O καλός μπάτσος

Τρίτη 3 Σεπτέμβρη. Κι έτσι ξαφνικά υποτίθεται πως το ψόφιο κουνάβι είπε στον Macron (στη διάρκεια των πρόσφατων ραντεβού των g7) ότι δεν είναι αντίθετο με το να αγοράζουν οι ευρωπαίοι ιρανικό πετρέλαιο για να μπορεί η Τεχεράνη να μαζέψει κανά φράγκο…

Από πρώτο άκουσμα μοιάζει “παρανοϊκό”. Για να γίνει το πράγμα ακόμα περισσότερο τέτοιο, υποτίθεται ότι το ψόφιο κουνάβι δήλωσε (στον Macron) πως συμφωνεί αυτές οι αγορές να γίνονται μέσω του ευρωπαϊκού συστήματος συναλλαγών instex, που παρακάμπτει το swift και δεν ελέγχεται απ’ την κεντρική αμερικανική τράπεζα. Κάποιοι παίρνουν στα σοβαρά αυτές τις ψοφιοκουναβικές κουβέντες, και τις ερμηνεύουν σαν έμμεση παραδοχή ότι το κόλπο με τις “κυρώσεις” κατά του ιράν δεν έπιασε… Αν είναι να τις παίρνουν στα σοβαρά, καλύτερα να μιλάνε για ξεβράκωμα…

Σε κάθε περίπτωση ο ιρανός υφυπ.εξ. Abbas Araqchi, που είναι ο επίσημος διαπραγματευτής της Τεχεράνης με Παρίσι, Λονδίνο και Βερολίνο (για το θέμα της συμφωνίας 5 + 1, των κυρώσεων, κλπ) πετάχτηκε χτες στο Παρίσι. Υποτίθεται (το λέμε τρίτη φορά) ότι η γαλλική κυβέρνηση κάνει περίπου τον μεσάζοντα μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσιγκτον, με τον φιλόδοξο στόχο η δεύτερη να «παγώσει τις κυρώσεις», και η πρώτη την σταδιακή και προσεκτική αναβάθμιση της πυρηνικής παραγωγής της. Σα να λέμε: να γυρίσει η κατάσταση εκεί περίπου που ήταν πριν το ψόφιο κουνάβι πάρει το κράτος του και φύγει απ’ την συμφωνία 5 + 1 για τα πυρηνικά του ιράν!!!

Το να “αλλάζει γραμμή” το ψοφιοκουναβιστάν δεν στέκει. Ούτε γι’ αστείο. Έχει ανακηρύξει τους “φρουρούς της επανάστασης” τρομοκρατική οργάνωση… Κυνηγάει (στα λόγια τουλάχιστον) ένα ιρανικό πετρελαιοφόρο πετρελαιοφόρο… Κι ούτε λόγος να επιστρέψει στην αποδοχή της συμφωνίας 5 + 1!!!

Μήπως πρόκειται για “ελιγμό”; Το ψόφιο κουνάβι βγαίνει και δηλώνει ότι μαζεύει τον στρατό του απ’ την συρία – αλλά ο στρατός μένει στη θέση του… Το ψόφιο κουνάβι λέει ότι διαπραγματεύεται με τους ταλιμπάν – αλλά θα κρατήσει και τις βάσεις του στο αφγανιστάν, με 8.500 πεζοναύτες… Το ψόφιο κουνάβι λέει ότι ο βορειοκορεάτης little rocket man Kim είναι «ατομάρα» και «φίλος του» – αλλά εμποδίζει οποιαδήποτε ουσιαστική εξέλιξη στην κορεατική χερσόνησο… Το ψόφιο κουνάβι λέει ότι όπου νάναι το Πεκίνο θα καταθέσει τα όπλα και θα υπογράψει μια συμφωνία κομψή σαν τα κουστούμια του – αλλά δεν… Το ψόφιο κουνάβι λέει ότι η Άγκυρα δεν έχει άδικο που αγοράζει ρωσικούς s-400 – αλλά τα f-35 ούτε θα τα πάρει, ούτε θα τα φτιάχνει… Με δυο λόγια: το ψόφιο κουνάβι λέει ό,τι του κατέβει (ή, πιο σωστά, ό,τι νομίζει εκείνη την στιγμή που μιλάει) – αλλά στην πράξη συμβαίνουν και ισχύουν εκείνα που ταιριάζουν με την επιθετική, ιμπεριαλιστική γραμμή του ψοφιοκουναβιστάν.

Το πως προσπαθούν να αξιοποιήσουν οι αντίπαλοι της Ουάσιγκτον τις κατά καιρούς (φραστικές) «μεταμορφώσεις» του ψόφιου κουναβιού είναι ένα διαφορετικό ζήτημα. Η γενική ιδέα γι΄ αυτήν την αξιοποίηση, ίσως ρωσικής έμπνευσης, κινείται μέσα σ’ ένα λεπτό στρώμα ομίχλης στην επιφάνεια του Θεάματος. Αφενός όταν και αν το ψόφιο κουνάβι πετάει καμμιά συμβιβαστική κουβέντα (για οτιδήποτε) με το να την σηκώνουν, σαν ψευτοασπίδα, μήπως και φρενάρουν τα χειρότερα (απ’ την μεριά των ηπα). Αφετέρου με το να συμμετέχουν στην παραγωγή και την αναπαραγωγή της σύγχισης για τις ενδοκαπιταλιστικές εντάσεις και την τάση τους, ώστε και οι δικοί τους πληθυσμοί να κάθονται ήσυχοι και «εθνικά ενωμένοι», και τα αφεντικά τους να δείχνουν αμυνόμενα.

Όμως το ότι πότε εδώ και πότε εκεί το ψόφιο κουνάβι εμφανίζεται σαν ο «καλός μπάτσος» (με «κακούς μπάτσους» τον Pompeo, τον Bolton και τους υπόλοιπους εκπροσώπους του αμερικανικού κράτους / κεφάλαιου) δεν αλλάζει ούτε στο ελάχιστο την ιστορική κίνηση του καπιταλιστικού κόσμου…

(Είναι γνωστό ότι η μεταφυσική ταλάντωση ελπίδα – απογοήτευση – ελπίδα – απογοήτευση / απελπισία – ελπίδα – απογοήτευση / απελπισία «σπάει» τις ψυχοσυναισθηματικές ισορροπίες ατόμων και πληθυσμών, και οδηγεί στην παραίτηση, την μοιρολατρεία, ακόμα και σε παράνοιες… Χρειάζεται πολύ σκληρά συγκροτημένη λογική για να ξεφύγει κανείς απ’ αυτήν την συγκινησιακή παγίδα· και στον πρώτο (αναπτυγμένο καπιταλιστικό) κόσμο δεν ζούμε στην εποχή της συγκροτημένης λογικής).

Η αυτοανάφλεξη (του οικολογικού καπιταλισμού…)

Δευτέρα 2 Σεπτέμβρη. Το τι είναι ο Bolsonaro και για το τι είναι ικανός είναι γνωστό. Καλύτερα απ’ όλους το ξέρουν οι προλετάριοι στη βραζιλία· και οι αυτόχθονες, εντός και εκτός ζούγκλας.

Τι αλτρουϊστικό όμως κι αυτό το διεθνές (και μάλιστα το ευρωπαϊκό) ενδιαφέρον για τις ζούγκλες του Αμαζονίου, ε; Παραλίγο να κυλήσει ένα δάκρυ στο σιδερένιο μάγουλο της ασταμάτητης μηχανής!

Ένα μέρος της σχετικής πραγματικότητας μισοακούστηκε. Παρότι σε τέτοια πυκνά δάση οι φωτιές μπορεί να ανάβουν και με φυσικό τρόπο, ειδικά σε διάφορες ζώνες του Αμαζόνιου την δουλειά την κάνουν οι τσιφλικάδες λευκοί (φίλοι του Bolsonaro, και όχι μόνο): εξασφαλίζουν με την “διαδικασία του επείγοντως” όχι οικόπεδα με θέα το ποτάμι αλλά μεγάλες εκτάσεις για να βοσκήσουν μοσχάρια και να καλλιεργήσουν σόγια. Κρέας και σόγια είναι βασικά εξαγώγιμα εμπορεύματα του βραζιλιάνιου καπιταλισμού, και καμμία ζούγκλα δε μπορεί να σταματήσει την δύναμη του επιχειρείν.

Μόνο που την ίδια ώρα που οι οικολόγοι ευρωπαίοι καθεστωτικοί κατηγορούσαν τον Bolsonaro για «αδιαφορία» απέναντι στις φωτιές (εννοώντας, πίσω απ’ τις γραμμές, «συνενοχή») και την ώρα που αυτός ο σοσιαλφιλελεύθερος γάλλος κλόουν ένοιωθε ότι «έχουν πιάσει φωτιά τα πνευμόνια της γης» (όχι τα δικά του), η ε.ε. κανονίζει εμπορική συμφωνία με την Μπαζίλια… Μεταξύ άλλων για μεγάλες εισαγωγές μοσχαρίσιου κρέατος και σόγιας στην ευρώπη. Που σημαίνει: ανοίγουν οι δουλειές των τσιφλικάδων στη βραζιλία, οπότε παίρνουν φωτιά τα τόπια… Αυτό δεν το λες «οικολογικό ενδιαφέρον» εκ μέρους της πρωτοκοσμικής κρατικο-καπιταλιστικής «ανησυχίας για το κλίμα». Συνενοχή ναι. Παρότρυνση επίσης…

Και, φυσικά, υπάρχει άλλος ένας σπουδαίος παράγοντας του ίδιου είδους και μήκους εμπρηστικού κύματος. Το Πεκίνο. Ως γνωστό, λόγω του «εμπορικού πολέμου», το Πεκίνο έχει περιορίσει σημαντικά τις εισαγωγές σόγιας απ’ τις ηπα, και έχει βρει νέο προμηθευτή: την βραζιλία. Οι ποσότητες είναι τεράστιες, η εμπορική ευκαιρία το ίδιο, κι αφού πρόκειται για καινούργιο πελάτη ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά…

Πέρα απ’ αυτά όμως, υπάρχει και μια ουρά σ’ αυτήν την ιστορία. Την λέμε από τώρα γιατί η εξομολόγηση σβήνει τις αμαρτίες. Με τον τρόπο που σκηνοθετείται η Αποκάλυψη-λόγω-κλιματικής-αλλαγής, θα ήταν δυνατόν κάποιο κράτος εδώ ή εκεί να χαρακτηριστεί (όχι στο μακρινό μέλλον) οικολογικό rogue state. «Οικοτρομοκράτης» δηλαδή. Ο Bolsonaro χαρακτηρίστηκε περίπου τέτοιος, και θα του άξιζε 110% ο χαρακτηρισμός – αλλά είναι εμπορικός εταίρος των «δικαστών», οπότε επί της ουσίας η κατηγορία είναι ψεύτικη…

Ωστόσο αυτό το περιστατικό θα μπορούσε να ανοίγει σχολή… Αίφνης ένα κράτος (μικρότερο, πιο αδύναμο, και όχι υποχρεωτικά στη λίστα «με υψηλό αποτύπωμα διοξειδίου του άνθρακα»…) υποδεικνύεται σαν ανίκανο ή αδιάφορο να πράξει τα δέοντα για κάτι που βάζει σε κίνδυνο «την ζωή στον πλανήτη»… Και τότε οι «υπεύθυνες δυνάμεις» (που νοιώθουν να καίγονται τα πνευμόνια ή τα παΐδια της ανθρωπότητας…), καθαρά και μόνο για το καλό της, θα αισθανθούν την υποχρεώση να επέμβουν για να συνετίσουν τους οικο-ταραξίες… Έγινε με την θρυλική «ισλαμική τρομοκρατία» που κατασκευάσαν μόνες τους οι «υπεύθυνες δυνάμεις»… Γιατί να μην επεκταθεί πιο πέρα; Σας βομβαρδίζουμε και σας καίμε παλιοκερατάδες για να εμποδίσουμε την υπερθέρμανση του πλανήτη!

Είναι μόνο μια σκέψη (μας) βέβαια. Δεν μας φαίνεται όμως καθόλου ανεδαφική. Θα ονομαζόταν απ’ την μια μεριά «οικολογική τρομοκρατία» από κράτη (ή «οντότητες») παρίες· και απ’ την άλλη «οικολογική σωτηρία». Ιμπεριαλισμός δηλαδή, as usual

Δεν μας αρέσει καθόλου αυτή η σκέψη…

(φωτογραφία: Προκομένη η ζούγκλα. Καθαρίζει μόνη της τα καμμένα….)

Ο Τεράστιος

Πέμπτη 29 Αυγούστου. Ο σοσιαλφιλελεύθερος Macron φαίνεται ότι προσπαθεί να καθιερωθεί σαν «παγκόσμιας εμβέλειας» (χωρίς να χρησιμοποιήσει την εμπειρία του τενεκεδένιου…) Επειδή δεν του έφταναν οι άλλοι g6 στο αδιάφορο ραντεβού τους, ή (το πιθανότερο) για να τους εντυπωσιάσει, δεν κάλεσε μόνο τον ιρανό υπ.εξ. Zarif να κάνει μια βόλτα απ’ το Παρίσι τις ημέρες της συνόδου. Κάλεσε και τον χουντοκαραβανά της αιγύπτου στρατηγό Sisi.

Έτσι, την περασμένη Δευτέρα ο υπερδραστήριος γάλλος απατεώνας (με την έννοια της εξουσίας πάντα!) είχε την ευκαιρία να μιλήσει στο Παρίσι με τον χασάπη της αιγύπτου για την κατάσταση στη μέση Ανατολή – αλλά και στη λιβύη. Όπου τα συμφέροντά τους συμπίπτουν, αφού Παρίσι και Κάιρο υποστηρίζουν τον στρατηγό Haftar. Εννοείται ότι τόνισαν τους δεσμούς που ενώνουν τα δύο κράτη, την ιστορία (μέγας Ναπολέων…), κλπ κλπ.

Κάμποσες οργανώσεις προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων (ανάμεσά τους διάφορες αιγυπτιακές / αραβικές – παράνομες εννοείται στην επικράτεια της αιγυπτιακής χούντας) επιχείρησαν να ζητήσουν απ’ τον τεράστιο Macron να βάλει λίγο χέρι στον φασίστα φίλο του.

Μάταιος κόπος. Όταν η γαλλική βιτρίνα πονάει για κάτι, είναι για τον Αμαζόνιο – για να την πει όχι στον Bolsonaro, αλλά στους υποστηρικτές του στο ψοφιοκουναβιστάν. Σιγά μην χαλάσει την ζαχαρένια του για τους δολοφονημένους, για τους εξαφανισμένους, τους φυλακισμένους, τους φυγάδες, τους πληβείους αιγύπτιους.

Σαν σωστό πρωτοκοσμικό αφεντικό διαλέγει για συνεργάτες τους φασίστες που του κάνουν…

(φωτογραφία κάτω: Θα έχαναν την ευκαιρία ένας χουντικός και ένα ψόφιο κουνάβι; Όχι βέβαια…)

Η (βρετανική) γλώσσα του σώματος

Παρασκευή 23 Αυγούστου. Ο σοσιαλφιλελεύθερος Macron δεν μάσησε τα λόγια του. Όχι απέναντι στον ρημαδοΚούλη, αλλά απέναντι στον προηγούμενο επισκέπτη του, τον Bor-Duk.:

Ακόμα κι αν επρόκειτο για στρατηγική επιλογή [το ξεσφήνωμα του βρετανικού λέοντα με τσαμπουκά] θα είχε σαν τίμημα μια υποταγή [vassalisation] της Βρετανίας… Δε νομίζω ότι αυτό θέλει ο Boris Johnson. Δε νομίζω ότι αυτό θέλει ο βρετανικός λαός.

Η vassalisation της επικράτειας της αυτού μεγαλειότητας θα προκύψει (κατά τον κ Emmanuel) απ’ την σχέση που θα αποκτήσει υποχρεωτικά με το ψοφιοκουναβιστάν έτσι και φύγει μαλλιοκούβαρα απ’ την ε.ε.

Μπορεί και να ‘χει δίκιο η γαλλική πολιτική βιτρίνα. Μιλώντας γενικά και περισσότερο για το φόντο, δεν είναι κρυφές οι δηλητηριώδεις σκέψεις των μεν εναντίον των δε στις δύο πλευρές της Μάγχης. Όμως ο εθνικο-απελευθερωτικός οίστρος των brexiters βρίσκεται, πράγματι, στον αέρα.

Είναι όμως σωστό να πετάς στα μούτρα ενός τύπου σαν τον Bor-Duk ότι θα καταντήσει υπαλληλάκος της Ουάσιγκτον; Είναι δυνατόν ένας απόφοιτος του Eton να γίνει λούστρος;

Όχι! Έτσι κι αυτός ξηγήθηκε όπως ξέρει: έδειξε στον κωλογάλλο πού τον γράφει…

(Μια συλλογή στιγμιοτύπων απ’ τις διεθνείς σχέσεις αυτούς τους καιρούς θα είχε, ίσως, την αξία της μελλοντικά…

Όσο για τον ρημαδοΚούλη; Και μόνο η σύμπτωση του ότι αμέσως μετά τον Bor-Duk πήγε στο ίδιο μαγαζί υμνώντας την ευρώπη του δίνει ένα φωτοστέφανο ευρωπαϊστή)

“Μαύρα γιλέκα” – ή όχι γιλέκα…

Τετάρτη 14 Αυγούστου. Τα «gilet noir» δεν είναι «gilet». Πήραν μεν ένα όνομα αξιοποιώντας την φήμη των «κίτρινων γιλέκων» αλλά εκεί τελειώνουν οι ομοιότητες. Και, για προφανείς λόγους, ούτε έχουν ούτε πρόκειται να αποκτήσουν την αίγλη (και τους «φίλους») των γάλλων «αγανακτισμένων». Γιατί τα «gilet noir» είναι μετανάστες και πρόσφυγες – κυρίως (αν και όχι μόνο) απ’ την υποσαχάρια Αφρική.

Η πρώτη μαζική / δυναμική εμφάνισή τους έγινε στις 19 του περασμένου Μάη, όταν κατέλαβαν συμβολικά ένα μέρος των αιθουσών αναμονής του αεροδρομίου Charles de Gaulle (φωτογραφία επάνω). Είχε προηγηθεί μια πιο μικρή σε μέγεθος συμμετοχή στην πρωτομαγιάτικη διαδήλωση.

Στις 12 του περασμένου Ιούλη κατέλαβαν για λίγο το Pantheon, στο κέντρο του Παρισιού (φωτογραφίες μέση και κάτω). Και συνεχίζουν τις δράσεις τους ενώ αυξάνονται αριθμητικά (οι οργανωμένοι υπολογίζονται σε περισσότερους από 1500).

Είναι μετανάστες / πρόσφυγες που ζουν (μερικοί για πολλά χρόνια) “χωρίς χαρτιά” στη γαλλία. Ζουν παράνομα, δουλεύουν παράνομα, συχνά είναι άστεγοι που προσπαθούν να την βγάλουν σε “σκηνο-γειτονιές” που εκκαθαρίζει κατά βούληση η γαλλική αστυνομία. Πολεμούν υπέρ της νομιμοποίησής τους, κατά της αστυνομικής βίας, κατά του ρατσισμού. Τα πρώτα βήματα για την αυτο-οργάνωση τους τοποθετούνται την περασμένη Άνοιξη. Νωρίτερα, το 2018, η κυβέρνηση του σοσιαλφιλελεύθερου Macron είχε ψηφίσει έναν αντιμεταναστευτικό νόμο που, ανάμεσα στα υπόλοιπα, διπλασίαζε τον χρόνο κράτησης των “χωρίς χαρτιά”.

Υπάρχουν εκείνοι που απορρίπτουν την πολιτική αυτονομία της σύγχρονης εργατικής τάξης, την δυνατότητά της δηλαδή να οργανώνεται και να δρα αυτοτελώς, υπερασπίζοντας τον εαυτό της. Κατ’ αυτούς τα «gilet noir» είναι απλά η σκουρόχρωμη (και ενοχλητική!) «ουρά» των κίτρινων γιλέκων. Μόνο οι λευκοί πρωτοκοσμικοί μπορούν να κινητοποιούνται αυτοτελώς· οι υπόλοιποι απλά προσπαθούν να αντιγράψουν, και καταχρώνται τις ιδέες και τις “ευκαιρίες”.

Η πραγματικότητα είναι ότι οι τωρινοί αγώνες είναι η «ασυνεχής συνέχεια» του κινήματος των «χωρίς χαρτιά» στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Και μπορεί να ονομάζονται «μαύρα γιλέκα» αλλά αντί να ζητούν αύξηση στους μισθούς των καραβανάδων (που εξασφαλίζουν τις πρώτες ύλες στον γαλλικό καπιταλισμό έχοντας στρατοπεδεύσει στην υποσαχάρια αφρική), όπως ζητούσαν οι μικροαστοί των «κίτρινων γιλέκων», καταγγέλουν ευθέως ότι ο γαλλικός πλούτος είναι προϊόν της λεηλασίας της εργασίας και των πρώτων υλών στις χώρες καταγωγής τους.

«Η γαλλία και οι εταιρείες της πλούτισαν σε βάρος μας» έλεγε μια πρόσφατη ανακοίνωση τους, αναφερόμενη κυρίως στην πετρελαϊκή total, στην πυρηνο-ηλεκτρική edf και την εταιρεία εκμετάλλευσης νερού suez που λεηλατούν την αφρική και συντηρούν οικονομικά τις δικτατορίες εκεί.

Όπως και να ονομάζονται στη δημόσια (θεαματική) σφαίρα, αυτές οι εκατοντάδες πρόσφυγες / μετανάστες (αύριο, ελπίζουμε, πολλές χιλιάδες) αντιπροσωπεύουν εκείνο που φοβάται το γαλλικό καθεστώς και κάθε άλλο παρόμοιο: την πολυεθνική εργατική συνείδηση που μπορεί να μιλάει και να δρα το ίδιο άμεσα και για τις βασικές ανάγκες και τα δικαιώματά της στις μητροπόλεις αλλά και για τον ιμπεριαλισμό των πρωτοκοσμικών κρατών, και τις ιδεολογίες που τον προστατεύουν «οίκαδε»…

Κόλλυβα 1

Κυριακή 4 Αυγούστου. Εδώ κι εκεί μπορεί να βρει κανείς κουβέντες «μεγάλων ανδρών» (της δύσης) που μπορεί να μην προορίζονται να κρατήσουν καλή θέση στην Ιστορία, δείχνουν όμως την απελπισία τους.

Ο Bruno Le Maire είναι υπ.οικ. της γαλλίας· και το γαλλικό κράτος απλώνει όσο μπορεί τον ιμπεριαλισμό του (στην αφρική) για να σταθεροποιήσει μια θέση στην «α εθνική» των καπιταλιστικών κρατών στον 21ο αιώνα. Μιλώντας στα μέσα του περασμένου Ιούλη στην επέτειο των 75 χρόνων απ’ τις συμφωνίες του Bretton Woods, ο (ανιστόρητος;) κυρ Le Maire δήλωσε με κάθε σοβαρότητα:

… Η τάξη του Bretton Woods όπως την ξέραμε έφτασε στα όριά της… Ή θα μπορέσουμε να ξαναεφεύρουμε το Bretton Woods, είτε οι Νέοι Δρόμοι του Μεταξιού θα γίνουν η νέα παγκόσμια τάξη. Και τα κινεζικά στάνταρς… θα γίνουν παγκόσμια…

Είναι δύσκολο για την ασταμάτητη μηχανή να μπει στο μυαλό ενός γάλλου υπ.οικ., ειδικά όταν τον πιάνουν τέτοιες νοσταλγίες. Είναι επίσης δύσκολο να εξηγήσουμε απο εδώ (σε όσους / όσες δεν γνωρίζουν) τι ήταν και τι σημασία είχαν εκείνες οι διεθνείς συμφωνίες (που μεταξύ άλλων έφτιαξαν το δντ και την παγκόσμια τράπεζα· κυρίως, όμως, έκαναν το αμερικανικό δολάριο νόμισμα των διεθνών συναλλαγών διώχνοντας για πάντα την αγγλική στερλίνα). Το σίγουρο είναι ότι εκείνον τον Ιούλη του 1944, πριν τελειώσει επίσημα ο Β παγκόσμιος, οι εκπρόσωποι των 44 κρατών που μαζεύτηκαν σ’ ένα ξενοδοχείο του New Hampshire αναγνώρισαν την πολιτική και οικονομική (για την στρατιωτική δεν υπήρχε θέμα!) ηγεμονία των ηπα – σ’ όλο τον πλανήτη εκτός απ’ το μετέπειτα «ανατολικό μπλοκ».

Όμως το πραγματικό τέλος εκείνης της «παγκόσμιας τάξης» δεν έρχεται τώρα· ούτε το προκαλεί ο κινεζικός καπιταλισμός… Το τέλος των συμφωνιών του Bretton Woods ήρθε στα μέσα Αυγούστου του 1971 όταν οι ηπα, με πρόεδρο τον Νίξον, κατάργησαν τον βασικό σκελετό τους: την σταθερή σχέση του δολαρίου με τον χρυσό (35 δολάρια η ουγκιά). Ο Νίξον ήθελε επειγόντως να τυπώσει και να ξανατυπώσει δολάρια άσχετα με την ποσότητα του χρυσού που είχε η κεντρική του τράπεζα, για να χρηματοδοτήσει ακόμα περισσότερο έναν πόλεμο που έχανε: στο βιετνάμ. Αυτό σήμαινε πως απο εκεί και μετά όλα τα νομίσματα θα είχαν «ανταλλακτική αξία» με βάση μόνο τις μεταξύ τους χρηματιστηριακές σχέσεις (και τα σχετικά «παιχνίδια»…). Ωστόσο απο εκείνο το χρονικό σημείο και μετά το δολάριο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί (και χρησιμοποιήθηκε, με μεγαλύτερη ένταση στις μέρες μας) σαν όπλο· αντί για άξονας περιστροφής μιας «σταθερής μέτρησης της αξίας» στον καπιταλιστικό κόσμο.

Με δυο λόγια το τέλος του Bretton Woods δεν τον φέρνουν οι κινέζικοι “δρόμοι του μεταξιού”. Το έφερε πριν σχεδόν μισό αιώνα το μονοπάτι Χο Τσι Μινχ των βιετκόνγκ! Να γιατί ο κυρ Le Maire είναι ανιστόρητος! Και οι ανιστόρητοι, όσο «μεγάλοι» κι αν δείχνουν, είναι χαμένοι…

Κόλλυβα 2

Κυριακή 4 Αυγούστου. Η αποσύνδεση του δολαρίου απ’ τον χρυσό και, άρα, η αποσύνδεση όλων των νομισμάτων από μια κοινή άγκυρα / μέτρο, επέτρεψε την ανάπτυξη εκείνου που ονομάστηκε «καπιταλισμός καζίνο». Η χρηματιστηριοποίηση έγινε βέβαια καπιταλιστική αναγκαιότητα (κερδοφορίας) απ’ τα τέλη των ‘80s και μετά· και συμβάλει στη δημιουργία διαδοχικών «κυμάτων κρίσης» που κρύβουν μεν τις πραγματικές τους αιτίες απ’ τα μάτια των πολλών. Όχι, όμως, και απ’ τους «διαμορφωτές της πολιτικής» σαν τεχνικής της εξουσίας.

Ωστόσο ο κυρ Le Maire έχει δίκιο να ανησυχεί για την κινεζική επέκταση. Οι «δρόμοι του μεταξιού» είναι ένα τεράστιο, παγκόσμιο σχέδιο καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης / ανάπτυξης που έχει βγει απ’ τα καλύτερα εγχειρίδια Κευνσιανισμού· ένα σχέδιο όμως, που αντίθετα απ’ το «σχέδιο Marshal» που η “αναγνωρισμένη” αμερικανική ηγεμονία έβαλε σε εφαρμογή το 1948, δεν έχει πρωτεύουσα την Ουάσιγκτον, δεν περιορίζεται σε μια ήπειρο, και δεν ξεδιπλώνεται μετά από έναν καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο. Ξεδιπλώνεται παράλληλα με την εξέλιξη αυτού του 4ου παγκόσμιου, ξεδιπλώνεται παγκόσμια, πριονίζοντας (στις «πολιτικές» διαστάσεις του) τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά… Οποιοσδήποτε κι αν αμφισβητούσε την “παλιά τάξη” θα έπρεπε να κινείται global…

Ο καπιταλισμός σαν απρόσωπο σύστημα εκμετάλλευσης δεν έχει καμμία ιδιαίτερη προτίμηση σε αμερικάνους αντί για κινέζους, σε γάλλους αντί για νοτιοκορεάτες, σε ολλανδούς αντί για τούρκους, σε γενοβέζους αντί για βενετσιάνους. Κι ο κυρ Le Maire βλέπει έντρομος αυτό που συμβαίνει: το απρόσωπο καπιταλιστικό «κύμα» του 21ου αιώνα δεν έχει στο κέντρο του ούτε την ευρώπη ούτε την «δύση».

Αν επιμένει να ονειρεύεται ένα καινούργιο «Βretton Woods» θα πρέπει να περιμένει: να κορυφωθεί ο 4ος παγκόσμιος και να τελειώσει… Αλλά τότε η γαλλική καρέκλα μπορεί να είναι ένα απλό παρτσακλό σκαμνάκι, στη γαλαρία των συζητήσεων των «νέων συμφωνιών»…

Η νηοπομπή των προθύμων

Πέμπτη 25 Ιούλη. Το Λονδίνο εμφανίζεται «δειλά δειλά» (ή μήπως όχι και τόσο;), και προφανώς με την στήριξη του ψοφιοκουναβιστάν, να παίρνει θέση «υπαρχηγού» στις μανούβρες γύρω απ’ τα στενά του Ορμούζ. Προχτές ζήτησε μια «θαλάσσια συμμαχία των προθύμων» απ’ την ε.ε., που (με το υπερήφανο βρετανικό ναυτικό επικεφαλής) θα καταλάβει ουσιαστικά τα στενά, για να προστατέψει υποτίθεται την διεθνή (πετρελαϊκή) ναυσιπλοΐα. Προς το παρόν 2 ευρωπαϊκά / μεσογειακά κράτη (το ένα με ξεπεσμένο ιμπεριαλισμό), το γαλλικό και το ιταλικό κι ένα απ’ την άλλη μεριά (το δανέζικο) έχουν ανταποκριθεί θετικά στο κάλεσμα του Λονδίνου – και της «μοίρας». Το Λονδίνο έχει ήδη ναυτική βάση στο ομάν, και το Παρίσι στα εμιράτα… (Υποτίθεται ότι η πρόσκληση ήρθε απ’ το ψοφιολεοντιστάν κι όχι απ’ το ψοφιοκουναβιστάν επειδή είναι ευκολότερο στα ευρωπαϊκά καθεστώτα να λένε «ναι» σε ιμπεριαλιστικές ιδέες που δεν εκφωνούνται απ’ το ψόφιο κουνάβι. Είναι και η ουρά του γαϊδάρου βλέπετε, που δεν πρέπει να στάζει…).

Είναι πιθανό (και τεχνικά πολύ εύκολο) πως όταν και αν φτάσει αυτή η «νηοπομπή των προθύμων» στο Ορμούζ, τα στενά να έχουν καταληφθεί ήδη απ’ το ιρανικό ναυτικό. Αυτό υπονοούν οι αξιωματούχοι της Τεχεράνης με διάφορες δηλώσεις τους. Αφού (ακόμα) Λονδίνο και Παρίσι εμφανίζονται υπέρ της συμφωνίας 5 + 1 για τα πυρηνικά του ιράν (άρα απέναντι απ’ την Ουάσιγκτον) δεν πρόκειται να «ναυμαχήσουν». Θα περιφέρονται λίγο πιο έξω…

Ωστόσο το «σημείο Ορμούζ» είναι μόνο ένα σε μια αλυσίδα θαλάσσιων σημείων που ενδιαφέρουν οπωσδήποτε διάφορους ευρωπαϊκούς ιμπεριαλισμούς – με μέτωπο προς τους θαλάσσιους δρόμους του μεταξιού του Πεκίνου. Ο κόλπος του Aden, η ερυθρά θάλασσα, το Σουέζ και, τελικά, η ανατολική Μεσόγειος είναι στην ίδια αλυσίδα – σ’ αυτή τη μεριά του κόσμου. Σ’ αυτήν την αλυσίδα τα συμφέροντα του τωρινού ιταλικού καθεστώτος δεν συμπίπτουν καθόλου με εκείνα του αγγλικού…

Στους χάρτες το θέμα φαίνεται λοιπόν απλό· στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου τέτοιο. Οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις του «δυτικού» κόσμου είναι ισχυρές. Και η συνύπαρξη αγγλικών, γαλλικών και ιταλικών πολεμικών μοιάζει (και θα μοιάζει) περισσότερο σαν αλληλοϋπόβλεψη άσπονδων «φίλων» παρά σαν συμμαχία.

Δεν βρίσκουμε όμως τίποτα καθησυχαστικό σ’ αυτά. Έτσι συμβαίνει στις μεγάλης έκτασης διακρατικές αναμετρήσεις που ονομάζονται «παγκόσμιοι πόλεμοι»: ελιγμοί και κόντρα ελιγμοί, μέχρι να οριστικοποιηθούν οι συνθέσεις όλων των μπλοκ.

Μεσόγειος 6

Παρασκευή 12 Ιούλη. Ποιοί είναι αυτοί οι πιθανοί, εν δυνάμει σύμμαχοι, στις κόντρες των οποίων με την Άγκυρα (και όχι μόνο…) προσπαθούν η Λευκωσία και η Αθήνα να “χώσουν” και τα δικά τους θεματάκια; Η Ουάσιγκτον και το Παρίσι. Για την αμερικανο-τουρκική έριδα κάποια βασικά είναι γνωστά, οπότε σήμερα δεν θα αναφερθούμε. Η κόντρα Άγκυρας – Παρισιού είναι όμως άγνωστη.

Μια βασική αιτία αυτής της κόντρας είναι η “τριβή” (έως και σύγκρουση) μεταξύ του γαλλικού και του τουρκικού ιμπεριαλισμού στο Μάγκρεμπ, στην τυνησία· και, στρατιωτικά, στη λιβύη.

Όσες / όσοι παρακολουθούν συστηματικά την ασταμάτητη μηχανή θα θυμούνται ότι στο λυβικό πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου πολέμου, ο στρατηγός Haftar, υποστηριζόμενος απ’ το Παρίσι, την Μόσχα, το Κάιρο και τα εμιράτα, βρισκόταν στα περίχωρα της πρωτεύουσας, απειλώντας με μεγάλες πιθανότητες την κατάληψή της. Αν ο Haftar καταλάβει την Τρίπολη, τότε όλη η λιβύη θα περάσει στον έλεγχό του. (Στην Τρίπολη έχει την έδρα της η «αναγνωρισμένη απ’ τον οηε» κυβέρνηση, την οποία στηρίζει το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον. Στον χάρτη πάνω οι περιοχές που ελέγχει ο Haftar είναι με κόκκινο και οι περιοχές της «αναγνωρισμένης» με μπλε. Εκεί που είναι μαζεμένα τα στρογγυλά σηματάκια βρίσκεται η Τρίπολη).

Παρά το γεγονός ότι ο Haftar είχε σαφή στρατιωτική υπεροχή, έχει καθηλωθεί για πολλές βδομάδες και δεν έχει καταφέρει να νικήσει. Το ενδιαφέρον για το θέμα μας είναι ότι η «αναγνωρισμένη» έχει στο πλευρό της (και ο υποστηριζόμενος απ’ το Παρίσι Haftar απέναντί του) και την Άγκυρα, μέσω «στρατιωτικών συμβούλων»· γιατί όχι και μισθοφόρων…

Η Άγκυρα εκνευρίζει (ιμπεριαλιστικά πάντα) το Παρίσι (σε κάποιο βαθμό και την Ρώμη, αν και ο ιταλικός ιμπεριαλισμός δείχνει να έχει μείνει πίσω στον ανταγωνισμό στην περιοχή, και προσπαθεί να αποκτήσει ερείσματα στους λιβυκούς μαφιόζικους μηχανισμούς και μέσω της «επαναπροώθησης» προσφύγων / μεταναστών). Εκνευρίζει η Άγκυρα το Παρίσι, όχι όμως γύρω απ’ την κύπρο· αλλά στη λιβύη. Απ’ την άλλη μεριά το Παρίσι εκνευρίζει την Άγκυρα: έχει κάνει συμφωνία «στρατιωτικής επιμελητείας» (δηλαδή έχει αποκτήσει βάση) για τα πολεμικά της σε νοτιοκυπριακό Μαρί· μια βάση που δεν έχει σχέση με τη λιβύη· αλλά την συρία, τον λίβανο και το Σουέζ.

Αμοιβαίοι «εκνευρισμοί» με σημεία πύκνωσης που απέχουν μεν μεταξύ τους, βρίσκονται όμως μαζεμένα στη Μεσόγειο. Μήπως γίνεται πόλεμος («χαμηλής έντασης» έστω); Ε;

(φωτογραφία κάτω: Δεν είναι ένας απλός “ναύσταθμος”, δηλαδή “σταθμός πλοίων”. Είναι “ναυτικός ναύσταθμος” δηλαδή “ναυτικός σταθμός πλοίων”… Ουάου!!! Παίζουν και αεροπορικοί ναύσταθμοι;)

Μεσόγειος 8

Παρασκευή 12 Ιούλη. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και την “εστία Γιβραλτάρ”, την ισπανο-αγγλική “τριβή”, που θα ενταθεί αν και εφόσον ο βρετανικός λέων καταφέρει να ξεσφηνώσει απ’ την πόρτα εξόδου απ’ την ε.ε. πηγαίνοντας προς αναζήτηση των παλιών αυτοκρατορικών μεγαλείων. Αλλά καλύτερα να γυρίσουμε στην αρχή της σημερινής αναφοράς.

Το γεγονός ότι ο ελληνικός ιμπεριαλισμός (με το νοτιοκυπριακό συμπλήρωμά του) είναι αναγκασμένος να υποχωρήσει απ’ τις “ελπίδες που έρχονταν” (με άρωμα γκαζιού) κάτω απ’ τις μασχάλες του ογκόλιθου Κοτζιά και μέσα απ’ τους βρυχηθμούς και την απλοχεριά (προς τις ηπα) του ψεκασμένου είναι κάτι δυσάρεστο για τα ντόπια αφεντικά. Κι όπως δεν έκαναν ποτέ κάτι άλλο χωρίς ισχυρή πίεση απ’ έξω, έτσι και τώρα, σε ότι αφορά τις αοζ στην ανατολική Μεσόγειο, θα προσπαθήσουν να ξεγλυστρίσουν θολώνοντας την κατάσταση, αναζητώντας οτιδήποτε συμμαχικό.

Όχι για να γεμίσει η περιοχή με κανονιοφόρους που θα σημαδεύουν την τουρκική επικράτεια! Αυτό είναι απίθανο ακόμα και για ελληνάρες ιμπεριαλ-οραματιστές… Αλλά για να γίνουν οι μικρότεροι κατά το δυνατόν συμβιβασμοί (με την Άγκυρα), διατηρώντας όσο το δυνατόν περισσότερες εκκρεμότητες… Για ένα “καλύτερο μέλλον” από άποψη συσχετισμών. (Όπως πάντα).

Θα επανέλθουμε κάποια στιγμή, εστιάζοντας κυρίως στην κύπρο…

Εν τω μεταξύ, όσο πιο πολύ «πυκνώνει» ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος (και) στην περιοχή (χαμηλής έντασης; χαμηλής – αλλά….) τόσο πιο βαριά κοιμάται τον ύπνο του δικαίου η εργατική πολιτική μαχητική ετοιμότητα και δράση εναντίον του.

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…