«Ευαισθησίες» στην Ουάσιγκτον…

Σάββατο 13 Μάη.Υπάρχει ακόμα μια μεταβατική διαδικασία στις ηπα. Το βλέπουμε. Θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί και ευαίσθητοι εξαιτίας αυτής της εξελισσόμενης μεταβατικής περιόδου… Αυτό είπε μεταξύ άλλων χτες ο Ερντογάν σε δημοσιογράφους (σε σχέση με το ταξίδι του στις ηπα) πριν φύγει για την κίνα.

Οι σχετικά χαμηλοί τόνοι που προς το παρόν κρατάει το τουρκικό καθεστώς (σε αντίθεση με τους υψηλούς που χρησιμοποιούν διάφοροι δικοί του “σύμβουλοι” αρθρογραφώντας) σημαίνει ότι απ’ την στιγμή που δεν κινδυνεύει άμεσα απ’ τον εξοπλισμό των ypg και την ζεστή φιλία τους με το αμερικανικό πεντάγωνο, θα ελιχθεί. Θα προσπαθήσει να «κερδίσει» τα δυνατόν περισσότερα απ’ την Ουάσιγκτον (σαν υποτιθέμενα «αντίβαρα»). Προς το παρόν παριστάνοντας ότι ο εξοπλισμός των ypg ήταν απόφαση της προηγούμενης διοίκησης (Ομπάμα) που απλά υλοποιεί η τωρινή…

Όμως, στην πράξη, η Άγκυρα ξέρει πολύ καλά τι επιδιώκουν οι αμερικάνοι στη μέση Ανατολή, και πως το μεθοδεύουν. Ακόμα και εναντίον της. Και επειδή «αγριεύει» αυτή η μεθόδευση, προτιμάει να απαντήσει πρακτικά αντί, απλά, να γαυγίζει μόνο…

Έτσι, αν καταλαβαίνουμε σωστά τα υπονοούμενα διάφορων (καθεστωτικών) αρθρογράφων σε τουρκικά μήντια, η Άγκυρα θα συνεχίσει να κινείται «εκτός αμερικανικής γραμμής», ακόμα κι αν αυτό θυμώνει την Ουάσιγκτον…

Κρίμα μωρέ… Κρίμα

Παρασκευή 12 Μάη. Πάνω που θα διαλυόταν (η τουρκική επικράτεια), επειδή αυτό είδαν στον ύπνο τους όλοι οι έλληνες δεξιοαριστεροί πατριώτες και οι υπάλληλοι των υπηρεσιών, κι άλλωστε το έχει προβλέψει και ο γέρων γιουβέτσιος… Πάνω που διαλυόταν, λοιπόν, ο προαιώνιος εχθρός και το ελλαδιστάν θα γινόταν των πολλών θαλασσών και ηπείρων, ήρθαν τα κακά νέα: η δοκιμή ενός made by turkey βαλλιστικού πυραύλου, φορητού, εδάφους εδάφους, με βεληνεκές 280 χιλιόμετρα. Που, μάλλον, είναι πολύ περισσότερα (μερικοί λένε: 1000 χιλιόμετρα…). Με όνομα; “Bora”. Μπόρα, δηλαδή. “Καρέκλες”….

Τα νέα είναι κακά για δύο λόγους. Πρώτον, ο προφανής και γενικός: οι καπιταλιστικοί στρατοί εξοπλίζονται… για «εντελώς ειρηνικούς λόγους», έτσι δεν είναι; Ο δεύτερος είναι επίσης προφανής και ειδικός: από στρατιωτική άποψη οι συσχετισμοί (τεχνολογικοί και αριθμητικοί) είναι τέτοιοι που ούτε σαν εφιάλτη δεν θα πρέπει να βλέπουν (στον ύπνο τους) οι ελληνάρες «στρατιωτική αναμέτρηση» με την Άγκυρα, «περικύκλωσή» της, κλπ κλπ.

Αυτό το δεύτερο, είναι αλήθεια, είναι καλό από πολλές πλευρές. Μπορεί να χάσουν μερικοί τα φαντάσματά τους, αλλά ο ρεαλισμός δεν είναι κακός σύμβουλος. Ειδικά αν στο πραγματικό βεληνεκές της “μπόρας” είναι και η Αθήνα…

Αντιπαραθέσεις ή διευκρινίσεις;

Παρασκευή 12 Μάη. Όταν ο γερμανός υπ.οικ., ο τρισκατάρατος Σόιμπλε, σχολιάζει ότι οι ιδέες του νέου γάλλου προέδρου, όπως π.χ. για δημιουργία υπουργείου οικονομικών της ευρωζώνης, είναι ανέφικτες επειδή συγκρούονται με τις υπάρχουσες συνθήκες, δεν τσακώνεται μαζί του – όπως γουστάρουν να πιστεύουν τα ντόπια εξωτικά πτηνά αλλά και η αγγλοσαξονική αντι-ε.ε. δημαγωγία. Απλά, επειδή ο γάλλος σοσιαλφιλελεύθερος είναι καινούργιος στη δουλειά και ίσως αγνοεί ορισμένα πράγματα, ο βετεράνος γερμανός του θυμίζει ότι η αλλαγή των ευρω-ενωσιακών ή των ευρ-ζωνικών συνθηκών απαιτεί αλλού αποφάσεις κοινοβουλίων και αλλού δημοψηφίσματα· του θυμίζει επίσης ότι ειδικά το δεύτερο δίνει έδαφος στο φασισταριό που βρίσκει εύκολο πεδίο προπαγάνδας· του θυμίζει, εν τέλει, ότι δεν είναι σκόπιμο να αλλάξουν οι συνθήκες με κίνδυνο να πάρουν κεφάλι οι αρτζέντηδες της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, τουλάχιστον έως ότου πεισθούν οι πληθυσμοί ότι το project europe επηρεάζει θετικά τις ζωές τους. Αν γίνει ποτέ κάτι τέτοιο…

Η γερμανική γραμμή (σύντομα θα είναι ξανά και η γαλλική) είναι ότι τα βήματα παραπάνω ευρω-ολοκλήρωσης θα πρέπει να γίνουν μέσα στα περιθώρια των υπαρχουσών συνθηκών, έστω με κάποια διασταλτική, νομικίστικη ερμηνεία τους. Προς το παρόν και κατ’ αρχήν.

Ο «μικρός» είναι ενθουσιώδης στις δηλώσεις του· αλλά παραμένει γάλλος. Ακόμα κι αν είναι οπαδός κάποιου ευρωσυντάγματος (που δεν είναι…) το Βερολίνο δεν θα εμπιστευτεί την γαλλική πολιτική σκηνή χωρίς προκαταβολικούς όρους. Ωστόσο υπάρχει περιθώριο μετρημένων και στέρεων βημάτων – αμοιβαία επωφελών…

Ας το θυμήσουμε: το project europe έχει μπει υποχρεωτικά σε forward τροχιά· αλλά όχι και, σαν σίφουνας, «En Marche!».

Καθεστωτική βία

Παρασκευή 12 Μάη. Το μεγάλο κατόρθωμα του Μαδούρο στη βενεζουέλα, μετά από μήνες, είναι ότι έχει καταφέρει να κάνει τους εναντίον διαδηλωτές συμπαθείς. Άσχημο, πολύ άσχημο, αλλά αληθινό: συμπεριφέρεται όλο και περισσότερο σαν Τσαουσέσκου. Σα να λέμε έχει χάσει το “ηθικό πλεονέκτημα”, αυτό το πολύτιμο “τίμιο ξύλο” της καθεστωτικής αριστεράς. Το ξύλο που ρίχνει η αστυνομία του είναι άτιμο, και οι δολοφονίες διαδηλωτών είναι αρκετή απόδειξη.

Η τελευταία έμπνευση των αντικυβερνητικών του πεζοδρομίου στο Καράκας δεν μπορεί παρά να συγκινεί οποιονδήποτε / οποιαδήποτε βρέθηκε, έστω και μια φορά στη ζωή του / της, μπροστά σε “ειδικές δυνάμεις” της αστυνομίας: τους ρίχνουν γυάλινα βαζάκια με κόπρανα. Υπάρχει χειρότερο για τους μπάτσους; Όχι! Ούτε οι πέτρες, ούτε οι μολότωφ – αυτά έχουν και λίγο “περιπέτεια”. Αλλά βόθροι;

Όντως, ο Μαδούρο τα έχει κάνει σκατά!

(φωτογραφία: μιλάει μόνη της…)

Αργεί… αλλά όταν κτυπάει…

Παρασκευή 12 Μάη. Όταν κτυπάει, σου ανοίγει το κεφάλι σαν καρπούζι! Μιλάμε για έναν απ’ τους εκπροσώπους της αριστέρας του “κόμματος της δραχμής”, τον καπετάν Αλέκο (τον Αλαβάνο). Πρόκειται για τον άνθρωπο που θα έμπαινε (έλεγε σε αφίσες) και φυλακή (μαζί με κάτι άλλους…) προκειμένου να μειωθεί η ανεργία· ευτυχώς δεν χρειάστηκε το πρώτο και δυστυχώς δεν έγινε το δεύτερο. Πρόκειται, επίσης, για τον “Όλυμπο” του αριστερού ρατσισμού που είχε παρουσιάσει μελέτη σύμφωνα με την οποία με την δραχμή “θα φύγουν και οι μετανάστες” – οπότε “μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια”. Πράγμα που δεν χρειαζόταν μελέτη, φυσικά. Αλλά έχει δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, ότι θα τους αφήσουν να φύγουν, να περάσουν τα σύνορα, τους μετανάστες. Και δεύτερον ότι τα ελληνόπουλα θα αναλάβουν να κάνουν τις σκατοδουλειές που ως τώρα κάνουν οι μετανάστες εργάτες. Με τα αντίστοιχα σκατά λεφτά, και χωρίς “άδειες παραμονής” φυσικά!

Κτύπησε λοιπόν ο καπετάν Αλέκος απ’ την Σαλονίκη, μιλώντας (που αλλού;) σε συγκέντρωση της λ.α.ε. Και τι είπε; Ότι το εθνικό (και απελευθερωτικό) νόμισμα μπορούμε αντί για δραχμή να το ονομάζουμε “ελληνικό ευρώ”. Όπως – θα μπορούσε να του πει ένας σαλονικιός – τον παοκ μπορούμε να τον ονομάζουμε “ελληνική ρεάλ”. Κάτι τέτοιο: Δεν πουλάμε!!! Χαρίζουμε!!! Πάρε κόσμε!!!! (τρέλα…)

Και γιατί να κάνουμε τέτοια θυσία στο όνομα του νομίσματος ενώ (όπως το ξέρει πολύ καλά, αφού το υπηρέτησε σαν ευρωβουλευτής) “το όνομα είναι η ψυχή μας”; Επειδή (λέει ο τετραπέρατος καπετάνιος του “νέου εαμ” – άλλη λαμπρή ιδέα που πούλησε σε κάτι Σπόρτινγκ…) … δεν (θα) είναι μόνο «εθνικό» νόμισμα (national currency). (Θα) είναι ταυτόχρονα «διεθνές» νόμισμα δεδομένου ότι (θα) χρησιμοποιείται στις συναλλαγές της χώρας με τον υπόλοιπο κόσμο…

Δεν ξέρουμε αν ο καπετάν Αλέκος σπούδασε τα οικονομικά στα ορυχεία του ή στα ξενοδοχεία του (έχει κι απ’ τα δύο…) Πάντως η ιδέα του είναι τόσο σατανικά απλή, ώστε μόνο μια λ.α.ε. (και ύστερα, καταϊδρωμένες, οι λοιπές εθνο-νομισματικές δυνάμεις) θα μπορούσε να την συλλάβει και να την σπρώξει. Ιδού: τυπώνουμε σε χαρτοπετσέτες το «ελληνικό ευρώ» και όταν πληρώνουν οι τουρίστες (σε «ευρωπαϊκά ευρώ») παίρνουν ρέστα σε «ελληνικά». Σκουπίζονται κιόλας. Κι έτσι οι χαρτοπετσέτες (που έχουν πάνω και μηνύματα, του είδους «μανούλα σ’ αγαπώ»…) χρησιμοποιούνται «στις συναλλαγές της χώρας με τον υπόλοιπο κόσμο».

Έπρεπε, άραγε, να δύσει κάπως ο ήλιος ενός Λαπαβίτσα για να ανατείλει το άστρο ενός Αλαβάνου; Τι να πούμε; Σε ένα μέρος του κόσμου όπου οι οπαδοί (τα θύματα δηλαδή) ενός απατεώνα κάνουν διαδηλώσεις υπέρ του, κάθε άλλος απατεώνας μπορεί να νοιώθει ασφαλής!

Εν τω μεταξύ, η καϋμένη η λ.α.ε., προσπαθεί να αποδείξει α) ότι δεν λέει τα ίδια με όλους τους ευρωπαίους φασίστες, και β) δεν θέλει τα ίδια με τον τρισκατάρατο Σόιμπλε (για την «απελευθέρωση» των καθυστερημένων τμημάτων του ντόπιου κεφάλαιου απ’ την τυραννία του ευρώ). Το πρώτο το έλυσε: έβγαλε τις φωτογραφίες των επώνυμων ευρωπαίων φασιστών με ένα Χ στις φάτσες τους, οπότε «καθάρισε». Μένει να κάνει το ίδιο και με τον Σόιμπλε…

Ελληνο-ευρώ ρεεεε! Όπως το έθεσε, άλλωστε, ο γίγαντας καπετάν Αλέκος: …Δεν χρειάζεται να νοιώθουμε κόμπλεξ ότι καταντάμε μιμητές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτοί κλέψανε από εμάς τη χρήση της Ευρώπης ως όρου για το νόμισμα. Δεν θα την κλέψουμε εμείς από αυτούς. Στο κάτω κάτω της γραφής πριν από 2500 χιλιάδες χρόνια το νόμισμα Ευρώπη, μια παράσταση της Ευρώπης, μητέρας του Μίνωα, πάνω στα κλαδιά μιας ελιάς ή πάνω σε ταύρο είχε κυκλοφορήσει από τα νομισματοκοπεία στην Κνωσό, τη Φαιστό και τη Γόρτυνα της Κρήτης.

Ελληνο-ευρώ λοιπόν. Και τα κέρατα (του ταύρου) δώρο!!!

Μωραίνει ο κύριος…

Πέμπτη 11 Μάη. Μια υπόγεια και ανομολόγητη ανατριχίλα διαπερνά από χτες το ντόπιο εθνικοφασισταριό (συμπεριλαμβανόμενων των φαιορόζ, και των φαιών και των ροζ, κυβερνητικών παραφυάδων του): “Ουάου!!! Οι αμερικάνοι εξοπλίζουν τις ypg!!! Την πάτησε ο σουλτάνος!»….

Για την ανοικτή υποστηρίξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στους κούρδους «βασσάλους» του σας έχουμε ενημερώσει ήδη. Ο τελευταίος που θα έπρεπε να ξαφνιάζεται είναι η Άγκυρα – προφανώς υπάρχουν συζητήσεις και αναλύσεις τόσο πάνω όσο και κάτω απ’ τα τραπέζια.

Σε τι ελπίζουν οι έλληνες «βάσσαλοι»; Στο ότι η Άγκυρα θα χαθεί για τους αμερικάνους και το νατο, οπότε το ελλαδιστάν θα γίνει το αγαπημένο συνοριακό παιδί της Ουάσιγκτον. Το πιστεύουν, δεν είναι αστείο! Κοκορεύονται και κολακεύονται με την ιδέα ότι, επιτέλους, το «οικόπεδο ξαναέχει αξία» – για τους φονιάδες των λαών… Οι καραγκιόζηδες.

Κανονικά θα έπρεπε να τρέμουν με μια τέτοια προοπτική· και να την απεύχονται. Σε κάθε περίπτωση θα μείνουν με τις ελπίδες. Η τουρκική επικράτεια είναι πολύ σημαντική (και για τους αμερικάνους) για να την χάσουν για χάρη των ypg… Όμως, επειδή και η Ουάσιγκτον έχει μπλέξει σ’ αυτό το δευτερεύον μέτωπο του 4ου παγκόσμιου, και επειδή το μπλέξιμο δεν θα λυθεί από (αμερικάνους) πεζοναύτες plus καλά εξοπλισμένους κούρδους πρόθυμους, θα στοιχίσει κάπως ακριβά (στην Ουάσιγκτον) η «μη φυγή» της Άγκυρας. Θα στοιχίσει ακριβότερα και στους κούρδους, όταν πια δεν θα χρειάζονται – ας πρόσεχαν! Δεν βλέπουν τους άλλους, του isis; Κι αυτοί “αγαπημένοι” ήταν κάποτε, στη συρία…

Εν τω μεταξύ, επειδή το τουρκικό καθεστώς έχει το δικό του γεωπολιτικό και διπλωματικό ιστορικό βάθος (το οποίο οι έλληνες εθνοφασίστες είτε αγνοούν είτε υποτιμούν), μία απ’ τις κινήσεις που ήδη έχει ξεκινήσει είναι η επαναπροσέγγιση με την ε.ε., και τις βασικές της πρωτεύουσες: Βερολίνο κατ’ αρχήν, και στη συνέχεια Παρίσι. Ακριβώς το γεγονός ότι έχει προκύψει άλλος ένας γύρος καυγά μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον δίνει χαρτιά «για ευρωπαϊκή χρήση» στην πρώτη· και θα τα αξιοποιήσει.

(φωτογραφία: – (αριστέρα): Και πως το είπες αυτό το τραγούδι; – (δεξιά): Sweet home Alatrumpa….)

Συρία

Πέμπτη 11 Μάη. Είναι, λοιπόν, πραγματικός κίνδυνος για την Άγκυρα τα όπλα που δίνουν οι αμερικάνοι στις ypg; Όχι δα!!! Είναι στοιχειώδες: χωρίς αεροπορία, και μάλιστα advanced, δεν πάει κανείς πουθενά.

Αυτό που είναι δευτερεύον από καθαρά στρατιωτική / τεχνική άποψη είναι όμως μια καλή ευκαιρία από πολιτική – για την Άγκυρα. Και θα το χρησιμοποιήσει. Πολύ περισσότερο που οι ypg έχουν χάσει το μέτρο των συσχετισμών και νομίζουν ότι καβάλα στις πλάτες του αμερικανικού πενταγώνου θα πάνε μακρυά. Ξέρουν κάποιον που να το έκανε; Όχι, δεν υπάρχει κανένας.

Τι θα κάνει, λοιπόν, το τουρκικό καθεστώς; Θα ανεβάσει ακόμα περισσότερο την γεωπολιτική «τιμή» του!!! Θα προχωρήσει τις σχέσεις του με την Μόσχα και την Τεχεράνη (και πιο σεμνά και διακριτικά με την Δαμασκό), το κάνει ήδη· θα προχωρήσει τις σχέσεις του με το Πεκίνο, το κάνει ήδη· και θα «στρώσει» τις σχέσεις του με το project europe, και μάλιστα για δύο βασικούς λόγους: πρώτον επειδή (και) αυτό “καίει” την Ουάσιγκτον, και δεύτερον επειδή ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού έχει τις ευρω-τουρκικές σχέσεις σαν βασικό κριτήριο.

Αυτό το τελευταίο, η αποκατάσταση των σχέσεων με την ε.ε., δεν θα είναι τόσο εύκολο ίσως, αλλά δεν θα είναι και δύσκολο όσο θα ήθελαν οι χρεωκοπημένοι της Αθήνας.

(Θα τα πούμε προσεχώς πιο αναλυτικά…)

Ο καλλιτέχνης και τα άστρα

Πέμπτη 11 Μάη. Ο Banksy είναι βέβαια πολιτικός γκραφιτάς… Πολιτικός με μια plain, αγγλοσαξονική εκδοχή: κάτι εύκολα αντιληπτό στο ευρύ κοινό μέσα από εικόνες. Εικαστικά ενδιαφέρον, αλλά ως εκεί.

Τώρα έπεσε στον λάκο της ευκολίας· ίσως παραείναι άγγλος. Το graffiti στο Dover είναι σαν η φαντασίωση (των συνεπειών) του brexit. Ένα αστέρι φεύγει – φεύγει (απ’ την σημαία της ε.ε.) και όλη η ε.ε. αρχίζει να ρηγματώνει.

Πρώτον (ρε καλλιτέχνη!) τα αστέρια είναι 12 αλλά τα μέλη 28! Όσο και αν δικαιούται το Λονδίνο να λέει «είμαι ένας απ’ τους αρχικούς», άρα ένα απ’ τα δώδεκα αστέρια, άλλο τόσο δικαιούνται οι 16 που βρίσκονται εκτός συμβόλου να πουν: Ποιο αστέρι φεύγει; Είμαι εγώ εδώ για να πάρω την θέση του!!!

Δεύτερον (πάλι ρε καλλιτέχνη!) ποιος σου είπε ότι μεγάλο κακό θα βρει την ε.ε. αν φύγει η αγγλία; Ποιός σου είπε ότι το αγγλικό αστέρι είναι η «χρυσή βίδα»;

(Δεν ξέρεις ότι αυτή είναι το ελληνικό;)

Το άστρο του καλλιτέχνη (της μπάλας)

Πέμπτη 11 Μάη. Ο Reza Parastesh θα ήταν ένας κανονικός φοιτητής στην Τεχεράνη, αν ο πατέρας του δεν έβλεπε ότι μοιάζει στην εμφάνιση με τον Lionel Messi, χωρίς να ανησυχεί για την πατρότητα… Μια ανάρτηση στο ιρανικό «σόσιαλ μήντιο», και αυτό ήταν: ο Reza είναι ο Lionel, και οι ιρανοί φίλοι της μπάλας, άντρες και γυναίκες, έχουν τρελλαθεί.

Το ρεύμα με τους θαυμαστές του που θέλουν να φωτογραφηθούν μαζί του (ενδιαφέρον πολιτιστικά για την ιρανική κοινωνία που είναι περισσότερο «διεθνοποιημένη» απ’ ότι θέλει η σε βάρος της ρατσιστική, αντιμουσουλμανική προπαγάνδα…) έφτασε σε τέτοιο όγκο την περασμένη βδομάδα ώστε έσκασε η ιρανική πολιτσία για να κουμαντάρει το πλήθος. Μάζεψαν και τον Reza / Lionel, για κάτι ώρες. (Δεν αποκλείεται να του ζήτησαν φωτογραφίες και αυτόγραφα…)

Πως είναι να μοιάζεις με κάποιον τόσο διάσημο; Ο Parastesh κάνει ποδοσφαιρικές προπονήσεις και μαθήματα ισπανικών, αλλά δεν είναι στο χόρτο του μέλλον του. Ίσως είναι σ’ αυτό που είπε μεταξύ αστείου και σοβαρού: ο Messi δεν μπορεί να είναι παντού με τους ανά τον κόσμο θαυμαστές του. Οπότε…

Βοηθός Messi λοιπόν, στις δημόσιες σχέσεις. Αναπληρωματικός. «Αλλαγή» στο GSSF (global social spectacle field). Όχι άσχημα! Αρκεί να το δεχτεί και ο πρωτότυπος. Και να γίνει επίσημη πρόσληψη· κάτι μας λέει ότι ο Parastesh ευχαρίστως θα πηγαινοερχόταν Τεχεράνη – Βαρκελώνη…

(Αν βρισκόταν και ένας ιρανός σωσίας του ψόφιου κουναβιού θα είχε ακόμα μεγαλύτερη πλάκα. Θα μπορούσε να δοκιμάσει να διοικεί την πρώην υπερδύναμη απ’ τo Isfahan… Να κάνει προσλήψεις, απολύσεις… και να τρελλαίνονται ακόμα περισσότερο οι βυθομετρητές της παγκόσμιας κρίσης / αναδιάρθρωσης…)

Παλιά και παλιότερα 1

Τετάρτη 10 Μάη. Έχουμε την τιμή (γιατί περί τιμής πρόκειται) να ανήκουμε σε εκείνην την “φουρνιά” φοιτητών και φοιτητριών που, όταν το τότε σοσιαλιστικό πασοκ είχε ψηφίσει τον “νόμο πλαίσιό” του για την διάρθρωση και τον “εκδημοκρατισμό” των πανεπιστημίων (νόμος 1268, το 1982), είχαμε απορρίψει αυστηρά την “συνδιοίκηση”… Την συμμετοχή, δηλαδή, “εκπροσώπων των φοιτητών” στα όργανα διοίκησης των πανεπιστημίων, σε οποιαδήποτε βαθμίδα. Αυτή η θέση έγινε πλειοψηφική απόφαση του συλλόγου των φοιτητών μέσα από διαδοχικές μαζικές συνελεύσεις σε μια μόνο σχολή σ’ όλη την ελλάδα: την αρχιτεκτονική της Αθήνας. Και τηρήθηκε τα επόμενα χρόνια: οι εκλογές για την “επιλογή των εκπροσώπων των φοιτητών στα όργανα” ποτέ δεν γίνονταν στα ‘80s, στην αθηναϊκή αρχιτεκτονική… (Αντίθετα, προς μεγάλη και κακή μας έκπληξη τότε, υποτιθέμενοι ομοϊδεάτες μας στην αρχιτεκτονική της Σαλονίκης είχαν δεχτεί με χαρά τις νέες δυνατότητες, όπως νόμιζαν, της συνδιοίκησης…)

Γιατί πήραμε μια τέτοια θέση; Επειδή, σαν «αναρχοαυτόνομοι», είχαμε συνείδηση ότι όταν διοικητές και διοικούμενοι «συναποφασίζουν» υποτίθεται, αυτό ένα μόνο αποτέλεσμα έχει: την άμβλυνση αντιθέσεων που θα έπρεπε να είναι κοφτερές και ζωντανές. Είχαμε, επίσης, την συνείδηση πως η δημιουργία ενός στρώματος «φοιτητικών εκπροσώπων στα όργανα διοίκησης» θα ενίσχυε την γραφειοκρατία της (φοιτητικής) εκπροσώπησης, απέναντι στην οποία είμασταν, έτσι κι αλλιώς, απόλυτα εχθρικοί.

Έχει το ενδιαφέρον του το γεγονός ότι από όλες τις τότε σχολές και τους τότε φοιτητικούς συλλόγους μόνο σε μία διατυπώθηκε μια τέτοια θέση, και μόνο σε μία έγινε πλειοψηφική απόφαση. (Ας πούμε πάντως ότι αυτό είναι τώρα πια το ιστορικό ενδιαφέρον του ζητήματος).