Operation exploitation

Κυριακή 24 Δεκέμβρη. Δεν υπάρχει ειδική επιχείρηση μ’ αυτό το όνομα: είναι η γενική καπιταλιστική «επιχείρηση». Δεν είναι μόνο οι στρατηγικές πρώτες ύλες της Αφρικής στον πάγκο του χασάπη· είναι και η εργασία. Και μάλιστα σ’ αυτά τα είδη της που στον πρώτο κόσμο ούτε σαν αναμνήσεις δεν επιτρέπεται να υπάρχουν: ορυχεία, μεταφορές / χαμαλίκια, πρώιμη επεξεργασία βιομηχανικών ορυκτών.

Η διαχείριση δεν αφορά μόνο την εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων σε επίκαιρες θέσεις σε σχέση με κοιτάσματα ή χερσαίους και θαλάσσιους δρόμους μεταφοράς των στρατηγικών πρώτων υλών. Αλλά και την μεθοδική κατασκευή μεγάλων μεταναστευτικών κινήσεων από περιοχές που έχουν μικρότερο «επενδυτικό» ενδιαφέρον (ή προορίζονται σαν back up γεωργικής γης) σε περιοχές που χρειάζεται μαζικά ανειδίκευτη εργασία. Κατ’ αρχήν μέσα στην αφρική.

Αυτό το δίπολο στρατιωτικός έλεγχος εδώ – καταστροφή, δυστυχία και εξανδραποδισμός εκεί παράγεται και μέσα απ’ την χρήση (την κατασκευή…) των «τρομοκρατών». Αυτές οι ένοπλες συμμορίες κατάκτησης και μοιρασιάς του «σχεδόν τίποτα», του «σχεδόν τίποτα» που μπορεί να έχει την μορφή υπόγειων χρηματοδοτήσεων από αόρατες μυστικές υπηρεσίες (ακόμα και του Ριάντ… γιατί όχι;), ή την μορφή λεηλασιών και σφαγών, επιταχύνουν, εκβιάζουν, εκείνο που άλλοτε ο καπιταλιστικός πρώτος κόσμος ήλπιζε να γίνεται μέσω «φυσικών καταστροφών». Ή δικτατοριών: την διαχείριση της εργασίας, την μοιρασιά του εδάφους, την ανεπίσημη και ωμή αστυνόμευση.

Είναι τόσο πετυχημένη ως τώρα αυτή η διαδικασία, ώστε ξεχυλίζει: οι αφρικανοί μετανάστες εργάτες φτάνουν ως το χείλος της ηπείρου προς τον πρώτο κόσμο: την Μεσόγειο. Εκεί τους περιμένουν (κανονικοί) δουλέμποροι· ή πάλι ο πρωτοκοσμικός στρατός απ’ τον οποίο πιθανότατα προσπάθησαν να διαφύγουν στα μέρη τους…

Εν τω μεταξύ υπάρχει κι αυτή η παράπλευρη μεν καθόλου ασήμαντη δε αξιοποίηση της κατασκευής των «τρομοκρατών»: πλαστογραφούν και τα όποια απελευθερωτικά κινήματα (όπως των Tuareg για παράδειγμα). Υπό τον γενικό τίτλο «αντιμετώπιση της τρομοκρατίας» η πρωτοκοσμική νεο-αποικιοκρατία ξεμπερδεύει (και) με τους πραγματικούς (και υπαρκτούς) ταξικούς αντιπάλους της, όπου καταφέρνουν να εμφανιστούν τέτοιοι.

(φωτογραφία: προστατεύοντας επενδύσεις με οπλοπολυβόλα).

Sahel 2

Κυριακή 24 Δεκέμβρη. Οι εκπρόσωποι του γαλλικού ιμπεριαλισμού υποστηρίζουν ότι έχουν μόνο 3.000 – 4.000 στρατιώτες σ’ αυτήν την εκστρατεία τους. Δεν είναι υποχρεωμένοι να λένε την αλήθεια· και δεν την λένε. Επιπλέον, όπως πασίγνωστα κάνει η Ουάσιγκτον, τα στρατιωτικά τμήματα των G5 είναι οι proxies (και) του Παρισιού: αυτοί που θα έχουν μακράν τα περισσότερα θύματα στην εκστρατεία. Και επειδή ούτε αυτοί οι ντόπιοι φτάνουν (άσε που μπορεί να αλλάξουν γνώμη…), προκύπτει (π.χ. από ένα αεροπορικό / στρατιωτικό ατύχημα που έγινε στα μέσα του περασμένου Οκτώβρη στην ακτή ελεφαντοστού…) ότι το Παρίσι πληρώνει και κανονικούς μισθοφόρους απ’ την ανατολική ευρώπη, προφανώς για διάφορες πιο «βρωμοδουλειές» απ’ όσες επιτρέπει το πρωτοκοσμικό πρεστίζ: τα guns for hire είναι μια δουλειά με παγκόσμια προοπτική!

Έτσι ώστε αποδεικνύεται το αληθινά κυνικό νόημα της light αντι-μεταναστευτικής στάσης διάφορων τμημάτων των πρωτοκοσμικών κοινωνιών που ναι μεν λυπούνται για το ανθρώπινο κατάντημα όσων θαλασσοπνίγονται ή επιζούν προσπαθώντας να περάσουν την Μεσόγειο («ανθρωπισμός» γαρ…), κατηγορούν όμως τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που δεν μένουν στα μέρη τους να πολεμήσουν εκεί για μια καλύτερη ζωή…

Πότε και πως πολέμησαν, άραγε, αυτοί οι «σύμβουλοι επανάστασης» κατά των δικών τους αφεντικών που, εντελώς συμπτωματικά, είναι μεγάλο μέρος των ίδιων εκείνων αφεντικών που καταστρέφουν τις ζωές των «τριτοκοσμικών»; Εκτός από φτηνές και εύκολες συμβουλές προς τρίτους ποιο πολεμικό έργο έχουν άραγε να επιδείξουν οι ίδιοι; Κανένα. Μόνο συνένοχους συμβιβασμούς…

(φωτογραφία: ο αρχιστράτηγος Macron με το επιτελείο του στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι, χτες, στο αρχηγείο της Operation Barkhane, στην N’Djamena, πρωτεύουσα του τσαντ).

Εμπόριο όπλων…

Κυριακή 24 Δεκέμβρη.«Για καλό σκοπό» όπως θα έλεγε και ο ψόφιος κοριός – αν ήξερε τι του γίνεται.

Η Ουάσιγκτον σπρώχνει όπλα. Στο ουκρανικό καθεστώς (και που θα τα χρησιμοποιήσει άραγε; εεεε;) αλλά και «στους συμμάχους μας στη συρία». Το ψόφιο κουνάβι έβαλε την υπογραφή του σε μια παροχή (αμφιβάλουμε αν θα είναι τσάμπα!!! κάποιος θα πληρώσει γι’ αυτά…) όπλων αξίας 393 εκατομμυρίων δολαρίων προς τις ypg. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται «ελαφρά» όπλα: 12.000 kalashnikov και 6.000 πολυβόλα, μαζί με μια πρώτη παρτίδα γεμιστήρων. Αλλά επίσης και χιλιάδες αντι-αρματικές ρουκέτες, πύραυλοι και εκτοξευτές ρουκετών.

Αφού ο isis έχει περιοριστεί σε μια ελάχιστη λουρίδα ερημικής γης στα σύνορα με το ιράκ, τι τα θέλουν τα επιπλέον πολυβόλα και τις αντιαρματικές ρουκέτες οι ypg; Έλα ντε!!! Μπορεί για να κάνουν παρελάσεις…

Το «μπλοκ της Αστάνα» σίγουρα θα θυμώσει· κι όχι μόνο η Άγκυρα…

(Βρε εκείνα τα 300 (χιλιάδες) παλιοβλήματα… Να μείνουν έτσι, αμανάτι… Κρίμα…)

Παλαιστίνη

Σάββατο 23 Δεκέμβρη. Το ότι μέχρι χτες, μετρώντας απ’ τις 6 Δεκέμβρη, είχαν δολοφονηθεί 7 διαδηλωτές (και άλλοι 10 είχαν τραυματιστεί) από κάποια στρατοαστυνομία θα ήταν όχι απλά «είδηση πρώτης γραμμής» αλλά και αιτία γενικής αγανάκτισης – αν οι δολοφονίες γίνονταν στους δρόμους της Αθήνας, της Ρώμης, του Βερολίνου ή του Παρισιού.

Αλλά «ευτυχώς» όχι. «Ευτυχώς» αλλού σκοτώνουν διαδηλωτές. Κάπου στη Γάζα, κάπου στη δυτική Όχθη. Συνεπώς…

(φωτογραφία: Χτες στη Βηθλεέμ. Δύο δολοφονίες +)

Απορία

Σάββατο 23 Δεκέμβρη. Ισχυρίζεται κανείς, στ’ αλήθεια, ότι η διπλή και τριπλή «ηθική» (αν μπορεί καν και καν να ονομαστεί έτσι ο κυνισμός) είναι κάτι που ισχύει και εκδηλώνεται απέναντι σε γεγονότα που συμβαίνουν «κάπου μακρυά»; Ισχυρίζεται κανείς, στ’ αλήθεια, ότι η άσκηση και το χώνεμα της διπλής και τριπλής «ηθικής» δεν είναι καθημερινή πρακτική, μέσα στις εγγύτερες των κοινωνικών σχέσεων;

Ισχυρίζεται κανείς ότι τα σπουδαία Εγώ / Εμείς έχουν διαφορετική «εξωτερική πολιτική» απ’ την «εσωτερική» τους; Και ότι η παλαιστίνη (για παράδειγμα) είναι «αλλού, μακριά» και όχι αυτό το “αλλού μακριά” ο αντεστραμμένος (και καταστροφικός) πρωτοκοσμικός μκροαστισμός;

Η πηγή της ευτυχίας

Σάββατο 23 Δεκέμβρη. Συμπτώματα διαδοχικά συγκλίνουν στο συμπέρασμα. Το αμερικανικό βαθύ κράτος έχει βρει ένα νέο όπλο: κάποιο χημικό, ή φυτό, ή γενετικά τροποποιημένο βρώσιμο ατσάλι, ή κάτι τέλος πάντων, που εξασφαλίζει την αιώνια ευτυχία. Η οποία (το ξεχάσατε;) βρίσκεται στην χώρα της ακαριαίας λησμονιάς.

Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε αλλιώς το γεγονός ότι ο νέος αμερικανός πρεσβευτής στην Ολλανδία Pete Hoekstra (ο.κ., αν πίνει φούντα δεν είναι μια οποιαδήποτε μπουρούχα…) κατάφερε συνεντευξιαζόμενος μπροστά σε κάμερα να διαψεύσει τα λεγόμενα του όχι μια αλλά δύο φορές. Σε χρόνο dt, ας πούμε μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό.

Η μία εκδοχή είναι ότι κάτι πίνουν στην Ουάσιγκτον, και δεν το δίνουν σε κανέναν. Η άλλη εκδοχή είναι ότι έχουν χάσει την μπάλα (σα να λέμε: χιονίζει στη Λαμία την ώρα του ματς κυπέλλου…).

Ψάξτε την περίπτωση για να κρατήσετε σημειώσεις πως εκδηλώνεται η παρακμή μιας (πρώην) αυτοκρατορίας… Ή, ακόμα καλύτερα, ψάξτε αυτό: πως ο κόσμος των διαρκώς κινούμενων εντυπώσεων (ο απόλυτα ώριμος κόσμος του θεάματος) ρίχνει την αντίληψη ακόμα και των μεγαλοστελεχών μιας πρώην αυτοκρατορίας στο επίπεδο του socialmedia λουμπενισμού.

Το σίγουρο είναι ότι ο κυρ Hoekstra «έγραψε». Μεγάλη καριέρα τον περιμένει. (Έχει διατελέσει και πολιτικός επίτροπος / επόπτης των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, στην δεύτερη τετραετία του Μπους του Β, απ’ το 2004 ως το 2007. Πράγμα που σημαίνει ότι θα έπρεπε να κατέχει την τέχνη της παραπλάνησης. Εκτός αν αυτή η τέχνη στην κορύφωσή της βρίσκεται στην περίοδο του αφηρημένου εξπρεσσιονισμού….)

Let’s party!

Σάββατο 23 Δεκέμβρη. Σίγουρα είναι ευφορικό το stuff. Και δεν πρέπει να κυκλοφορεί εκτός ηπα· υποψιαζόμαστε αμερικανικά μεταγωγικά να ξεφορτώνουν νύχτα 50κιλους σάκους στις άκρες στρατιωτικών αεροδρομίων, που διανέμονται μετά εκεί που πρέπει.

Να, για παράδειγμα, η κυρία Nikki Halley. Σαν εκπρόσωπος της Ουάσιγκτον στον οηε πανηγυρίζει για τα 64 κράτη που ψήφισαν “όχι”, απείχαν επίσημα ή έλειπαν απ’ την συνέλευση του οηε. Και θέλει να ευχαριστήσει τους εκπροσώπους τους με την πιο κάτω πρόσκληση:

Με το συμπάθειο δηλαδή, αλλά σ’ αυτό το τρίωρο της 3ης Γενάρη (κυρά Nikki) το μόνο που μπορείτε να κάνετε στους καλεσμένους σας είναι να τους κάψετε! Γιατί αν ήθελαν να κορδωθούν στο πλάι σας, πρώτον δεν θα απείχαν επίσημα και δεύτερον δεν θα έκαναν κοπάνα… Θα ψήφιζαν «όχι, συμφωνούμε με το ψόφιο κουνάβι, χίλια ζήτω στον αυτοκράτορα!»

Κυρά Nikki: πρώτον, μην κεράσετε τους καλεσμένους σας (όσους ανταποκριθούν) αυτό που πίνετε. Θα αρχίσουν να κάνουν την μία βλακεία πίσω απ’ την άλλη. Και πως ν’ αντέξει η «saint lucia» και το «sao tome – principe» τέτοια ιλαρότητα; Δεν ξέρουμε που πέφτει η επικρατειά τους, αλλά με τόση αγιοσύνη στ’ όνομα μας φαίνονται σοβαρά κρατικά καταστήματα.

Και δεύτερον: θυμηθείτε ότι πρέπει να περιορίσετε τα έξοδα του κράτους σας προς “συμμάχους” που σήμερα είναι έτσι (για να πάρουν το μπαξίσι) και αύριο είναι αλλιώς. Με απλά λόγια: στο τρίωρο παρτάκι σας βάλτε εισιτήριο. Όσοι το έκαναν δεν το μετάνοιωσαν.

Έκαναν ταμείο.

Ψηφίσματα

Σάββατο 23 Δεκέμβρη. Όπως οι «φίλοι» της Ουάσιγκτον ψηφίζουν εναντίον της (κάτι σαουδικές αραβίες, κάτι εμιράτα, αλλά και κάτι ελλαδιστάν) έτσι και οι (αντικειμενικά μιλώντας) «φίλοι» της Πγιονγκγιάνγκ ψηφίσουν εναντίον της. Με 15 – 0 το συμβούλιο ασφαλείας του οηε (μόνιμα και περιστασιακά μέλη) αποφάσισε να επιβάλλει νέες κυρώσεις στο βορειοκορεατικό καθεστώς: περιορισμούς στην εισαγωγή πετρελαίου (4 μύρια βαρέλια τον χρόνο) και στα παράγωγά του (500.000 βαρέλια, στο 25% του προηγούμενου ορίου).

Προφανώς κάτι έχουν υπόψη τους η Μόσχα και το Πεκίνο επι του θέματος: θα είναι οι υπήκοοι της Πγιονγκγιάνγκ που θα πληρώσουν αυτό το εμπάργκο, και εκτιμάμε ότι ρωσία και κίνα δεν έχουν λόγους για κάτι τέτοιο.

Μας φαίνεται κάπως διαφορετικό ένα άλλο σημείο της απόφασης: ο ναυτικός έλεγχος των φορτίων από και προς την βόρεια κορέα. Αυτό θα μπορούσε να πάρει την μορφή ναυτικού αποκλεισμού απ’ τις ηπα (ο Κιμ το έχει θεωρήσει αιτία πολέμου) και δεν βλέπουμε σε τι εξυπηρετεί τις ρωσικές και κινεζικές μανούβρες στην ανατολική ασία / ειρηνικό. (Αλλά πάντα το να μην ξέρεις είναι η αρχή για το να μαθαίνεις!)

Πάντως οι λαθρέμποροι έχουν καινούργια πεδία δόξας. Κι όποιος πει οτι οι έλληνες εφοπλιστές είναι παλιές καραβάνες στο είδος, φωτιά να τον κάψει!!!

Κατά τα άλλα: Ω η εποχή της παραλλαγής!!!

Μεγάλη νίκη…

Παρασκευή 22 Δεκέμβρη. Απ’ την άποψη του αμερικανικού προϋπολογισμού το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στην έκτακτη γενική συνέλευση του οηε ήταν σκέτος θρίαμβος. Μόνον 7 κράτη (+ ηπα και ισραήλ) ψήφισαν εναντίον της πρότασης (άρα υπέρ της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ), και άλλα 35 έκαναν τουμπεκί (αποχή, κάτι σαν «λευκό»). Υπήρχαν και 21 κοπάνες. Το κατά πόσον αυτά τα 35 θα θεωρηθούν απ’ το αμερικανικό υπουργείο οικονομικών «καλά παιδιά» (ώστε να συνεχίσουν να λαμβάνουν «αμερικανική βοήθεια») μένει να φανεί. Το γεγονός είναι ότι το ιράκ (για παράδειγμα) που λαμβάνει με την μορφή «στρατιωτικής βοήθειας» έναν περίδρομο λεφτά ψήφισε εναντίον της Ουάσιγκτον. Συνεπώς θα πρέπει να αποκληρωθεί! Ο αμερικανικός στρατός πρέπει να σταματήσει να σπαταλάει και να σπαταλιέται εκεί – αυτή δεν ήταν η απειλή του ψόφιου κουναβιού; To ίδιο ισχύει και με το αφγανιστάν… Εμπρός, λοιπόν, για μια γενναία εξοικονόμηση: το ψόφιο κουνάβι αποσύρει τον στρατό του απ’ την κεντρική ασία και τη μέση ανατολή!!!

Τα κράτη που στάθηκαν ώμο με ώμο με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ, δεν είναι «ακριβές περιπτώσεις»: γουατεμέλα, ονδούρα, νησιά μάρσαλ, ναουρού, παλάου, τόνγκο. Το να συνεχίσει να τα χατζιλικώνει ο αμερικανικός προϋπολογισμός είναι, υποθέτουμε, μέσα στα όρια της αντοχής του…

(Η Αθήνα μας ξάφνιασε: ψήφισε κατά την Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ. Αλλά το ίδιο έκαναν το Ριάντ και τα εμιράτα… Πράγμα που σημαίνει πως κάποιοι friends του ψόφιου κουναβιού προτίμησαν να κρυφτούν χτες. Ίσως αξιοποιηθούν κάποια άλλη στιγμή…)

Πάρ’ το παλάου σου και μπρος!

Παρασκευή 22 Δεκέμβρη. Θεωρητικά, μετά από τόσα συμβολικά ψηφίσματα του οηε για την παλαιστίνη (γενικά) και την Ιερουσαλήμ (ειδικά), επί δεκαετίες, και το χθεσινό θα ήταν μία απ’ τα ίδια: μια απόφαση που κανείς δεν είναι διατεθειμένος να επιβάλει. Η πρωτοβουλία της Άγκυρας (και της υεμένης – αλλά ποιας υεμένης ακριβώς;) για την χθεσινή έκτακτη συνέλευση είχε, άλλωστε, αυτό το απλό περιεχόμενο: επανάληψη και επιβεβαιώση των προηγούμενων αποφάσεων του οηε.

Εκείνο που έκανε την χθεσινή απόφαση διαφορετική ήταν η στάση που επέλεξαν να κρατήσουν απέναντι της η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ, μέσα στην πολύ συγκεκριμένη συγκυρία του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού στη μέση Ανατολή (και όχι μόνο). Δεν θα πρέπει να έχει υπάρξει προηγούμενο στις απειλές που εκτόξευσε η Ουάσιγκτον (μέσω της κατάλληλης βιτρίνας: να τι χρειαζόταν το ψόφιο κουνάβι!) εναντίον όσων «συμμάχων» της τολμήσουν να ψηφίσουν εναντίον της. Ακόμα και την τελευταία στιγμή, λίγο πριν την ψηφοφορία, η πρέσβειρα Nikki Haley φρόντισε να ενημερώσει την συνέλευση ότι «ματαιοπονεί»: εμείς θα κάνουμε ό,τι γουστάρουμε… ήταν αυτό που είπε. Εκείνο που δεν είπε αλλά το εννοούσε ήταν …και να πάτε να πνιγείτε… (ή κάτι άλλο…). Ετοιμάζονται, άραγε, οι ηπα να φύγουν απ’ τον οηε;

Δεν είναι οι καιροί που ζούμε εκείνη η ιστορική περίοδος που τέτοιες απειλές, τέτοια γαυγίσματα και τέτοιες κινήσεις είναι συμβολισμοί κενοί περιεχομένου. Ούτε είναι οι καιροί που δεν υπάρχουν αρκετοί να αξιοποιήσουν πρακτικά ακόμα και τους συμβολισμούς.

Συγκρατείστε, λοιπόν, την ημερομηνία: 21 Δεκέμβρη του 2017. Η μέρα με τη μεγαλύτερη νύχτα της χρονιάς.