Προπαγάνδα

Τετάρτη 20 Δεκέμβρη. Μιας που γράφουμε εδώ και κάτι καιρούς για τον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο, θα μπορούσαμε, άραγε, να πάρουμε την αρθρογραφία (και το εξώφυλλο!!!) του καθεστωτικού newsweek σαν «απόδειξη»;

Όχι βέβαια!!! Πρώτον, επειδή το newsweek μιλάει, στα τέλη Δεκέμβρη του 2017, για «3ο» – έχει μείνει έναν παγκόσμιο πόλεμο πίσω. Και ύστερα επειδή το σχετικό άρθρο δεν λέει σχεδόν τίποτα σχετικό με τον τίτλο του!!! Πρόκειται για ένα (μάλλον φτηνό) παράδειγμα πρωτοκοσμικής προπαγάνδας: βάζουμε στο μπλέντερ διάφορα σχετικά και άσχετα, τα λιώνουμε, και τα σερβίρουμε χωρίς καμία συνοχή κάτω από έναν εντυπωσιακό τίτλο.

Δεδομένου ωστόσο ότι το newsweek είναι ευρείας κυκλοφορίας, η προπαγάνδα του έχει μια αξία, αν θεωρηθεί σαν αυτό που είναι: σκόπιμη παραπληροφόρηση.

Υπάρχει μέσα στον χυλό ένα πραγματικό γεγονός που θα μπορούσε να έχει σημασία· και ένα είδος απολογισμού που ομολογεί έμμεσα αλλά καθαρά την “ενόχληση” της Ουάσιγκτον. Το γεγονός είναι ότι πριν ένα μήνα, στα τέλη Νοέμβρη, ο Πούτιν ζήτησε (πράγματι) απ’ τις στρατηγικές ή απλά μεγάλες ρωσικές βιομηχανίες να έχουν σχέδια και ετοιμότητα να αυξήσουν την στρατιωτική τους παραγωγή· με μια διαταγή. Αυτό μοιάζει με προετοιμασία· αλλά όχι υποχρεωτικά με μεθόδευση!

Σ’ ότι αφορά τον απολογισμό; Το καθεστωτικό αμερικανικό περιοδικό βάζει μια φράση στο στόμα “ανώνυμου άγγλου αξιωματικού ασφαλείας”: …Η ρωσία δαπάνησε ένα πολύ μικρό ποσοστό αίματος και εξόδων σε σχέση μ’ αυτά που επένδυσαν οι ηπα και οι σύμμαχοί τους στο ιράκ· και κέρδισε σημαντικό διπλωματικό κεφάλαιο εκεί… Μ’ άλλα λόγια: ο ρωσικός ιμπεριαλισμός έχει επιτυχίες (έως και καθαρές νίκες) στη μέση Ανατολή με ελάχιστα έξοδα σε σχέση με τον αντίπαλο αμερικανικό. Αυτό, πράγματι, μπορεί να είναι απειλητικό γενικά!!!

Που έγκειται, ακριβώς, η απειλή; Για δεκαετίες, τόσο στη διάρκεια του 3ου (ψυχρού) παγκόσμιου πολέμου όσο, ακόμα περισσότερο, μετά την λήξη του, η αμερικανική αυτο-επιβεβαίωση της απόλυτης παγκόσμιας στρατιωτικής υπεροχής προπαγανδιζόταν με βάση όχι μόνο (ή όχι τόσο) την “τεχνική πολεμική ανωτερότητα” αλλά την μεγάλη διαφορά στα ποσά που πηγαίνουν άμεσα και έμμεσα στον στρατό, στη συντήρησή του, στις πολεμικές βιομηχανίες, κλπ. Συγκρίνοντας τέτοια μεγέθη η Ουάσιγκτον ήταν σίγουρη νικήτρια. Και εξακολουθεί να αυτο-προβάλλεται έτσι, όχι μόνο απέναντι στη Μόσχα αλλά απέναντι και στο Πεκίνο.

Εκείνα που παραβλέπουν σκόπιμα τέτοιες συγκρίσεις είναι πολλά. Για παράδειγμα οι μόνιμες υπερκοστολογήσεις των όπλων που αυξάνουν θεαματικά τα κέρδη των αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών· κάτι που δεν ισχύει αλλού, αν τα αντίστοιχα εργοστάσια και ερευνητικά γραφεία είναι κρατικής ιδιοκτησίας. Ή τις μεγάλες διαφορές στο “κόστος εργασίας”, ανειδίκευτης, ειδικευμένης ή υπερειδικευμένης. Ή, ακόμα, το είδος (και το πραγματικό κόστος) των ερευνών που γίνονται στα πεδία των νέων τεχνολογιών.

Η σχέση, λοιπόν, “κόστους – αποτελέσματος” είτε στην “ειρηνική” καπιταλιστική παραγωγή είτε στη στρατιωτική, ακόμα και στα πεδία μάχης, δεν είναι αυτή που θα βόλευε τις ηπα και τους συμμάχους τους: ανεβαίνει το πρώτο άρα θα ανέβει και το δεύτερο!!! Αντίθετα, πρώτα στο αφγανιστάν και μετά στο ιράκ ξαναείδε μπροστά της η Ουάσιγκτον (αλλά και οι σύμμαχοί της) εκείνο που είχε μάθει στο βιετνάμ, και προτιμούσε να απωθεί: ότι, δηλαδή, αντίπαλοι με χαμηλό έως πολύ χαμηλό budget, χρησιμοποιώντας πιο έξυπνα και πρακτικά το μυαλό τους, μπορούν όχι απλά να ζορίζουν μια “υπερδύναμη” αλλά ακόμα και να την αναγκάζουν σε ήττες. Στο κάτω κάτω αυτό ακριβώς έπαθε (και) η σοβιετική ένωση στο αφγανιστάν (απέναντι στη cia)!…

Όχι μόνο η Μόσχα· όχι μόνο το Πεκίνο· αλλά ακόμα και η Τεχεράνη είναι (ή μπορεί να αποδειχθεί) πολύ σκληρότερος αντίπαλος για τον αμερικανικό στρατό, αν χρειαστεί, απ’ ότι θα ήθελαν να πιστεύουν τα αμερικανικά μούσκλια…

Αυτός είναι ο κρυφός (;) φόβος της Ουάσιγκτον: ότι ενόσω βρυχάται και επιδεικνύει το οπλοστάσιό της δεν φοβίζει και δεν αποτρέπει πια τους αντιπάλους της!!! Και ότι ίσως αναγκαστεί τελικά να κάνει εκείνο το βήμα που θα την φέρει αντιμέτωπη με το ομολογημένα απρόβλεπτο αλλά και αναπότρεπτα επίφοβο: ένα δεινό καθολικό στραπάτσο…

Παραλίγο κράτος…

Τετάρτη 20 Δεκέμβρη. Αυτό που συμβαίνει στο ιρακινό κουρδιστάν είναι προμήνυμα του τι θα συμβεί στο υποτιθέμενο «κουρδικό κράτος στη συρία» που σπρώχνουν Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ: όχι απλά εργατικές διαδηλώσεις κατά της «κυβέρνησης»· αλλά διαδηλώσεις στις οποίες οι μπάτσοι (ναι, μπορεί να μην υπάρχει κράτος, μπάτσοι όμως υπάρχουν πάντα!) σκοτώνουν – άοπλους διαδηλωτές.

Σε μια σειρά πόλεις του ιρακινού κουρδιστάν (Sulaimani, Halabja, Rania, Chamchamal, Seyid Sadiq, Qaladize, Taq Taq, Kalar, και Rawanduz) έγιναν την περασμένη Δευτέρα μαζικές διαδηλώσεις, κυρίως (αλλά όχι μόνο) δασκάλων και άλλων δημόσιων υπαλλήλων, που είναι απλήρωτοι επί μήνες, μπορεί και χρόνια! Πέρα απ’ τους μισθούς τους οι διαδηλωτές απαιτούσαν μεταρρυθμίσεις, ενώ στρέφονταν κατά της “διαφθοράς” των κυβερνώντων κουρδικών κομμάτων. Έκαψαν γραφεία, συγκρούστηκαν με την μπατσαρία, που απάντησε στις πέτρες των διαδηλωτών με σφαίρες. Όπως, ακριβώς, κάνει το Τελ Αβίβ κατά των παλαιστινίων πληβείων της 3ης εξέγερσης / intifada.

Ένα καθεστώς που ελπίζει σε γεωπολιτικές προσόδους, σε “παροχές” δηλαδή σε χρήμα ή/και σε είδος από “διεθνείς εταίρους” (ηπα, ισραήλ, σαουδική αραβία – στη συγκεκριμμένη περίπτωση) είναι επίσης ένα καθεστώς που πολύ εύκολα τσεπώνει αυτά τα γεωπολιτικά νοίκια. Είναι εύλογο κι απλό: οι περσόνες κάνουν τα νταραβέρια, άρα δικαιούνται τα περισσότερα βαζάκια του μελιού. Αν, τώρα, αυτές οι πρόσοδοι μειωθούν επειδή “έγινε στραβή”, θα μειωθούν τα ψίχουλα που προορίζονται για τους πληβείους. Για τους ιρακινούς κούρδους πληβείους που, ας το θυμίσουμε, ψήφισαν τον περασμένο Σεπτέμβρη υπέρ ενός δικού του κράτους· δηλαδή υπέρ της διαιώνισης της δικής τους, “εθνικής” φεουδαρχίας.

Το Erbil (η διοικητική πρωτεύουσα του ιρακινού κουρδιστάν) έχασε τα πετρέλαια του Κιρκούκ, απ’ το λαθρεμπόριο των οποίων εξασφάλιζε κάποια έσοδα. Εννοείται ότι οι καθεστωτικοί συνεχίζουν να περνάνε καλά, και μάλλον πληρώνουν και τους μπάτσους τους. Απλά δεν περισσεύει τίποτα για το πόπολο. Οπότε αυτό το πόπολο παίρνει πέτρες. Μπορεί και εμπρηστικά κοκτέιλ. Και το καθεστώς απαντάει πυροβολώντας στο ψαχνό.

Θα έλεγε κανείς στα αφεντικά του ιρακινού κουρδιστάν: εύγε!!! Έχετε όλα τα υποκειμενικά προσόντα για να στήσετε κράτος· αλλά κανένα αντικειμενικό…

(φωτογραφία: Απ’ τις προχθεσινές διαδηλώσεις στο Sulaimani…)

Ψαράκι;

Τετάρτη 20 Δεκέμβρη. Κάτι πιο ελαφρύ, αν μας επιτρέπεται, για να κλείσουμε την ημέρα ποδοσφαιρικά: κάτι παθαίνουν τα ματάκια των ισπανών διαιτητών με τα γκολ (αλλά, στο συγκεκριμένο ματς, και με τα οφσάιντ!!) της Barcelona. Τρίτη φορά που η μπάλα περνάει την γραμμή καθαρά και… «το ματς συνεχίζεται» – απέναντι στη La Coruna αυτή τη φορά. Την Κυριακή που πέρασε. Το συγκεκριμένο «διαιτητικό σφάλμα» δεν είχε συνέπειες (4 – 0 στο φωτεινό ταμπλώ), αλλά υπάρχει κάτι παραπάνω;

Περιμένει η ισπανική «παράγκα» το αποτέλεσμα των αυριακών εκλογών στην Καταλωνία;

(Φωτογραφία; Πως σας φαίνεται; Το έβαλε ο Suarez ή όχι;)

Τυχοδιώκτες

Τρίτη 19 Δεκέμβρη. Για λόγους που είναι και λίγο φυσιογνωμικοί ο από κάτω (ο “light”ακροδεξιός πρωθ. της αυστρίας) μας θυμίζει τον πάνω. Τον παπά στην ταινία “it will be blood” (θα χυθεί αίμα). Χριστιανός και δημαγωγός ο παπάς, χριστιανός και δημαγωγός η νέα πολιτική βιτρίνα της Βιέννης. Έτοιμος να αρπάξει τα πάντα για να ανέβει ο παπάς, έτοιμος να αρπάξει τα πάντα για να ανέβει ο Kurz.

Υπάρχουν και διαφορές. Η ουσιαστικότερη ίσως είναι ότι την εποχή που διαδραματίζεται η υπόθεση με τους «πρωτοπόρους πετρελαιάδες» στις ηπα (τέλη 19ου, αρχές 20ου αιώνα) η έννοια του γιάπη δεν υπήρχε… Ίσως για αυτό ο πετρελαιάς (ο απίστευτος σαν ερμηνεία, όπως πάντα άλλωστε, Daniel Day-Lewis) στο τέλος σκοτώνει τον παπά: σα να λέμε το κεφάλαιο, στη φάση της ανάπτυξής του, ξεφορτώνεται την θρησκεία και την εξουσία της, την οποία είχε προσκυνήσει στο ξεκίνημά του: είναι πια ένα περιττό έξοδο…

Στον κλυδωνιζόμενο όλο και εντονότερα καπιταλιστικό κόσμο του 21ου αιώνα οι πετρελαιάδες σαν τέτοιοι ξεπερνιούνται σταδιακά· και οι γιάπηδες επιστρατεύονται για να παίξουν τον ρόλο του «νέου» σε μια σκηνή (αυτή του πολιτικού θεάματος) που μπορεί να συνεχίσει να καθοδηγεί τα κοπάδια των υποτελών μόνο με θρησκευτικούς όρους: ο εθνικισμός είναι ένα απ’ τα παλιά drugs που έχει πέραση τέτοιους καιρούς…

Είναι ίσως η τελευταία παράσταση λειτουργικότητας του γιαπισμού: παπάδες “κοσμικών θρησκειών” μέσα στους περιστρεφόμενους καθρέφτες της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και της “δημιουργικής καταστροφής” – την οποία οι καπιταλιστικές προσταγές έχουν όλο και μεγαλύτερη ανάγκη…

Δόγμα 17 – 1

Τρίτη 19 Δεκέμβρη. … Η ρωσία και η κίνα είναι αναθεωρητικές δυνάμεις … που επιδιώκουν να ανασχηματίσουν τον κόσμο ενάντια στα συμφέροντα και τις αξίες μας… Αυτή είναι η πρώτη απειλή στη λίστα, σύμφωνα με το αναθεωρημένο δόγμα «εθνικής ασφάλειας» των ηπα, όπως ανακοινώθηκε απ’ το ψοφιοκουναβικό στόμα χτες.

Δεν είναι ανεδαφικό: ο περιβόητος «πολυπολικός κόσμος» είναι πράγματι μια ενδιάμεση φάση πρακτικής αμφισβήτησης της αμερικανικής «μονοπολικότητας». Το ζήτημα είναι ότι αυτή η αμερικανική πλανητική κυριαρχία, βήμα βήμα, πρώτα ρίχνοντας την αγγλική απ’ το βάθρο της (1ος και 2ος παγκόσμιος πόλεμος), ύστερα με την μοιρασιά του κόσμου σε δύο μπλοκ (3ος παγκόσμιος) και, με το τέλος του 3ου και την ήττα του σοβιετικού μπλοκ, απ’ τα ‘90s και μετά, με την μέθη της «μόνης υπερδύναμης», αυτή λοιπόν η ιστορία ενός αιώνα, είναι η κορωνίδα της αμερικανικής ιστορίας. Τα οικονομικά και πολιτικά αφεντικά των ηπα δεν ξέρουν πως είναι να χάνεις αυτήν την κυριαρχία, δεν ξέρουν πως είναι να υποχωρείς στρατηγικά, δεν έχουν κάποιο ανάλογο παράδειγμα στην ιστορία τους για να το αξιοποιήσουν. Μοιάζουν με εκείνους τους «αστέρες» του θεάματος που όταν βρέθηκαν στην κορυφή οι μόνες μνήμες τους ήταν η άνοδος· «αστέρες» που δεν πέφτουν απλά αλλά γκρεμοτσακίζονται, μιας και δεν έχουν καμία εμπειρία πτώσης.

Τα αμερικανικά αστέρια δεν είναι απλά του θεάματος. Είναι ένοπλα, ως τα δόντια. Είναι καταδικασμένα (με την ιστορική έννοια) να εμποδίσουν κάθε «ανασχηματισμό του κόσμου ενάντια στα συμφέροντά τους». Είναι καταδικασμένα επειδή έτσι είναι ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός, και για έναν λόγο παραπάνω: δεν ξέρουν ούτε μπορούν να υποχωρήσουν στρατηγικά.

Συνεπώς όταν το ψόφιο κουνάβι, σαν προσωρινή βιτρίνα του αμερικανικού «forward με κάθε μέσο», λέει ότι «θα δουλέψει μαζί τους βάζοντας πρώτα την αμερική» (με τους «αναθεωρητές» και αμφισβητίες δηλαδή «θα δουλέψει») απλά ξεφυσάει το άσμα όχι του κύκνου αλλά του φιδιού.

(Μπορεί αυτά να τα διαβάζετε δυσοίωνα μεν αλλά σαν κάτι μακρινό. Το λέμε χρόνια, θα το ξαναπούμε: θα το πληρώσουμε ακριβά αυτό το ξεφύσημα, ακόμα περισσότερο όσο μένουμε αδρανείς… Ο χρόνος έχει μετρήσει ήδη ανάποδα…)

Δόγμα 17 – 2

Τρίτη 19 Δεκέμβρη. … Για πολύ καιρό η σύγκρουση ανάμεσα στο ισραήλ και στους παλαιστίνιους θεωρούνταν σαν η κύρια πρόκληση που εμπόδιζε την ειρήνη και την ευημερία στην περιοχή… Σήμερα οι απειλές απ’ τις ριζοσπαστικές τζιχαντιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις και η απειλή του ιράν δημιουργούν την πεποίθηση ότι το ισραήλ δεν είναι η αιτία των προβλημάτων της περιοχής. Διάφορα κράτη έχουν βρει κοινά συμφέροντα με το ισραήλ στην αντιμετώπιση κοινών απειλών…

Το νέο δόγμα «εθνικής ασφάλειας» της Ουάσιγκτον, σ’ ότι αφορά τη μέση Ανατολή, μοιάζει σα να έχει γραφτεί στο Τελ Αβίβ και στο Ριάντ. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ποια είναι τα «διάφορα κράτη που…». Όπως είναι εύκολο να καταλάβει τι ο.κ. δίνει η αμερικανική «εθνική ασφάλεια» στην αντι-ιρανική στόχευση του ισραηλινού ιμπεριαλισμού μέσω της τοποθέτησης της Τεχεράνης σαν πηγής των «προβλημάτων στη μέση Ανατολή». Ως εάν η κατοχή απ’ το Τελ Αβίβ των (υποτίθεται αναγνωρισμένων απ’ τον οηε με άπειρα ψηφίσματα) παλαιστινιακών εδαφών και των συριακών υψωμάτων του Γκολάν, απ’ το 1967, και όσα αυτή η κατοχή έχει προκαλέσει, είναι ευθύνη … των ιρανών αγιατολάχ, που πήραν την εξουσία το 1980…

Η παγκόσμια ενδοκαπιταλιστική σύγκρουση περιγράφεται, εν έτει 2017, απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον έξω απ’ τα δόντια. Το 2001 μια άλλη συντηρητική διοίκηση, εκείνου του Μπους του Β, ξεκίνησε τον «προληπτικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» ελπίζοντας ότι θα εμποδίσει τους όποιους πιθανούς αντιπάλους της αμερικανικής ηγεμονίας να την αμφισβητήσουν… Το 2009 η διοίκηση των δημοκρατικών (Ομπάμα) συνέχισε μεν επί της ουσίας την προηγούμενη γραμμή αλλά απέφυγε να την κλιμακώσει φανερά, αλλάζοντας εχθρούς με ομολογημένο, “ανοικτό” τρόπο. Μετατόπισε την οπτική της εκεί που είναι το κύριο πεδίο του 4ου παγκόσμιου πολέμου (στον ειρηνικό / ανατολική ασία)· προσπάθησε να ανασχέσει την ενεργειακή (και όχι μόνο) διασύνδεση της ρωσίας με την ευρώπη (ουκρανία) αξιοποιώντας την γεωπολιτική μυωπία του Βερολίνου· και σ’ ότι αφορά τη μέση Ανατολή προσπάθησε να δαμάσει τον ισραηλινό ιμπεριαλισμό δίνοντας μερικά credit στην Τεχεράνη (συμφωνία 5 + 1).

Τώρα η διοίκηση των αμερικάνων συντηρητικών (και’ απ’ αυτήν την άποψη, είναι αδιάφορο αν μιλάει εκ μέρους της το ψόφιο κουνάβι ή οποιοσδήποτε άλλος) εγκαινιάζει μια all out σύγκρουση. Θα είναι ηλίθιο να χαθεί κανείς στις λεπτομέρειες ή να φάει διάφορες ερμηνείες που θα σερβίρουν οι επαγγελματίες διεθνείς δημαγωγοί (και τα φερέφωνα του ελληνικού βαθέος κράτους, καθότι συμμαχικό με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ…) του είδους «δεν είναι αυτό που νομίζεις αγάπη μου»!

Το αμερικανικό «δόγμα 17» έχει ιστορικότητα, είναι η λογική αμερικανική ιμπεριαλιστική συνέχεια των προηγούμενων φάσεων του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού, είναι κλιμάκωση· και δεν χωράει ούτε παρεξηγήσεις ούτε απωθήσεις…

Συρία: δύσκολοι δρόμοι

Τρίτη 19 Δεκέμβρη. Πανηγυρίζουν απ’ την Τεχεράνη ως την Βηρυττό: ένα πρώτο κομβόι με 20 φορτηγά άγνωστου φορτίου έκαναν την χερσαία διαδρομή απ’ το ιράν μέσω ιράκ, ύστερα μέσω της συνοριακής συριακής πόλης al – Bukamal και της Deir ez-Zor, για να φτάσουν στη Δαμασκό… Από εκεί ο λίβανος είναι δίπλα…

Όντως ο δρόμος έχει ανοίξει· αλλά απέχει πολύ απ’ το να είναι σίγουρος. Σίγουρος απέναντι στην Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ και τους συμμάχους τους. Το ζήτημα της τροφοδοσίας της Χεζμπ’ αλλάχ με ιρανικά όπλα μέσω αυτής της χερσαίας διαδρομής είναι σοβαρό μεν αλλά τακτικό πρόβλημα· και αφορά μόνο το Τελ Αβίβ. Το στρατηγικό ζήτημα, που αφορά (κυρίως) την Ουάσιγκτον είναι ότι την ίδια διαδρομή μπορούν να (και ο στόχος είναι ΝΑ) ακολουθήσουν αγωγοί φυσικού αερίου (κατά κύριο λόγο, δευτερευόντως και πετρελαίου) που θα μεταφέρουν την ιρανική (πιθανόν και την καταριανή) παραγωγή στην ανατολική Μεσόγειο, και απο κεί, είτε δια θαλάσσης είτε μέσω τουρκίας και βαλκανίων στην κεντρική ευρώπη. Για να γίνει ακόμα χειρότερο αυτό το πρόβλημα: είναι η ρωσική gazprom που θα κάνει την δουλειά (και) αυτών των αγωγών αερίου· με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

Θα ήταν ασυγχώρητη αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι με τέτοιες διακυβεύσεις η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ θα κάτσουν να παραδεχτούν την ως τώρα ήττα τους. Όπως είναι εγκληματικός καιροσκοπισμός (εγκληματικός σε βάρος μας ως εργατών φυσικά) το ότι το ελληνικό βαθύ κράτος και όλες οι πολιτικές του βιτρίνες θεωρούν ότι μπορούν να «χωθούν» σ’ αυτή τη εν εξελίξει σύγκρουση, με την μεριά των αμερικάνων· και να κερδίσουν… Για την ακρίβεια: εμείς θα πληρώσουμε ακριβά και τα πιθανολογούμενα (απ’ τα ελληνικά αφεντικά) κέρδη αλλά και τις ακόμα πιο πιθανές χασούρες τους.

Ο δρόμος άνοιξε μεν· αλλά (με την ευρεία έννοια) δεν θα τον αφήσουν εύκολα ανοικτό όσοι πόνταραν (και το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο ανάμεσά τους…) στο να τον κρατήσουν κλειστό.

Η μυρωδιά της ανθρώπινης σάρκας θα συνεχίσει να απλώνεται στον αέρα…

Αισθητική τροφή

Δευτέρα 18 Δεκέμβρη. Μέρες που ‘ναι το «γυρνάμε»: έγινε γνωστό απ’ την «κοιλιά του αρχιτέκτονα» του Peter Greenaway, αλλά πήρε την δική του τροχιά…

Με τις ευχές μας λοιπόν, Struggle for Pleasure απ’ τον Wim Mertens και την ορχήστρα του.

(Εμψυχωτικό; Εντελώς!)

Δύσκολες δουλειές…

Δευτέρα 18 Δεκέμβρη. Ύστερα απ’ την ανάλυση χιλιάδων αρχείων απ’ το ομοσπονδιακό γραφείο ερευνών (BKA), μαρτυριών και καταγραφών τηλεφωνημάτων και ιντερνετικών επικοινωνιών, η εφημερίδα [welt] κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αστυνομία και οι μυστικές υπηρεσίες ήξεραν πως ο Amri ήταν τρομοκρατική απειλή το αργότερο απ’ το Νοέμβρη του 2015· πολύ νωρίτερα απ’ ότι πιστευόταν ως τώρα…

Αυτά γράφει στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική της έκδοση η καθεστωτική dw. O Anis Amri είναι ο τυνήσιος που οδήγησε ένα φορτηγό πάνω στον κόσμο, σε μια απ’ τις υπαίθριες αγορές του Βερολίνου, στις 9 Δεκέμβρη του 2016· σκοτώνοντας 12 άτομα. Για να φύγει με την ησυχία του, να γυρίσει την μισή Ευρώπη, και να σκοτωθεί μάλλον τυχαία μετά από δύο βδομάδες στο Μιλάνο, καθ’ οδόν προς την τυνησία, από ιταλούς μπάτσους.

Η καθεστωτική Welt σημειώνει ότι …απ’ τα στοιχεία που μελετήθηκαν δεν προκύπτει εξήγηση του γιατί η αστυνομία και οι μυστικές υπηρεσίες δεν έδεσαν τον Amri έγκαιρα, με δεδομένο ότι ήξεραν. Για να φτάσει στο εξής: Αρκετοί μήνες ερευνών κάνουν εύλογη [σαν εξήγηση] την εμπλοκή ξένων μυστικών υπηρεσιών. Ο «πράσινος» Hans-Christian Ströbele, μέλος της επιτροπής κοινοβουλευτικού ελέγχου των υπηρεσιών, το λέει πιο συγκεκριμένα: ήταν το “χέρι” των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ή του αμερικανικού στρατού που εμπόδισε την σύλληψη του Amri έγκαιρα.

Συγκινητική και πατριωτική η γερμανική προσπάθεια να χρεωθεί στην Ουάσιγκτον, έμμεσα μεν αλλά ουσιαστικά, η περσινή επίθεση. Μιας και τα στοιχεία, όμως, περί επικινδυνότητας του Amri, τα είχαν οι γερμανικές υπηρεσίες, ο αμερικανικός δάκτυλος στην υπόθεση σημαίνει «γερμανική προδοσία» – έτσι δεν είναι;

Τι συζητούν όμως στο Βερολίνο; Τον ρόλο των δικών τους μυστικών υπηρεσιών στη δράση του ακροδεξιού τρίο nsu που σκότωσε 9 άτομα δρώντας επί 6 χρόνια δεν τον έχουν εντοπίσει ακόμα· έτσι δεν είναι;

Κι ούτε πρόκειται να τον εντοπίσουν και να τον δείξουν. Οι αμερικάνοι τους μάραναν!

Συρία 1

Δευτέρα 18 Δεκέμβρη. Η (πανηγυρική) απόφαση για ανάκληση μέρους του ρωσικού στρατού απ’ την συρία (“αποστολή εξετελέσθη!”) είχε κι αυτήν την μικρή λεπτομέρεια: την απόσυρση των περίπου 250 ρώσων στρατόμπατσων απ’ το Afrin, όπου βρίσκονταν, υποτίθεται, για να «εκπαιδεύσουν» τις εκεί ypg – άγνωστο για ποιον σκοπό… (Μάλλον για να κάνουν πολιτικές γνωριμίες πήγαν…)

Φαίνεται λογικό ότι η απόσυρση αυτή, που θα έχει ολοκληρωθεί ως το τέλος της χρονιάς (αν δεν έχει γίνει ήδη) είναι προϊόν συμφωνίας μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν: κατά τη γνώμη διάφορων “ειδικών” ανοίγει τον δρόμο για την κατάληψη του θύλακα της Afrin, στα βορειοδυτικά της συρίας, στα σύνορα με την τουρκία, απ’ τον στρατό της Άγκυρας. Ο οποίος, ως τώρα, έχει κυκλώσει την περιοχή.

Θα κάνουμε την εκτίμηση, με τον υπαρκτό κίνδυνο να κάνουμε λάθος: δεν θα είναι τέτοια η άμεση εξέλιξη. Ο τουρκικός στρατός μαζί με τους proxies του έχει μισοεισβάλει ήδη στον θύλακα, στα όριά του· αλλά δεν μας φαίνεται έξυπνη επιλογή οι μάχες με έναν αριθμό (κούρδων) ενόπλων που θα δώσουν μάχες ζωής και θανάτου, αφού δεν έχουν καν έξοδο διαφυγής.

Αντίθετα η «σφιχτή» και παρατεταμένη πολιορκία του θύλακα, με την συνακόλουθη επιδείνωση της ζωής όσων βρίσκονται μέσα σ’ αυτόν, θα μπορούσε να συμπληρώνει μια γενικότερη διαχείριση του ζητήματος “ypg”, σε όλον τον συριακό βορρά.

Αυτό είναι το ζητούμενο.