Μέση ανατολή

Πέμπτη 10 Μάη. Οι εκλογές στο λίβανο (και κυρίως τα αποτελέσματά τους) παραήταν «λάθος» για να πάρουν μια θέση στο στερέωμα των πρωτοκοσμικών αναλύσεων για το μέλλον της μέσης Ανατολής· αναλύσεις που είναι γεμάτες από ψοφιοκουναβιστάν ‘n’ friends, ως εάν οι αντίπαλοί τους μόλις κατέβηκαν απ’ τα δέντρα.

Ωστόσο, κι ενώ τίποτα δεν έχει κριθεί οριστικά, διάφορα κρίνονται διαρκώς. Το ζήτημα δεν είναι αν η νικήτρια Χεζμπ’αλλάχ θα ξεκινήσει πόλεμο κατά του ισραηλινού καθεστώτος: δεν θα το κάνει, για πολλούς λόγους… Το ζήτημα είναι το ανάποδο: το κατά πόσον το ισραηλινό καθεστώς, το σαουδαραβικό, και ο μεγάλος ατλαντικός σύμμαχός τους, έχουν περιθώρια (και πόσα) να μην προσπαθήσουν να νικήσουν με καθαρά στρατιωτικά μέσα αφού αποτυγχάνουν με όλα τα υπόλοιπα.

Το Ριάντ τρώει διαρκώς πυραύλους απ’ τους υεμενίτες Huthis, άλλοι αναχαιτίζονται και άλλοι όχι, αλλά είναι ξεκάθαρο όχι μόνο ότι δεν πρόκειται για «περίπατο στο Aden» αλλά και ότι αρκεί ένας, και μόνον ένας αρχαίος «σοβιετικός» πύραυλος, με σφιγμένες κατάλληλα μερικές βίδες, για να κάνει μπάζα το παλάτι του τοξικού· είτε αυτός είναι μέσα είτε όχι. Κι άντε μετά να σηκώσεις το «συμβολικό φορτίο» των ερειπίων…

Το Τελ Αβίβ κτυπάει με πυραύλους την συριακή επικράτεια («εναντίον ιρανικών στόχων» πάντα), άλλοι αναχαιτίζονται και άλλοι όχι, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι πια «στο χέρι» του ισραηλινού καθεστώτος να κάνει ό,τι γουστάρει. Όχι μόνο επειδή ρωτάει και ξαναρωτάει την Μόσχα· αλλά επειδή η Μόσχα απαντάει γενικά «σας αντιλαμβάνομαι, αλλά…».

Η Ουάσιγκτον εκτοξεύει πυραύλους, κυριολεκτικούς ή μεταφορικούς, αλλά δεν γλυτώνει απ’ το να γίνει είτε περίγελως είτε αποσυνάγωγος. ‘Οχι επειδή λέει ψέμματα· αλλά επειδή δεν κάνει τίποτα άλλο απ’ αυτό – και τα πιστεύει…

Είναι εκείνη η πρακτικά και σκληρά δύσκολη στιγμή, που είτε κάποιος κάνει πίσω και προσπαθεί να διασωθεί «διαπραγματευόμενος», είτε προχωράει μπροστά, «και όπου βγει»· ελπίζοντας στην στρατιωτική του superiority.

Δεν είναι λίγοι στην ιστορία (ακόμα και στην πολύ πρόσφατη) που έκαναν το δεύτερο… Και δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι ότι υπάρχει κάτι σαν «καπιταλιστική, ιμπεριαλιστική σοφία»….

Η δημοκρατία όπως την καμαρώνουν τ’ αφεντικά

Παρασκευή 30 Μάρτη. Με μόλις 92% (!) όσων ψήφισαν στις 3ήμερες “προεδρικές εκλογές” ο χουντοκαραβανάς Sisi θα συνεχίσει να είναι ένας «εκλεγμένος» πρόεδρος. Ο «αντίπαλός» του (και οπαδός του!…) Moussa Mostafa Moussa, που σα λαγός της τελευταίας (κυριολεκτικά) ώρας νοστίμησε με την παρουσία του αυτές τις «ελεύθερες εκλογές», πήρε ένα ταπεινό 3%. Μια χαρά είναι. Αν το βάλει στον τόκο μπορεί να το αυγατίσει…

Η αντίσταση των αιγυπτίων στη χούντα και τις εκλογές εκφράστηκε με την αποχή τους. Απ’ τα σχεδόν 60 μύρια ψηφοφόρων στις κάλπες πήγαν γύρω στα 25, ένα ποσοστό κοντά στο 42%. Το 2014, όταν μετά το πραξικόπημα ένα χρόνο πριν ο Sisi αποφάσισε να νομιμοποιηθεί μέσω (αντίστοιχου τύπου) «εκλογών», είχε πάρει το 97% των ψήφων σε λιγότερο απ’ τους μισούς ψηφοφόρους (η αποχή ήταν 52,5%). Το ότι τώρα η αποχή πήγε στο 58% δείχνει ότι “το βασίλειο του Καΐρου” έχει όλα τα προσόντα να βουλιάξει.

Πάντως τώρα η αιγυπτιακή χούντα έχει «νομιμοποιημένα» 4 χρόνια μπροστά της, για να σκοτώνει, να βασανίζει, να φυλακίζει τους εχθρούς της· υπό τα διακριτικά χειροκροτήματα των διεθνών συμμάχων της. Μεταξύ των οποίων και το ελλαδιστάν (και των φαιορόζ).

Εκτός αν η κοινωνική πλειοψηφία των αιγύπτιων ανδρών και γυναικών βρει την δύναμη να ξανακάνει – κι αυτή τη φορά ακόμα καλύτερα – εκείνο που έκανε τέτοια εποχή πριν 7 χρόνια…

(φωτογραφίες: ελάχιστη υπενθύμιση για το πως «ψηφίζουν» οι αιγύπτιοι πληβείοι όταν αποφασίσουν ότι «αρκετά!!»… Απ’ την επανάσταση της 25ης Γενάρη του 2011…)

Analytica…

Τρίτη 27 Μάρτη. Δηλαδή τι θέλουν να μας πουν; Ότι τις εκλογές και τα δημοψηφίσματα στον πολιτισμένο κόσμο δεν τα επηρεάζει, τελικά, ο μοχθηρός Πούτιν αλλά τα χαρούμενα πρωτοκοσμικά golden boys των εταιρειών εξόρυξης και επεξεργασίας data;

Αιιι! Σε λίγο θα μας πουν ότι οι πρωτοκοσμικοί (ψηφοφόροι) είναι εντελώς μαλάκες!!… Αλί και τρισαλί!!!

Καραβανοχουντικές πιρουέτες

Δευτέρα 26 Μάρτη. Δώρο στην ανθρωπότητα έχει όμως από σήμερα, και για τρεις ημέρες, κι ο χουντοκαραβανάς της αιγύπτου, φίλος, σύμμαχος και αδελφός των ελλήνων, στρατηγός Sisi: εκλογές προέδρου (δηλαδή επανεκλογή της αφεντομουτσουνάρας του)… Ένα στέρεο βήμα προς την δημοκρατία που θα έλεγε και ο φίλος των δικτατοριών ογκόλιθος έλληνας υπ.εξ. (το έχει πει για την αιγυπτιακή χούντα…)

Όταν λέμε «εκλογές στην αίγυπτο» εννοούμε αυτό που αν το έκανε το ρωσικό ή το ιρανικό καθεστώς θα ήταν επαρκής λόγος για να ισοπεδωθεί απ’ την δημοκρατική και ευαίσθηση «δύση», δια παντός: ο Sisi απαγόρευσε όλους όσους σκέφτηκαν προς στιγμήν να κατέβουν αντίπαλοί του, και στο τέλος, αφού βεβαιώθηκε ότι θα είναι ο μόνος υποψήφιος, για να μην φανεί «αντιδημοκράτης», κατέβασε και έναν φίλο του σαν αντίπαλο!!!

Για να καταλάβει κανείς πόσο στημένες είναι αυτές οι εκλογές (τόσο που η διάσημη «παράγκα» του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν θα καταδεχόταν καν να οργανώσει, ούτε σαν φιλικό προπόνησης του αιώνιου πρωταθλητή…) ο αντίπαλος του Sisi είναι ένας κάποιος Moussa Mostafa Moussa, αρχηγός του κόμματος Ghad, ο οποίος όχι μόνο έχει δηλώσει ξανά και ξανά ότι στηρίζει τον Sisi και τις πολιτικές του, αλλά ήταν και ένας απ’ τους «βασικούς» που υπέγραψαν υπέρ της υποψηφιότητας του αιγύπτιου δικτάτορα – πριν αυτός τον ανταμείψει με την τιμή να τον κατεβάσει για αντιπαλό του… Είναι τόσο κωμικοτραγικές αυτές οι εκλογές ώστε ο Moussa πρόλαβε να καταθέσει την υποψηφιότητά του σ’ αυτές μόλις μια ώρα πριν την λήξη της προθεσμίας! Κι αφού πριν, επί βδομάδες, έκανε εκστρατεία υπέρ του Sisi…

Είναι σίγουρο ότι κανείς δυτικός “φίλος της δημοκρατίας” δεν έχει στραβώσει με την, ας το πούμε έτσι κομψά και ποδοσφαιρικά, “φραγμένη στον στοιχηματισμό” διαδικασία των προεδρικών εκλογών στην αίγυπτο. Και γιατί να στραβώσει; Δηλητηρίασε κανέναν πρώην πράκτορα στο Λονδίνο ή στο Παρίσι ο χουντοκαραβανάς Sisi; Όχι βέβαια!!! Έναν ιταλό μεταπτυχιακό φοιτητή, τον Giulio Regeni, δολοφόνησε πριν 2 χρόνια (όπως, άλλωστε, και εκατοντάδες αντικαθεστωτικούς καθημερινά).

Σιγά!!! Ακροαριστερός ήτανε ο Regeni, και έκανε «περίεργες» ερωτήσεις στο Κάιρο… Σιγάααα! Περασμένα ξεχασμένα…

(Ααα… Και πούσαστε πρωθυπουργέ και υπ.εξ.: μην ξεχάσετε να τον συγχαρείτε τον φίλο σας με το που θα κλείσουν οι κάλπες. Για την ακρίβεια: καλό θα ήταν να τον συγχαρείτε από σήμερα, κι ας κρατήσει 3 μέρες το πανηγύρι του…)

Εκλεκτικές συγγένειες

Δευτέρα 29 Γενάρη. Καλά κάνουν τα ελληνικά καθεστωτικά μήντια και αναφέρονται στον αυταρχισμό του ρωσικού καθεστώτος που κυνηγάει διάφορους υποψήφιους για τις προεδρικές εκλογές, που δεν αρέσουν στον Πούτιν και δεν τους εγκρίνει. Δεν κάνουν καθόλου το ίδιο όμως για τον φίλο και σύμμαχο Sisi. Για την ακρίβεια κάνουν το ανάποδο: αποπληροφόρηση. Δηλαδή σιωπή – ένοχη… Έτσι ώστε θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί μήπως υπάρχει πίσω απ’ τις επιλογές τους κάποια εθνική δολιότητα. Ή οδηγίες απ’ το υπουργείο εξωτερικών. Ή και τα δύο.

Εν όψει των προεδρικών εκλογών στην αίγυπτο (τέλη Μάρτη) ο δικτάτορας Sisi «καθαρίζει» όποιον τολμήσει να βάλει υποψηφιότητα. Μέχρι τώρα έχει φάει 3 – και μάλλον δεν θα τολμήσει κανείς άλλος, εκτός ίσως από κάποιον μαϊντανό. Δεν τους σκοτώνει· απλά τους απαγόρευσε την υποψηφιότητα. Δεν έχει τόση σημασία το ποιόν εκείνων που τόλμησαν να φανταστούν ότι μπορούν να είναι αντίπαλοι ενός χουντικού. Ο ένας, για παράδειγμα, είναι πρώην καραβανάς, ενώ ένας άλλος ακτιβιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην αίγυπτο, με φυλακίσεις.

Το ουσιαστικό είναι ότι, όπως έχει πει και ογκόλιθος έλληνας υπ.εξ. Nick the greek, “ας αφήσουμε να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στην Αίγυπτο ώστε στη συνέχεια να αναπτυχθεί η δημοκρατία”. Ε, λοιπόν, κι αυτό σίγουρα χαλάει τον έλληνα σύμμαχο, η “κατάσταση στην Αίγυπτο” εγκυμονεί τόσες απειλές στην σταθεροποίηση – του – γύψου, ώστε το τωρινό καραβανοαφεντικό δεν διανοείται καν ότι έχει το περιθώριο να επιτρέψει έναν αντίπαλο του μεγέθους, ας πούμε, του 30%· έστω του 25%. Γιατί σκέφτεται (και όχι λανθασμένα) “αν το ¼ του πληθυσμού εκδηλωθεί ανοικτά, στην κάλπη, εναντίον του, τότε θα πάρει θάρρος κι ένα 50% ακόμα· και θα ξεσηκωθεί, αργά ή γρήγορα”. Έτοιμο είναι.

Δεν ξέρουμε αν ο Πούτιν κινδυνεύει από κάποια σοβαρή αμφισβήτηση ή παίρνει προληπτικά τα μέτρα του. O Sisi, όμως, κινδυνεύει – και υπάρχουν διάφορα σχετικά σημάδια. Ευχόμαστε ολόψυχα μια καινούργια εξέγερση / επανάσταση στην αίγυπτο, αυτή τη φορά με λιγότερες αυταπάτες, όχι απλά να τον «ρίξει», αλλά να πετάξει αυτόν και τους ομοίους του στο Νείλο. Με όλα τα απαραίτητα για να μην επιπλέουν.

Αν αυτό συμβεί, με τις ασήμαντες και μακρινές δυνατότητές μας, θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, σαν υποστηρίξη. Θα φτιάξουμε και ένα ωραίο container, σα δώρο ένα πράμα, να στείλουμε όλους τους φαιορόζ, όχι μόνο τους κοτζιάδες, τους καμμένους και τους τσίπρες, αλλά ολόκληρο το «ανθρωπιστικό και δημοκρατικό» προσωπικό της «πρώτης φοράς αριστέρας», σαν έκτακτη ανθρωπιστική ενίσχυση στη χούντα· κατά προτίμηση την τελευταία της εβδομάδα.

Στο κάτω κάτω ο μεγΑλέκος απ’ την αιγυπτιακή έρημο πέρασε, και γύρισε. Ε, αν οι τωρινοί τζουτζέδες του ελληνικού βαθέος κράτους αφήσουν τα κοκκαλάκια τους εκεί, ποιο είναι το πρόβλημα; Το πολύ πολύ κάποιοι εθνικόφρονες του μέλλοντος να φωνάζουν ότι «η Σαχάρα είναι ελληνική».

Θα το αντέξουμε κι αυτό όταν έρθει η ώρα – έχουμε αντέξει τόσα! Και η θεία Λίτσα θα γουστάρει: είναι γνωστή στο σόι, μεταξύ άλλων, για την μυστηριώδη ατάκα της (έτσι φάνηκε τότε) «φάγαμε την ουρά, η καμήλα μας έμεινε!».

(φωτογραφία: από αντιχουντική διαδήλωση στο Κάιρο, τον Απρίλη του 2016. Ο διαδηλωτής στο κέντρο της φωτογραφίας αναρωτιέται αν πλησιάζει το αποφασισμένο μπλοκ συμπαραστατών, που μόλις έφτασε κατευθείαν απ’ το ελλαδιστάν: κάποιας «αριστεράς», απ’ τις τόσες που φυτρώνουν…)

Φτηνή προπαγάνδα

Παρασκευή 24 Νοέμβρη. Είναι εντυπωσιακό (και γι’ αυτό διδακτικό, για όσες / όσους θέλουν να είναι έτοιμοι απέναντι στην άγρια παραπληροφόρηση που εντείνεται σε κάθε κλίμακα – πόλεμος γαρ…) το πως η “αγγλόσφαιρα” προπαγανδίσει την ως τώρα αδυναμία να φτιαχτεί κυβέρνηση συνεργασίας στη γερμανία. Σ’ αυτήν την “αγγλόσφαιρα” συμμετέχει και το ελληνικό βαθύ κράτος, μαζί – εννοείται – με τους δημαγωγικούς μηχανισμούς του: ούτε λίγο ούτε πολύ “η γερμανία είναι σε βαθιά κρίση”, “το τέλος της Μέρκελ”, και άλλα παρόμοια.

Αυτή καθ’ αυτή η αφορμή της παραπληροφόρησης μας φαίνεται γελοία. Το γερμανικό καθεστώς έχει κυβέρνηση (υπηρεσιακή μεν αλλά με πολλές αρμοδιότητες), έχει κοινοβούλιο, έχει όλους τους θεσμούς του σε λειτουργία. Ποια κρίση; Όταν μετά τις εκλογές του Μάη του ’12 δεν σχηματίστηκε στα μέρη μας κυβέρνηση συνεργασίας “βούλιαξε” το ελλαδιστάν, που στο κάτω κάτω ίσια που επέπλεε; Όχι. Και βρίσκεται σε “κρίση” για παρόμοιο λόγο η τωρινή γερμανία;;;

Αν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον (αλλά καθόλου προάγγελλος “ακυβερνησίας” στο Βερολίνο!) είναι το γεγονός ότι μερικά απ’ τα καθεστωτικά κόμματα (κυρίως οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες) ανεβάζουν ως τώρα ψηλά τα στενά εννοημένα κομματικά τους συμφέροντα, και μάλιστα για τις επόμενες εκλογές μετά από 4 χρόνια, πιο ψηλά απ’ το ζητούμενο της κατασκευής μιας κυβερνητικής συμμαχίας τώρα. Αλλά αυτό θα οδηγούσε στο ανάποδο συμπέρασμα: το γερμανικό κράτος / κεφάλαιο πάει τόσο καλά ώστε τα κόμματά του έχουν την άνεση να ασχολούνται με το τι ποσοστά θα πάρουν στο μέλλον…

L’état c’est moi

Δευτέρα 12 Ιούνη. «Το κράτος είμαι εγώ»: η φράση του Λουδοβίκου του 16ου, βασιλιά της γαλλίας και της ναβάρα, θα βρίσκεται τώρα στο στόμα του Macron. Θα κυβερνήσει με απόλυτο έλεγχο του κοινοβουλίου· και χωρίς ουσιαστικά αντιπολίτευση εκεί.

Υπάρχει όμως και το έξω – από – κει. Οι δρόμοι. Μπορεί το βαριεστημένο “εκλογικό σώμα” της γαλλικής δημοκρατίας να παραχώρησε στον σοσιαλφιλελεύθερο, είτε άμεσα (ψηφίζοντάς τον) είτε έμμεσα (απέχοντας), ένα είδος “δημοκρατικής απολυταρχίας”, αλλά ακριβώς γι’ αυτό οι όποιες συγκρούσεις (και θα υπάρξουν τέτοιες) θα μεταφερθούν στο πεζοδρόμιο. Με λιγότερη έως ελάχιστη καθεστωτική πολιτική μεσολάβηση· ή, έστω, χωρίς την ψευδαίσθηση ότι τέτοιοι “εκπρόσωποι” έχουν κάποια σοβαρή ισχύ.

Απ’ αυτή την άποψη ίσως ο Macron βρεθεί μελλοντικά σε κάποια κατάσταση όπου θα προτιμούσε να μην είχε νικήσει τόσο πολύ!…

Καθ’ εικόνα και ομοίωση…

Σάββατο 10 Ιούνη. Μπορεί να μην πάρουν υπουργικές καρέκλες. Το γεγονός ωστόσο ότι οι άγγλοι συντηρητικοί θα στηριχτούν (για όσο…) όχι απλά για να κυβερνήσουν αλλά για να διαπραγματευτούν το διαζύγιό τους με την ε.ε. σ’ αυτούς τους προτεστάντες ακροδεξιούς της β. ιρλανδίας, θα βγάλει πολύ γέλιο. Μπορεί όμως να βγάλει και κλάμα. Ακόμα κι αν οι καθολικοί ιρλανδοί δεν έχουν σε πρώτη προτεραιότητα την επανέναρξη του ένοπλου αγώνα, το γεγονός ότι η αγγλική έξοδος θα δυσκολέψει σοβαρά την καθημερινότητά τους και τις σχέσεις τους με την υπόλοιπη ιρλανδία ενώ ταυτόχρονα θα τρώνε στη μάπα την αναβάθμιση των φασιστών του ulster, μόνο σε εντάσεις θα οδηγεί.

Ως τώρα θα μπορούσαν να θεωρούνται ένα περιθωριακό φαινόμενο· από τώρα και στο εξής όμως οι αποψάρες τους θα γίνονται viral. Το μόνο που λείπει απ’ την συλλογή των πεποιθήσεών τους είναι ότι η γη είναι επίπεδη. Και το διαμάντι τους είναι η «ευφυής δημιουργία»: αυτούς ο μεγαλοδύναμος τους έφτιαξε μια κι έξω!!! Στο ίδιο καλούπι με τους αμερικάνους φασίστες ομοϊδεάτες τους…

(Θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι οι συντηρητικοί θα τους κρατούν «μαζεμένους». Όμως το να ασχολείται μια κυβέρνηση με το να κρατάει δεμένο τον σκύλο απ’ τον οποίο εξαρτιέται δεν είναι απλή δουλειά· που γίνεται ακόμα δυσκολότερη αν ταυτόχρονα πρέπει να «διαπραγματεύεται σκληρά», εντείνοντας ταυτόχρονα την εσωτερική «οικονομική» κατοχή.)

London calling

Παρασκευή 9 Ιούνη. Μα καλά. Τόσον κόσμο σκότωσε («εκ των ενόντων»…) ο isis για να καταφέρει η κυρά Τερέζα να έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και τίποτα; (Κάποιοι ήδη λένε: σκέψου και να μην είχαν παρακινηθεί οι ψήφοι «του νόμου και της τάξης»… Αντιπολίτευση θα ήταν οι συντηρητικοί…)

Δηλαδή τι θέλουν αυτοί οι ξεροκέφαλοι ψηφοφόροι; Να βγάλει ο isis T-shirt με το σλόγκαν «σκέψου αντι-τρομοκρατικά / ψήφισε σωστά»;

Όπως και νάχει νοιώθουμε ότι στην ευρώπη κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους. Όχι ότι είχαν κάτι να φοβηθούν αν υπήρχε η «ισχυρή διαπραγματευτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία» που ονειρεύτηκε η May. Σκέψου, όμως, το να μην υπάρχει…

(Α, εν τω μεταξύ, εξαφανίστηκαν οι φασίστες του ukip – όχι σαν ιδεολογία, σαν κουκιά! Τι στο διάολο; Δεν έμαθαν ότι στην ελλάδα πολλοί περίμεναν πολλά από δαύτους; Ααααααα….)

It rules ok!

Δευτέρα 5 Ιούνη. Τέλειο το timing των τρομοκρατών: μόλις η κυρά Τερέζα και το κόμμα της άρχισαν να απειλούνται στα σοβαρά με απώλεια της πλειοψηφίας (αν και όχι και της πρώτης θέσης) στις εκλογές της ερχόμενης Πέμπτης, «τσουπ»!!! Να η υπενθύμιση της αναγκαιότητας του ρατσισμού, του νόμου και της τάξης!

Γιατί η κυρά Τερέζα άρχισε να χάνει τόσο έντονα λάδια με κίνδυνο να μην μπορεί να φτιάξει μονοκομματική συντηρητική κυβέρνηση, πράγμα που θα είχε διάφορες συνέπειες; Επειδή ανακοίνωσε στα τέλη Απρίλη ότι οι συντάξεις θα αρχίσουν να μειώνονται. Κι έτσι ένας καλός αριθμός δεξιών ψηφοφόρων ψυχανεμίστηκε ότι η αγαπημένη και εθνικά υπερήφανη (καπιταλιστική) κυβέρνησή τους, παράλληλα με την απελευθέρωση απ’ τα ευρωπαϊκά δεσμά, έχει και κάτι ράματα για τις δικές τους γούνες.

Αλλά όχι!!! Στο όνομα της αυτού μεγαλειότητας: Βρετανικέ λαέ μην τα σκέφεται αυτά! Υπάρχουν χειρότεροι κίνδυνοι: να σε τρώνε σα σκυλί στο αμπέλι!!! Ψήφισε λοιπόν «σωστά» – και άντε στο καλό…