Αναμενόμενο

Τρίτη 4 Απρίλη. Θέλω να πληροφορήσω τους πάντες, για την περίπτωση που υπάρχει κάποια αμφιβολία, ότι είμαστε πάρα πολύ πίσω απ’ τον πρόεδρο Sisi. Αυτά δήλωσε το ψόφιο κουνάβι μετά την καινούργια συνάντησή του, χτες, στην Ουάσιγκτον, με τον χασάπη της αιγύπτου.

Δεν έχουμε καμία αμφιβολία (αν και ο αιγύπτιος φασιστοκαραβανάς κρατάει για τον εαυτό του το περιθώριο να το παίζει σε περισσότερα του ενός ταμπλώ). Δεν έχουμε καμία αμφιβολία και γι’ αυτό: όταν οι έλληνες ψεκασμένοι υπ.αμ. και υπ.εξ. τρέχουν (μαζί με τα σάλια τους) στην Ουάσιγκτον για να διαφημίσουν και να πουλήσουν όσο όσο “γεωπολιτική αξία” του οικοπέδου των οποίων τα αφεντικά εκπροσωπούν· όταν ανοίγουν τους χάρτες που κουβαλάνε παραμάσχαλα για να δείξουν πόσο πολύ εξέχει η ελληνική χερσόνησος στην ανατολική Μεσόγειο· όταν παρακαλάνε για λίγη αμερικανική σημασία και για καμιά πρόσοδο, καμιά βάση παραπάνω, κανά όπλο δωρεάν, κανά dollar βρε αδερφέ, σίγουρα λένε με τον δικό τους μισοκακόμοιρο τρόπο:

Θέλουμε να σας πληροφορήσουμε, για την περίπτωση που έχετε αμφιβολία, ότι είμαστε πάρα πολύ δίπλα στον πρόεδρο Sisi. Και σε κάθε άλλο φασίστα που μας βολεύει… Ή σας βολεύει.

Πάντα με το φαιορόζ «ηθικό πλεονέκτημα»…

Ιστορική λεπτομέρεια

Τρίτη 4 Απρίλη. Η φωτογραφία είναι απ’ την απόδοση τιμών στους δολοφονημένους απ’ τις εκρήξεις στο μετρό…. Ποιας πόλης; Της «αγίας Πετρούπολης»…

Γι’ αυτό αναδημοσιεύουμε την φωτογραφία, ιερόσυλα σε σχέση με την σφαγή στο ψαχνό. Για τα χαρμάνια: κάπου έχει ξεμείνει το άλλο όνομα, το προηγούμενο: Λένινγκραντ.

Σερβία

Τρίτη 4 Απρίλη. Ο σκληροπυρηνικός Vucic τελικά κέρδισε άνετα τις προεδρικές εκλογές στην «αδελφή» σερβία. Ο comedian “Beli” έφτασε μεν στο 10% αλλά ήρθε τρίτος. Μια θέση στο βάθρο, επιτυχία σίγουρα. Και μια παρακαταθήκη για το όχι μακρινό μέλλον. Τι στην ευχή; Είναι μόνο 30κάτι χρόνων.

Αν προσθέσει κι άλλη “εθνική υπερηφάνεια” στα καραγκιοζιλίκια του, θα προκόψει. Είναι κάτι σαν το “πνεύμα της εποχής” στον πρώτο κόσμο: απέναντι στα καθεστωτικά σκατά ζήτω οι καθεστωτικές χωματερές.

Ή, ειπωμένο αλλιώς, με τα λόγια της θεαματικής μοιρολατρείας των ημερών: “τι να κάνεις;… ας γίνει κάτι”….

Εκτός απ’ τα ποτάμια υπάρχουν και τα βουνά

Τρίτη 4 Απρίλη. Δεν ήταν δύσκολο να το φανταστούμε· αν και απ’ τα λόγια στις πράξεις η απόσταση μπορεί να είναι μεγαλύτερη απ’ ότι φαίνεται.

Κάνοντας την προ-δημοψηφισματική εκστρατεία του ο Ερντογάν, απ’ την Trabzon (Τραπεζούντα), καθησύχασε (;) όσους απ’ τους οπαδούς του ανησυχούσαν: η «ασπίδα του Ευφράτη» τέλειωσε με επιτυχία, αλλά θα ακολουθήσουν άλλες επιχειρήσεις. Με άλλα ονόματα. Πάντα «αντιτρομοκρατικά», οπωσδήποτε και στο συριακό έδαφος.

Οι δυσκολίες είναι, ωστόσο, ολοφάνερες. Σε σχέση με το περσινό φθινόπωρο έχουν αυξηθεί οι «αντιτρομοκρατικοί» στρατοί στο συριακό πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου. Ειδικά ο αμερικανικός, τελευταία παραλαβή, πέρα από αυτές καθεαυτές τις «δυνάμεις» του, έχει μεγάλο εκτόπισμα. Που θα βρει χώρο ο τουρκικός στρατός και το ελαφρά οπλισμένο συριακό πεζικό του για να δράσει ξανά;

Προφανώς υπάρχει ένας έντονος προεκλογικός τόνος στις τέτοιες υποσχέσεις του τούρκου προέδρου. Κι αν κερδίσει το δημοψήφισμα θα έχει (εκτιμάμε) σοβαρότερα και, κυρίως, πιο επείγοντα πράγματα να κάνει απ’ το να ψάχνει κάποιο κενό στη συρία. Το ξέρει καλά, από τότε που πρωτοεκλέχτηκε: εκείνο που του έδωσε (πολλούς) πόντους δεν ήταν οι στρατιωτικές επιτυχίες αλλά το ότι συνέφερε τον τουρκικό καπιταλισμό στο εσωτερικό της συσσώρευσής του.

Θα πει κάποιος: είναι εντελώς άσχετα μεταξύ τους αυτά; Στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί. Από τότε που η Άγκυρα πέρασε, ίσως βιαστικά, απ’ την «πολιτική των μηδενικών προβλημάτων» (Νταβούτογλου) στην τακτική του ιμπεριαλιστικού τυχοδιωκτισμού δίπλα στα σύνορά της, ναι μεν δεν έχει κάποια εντυπωσιακή απώλεια, σκοντάφτει όμως σταθερά στη φθορά και στα δηλητηριώδη απόνερα που άλλοι, σύμμαχοί της (όπως η Μόσχα), φροντίζουν «σοφά» να κρατούν μακρυά τους.

Αυτή η “τριβή” ανοίγει ήδη επικίνδυνα χάσματα, όχι στην πολιτική εκπροσώπηση αλλά στην κοινωνική αντοχή. Αν συνεχίσει για πολύ (η ισλαμοδημοκρατική βιτρίνα του τουρκικού καπιταλισμού) να είναι «μέρος του προβλήματος» που, στο κάτω κάτω, άλλοι μεθόδευσαν και προωθούν στην ευρύτερη μέση Ανατολή, θα ψάχνει για ασπίδα – και δεν θα βρίσκει. Ούτε στα νερά του Ευφράτη, ούτε στις όχθες του.

(Εν τω μεταξύ, για όσους ντόπιους “δημοκράτες” ανησυχούν για την κρυμμένη, όπως θεωρούν, δικτατορία στην τουρκία, έναντι της οποίας θα προτιμούσαν – αυτό πια είναι δεδομένο! – την ανοικτή και καθαρή των καραβανάδων του περσινού πραξικοπήματος, να τα νέα: τα τουρκικά δικαστήρια αθωώνουν διάφορους, άτομα ή ομάδες ατόμων, που κατηγορήθηκαν για συμμετοχή στο πραξικόπημα. Εφόσον δεν υπάρχουν σε βάρος τους στέρεες αποδείξεις.

Φυσικά αυτό δεν θα το διαβάσει κανείς στις παραλλαγές της “εθνικής ηχούς” των ντόπιων δημαγωγών. Συμβαίνει όμως…)

Sona Jobarteh and band

Δευτέρα 3 Απρίλη. Η Sona Jobarteh είναι μια μουσικός απ’ την γκάμπια, η πρώτη γυναίκα που παίζει επαγγελματικά kora. Το kora είναι ένα είδος άρπας, με 21 χορδές, σαν ηχείο μισή κολοκύθα, με το άνοιγμα σκεπασμένο από δέρμα μοσχαριού. Είναι όργανο που παίζεται παραδοσιακά από άντρες στη δυτική αφρική (στη γουινέα, την γουινέα-μπισάου, το μάλι, τη σενεγάλη, την μπουρκίνα φάσο και στην γκάμπια) και οι τραγουδιστές / οργανοπαίκτες είναι οι φορείς της προφορικής ιστορίας των κοινοτήτων τους. Η Jobarteh κατάγεται από τέτοια οικογένεια υψηλού επιπέδου παικτών του kora· και μπολιάζει την δυτικοαφρικάνικη μουσική με τζαζ στοιχεία.

Εκτός απ’ το τραγούδι και το παίξιμο της Jobarteh προσέξτε το 5χορδο μπάσο του reggae μπασίστα Andy McLean, καθώς και την υψηλή τεχνική του Mouhamadou (Mamadou) Sarr στα κρουστά. Ειδικά τους κοφτούς, «ξερούς» ήχους του calabash, ενός ακόμα μουσικού οργάνου της δυτικής αφρικής, επίσης από κολοκύθα.

(Καλή δύναμη και βδομάδα σε όλες και όλους…)

Αμερικάνος έτοιμος για όλα

Δευτέρα 3 Απρίλη. Το ψόφιο κουνάβι έβαλε την πρώτη υπογραφή του στην κήρυξη εμπορικού πολέμου μεγάλης κλίμακας. Υπέγραψε την περασμένη Παρασκευή ένα γενικό σχέδιο “έρευνας και δράσης” για την αντιμετώπιση των εμπορικών ελλειμμάτων των ηπα. Το 2016 στο σύνολό του αυτό το έλλειμμα ήταν 471 δισ. ευρώ (502 δισ. δολάρια), αυξημένο κατά 1,9 δισ. δολάρια σε σχέση με το 2015. Τα μέτρα θα στραφούν εναντίον όσων ανταγωνιστών τολμάνε να τα τα καταφέρνουν καλύτερα (από εμπορική άποψη) απ’ τις εταιρείες που έχουν έδρα τις ηπα. Γερμανία, κίνα, αλλά και καναδάς, ιαπωνία είναι στο στόχαστρο. Ήδη σ’ αυτό το πρώτο σετ “άμυνας” προβλέπονται αυξημένοι δασμοί στις εισαγωγές χάλυβα απ’ την γερμανία, την ιαπωνία, τη νότια κορέα, την ταϊβάν και άλλα τέσσερα κράτη.

Είναι τρόπος αυτός για να κάνει το ψόφιο κουνάβι και η διοίκησή του φιλίες σ’ αυτόν τον μάταιο αλλά πάντα καπιταλιστικό κόσμο; Όχι, δεν είναι. Θα βρει πρόθυμους να διορθώσουν το «έγκλημα» του εμπορικού ελλείμματος των ηπα πουλώντας λιγότερα σ’ αυτές και αγοράζοντας περισσότερα «made in usa»; Χλωμό, πολύ χλωμό μας φαίνεται. Τι θα κάνουν οι υπόλοιποι καπιταλισμοί του πλανήτη; Θα πεταλώνουν άλογα;

Συνεπώς μπορούμε να συγκρατήσουμε αυτήν την ημερομηνία, την 31η Μάρτη του 2017, σαν μια σημαντική στιγμή στην όξυνση του παγκόσμιου ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Για κακό μας – εννοείται…

Για όλα;

Δευτέρα 3 Απρίλη. Την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή ο πρόεδρος της κίνας Xi Jinping θα βρίσκεται στην Ουάσιγκτον. Και το ψόφιο κουνάβι έχει τραβήξει ήδη το σπαθί του, “τιτιβίζοντας” (τι γλυκό!): με την κομψότητα που τον διακρίνει θα “τρίψει στα μούτρα” του κινέζου προέδρου το μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα του Πεκίνου. Και φυσικά έχει κι άλλα “ράματα για την γούνα” του κινεζικού κράτους. Αν δεν μαζέψετε εσείς την βόρεια κορέα για το κάνουμε μόνοι μας είναι μια ιδέα… Μαζευτείτε απ’ τη θάλασσα της νότιας κίνας γιατί εμποδίζετε τα αεροπλανοφόρα μας είναι μια άλλη…

Έχετε προσέξει το ανέκφραστο (για τα δυτικά δεδομένα) και μόνιμα ίδιο ύφος του κινέζου προέδρου στις φωτογραφίες απ’ τις συναντήσεις του με ξένα αφεντικά; Υποθέτουμε ότι θα κρατήσει το ίδιο και τώρα. Μπορεί, όμως, ένα ψόφιο κουνάβι (ή το επιτελείο του) να καταλάβει τι μπορεί να σκέφτεται το αφεντικό ενός κράτους με συνεχή ιστορία 5 χιλιάδων χρόνων;

Όχι. Γι’ αυτό πολλαπλασιάζει και ενισχύει τις στρατιωτικές βάσεις όπου μπορεί γύρω απ’ την κίνα… Και έχει το νου του εκεί που καταλαβαίνετε: στην άκρη της κάννης…

Μερικοί κινέζοι στο Παρίσι

Δευτέρα 3 Απρίλη. Δείχνουν να “το έχουν”, οι νεαρότεροι τουλάχιστον, απ’ τις κάμποσες χιλιάδες κινέζων που (ξανα)διαδήλωσαν στο Παρίσι, χτες. Αιτία η εν ψυχρώ δολοφονία του 56χρονου Λιού Σαογιάο, μέσα στο σπίτι του, πριν μια βδομάδα, από γάλλο μπάτσο.

Για να τους λογαριάζουν στα σοβαρά οι μπάτσοι, πριν τραβήξουν…

Το αυστηρό αφεντικό

Κυριακή 2 Απρίλη. Ο Tax Tillerson κούνησε το δάκτυλο: … Ως τις 25 Μάη θέλω όλα τα κράτη / μέλη του νατο να (μου) φέρουν το σχέδιό τους για το πως θα αυξήσουν τις «αμυντικές δαπάνες» τους (δηλαδή την συμμετοχή τους στα έξοδα του νατο) στο 2% του αεπ τους ως το 2024…

Ήταν η πρώτη εμφάνιση του νέου υπ.εξ. της ψοφιοκουναβικής διοίκησης, στη σύνοδο των υπ.εξ. του νατο στα «κεντρικά», στις Βρυξέλες, προχτές. Οπωσδήποτε εντυπωσιακή πρεμιέρα. Δεν είπε τι θα πάθει όποιος δεν είναι επιμελής. Το Βερολίνο, πάντως, έδωσε την απάντησή του: δεν πρόκειται να αυξήσουμε τόσο τα στρατιωτικά έξοδά μας. Όσο για σχέδιο, έχουμε: λέγεται τακτικός προϋπολογισμός του κράτους!

Χμμμμ… Δεν θα την περάσουν την τάξη αυτοί οι παλιογερμανοί! Αντίθετα ένας σπασίκλας, απ’ τους πέντε όλους κι όλους, γνωστός, θα πρέπει να κορδώθηκε. Εγώ, εγώ κύριε να πάρω το απουσιολόγιο!

Ο ψεκασμένος (τον πήρε το ντουμάνι που πήγαινε για τον φίλο του, τον υπ.αμ.) Nick the greek πέρασε ωραία τις προάλλες. Δεν τον φώναξε ο «κύριος» στο γραφείο για να τον συγχαρεί – αλλά ένιωσε, επιτέλους, πρώτο θρανίο πίστα.

Χαρτζιλίκι, πάντως, δεν θα πάρει.

“Πόρτα” μεν, εξόδου δε

Κυριακή 2 Απρίλη. Το να είναι ένας γάλλος (ο Michel Barnier, πρώην υπ.εξ.) επικεφαλής εκ μέρους της ε.ε. των διαπραγματεύσεων για το διαζύγιο με το Λονδίνο, έχει ασφαλώς και κάτι το σαδιστικό. Ο Ντε Γκόλ είχε βάλει βέτο και είχε απορρίψει την πρώτη αίτηση εισόδου του Λονδίνου στην τότε ε.ο.κ., το 1963, μ’ εκείνο το «αυτοκρατορικό» l’ Angglettere ce n’ est plus grand chose – η Αγγλία δεν είναι μεγάλη πια… Το Λονδίνο μπήκε, τελικά, «με την δεύτερη προσπάθεια». Το 1973.

Είναι σίγουρο ότι και τώρα το γαλλικό καθεστώς θα θέλει να κοντύνει, όσο μπορεί, «τους απέναντι». Αλλά ποιος είναι μεγάλος πια;

(φωτογραφία: αυτό το εντυπωσιακό βραχοβούνι είναι το Γιβραλτάρ. Το Γιβραλτάρ είναι έδαφος της αυτού μεγαλειότητας της βασίλισσας, κλπ. Είναι επίσης βάση του πολεμικού ναυτικού της αυτού μεγαλειότητας, κλπ. Αλλά οι κυβερνήσεις της άλλης αυτού εξοχότητας, του βασιλιά της ισπανίας, αμφισβητούν την αγγλική κυριότητα. Απ’ το 1713…

Ε, ήρθε η στιγμή, εν έτει 2017, η αυτού μεγαλειότητα κλπ να το δει κι αυτό: στο 9σέλιδο κείμενο / απάντηση της ε.ε. στην αίτηση του Λονδίνου για διαζύγιο, περιλαμβάνεται και αυτή η επιλογή (για το Λονδίνο): είτε θα τα βρει με τη Μαδρίτη για το θέμα της κυριότητας – πράγμα που αποκλείεται – είτε ο βράχος του Γιβραλτάρ θα εξαιρεθεί από οποιαδήποτε after divorse μελλοντική συμφωνία ε.ε. – united kingdom, εκτός αν συμφωνήσει το kingdom of spain. Με απλά λόγια η ένωση φροντίζει τα συμφέροντα των μελών του, και εν προκειμένω της ισπανίας όπως το ξεκαθάρισε ένας ανώτατος ευρωπαίος αξιωματούχος.

Χμμμμ. Το 96% των γιβραλταριανών ψήφισε υπέρ της παραμονής στην ε.ε. στο περσινό δημοψήφισμα…. αλλά δεν είναι θέμα να αρχίσουν να σπρώνονται οι αρμάδες του ενός και του άλλου kingdom… Ε; )