Η διάλυση 1

Πέμπτη 16 Μάρτη. Πρόκειται, ωστόσο, για μια Αρμαγεδωνική ρητορική που “συγκινεί”: η διάλυση (της ε.ε. / ευρωζώνης). Ποιους συγκινεί; Όλους εκείνους τους μικρούς, ελάχιστους μικροαστούς που, σαν κοινωνικό στρώμα και ιδεολογία, δεν μπορούν (ποτέ δεν μπόρεσαν) να παράξουν ένα συλλογικό σχέδιο για το μέλλον. Όλους αυτούς που ο Βίλχεμ Ράιχ περιέλαβε στο “Άκου ανθρωπάκο”.

Οι μικροαστοί είναι μια μεγάλη, και σίγουρα καθόλου αμελητέα μάζα στον σύγχρονο, υπό κρίση / αναδιάρθρωση καπιταλισμό. Σε αντίθεση τόσο με τα “μεγάλα” αφεντικά όσο (θεωρητικά στη φάση που έχουμε τα μαύρα χάλια μας, λόγω μικροαστισμού βέβαια) και με την σύγχρονη εργατική τάξη, που μπορούν να παράξουν οι μεν “συλλογικό σχέδιο” και οι δε “συλλογικό αντι-σχέδιο”, οι μικροαστοί βιώνουν τόσο τις “ευκαιρίες” όσο και τις “στραβές” των καπιταλιστικών διαδικασιών ατομικά / οικογενειακά. Άλλοτε σαν ατομικό / οικογενειακό θρίαμβο· άλλοτε σαν ατομική / οικογενειακή τραγωδία.

Και μέσα στην ασημαντότητά τους, έχουν δύο τάσεις. Η μία είναι να ταυτιστούν με το “μεγάλο”, που μπορεί να είναι είτε το κράτος είτε η επιχείρηση (συχνά ένας συνδυασμός τους), προσδοκώντας μέσα απ’ αυτήν την ταύτιση σε ψίχουλα. Η άλλη είναι να παρακαλάνε για την “διάλυση”, δηλαδή για τον πολιτικό (και αισθητικό) υποβιβασμό της πραγματικότητας (που τους ενοχλεί) σε κόκους σκόνης, απέναντι στους οποίους ελπίζουν ότι θα ξανανοιώσουν σπουδαίοι.

Ο ευαγγελισμός της εθνικιστικής διάλυσης της ε.ε. / ευρωζώνης (και δεν υπάρχει άλλη “διάλυση”!) μπορεί να προέρχεται απ’ τα πάνω, αλλά εξυπηρετεί αυτά τα μικροαστικά ένστικτα αρκετών από κάτω. Εξυπηρετεί την φρεναπάτη ότι το “μικρό” θα έχει τα μέτρα που θα επιτρέπουν στον εξατομικευμένο μικροαστό να ξανακερδίσει αυτά που έχασε απ’ το “αποτρόπαιο μεγάλο”· υπό κάποιον ηγέτη που θα κάνει το εθνοκρατικό “μικρό” αρκετά συμπαγές και ελκυστικό για τα γούστα του, “θερίζοντας” όλες εκείνες τις διαφορές που κάνουν ακόμα και αυτό το εθνοκρατικό σύμπαν στο οποίο ελπίζουν “ζούγκλα”: διαφορές αισθητικές, διαφορές πολιτιστικές… διαφορές σεξουαλικές. Να γιατί οι οπαδοί της διάλυσης (αν και όχι μόνο αυτοί) είναι ρατσιστές και σεξιστές: επιδιώκουν ελεγχόμενες “συλλογικές ταυτότητες” υπό αυστηρές εξουσίες – μπας και ρεφάρουν.

Η διάλυση 2

Πέμπτη 16 Μάρτη. Αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να “δουλέψει” ομαλά στον πρώτο κόσμο… αρκεί να μην αποκτούσε (να μην μύριζε…) αυτή την “μέγα”διάσταση του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Στην επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας της βασίλισσας της αγγλίας, της ουαλίας, της σκωτίας και της βόρειας ιρλανδίας πρόλαβε να “δουλέψει”, ψηφίζοντας “έξοδο” (αγνοώντας ότι έτσι πυροδοτεί την δική της διάλυση…). Το σημαντικότερο ήταν ότι πρόλαβε να “δουλέψει” όχι στην ηπειρωτική ευρώπη αλλά απέναντι, στην άλλοτε “μόνη υπερδύναμη”, απελευθερώνοντας κι εκεί εντάσεις (απ’ την μια κοινωνικές, απ’ την άλλη ως προς τις εναλλακτικές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού).

Έτσι απροειδοποίητα και προς στιγμήν ένα μέρος των μικροαστών και των μεσοαστών στην ευρώπη (αν και όχι στα βαλκάνια…) βλέπει μπροστά του την (μασκαρισμένη εθνικά) φρίκη της μικρότητας που γίνεται “μεγαλείο”: το ψόφιο κουνάβι και τους οπαδούς του! Βλέπει όχι την καλογυαλισμένη Λεπέν ή την παφουραρισμένη ολλανδική εκδοχή του ψοφιοκουναβισμού, που θα την υιοθετούσε, αλλά τον “ξενόφερτο” πυρήνα: την κου κουξ κλάν!

Αυτό το μέρος των ευρωπαίων (το τονίζουμε: των ιστορικά δυτικοευρωπαίων) μικροαστών και μεσοαστών (προς το παρόν) δεν το αντέχει να κοιταχτεί σ’ έναν τέτοιον καθρέφτη. Ειδικά εφόσον τον θεωρεί “ξένο” (και γεωπολιτικά εχθρικό).

Εννοείται ότι για τους λαθρεπιβάτες τύπου υπήκοοι του ελλαδιστάν αυτά δεν ισχύουν. Και ποτέ δεν ίσχυαν. Τι συνεπάγεται αυτό, μια άλλη φορά…

Συμβαίνει στην ευρώπη

19/2/2017. Στα μέρη μας, πολλοί και διάφοροι που ορκίζονται ότι είναι “δημοκράτες”, μιλούν με μια μαζοχιστική ευχαρίστηση για το ενδεχόμενο στις ολλανδικές εκλογές να βγει πρώτο κόμμα το φασιστικό· και στις γαλλικές προεδρικές να κερδίσουν, επίσης, οι φασίστες της Λεπέν. Είναι οι ίδιοι που ήλπιζαν ότι στις αυστριακές προεδρικές εκλογές θα κέρδιζε ο φασίστας, σαν απόδειξη της “διάλυσης της ευρώπης”… κι όταν έχασε, απλά σταμάτησαν να αναφέρονται στην αυστριακή απόδειξη της “μη διάλυσης”… Εκφράζουν αυτοί οι δημαγωγοί την παράνοια του ντόπιου ανορθολογισμού – την οποία πουλάνε, μάλλον με επιτυχία, για “ανάλυση”.
Δεν διανοούνται καν και καν (πως θα ήταν δυνατόν;) τι μπορεί να σημαίνει για μεγάλα τμήματα των “εθνικών” πληθυσμών στα ευρωπαϊκά κράτη η εκλογική επιτυχία των αμερικάνων φασιστών. Όχι επειδή έχουν αυτά τα “μεγάλα τμήματα” κάποια βαθιά αντιφασιστική συνείδηση. Αλλά επειδή ενστικτώδικα καταλαβαίνουν ότι ο αντι-ευρωπαϊσμός που εκδηλώνουν οι αμερικάνοι συντηρητικοί υπό το ψόφιο κουνάβι έχει και ευρωπαίους συμμάχους· και ότι το “έξω από….” περισσότερο απ’ το να είναι το φάντασμα της “εθνικής απελευθέρωσης” υπηρετεί τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον.
Αυτό που θα ήταν λογικό να συμβεί (είναι μια υπόθεση εργασίας απ’ την μεριά μας) είναι ότι ένα τμήμα των ευρωπαίων ψηφοφόρων που ως τώρα απείχε απ’ τις εκλογές (και υπάρχουν διάφοροι λόγοι γι’ αυτό, πέρα απ’ το “όλοι ίδιοι είναι”) στις φετινές εκλογές θα πάει να ψηφίσει. Και θα ψηφίσει “αντι-Τραμπ”, δηλαδή εναντίον εκείνων που είναι οι “εθνικοί” σύμμαχοί του εδώ κι εκεί στην ευρώπη. Θα ψηφίσει εναντίον εκείνου που αποδεικνύεται όλο και περισσότερο αυτό που ήταν απ’ την αρχή: όχι η “ζεστασιά του έθνους κράτους” αλλά εργαλείο της Ουάσιγκτον. Αυτό είναι λογικό να συμβεί ειδικά σε κράτη της “παλιάς ευρώπης”, όπως η γαλλία, ολλανδία ή γερμανία: εδώ και 2 ή 3 δεκαετίες οι ηπα ΔΕΝ είναι αντικείμενο θαυμασμού. Μάλλον το αντίθετο. Η προεδρία Ομπάμα μπορεί να προκάλεσε συμπάθειες για το πρόσωπό του· όχι για το αμερικανικό καθεστώς.
Το λέμε από τώρα: μην παραξενευτείτε αν τα “ποσοστά” των ευρωπαίων φίλων του ψόφιου κουναβιού πέσουν αντί να ανέβουν, στις εκλογές αυτής της χρονιάς. (Κόντρα στις προσδοκίες, στις φαντασιώσεις και τα συμφέροντα των ελλήνων “πατριωτών”…)

Σοφές κουβέντες

10/2/2016. Συγχωρέστε μας αν τον επόμενο καιρό (άγνωστης διάρκειας, δυστυχώς) δώσουμε περισσότερη έμφαση στην “τύχη του ελληνικού δράματος”: στο κεφάλι μας πέφτουν οι μανούβρες των ντόπιων αφεντικών, άρα τουλάχιστον να είμαστε προϊδεασμένοι.
Οι διαπραγματεύσεις για το χρέος είναι καλύτερο να κλείσουν πριν από τις εκλογές στην Ολλανδία, στη Γαλλία και στη Γερμανία δήλωσε (σύμφωνα με το reuters) ο έλληνας υφ.υπ.οικ. Χουλιαράκης. Μιλώντας στο London School of Economics όπου είχε κλείσει «εμφάνιση», αν και ένα ακόμα «κρίσιμο» euroworking group είχε την ίδια ώρα συνεδρίαση κάμποσα χιλιόμετρα νοτιότερα.
Αυτό με το «πριν τις εκλογές» είναι κάπως περίεργο. Οι ολλανδοί ψηφίζουν τον Μάρτη, οι γάλλοι τον Απρίλη και οι γερμανοί τον Σεπτέβρη. Τι είπε κοτζάμ υφυπουργός στο κοτζάμ LSE; Είπε οι διαπραγματεύσεις για το χρέος είναι καλύτερο να κλείσουν πριν από τον Μάρτη, τον Απρίλη και τον Σεπτέμβρη – αυτό είπε; Και δεν έπαθαν ναυτία οι ακροατές με την κβαντική ελαστικότητα του ελληνικού χρόνου;
Ή έχει χαθεί η μπάλα; Πάντως θα επιμείνουμε: με δεδομένο το (όχι αυθαίρετο) «η μπάλλα είναι στο ελληνικό γήπεδο» (το οποίο γήπεδο, επειδή είναι ελληνικό, παρουσιάζει τις γνωστές ιδιαιτερότητες των ελληνικών γηπέδων) το γεγονός ότι η «έξοδος απ’ την ευρωζώνη» παρουσιάζεται, ξανά και ξανά, σε μια διάζευξη (ή έτσι ή γιουβέτσι), αξίζει προσοχής. Για πολλούς λόγους, και γι’ αυτόν, τον πιο κωμικό απ’ όλους: κάνει τους ΛαπαβιτσοΛαφαζάνηδες και τους οπαδούς τους να μοιάζουν με επιδοτούμενα ανήλικα κατηχητικού.

Ιστορικές εμμονές;

28/1/2017. Τι στο διάολο συμβαίνει; Ο Πούτιν έχει βάλει τα μακρυά χέρια του και στις γαλλικές εκλογές; Και “καίει” τον δεξιό – light ακροδεξιό υποψήφιο Francois Fillon; Σπρώνοντας αποκαλύψεις για σκάνδαλα καταχρήσεων δημόσιου χρήματος;
Θα το ακούσετε κι αυτό: ναι, είναι δουλειά του Πούτιν. Σπρώχνει την Λεπέν. Όπως στο αμέρικα “έκαψε” την Κλίντον σπρώχνοντας το ψόφιο κουνάβι. Μόνο που η γαλλική άκρα δεξιά πρέπει να έχει αποκτήσει ένα σοβαρό πρόβλημα, κι ας μην το φωνάζει (πως αλλιώς;): ο νικητής ομοϊδεάτης της είναι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, αλλά ο γαλλικός εθνικισμός / φασισμός ποτέ δεν ήταν “φιλοαμερικάνικος”! Το αντίθετο. Όσο για “φιλοαγγλικός”; Ούτε με σφαίρες. Πως θα πουλήσει προς (γαλλική) μίμηση ένα αμερικανικό ή ένα αγγλικό παράδειγμα; Με τι σκοπό; Να τρέχει για παρακάλια και δουλειές στον “πύργο Τραμπ” ή στον “πύργο Μέι”;
Θα δείξει… Αν, όμως, μπει στο τελικό γύρο ο Macron; Τι θα γίνει τότε; Ή θα τον “κάψει” κι αυτόν η fsb;