες που περιλαμβάνονται στη λίστα [σ.σ.: της απαγόρευσης εισόδου στις ηπα] είναι σημεία κρίσης στην περιοχή τους και αντιμετωπίζουν συστηματικές σφαγές και βία, καθώς και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπάρχει μόνο μια λέξη για να χαρακτηρίσει τις χώρες που κλείνουν τις πόρτες τους σε αυτούς τους ανθρώπους, ακόμα και σε κατόχους πράσινης κάρτας, που διαφεύγουν από τέτοια μέρη και ψάχνουν καταφύγιο. Αυτή η λέξη είναι: ρατσιστές! Πρόκειται για μεγάλη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αυτή είναι η χθεσινή ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών, δια χειρός Νίκου Κοτζιά…. Εεεεε, όχι. Λάθος. Είναι ανακοίνωση του γραμματέα της κ.ε. του συ.ριζ.α….. Έεεε, όχι…
Είναι χθεσινές κουβέντες του Yasin Aktay, γραμματέα του τουρκικού (και “απολίτιστου”) AKP – του κυβερνώντος κόμματος των ισλαμοδημοκρατών. Φυσικά (παιδιά δεν είμαστε) είναι μια κατ’ εξοχήν πολιτική (με όρους εξουσίας) δήλωση, που υπηρετεί τις ιδεολογικές επιλογές του τουρκικού καθεστώτος και όχι μόνον αυτές. Συμπτωματικά βρισκόταν και η Μέρκελ στα πέριξ, αλλά και να μην βρισκόταν δεν θα έκανε διαφορά. Αυτά, πάντως, δεν κάνουν τις κουβέντες του Aktay ανακριβείς. Το καθεστώς του ψόφιου κουναβιού είναι ρατσιστο/φασιστικό! Είτε το λένε τούρκοι κυβερνητικοί είτε το λένε Ινουί ψαράδες.
Δεν το λένε, ωστόσο, έλληνες καθεστωτικοί / κυβερνητικοί· παρότι έχουν μιλήσει εναντίον της απαγόρευσης σχεδόν όλοι οι «εταίροι» τους στην ευρώπη, και παρότι έγιναν και γίνονται μεγάλες διαδηλώσεις σ’ όλο τον κόσμο που, αντικειμενικά, τοποθετούνται στην liberal αριστερά. Ξαφνικά (ε; λέμε τώρα…) αυτοί που όργωναν όλο τον κόσμο και είχαν τον «διεθνισμό» στο τσεπάκι τους (αρκεί να ήταν, ή να νόμιζαν πως είναι, υπέρ του ελληνικού κρατικο/καπιταλιστικού συμφέροντος), αυτοί που δεν άφησαν podemos για podemos ορκιζόμενοι στα «δίκια των λαών», αυτοί που είχαν τα μούτρα να μοστράρουν για επίδοξοι πρόεδροι της «ευρωπαϊκής αριστεράς» μέσα από εκλογικές λίστες με το ονοματάκι τους, αυτοί λοιπόν δεν πήραν χαμπάρι τι κάνει η νέα αμερικανική κυβέρνηση. Τους διέφυγε. Ήταν απασχολημένοι. Διάβαζαν…
Γιατί έπαθαν τέτοιο κακό; Επειδή «οι αμερικάνοι είναι φίλοι» τους. Το πόπολο στο ελλαδιστάν δεν τα καταλαβαίνει αυτά (καταλαβαίνει μόνο ό,τι ταΐζει τον εθνορατσιστικό μικροαστισμό του), ή και τα γουστάρει. Ας μη νομίζει όμως κανείς ότι δεν τα καταλαβαίνουν εκτός συνόρων… Ας μη νομίζει κανείς ότι δεν τα καταλαβαίνουν στην ευρώπη…
Ε;

Το λάθος μας

3/2/2017. Άδικα τον υποψιαστήκαμε! Τον υπ.οικ. για τα κίνητρα της ειλικρίνιάς του στην αλληλογραφία του με τους τρισκατάρατους. Το γνωστό 1/3 + 1/3 + 1/3… Τώρα τον “χώνουν” (με ροζ τρόπο…) οι συνάδελφοί του γι’ αυτό το γράμμα…
Ή μήπως δεν κάναμε και τόσο λάθος; Μεταξύ της ειλικρινούς επιστολής και του “χωσίματος” μεσολαβεί κάτι που θα μπορούσε να μην είναι προβλέψιμο (λόγω κακής “πολιτικής” εκτίμησης φυσικά!): η διαρροή του γράμματος. Και μάλιστα (γιατί έγινε έτσι άραγε;) όχι σε ένα ευρωπαϊκό μήντιο, όχι σε μια γερμανική εφημερίδα ας πούμε, αλλά στο αμερικανικό (και άρα εκτός βεληνεκούς του θεωρήματος “οι ευρωπαίοι λένε ψέματα”) bloomberg.
Αν το «συντροφικό κατηγορώ» κατά του υπ.οικ. είναι ότι «αυτά έπρεπε να τα έχει πει – στους δανειστές – νωρίτερα», (έτσι είναι…) τότε το «συντροφικό κατηγορητήριο» βρωμάει συνδικαλισμό! Είναι δυνατόν να πεις ότι «κάτι πήγαμε να στήσουμε αλλά τσάκισε», ποιός;, εσύ που θεωρείς εαυτόν άσσο σε τέτοια κόλπα; Αποκλείεται να το πεις. «Χώνεις» τον πιο πρόχειρο. Για ξεκάρφωμα.
Οπότε… Αν έχουμε κάνει λάθος ταπεινά το αναγνωρίζουμε. Αλλά έχουμε κάνει;

Το γράμμα

2/2/2017. Η αποκάλυψη της πρόσφατης επιστολής του έλληνα υπ.οικ Τσακαλώτου προς τους δανειστές κουκουλώθηκε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Διακομματικά. Φυσικά αυτό το αριθμητικό 33% + 33% + 33% είναι καλό για να ανακαλείται κατά βούληση μελλοντικά. Σ’ αυτό το είδος «μικροπολιτικής» μνησικακίας που γουστάρει πολύ το πόπολο.
Σε κάθε περίπτωση, παραδεχόμενος ο αρμόδιος υπουργός ότι «έχουμε υλοποιήσει το 1/3 των δεσμεύσεών μας, άλλο 1/3 είναι στα σκαριά, και το τελευταίο 1/3 θα το τακτοποιήσουμε αφού πρώτα μας δώσετε αυτά που ζητάμε», έβγαλε στη σέντρα όλη την καθεστωτική / κυβερνητική ρητορική των προηγούμενων ημερών, εβδομάδων και μηνών, ότι «εμείς είμαστε εντάξει, περιμένουμε να είναι εντάξει και οι δανειστές». Εκεί, στην αποκάλυψη ενός καραμπινάτου ψέμματος, τελειώνει το πικάντικο ενδιαφέρον.
Υπάρχει όμως κάτι (κατά τη γνώμη μας) ακόμα πιο ενδιαφέρον. Αυτό το «το τελευταίο 1/3 όσων έχουμε υπογράψει θα το κάνουμε μετά…» Μετά απ’ τις παραχωρήσεις των δανειστών. Το πιο πρόχειρο παράδειγμα / ανάλογο που σκεφτόμαστε (όχι το καλύτερο, σίγουρα!) είναι το εξής. Ο μαθητής λέει στον καθηγητή: όχι, δεν θα γράψω έτσι αυτό το ελεεινό διαγώνισμα… Πρώτα θα μου βάλεις άριστα και μετά θα το γράψω… Αν δεν κάνουμε λάθος υπάρχει μια ελληνική παροιμία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι καταραμένοι δανειστές: εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι.
Αυτό λέγεται «διαπραγματευτική τακτική»… αν είναι δυνατόν. Κι αφού διαφεύγει της προσοχής υποθέτουμε ότι είναι μια «διαπραγματευτική τακτική» που αρέσει σ’ όλην την καθεστωτική σκηνή των περιστρεφόμενων καθρεφτών. Απο που ως που όμως νομίζει ο οποιοσδήποτε πως τέτοια deal μπορούν να ευωδοθούν;
Μιας και το υπουργικό γράμμα δεν προοριζόταν για δημοσιοποίηση (και γνώση των υπηκόων) υποθέτουμε ότι: η ωμή ειλικρίνειά του είχε σκοπό να προκαλέσει κάποιου είδους αντίδραση που, στη συνέχεια, θα αξιοποιούσε το γκουβέρνο και τα εθνικά μήντια σκούζοντας ότι «να οι καταραμένοι ξένοι θέλουν να μας πατήσουν στο κεφάλι».
Αυτό λέγεται προβοκάτσια. Έτσι δεν είναι;

Σούρτα φέρτα

2/2/2017. Ενώ το ελλαδιστάν παίζει (με τακτ και προσοχή είναι η αλήθεια, δεν είναι καιρός για αγριάδες!) το αγαπημένο μονόπρακτο “είμαι το θύμα της τουρκικής επιθετικότητας”, στην Άγκυρα οι υψηλοί επισκέπτες διαδέχονται ο ένας τον άλλον. Πρώτα η αγγλίδα “αντιευρωπαία” πρωθυπουργός, μετά η γερμανίδα – εννοείται «φιλοευρωπαία».
Το τι κουβεντιάζουν με τον (κατά τους έλληνες) «δικτάτορα» Ερντογάν δεν το ξέρουμε· και μπορεί να μην το μάθουμε ποτέ. Ωστόσο ο συμβολισμός είναι ισχυρός, τόσο που θα μπορούσε να κάνει το ελληνικό βαθύ κράτος να σκάσει απ’ το κακό του (και να ησυχάσουμε!). Κι όλοι οι ντόπιοι εγκάθετοι και λοιποί πράκτορες, συν διάφορους ξεπεσμένους και ερασιτέχνες, που θέλουν να πιστεύουν στην υψηλή γεωπολιτική αξία του ελληνικού οικοπέδου αυτόν τον καιρό, θα πρέπει να έχουν φάει όχι τα νύχια τους αλλά τα μπράτσα τους ως τους αγκώνες: τι σκατά έχει αυτή η παλιοτουρκία κι όλοι ασχολούνται μαζί της;
Δεν φαίνεται να έχει σπουδαία πράγματα. Απλά δεν έχει τα χάλια που διαβλέπουν ξανά και και ξανά οι ντόπιοι εθνικιστές αναλυτές. Απ’ την στιγμή δε που έχει πείσει ότι κοιτάει και προς την άλλη μεριά (ανατολικά δηλαδή) είναι εύλογο να αυξάνει τα καλά χαρτιά της στο τραπέζι του παγκόσμιου ενδο-καπιταλιστικού ανταγωνισμού.
Μην σας φανεί παράξενο: τέτοια είναι η κληρονομιά του Κεμάλ Ατατούρκ, σε ότι αφορά την «εξωτερική πολιτική» της Άγκυρας! Το ότι ένας ισλαμοδημοκράτης, αντίπαλος σε πάρα πολλά του κεμαλισμού (όπως εξελίχθηκε με τον καιρό) αποδεικνύεται άξιος διάδοχος, κάτι θα έπρεπε να θυμίζει στο ελληνικό βαθύ κράτος. Κάτι σε “καταστροφή” ας πούμε.
Αν το άντεχε να έχει μια στοιχειωδώς όχι ιδιοτελή μνήμη. Αλλά δεν το αντέχει. (Άλλωστε τι βαθύ κράτος θα ήταν διαφορετικά;)

Καρτέλ 1

1/2/2017. Γράψαμε χθες: …το «εκτός νόμου» έχει πλέον τέτοιο μέγεθος και τέτοια ισχύ ώστε καθορίζει τον «νόμο», όχι μόνο σαν «γράμμα» αλλά και σαν πράξη.Κάποιοι φίλοι της ασταμάτητης μηχανής, συμφωνώντας κατ’ αρχήν, ζήτησαν περισσότερες εξηγήσεις. Να, λοιπόν, δύο παραδείγματα.
Οι οδικές υπεραστικές συγκοινωνίες στην ελλάδα είναι καρτέλ: τα κτελ. Ορίζουν τις τιμές των εισιτηρίων χωρίς κανέναν ανταγωνισμό, δηλαδή όπως βολεύει τους ιδιοκτήτες των λεωφορείων. Αυτό είναι κάτι που απαγορεύεται (και) από την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Είναι επίσης μία απ’ τις πολλές (τέτοιου ή παρόμοιου είδους) «εκκρεμότητες» που έχουν οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις της διαχείρισης της κρίσης· και αρνούνται φανατικά να λύσουν. Με άλλα λόγια αυτές οι κυβερνήσεις (συμπεριλαμβανομένης της φαιορόζ) υπηρετούν τον πολιτικό προσοδισμό φανατικά παρότι και στη συγκεκριμένη περίπτωση (και πολλές άλλες παρόμοιες) τρέφεται από (ουσιαστικά) εγκληματικές πρακτικές, που στρέφονται σε βάρος στοιχειωδών κοινωνικών συμφερόντων. Σε κάθε περίπτωση με τα κτελ ΔΕΝ ταξιδεύουν οι «πλούσιοι».
Μια κραυγαλέα περίπτωση. Το one way εισιτήριο Αθήνα / Γιάννενα (ή το ανάποδο) κοστίζει τουλάχιστον 40 ευρώ. Υπάρχουν όμως και αλβανικής ιδιοκτησίας λεωφορεία, που κάνουν διαδρομές μεταξύ Αθήνας και αλβανίας. Αν μπορούσε κανείς να ταξιδέψει με τέτοια λεωφορεία, θα πλήρωνε για την διαδρομή Αθήνα – Γιάννενα 25 ευρώ. Αλλά δεν μπορεί. Απαγορεύεται! Απαγορεύεται αυτά τα λεωφορεία να σταματούν στα Γιάννενα! Το κτελ κρατάει το μονοπώλιό του· και τις υψηλές τιμές. Υπάρχει τέτοιος νόμος; Δεν υπάρχει αλλά «ισχύει»; Δεν έχει σημασία. Απαγορεύεται ο ανταγωνισμός.
Μήπως μ’ αυτόν τον τρόπο προστατεύονται οι μισθωτοί οδηγοί των λεωφορείων, όσοι τέτοιοι υπάρχουν; Όχι βέβαια! Για μια διαδρομή με 40 επιβάτες η διαφορά των εισιτηρίων (40 – 25 = 15, Χ 40=600 ευρώ) αποκλείεται να πηγαίνει στον μισθωτό οδηγό! Αποκλείεται οι έλληνες μισθωτοί οδηγοί του συγκεκριμένου ελληνικού μονοπωλίου να πληρώνονται 600 ευρώ ανά διαδρομή παραπάνω απ’ τους αλβανούς μισθωτούς οδηγούς των αλβανικής ιδιοκτησίας λεωφορείων! Αν όχι όλα το μεγαλύτερο μέρος των 600 ευρώ ανά διαδρομή πάνε στην τσέπη του έλληνα ιδιοκτήτη.
Έτσι ένα καρτέλ (υπάρχουν πολλά τέτοια και όχι μόνο στις μεταφορές) μετατρέπεται σε «μαφία» και, με την υποστηρίξη του «επίσημου κράτους» (του «τυπικού νόμου» δηλαδή) επιβάλλεται…

Καρτέλ 2

1/2/2017. Υπάρχει ένα άλλο καρτέλ, ιδιαίτερα διάσημο, που έχει κάτι προβληματάκια εσχάτως: το καρτέλ των κατασκευαστικών / εργολαβικών δημόσιων έργων. Περιλαμβάνει όλα τα μεγάλα ονόματα των αφεντικών του κλάδου, και πολλά μικρότερα.
Τι έκανε αυτό το καρτέλ με βάση επίσημα στοιχεία από το 1989 που συστάθηκε ως (τουλάχιστον) το 2016 που αποκαλύφθηκε, δηλαδή επί 27 χρόνια; Μοίραζε μεταξύ του τις δουλειές (και έχουν γίνει πάμπολλα “μεγάλα έργα” αυτά τα 27 χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των κατασκευών για τους ένδοξους ολυμπιακούς…) υπερκοστολογώντας τα συστηματικά – και πανεύκολα, εφόσον δεν υπήρχε κανένας ανταγωνισμός μεταξύ τους. Το ύψος αυτών των υπερκοστολογήσεων μας είναι άγνωστο. Αλλά όποιος μιλήσει για δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ (σε “σκληρό νόμισμα”) δεν θα κάνει λάθος. Πρόκειται για τεράστια ποσά που έφυγαν απ’ τον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό και τα κονδύλια της καταραμένης ε.ε. που χρηματοδοτούσε συστηματικά και σε καλό ποσοστό όλα αυτά τα δημόσια έργα – και πήγαν στις τσέπες των βαρώνων των κατασκευών.
Το καρτέλ αυτό αποκαλύφθηκε – δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες. Και πρέπει να πληρώσει. Πόσο; Κρατηθείτε: κάθε εταιρεία πρόστιμο έως 10% των κερδών της την προηγούμενη χρονιά. Αυτό λέει ο τυπικός νόμος: μετά από 27 (ή 127) χρόνια συστηματικής και (κυριολεκτικά) εγκληματικής καπιταλιστικής πρακτικής, μετά από 27 (ή 127) χρόνια άγριας συσσώρευσης, θα πληρώσουν πρόστιμα με βάση τα κέρδη τους την … τελευταία χρονιά (απ’ την στιγμή που θα τους επιβληθούν, μετά από συνεννόηση φυσικά, τα πρόστιμα). Είναι ένας νόμος κομμένος και ραμένος στα μέτρα των “εκτός νόμου” επιχειρηματικών πρακτικών. Όπως καταλαβαίνει ο καθένας “μεγάλη καρδιά”. Καμία σχέση με το τι είναι πατριωτικό να ζητάει κανείς για το “κατοχικό δάνειο”. Εκεί οι τόκοι υπολογίζονται μέχρι τελευταίο σέντς. Όμως άλλο πράγμα οι ξένοι και άλλο πράγμα οι “δικοί μας” (καταχραστές…).

Αλλά κι αυτό ακόμα είναι … πολύ. Σύμφωνα με λεπτομερές ρεπορτάζ της εφ. “ναυτεμπορική” (30/1/17) το συνολικό πρόστιμο που “σκέφτεται” να επιβάλει η ντόπια “επιτροπή ανταγωνισμού” είναι … 80 εκατομύρια ευρώ: … Το μεγαλύτερο μέρος από το ποσό αυτό (πολύ κοντά στο μισό) καλείται να το πληρώσει η Ελλάκτωρ (οίκος Μπόμπολα), ενώ το δεύτερο μεγαλύτερο πρόστιμο καταλογίζεται στην J&P Άβαξ (Παρασκευαΐδης, Ιωάννου)…. Σημαντικού ύψους είναι το πρόστιμο το οποίο συζητείται για την ΓΕΚ Τέρνα (Καμπάς, Περιστέρης), και αναλογικά με το μέγεθός της και για την Ιντρακάτ (Κόκκαλης)…. Ωστόσο, το όλο θέμα είναι εξαιρετικά σύνθετο…
Που βρίσκεται η «συνθετότητα του όλου θέματος»; Σε τρία ζητήματα. Πρώτον, οι εταιρείες θέλουν να πληρώσουν ακόμα λιγότερα. Και επ’ αυτού η τακτική τους είναι απλή: αρκεί να τρενάρει η τελική απόφαση (για το ύψος των προστίμων) και να εκδοθεί το 2018 – ή και το 2019! (Εύκολο φαίνεται αυτό στα μέρη μας…) Επειδή τους επόμενους μήνες τελειώνουν και τα τελευταία «μεγάλα έργα» (κάποιοι δρόμοι), οι τζίροι και τα κέρδη των εργολάβων θα είναι πολύ χαμηλά το 2017· οπότε το 10% επ’ αυτών θα είναι πολύ πιο κάτω και απ’ τα 80 δις. Μερικές, επίσης, μπορούν ακόμα και να χρεωκοπήσουν (κάποιες το έχουν κάνει ήδη), οπότε δεν θα πληρώσουν σέντς…
Το δεύτερο είναι να μη ζητήσει η καταραμένη ευρωπαϊκή ένωση πίσω λεφτά… Αυτό πρέπει να το αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση. Και το τρίτο είναι (με τα όποια γελοία πρόστιμα) να κλείσουν οριστικά οι υποθέσεις, και να μην γίνουν διώξεις για τα «συρρέοντα ποινικά αδικήματα», όπως, για παράδειγμα, οι δωροδοκίες κρατικών αξιωματούχων. Υπουργών, ας πούμε (Και ποιοί, είπαμε, διετέλεσαν υπουργοί δημοσίων έργων αυτήν την 27ετία; Α πα πα!!!) Την περασμένη άνοιξη η φαιορόζ κυβέρνηση προσπάθησε να περάσει έναν τέτοιο νόμο (αυτόματης παραγραφής, δηλαδή, όλων αυτών των ποινικών αδικημάτων των ντόπιων αφεντικών) αλλά έγινε αντιληπτή ακόμα και από δικούς της βουλευτές, και αναγκάστηκε να κάνει πίσω. Έκτοτε ελπίζει σε μια «διακομματική συνεννόηση» (είναι αρκετή η αξιωματική αντιπολίτευση) για να περάσει και αυτό το συγχωροχάρτι.
Άλλη μια περίπτωση, λοιπόν, που το «εκτός νόμου» των αφεντικών καθορίζει τον «νόμο», τόσο ως προς το γράμμα όσο και ως προς την εφαρμογή του…