Αδύνατο να καταλάβεις (όταν δεν θέλεις) 5

Κυριακή 28 Γενάρη. Το πρόβλημα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι ότι παρότι τώρα έχει (πράγματι) την κυριαρχία στην ανατολική Μεσόγειο, δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να διαβεβαιώσει ότι αυτό θα συνεχίζει στο πέρασμα του 21ου αιώνα. Ήδη έχει αναγκαστεί να μοιράζεται τον έλεγχο της Ερυθράς Θάλασσας (ο βασικός θαλάσσιος δρόμος μεταξύ Μεσογείου και Ινδικού) με την κίνα, την τουρκία και το ιράν, καθώς και οι τρεις έχουν δημιουργήσει φανερές ή όχι και τόσο φανερές βάσεις απ’ τον κόλπο του Άντεν και προς τον βορρά.

Τι θα συνέβαινε αν η Άγκυρα ασκούσε τα αναντίρρητα δικαιώματα που έχει στην ανατολική Μεσόγειο, ξεκινώντας απ’ την αοζ (που επίσης αναντίρρητα της αναλογεί) και προχωρώντας σε μια αεροναυτική συμμαχία με την Μόσχα (και γιατί όχι με το Πεκίνο, σαν τμήμα του project ένας δρόμος – μία ζώνη), ε; Και τι θα συνέβαινε αν κάποιο παλαιστινιακό κράτος διεκδικούσε την δική του αοζ (και, ενδεχομένως, τις δικές του στρατιωτικές συμμαχίες) μέσα στη μύτη του ισραηλινού μιλιταρισμού / ιμπεριαλισμού;

Τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο… Κι ακριβώς πάνω σ’ αυτήν την εύλογη αβεβαιότητα η Αθήνα προωθεί την ιδέα της «περικύκλωσης της ανατολικής Μεσογείου», για λογαριασμό δικό της και των συνεταίρων φυσικά αλλά, οπωσδήποτε, για λογαριασμό και υπό την αιγίδα της Ουάσιγκτον. (Ο ογκόλιθος υπ.εξ. Nick the greek Κοτζιάς έτρεχε και ξανάτρεχε στην ψοφιοκουναβική Ουάσιγκτον στις αρχές του ’17 με τους χάρτες παραμάσχαλα…)

Και οι 3 (ή 3+), δηλαδή Αθήνα, Κάιρο και Τελ Αβίβ (+ Λευκωσία) είναι αντι-τούρκοι· αν και για διαφορετικούς λόγους. Επίσης και οι 3 (οι 3+) είναι, πλέον, αντι-παλαιστίνιοι, αν και πάλι με διαφορετικό τρόπο ο καθένας (η χούντα του Καΐρου προσπαθεί να το παίζει «ρεαλιστικός φίλος των παλαιστινίων»…). Αυτά φαίνονται σαν η ικανή βάση για μια κοινή, επιμελητειακή και επικουρική κατ’ αρχήν, «παροχή υπηρεσιών» προς την Ουάσιγκτον, για να κρατήσει τον θαλάσσιο έλεγχο στην ανατολική Μεσόγειο… Εναντίον! Εναντίον του «μπλοκ της Αστάνα» (ρωσία, ιράν, συρία, τουρκία, ιράκ) – και του Πεκίνου (στο όχι πολύ μακρινό βάθος).

Παρότι η ανατολική Μεσόγειος δεν είναι μια «θέση αιχμής» στον εξελισσόμενο 4ο παγκόσμιο πόλεμο, είναι ένα κρίσιμο «μετόπισθεν» τόσο για τις ηπα όσο και για το ισραήλ: είναι μια περιοχή στην οποία «ξαφνικά» (δηλαδή σχετικά γρήγορα) θα μπορούσε να υπάρξει ενεργητική αμφισβήτηση της αμερικανικής κυριαρχίας. «Αν» η τουρκία αρχίσει να συμπεριφέρεται (και) σαν ναυτική δύναμη, εκτός νατο· αν η ρωσία αξιοποιήσει την συμμαχία της τουρκίας· και «αν» το συχνά (και ιστορικά) επαμφοτερίζον Κάιρο αποφασίσει «να κάνει παιχνίδι» και με την ρωσία. Ακόμα χειρότερα: μια ανατροπή της αιγυπτιακής χούντας (ένας καινούργιος Μόρσι δηλαδή) θα αναποδογύριζε το τραπέζι, όχι μόνο σε ότι αφορά την διώρυγα του Σουέζ, αλλά επίσης και σε ότι αφορά την Παλαιστίνη.

Να γιατί το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο / παρακράτος υποστηρίζει ό,τι αντιδραστικό, χουντικό, φασιστικό, μιλιταριστικό διατίθεται στην ανατολική Μεσόγειο, αρκεί να είναι φιλοαμερικάνικο – όπως το ίδιο!!! Ούτε κατά λάθος, ούτε παρεπιπτόντως, ούτε επειδή «έτυχε»! Είναι μια σταθερή και σκληρή επιλογή, που έχει άμεση σχέση – ας το ξαναπούμε – με τα συμφέροντα του νο 1 «εθνικού κεφάλαιου»: των εφοπλιστών… Το πόπολο; Το πόπολο στηρίζει σνιφάροντας αέριο απ’ τα μελλοντικά κοιτάσματα…

(οι δύο χάρτες δείχνουν: επάνω την μοιρασιά των αοζ όπως την θέλει και την μοστράρει η Αθήνα, έξω από κάθε διεθνή νόμο, με το Καστελόριζο σαν αιχμή του δόρατός της, και κάτω την κατανομή των αοζ σύμφωνα με τη διεθνή νομοθεσία. Η διαφορά δεν έγκειται μόνο στη νοτιοκυπριακή ζώνη. Αλλά και στην τουρκική.

Παρότι δεν υπάρχει ούτε μία στο δισεκατομμύριο πιθανότητα να κερδίσει το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο / παρακράτος, με νόμιμα μέσα, αυτά που ονειρεύεται, είναι σαφές πιστεύουμε, έστω στις φαντασιώσεις του, το πως εννοεί τα κέρδη του από την «περικύκλωση της ανατολικής Μεσογείου»…

Περισσότερα επί του θέματος αοζ και «θαλάσσια γεωπολιτική» γενικά και στην ανατολική Μεσόγειο ειδικά στα Sarajevo νο 41, 48, 49 και 55. Πριν 5 και 6 χρόνια…)

Αδύνατο να καταλάβεις (όταν δεν θέλεις) 6

Κυριακή 28 Γενάρη. Μ’ αυτά τα δεδομένα προσδιορίζονται και τα πολιτικά μας καθήκοντα σαν αυτόνομων εργατών: η εργατική αυτονομία στα μέρη μας ήταν “από γεννησιμιού” της anti-imp – και τέτοια παραμένει!

Αυτά τα καθήκοντα ορίζονται, κατ’ αρχήν, απ’ την ταξική μας αντίθεση στο ελληνικό κράτος / κεφάλαιο / παρακράτος. Εδώ ζούμε, εδώ μας “πηδάνε” με κάθε τρόπο· και πάντως δεν ζούμε στον Δ του Κενταύρου ώστε να προσδιορίζουμε την θέση και την δράση μας ύστερα από ενδελεχή global ανάλυση! Δεν είμαστε «η φωνή στον παγκόσμιο ιστό». Είμαστε – πρέπει να είμαστε – η εργατική συνείδηση μέσα στην συγκεκριμένη καπιταλιστική πολιτική οικονομία και την συγκεκριμένη πολιτική γεωγραφία. Η παγκόσμια ανάλυση μας χρειάζεται για να έχουμε διαρκή γνώση του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού· και όχι για να βραχυκυκλώνουμε ψάχνοντας αν είμαστε εχθροί του ελληνικού ιμπεριαλισμού και των συμμαχιών του ή … του κινεζικού!

Τρία τουλάχιστον είναι τα ζητήματα αιχμής μιας σύγχρονης εργατικής αντι-ιμπεριαλιστικής στάσης, σε ότι αφορά τις ελληνικές συμμαχίες στην ανατολική Μεσόγειο. Χωρίς αξιολογική σειρά: Πρώτον, ο αγώνας των παλαιστινίων. Δεύτερον οι αντιχουντικοί αγώνες στην αίγυπτο. Τρίτον ο αντιεθνικιστικός αγώνας (αν γίνεται και όσο γίνεται) στη νότια κύπρο. Το ζήτημα δεν τελειώνει εκεί – αλλά δεν είναι εδώ το μέρος για περισσότερα.

Για παράδειγμα δεν μπορεί κανείς, απ’ την σύγχρονη εργατική ταξική θέση, να λέει «μα οι αντιχουντικοί στην αίγυπτο είναι συχνά μέλη της μουσουλμανικής αδελφότητας» – και να του ξινίζουν… Πράγματι είναι τέτοιοι· και το ζήτημα του ιδεολογικού / κοινωνικού συντηρητισμού είναι ένα ζήτημα που αφορά άλλα υποκείμενα του αντιχουντικού αγώνα στην αίγυπτο. Όμως εμείς ούτε πρόκειται να λύσουμε αυτό το ζήτημα, ούτε μπορούμε να γίνουμε λάδι στα γρανάζια του πρωτοκοσμικού αντιμουσουλμανικού ρατσισμού! Ούτε, φυσικά, πρόκειται να γίνουμε συνένοχοι της ελληνικής υποστήριξης στην αιμοσταγή χούντα του Καΐρου, επειδή οι αντιπαλοί της «δεν μας κάνουν»…

Ή, άλλο παράδειγμα, δεν μπορεί κανείς αντιλαμβάνεται την παλαιστίνη σαν μια δύσκολη λεπτομέρεια της γεωγραφίας. Η παλαιστίνη είναι μέτωπο, μέτωπο αντιαποικιακού, αντιρατσιστικού, απελευθερωτικού πολέμου, εδώ και πολλές δεκαετίες. Οι πολιτικοί μας πρόγονοι, τα κινήματα των ‘60s και των ‘70s, ήταν πολύ ξεκάθαροι στην υποστήριξή τους προς τον αγώνα των παλαιστινίων· και όχι μόνον αυτών άλλωστε!

 

Ξεκινήσαμε πριν 3 ημέρες αυτό το μικρό «συμμάζεμα» απόψεων και θέσεων που έχουμε γνωστοποιήσει εδώ, μ’ αυτήν την παράγραφο:

Η συμμαχία του ελληνικού κράτους / παρακράτους με την Ουάσιγκτον, το Κάιρο και το Τελ Αβίβ “δεν ενδιαφέρει”. Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες υπηκόων που φροντίζουν γι’ αυτό. Οι εξαγορασμένοι. Οι βλάκες. Οι θηριωδώς ιδιοτελείς. Και οι γενικά αδιάφοροι. Δεν υπάρχουν αυστηρά όρια ανάμεσα σ’ αυτά τα είδη, αλλά μπορεί να διακρίνει κανείς τις διαφορές στην εκδήλωση του “άσε…”, του σηκώματος των ώμων· ή του κλεσίματος του ματιού. Με την εξαίρεση των εξαγορασμένων, οι υπόλοιποι (το κάθε είδος για τους δικούς του σκοπούς) εξασφαλίζει την μικροπρέπεια της “ησυχίας” του…

Είναι βασική παράμετρος στην ιστορία της κριτικής και της δράσης απ’ την σκοπιά της εργατικής αυτονομίας στην ελλάδα ότι ποτέ δεν πήγε “με το ρεύμα” του μικροαστισμού στις όποιες παραλλαγές του. Δεν το έκανε όταν ήταν στα σπάργανα· δεν θα το κάνει ούτε τώρα, ούτε ποτέ…

Kill ‘em all: τότε και… (1)

Σάββατο 27 Γενάρη. Τώρα που είναι δυνατόν σε οποιονδήποτε μπαίνει σ’ αυτή τη σελίδα να μάθει (αν δεν ξέρει) την πραγματική ιστορία της γέννησης του “το όνομά μας είναι η ψυχή μας” στα ’90s, μπορούμε να κάνουμε και να απαντήσουμε την ερώτηση: υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στο «τότε» και στο «τώρα»;

Η απάντησή μας (που την έχουμε σκιαγραφήσει ήδη σε αρκετά σχόλια των προηγούμενων ημερών και εβδομάδων) είναι ρητή: Αντικειμενικά όχι. Υποκειμενικά ναι.

Οι συσχετισμοί δύναμης, τοπικοί και διεθνείς, έχουν αλλάξει θεαματικά. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 τα (πλην ελλαδιστάν) βαλκάνια, σαν πρώην «ανατολικό μπλοκ», ήταν σε συνθήκες κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κατάρρευσης. Απόδειξη οι δεκάδες χιλιάδες βαλκάνιοι (και «ανατολικοί») μετανάστες εργάτες και εργάτριες. Το ίδιο και η ρωσία (πρώην εσσδ). Οι νικητές του 3ου παγκόσμιου (δυτική ευρώπη και ηπα) είχαν μεν απεριόριστη ιμπεριαλιστική όρεξη, αλλά δεν είχαν πάντα τα ερείσματα (εντός βαλκανίων). Ο ελληνικός ιμπεριαλισμός βρήκε τότε μια ευκαιρία μοναδική στην ιστορία του να απλώσει τα ξερά του. Ξεκινώντας απ’ το αίμα των βοσνίων…

Εδώ και πολλά χρόνια τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα βαλκανικά κράτη, άλλο περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο, έχουν περάσει σε κάποιου είδους «καπιταλιστική ανάπτυξη» – συχνά ελεγχόμενη από μαφίες. Οι ανταγωνιζόμενοι ευρωπαϊκοί ιμπεριαλισμοί (γερμανικός, αγγλικός, γαλλικός, ιταλικός) έχουν αποκτήσει ερείσματα, φανερά ή όχι. Η Ουάσιγκτον είναι στρατιωτικά παρούσα: η (νατοϊκή…) βάση camp Bondsteel στο κόσοβο είναι η μεγαλύτερη στα βαλκάνια (μπορεί να «φιλοξενήσει» μέχρι και 7.000 στρατιώτες, συν το απαραίτητο πολιτικό προσωπικό…) – ενώ απ’ το τέλος της περασμένης χρονιάς είναι έτοιμα τα σχέδια να επεκταθεί γινόμενη και αεροπορική. Επιπλέον η cia έχει «εγκατασταθεί» παντού όπου έκρινε απαραίτητο. Αντίστοιχα η αισθητά ανασυγκροτημένη ρωσία έχει αυξημένη (αν και όχι πάντα φανερή) επιρροή, και μέσω του βαλκανικού οργανωμένου εγκλήματος – αν και όχι μόνο μέσω αυτού.

Αντίστοιχα το ελληνικό σύμπλεγμα κεφάλαιου / κράτους / παρακράτους είναι σε παρακμή. Που εξαιτίας των χαρακτηριστικών του συμπλέγματος όλα δείχνουν ότι θα κρατήσει πολλά χρόνια ακόμα. Με δυο λόγια: όχι μόνο η απόσταση (στη διεθνή καπιταλιστική ιεραρχία) μεταξύ ελλάδας και υπόλοιπων βαλκανικών κρατών όπως αυτή υπήρχε στις αρχές των ‘90s έχει σχεδόν μηδενιστεί, αλλά επιπλέον τα βαλκάνια που τότε έμοιαζαν «άδεια» από «ηγεμόνες» τώρα είναι υπερπλήρη. Δεν υπάρχει «χώρος» – ή, για να το πούμε αλλιώς, δεν υπάρχει κανένα απ’ τα «περιθώρια» για τον ελληνικό ιμπεριαλισμό που υπήρχαν στο πρώτο μισό των “90s.

Kill ‘em all: τότε και… (2)

Σάββατο 27 Γενάρη. Αυτά είναι τα αντικειμενικά δεδομένα. Τα υποκειμενικά, που σημαίνει ιδεολογίες, φαντασιώσεις, μικροαστισμός μηχανισμοί κρατικοί και παρακρατικοί, είναι σχεδόν τα ίδια. Για την ακρίβεια: η ρατσιστική, μιλιταριστική, ιμπεριαλιστική, καταναλωτική “έκρηξη” του ελλαδιστάν στα ‘90s, ήταν ένας συμπαγής και ανθεκτικός στο χρόνο μετασχηματισμός του συνόλου του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου / παρακράτους / κοινωνίας. Στο σύνολό τους οι τωρινές κυρίαρχες (συχνά μαζικά κυρίαρχες) «ηθικές», συμπεριφορές, πεποιθήσεις, δοξασίες κλπ έχουν γραμμική συνέχεια απ’ τα «epic» ‘90s. Με την έξτρα σκλήρυνση, σύγχιση και μισανθρωπία που πέτυχαν τα μικρά και μεγάλα αφεντικά την τελευταία δεκαετία, της διαχείρισης α λα ελληνικά της κρίσης· αλλά και τον χειραγωγικό ρόλο των «νέων μήντια».

Η σχετική ασυμβατότητα ανάμεσα στα υποκειμενικά και στα αντικειμενικά δεδομένα (σε σύγκριση με την κατάσταση των early ‘90s) εκφράζεται σε ικανό βαθμό απ’ το γεγονός ότι η «αναβίωση του μακεδονικού» καταναλώνεται κυρίως στο εσωτερικό, στις όποιες ανακατατάξεις στα κόμματα του κράτους. Ωστόσο η ανάκληση της εθνικιστικής παράνοιας, ακόμα κι αν τώρα έχει υποχρεωτικά «δεμένα τα χέρια της» (δηλαδή τα όπλα και τους σφάκτες της), δεν είναι ούτε τυχαία ούτε άχρηστη για το παρόν και (κυρίως για) το μέλλον του ελληνικού καπιταλο/κρατικο/παρακρατικού συστήματος. Και να γιατί:

Kill ‘em all: τότε και… (3)

Σάββατο 27 Γενάρη. Η δημοκρατία της μακεδονίας, ύστερα από 27 χρόνια ύπαρξης του κράτους, βρίσκεται σε μια διαδικασία μετασχηματισμών. Το σύνολο της βαλκανικής χερσονήσου, απ’ την άλλη, θα μπορούσε να γίνει (αν δεν είναι ήδη υπόγεια) ένα είδος “δεύτερου” ή “τρίτου” πεδίου αναμετρήσεων στον εξελισσόμενο 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Αρκεί να θυμηθεί κανείς την διάταξη του αμερικανικού (ως “νατοϊκού”) στρατού στην περίμετρο της ρωσικής επικράτειας και την “τύχη” της ουκρανίας. Ο έλεγχος της βαλκανικής αφορά λιγότερο την αμερικανο-σινική αναμέτρηση και περισσότερο το τρίγωνο project europe / ρωσία and friends / ηπα and friends.

Δεν μπορούμε να πούμε πολλά εδώ. Κάτι βασικό μόνο: η τωρινή κυβερνητική συμμαχία στα Σκόπια επιδιώκει (και έχει ανάγκη) την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ε.ε. – και όχι (ιδιαίτερα) την ένταξη στο νατο. Το πρώτο είναι, κυρίως, που θα διευκολύνει εσωτερικούς θεσμικούς μετασχηματισμούς και μεταρρυθμίσεις, προσφέροντας στήριξη, χρηματοδότηση και έναν ισχυρό ιδεολογικό προσανατολισμό στην κοινωνία. Απ’ την μεριά της η ε.ε., που είχε παγώσει πριν λίγα χρόνια οποιαδήποτε προοπτική διεύρυνσής της, μπορεί (και ενδιαφέρεται πια) να προσφέρει μια τέτοια προοπτική στην δημοκρατία της μακεδονίας· και, με προσεκτικά βήματα, ίσως και σε άλλα κράτη των δυτικών βαλκανίων.

Αυτή την διαδικασία δεν μπορεί να την εμποδίσει η Αθήνα! Όπως, επίσης, δεν μπορεί να ξανα-εμποδίσει (μόνη της) την ένταξη στο νατο, αν όντως η Ουάσιγκτον ενδιαφέρεται γι’ αυτό (δεν είμαστε σίγουροι…). Η “ενδιάμεση συμφωνία” που υπογράφτηκε το 1995 μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων, με την αμερικανική επίβλεψη, λέει ρητά ότι η δημοκρατία της μακεδονίας μπορεί να ενταχθεί σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς στους οποίους συμμετέχει και η ελληνική· με την «προσωρινή ονομασία f.y.ro.m.» αν δεν έχει υπάρξει κάποια άλλη συμφωνία μεταξύ των δύο κρατών. Όσο για το θρυλικό «βέτο» του 2008; Η Αθήνα έχει καταδικαστεί γι’ αυτό, επειδή παραβίασε την συμφωνία του 1995. Όμως τότε δεν παραβίασε την υπογραφή της από «αντιαμερικανική μαγκιά»! Το έκανε σαν «μπροστινός» μιας σειράς ευρωπαϊκών κρατών που επίσης δεν ήθελαν (τότε) την ένταξη των Σκοπίων στο νατο…

Το επί πόσα χρόνια μπορεί να είναι «προσωρινή» η προσθήκη του former jugoslavian στο republic of macedonia είναι μια γελοία ερώτηση, ειδικά όταν την απαντούν έλληνες…. Το πολιτικό γεγονός είναι πάντως ότι η αναβίωση του ελληνικού εθνοφασισμού και των παραληρημάτων του κατά του μακεδονικού κράτους είναι άχρηστη τώρα.

Όμως, φοβόμαστε, προορίζεται για μελλοντική χρήση: στην πολύχρονη διαδικασία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της δημοκρατίας της μακεδονίας, όποτε το ελληνικό καθεστώς κρίνει ότι έχουν διαμορφωθεί συσχετισμοί (ξανά) υπέρ του, θα ξαναθυμάται ότι «το όνομά μας είναι η ψυχή μας», απ’ την μια μεριά κινητοποιώντας τις αντιδραστικές μάζες, και απ’ την άλλη μπλοκάροντας το Α ή το Β «κεφάλαιο ένταξης». Ενδεχομένως έτσι να ζητάει ανταλλάγματα απ’ τα ευρωπαϊκά κράτη· ή να κάνει εκβιασμούς στα Σκόπια για «δουλειές», «δουλίτσες», κλπ. Τα γνωστά δηλαδή…

Βρίσκουμε ότι η τωρινή αναθέρμανση της μαύρης αντίδρασης (και, τελικά, πολλών μηχανισμών) έχει χαρακτήρα τακτικής κίνησης εκ μέρους του καθεστώτος. Ενόσω hard core και light έλληνες φασίστες αλληλοσυμπληρώνονται (οι μεν δεν σηκώνουν κουβέντα για το «όνομα» ενώ οι δε για τον «αλυτρωτισμό»), έτσι ώστε να μην υπάρξει «λύση» (για την οποία, έτσι κι αλλιώς, δεν επείγεται κανένας, ούτε η τωρινή μακεδονική κυβέρνηση ούτε κάποιος άλλος…) και να «παραταθεί η εκκρεμότητα», κι ενόσω αυτή η παράταση θα ταΐσει την εθνοφασιστική παράνοια των ελλήνων εμφανιζόμενη σαν «νίκη», είναι αυτή ακριβώς η εκκρεμότητα, φρεσκαρισμένη, ανανεωμένη και γαλβανισμένη απ’ την μάζα που χρειάζεται να είναι διαθέσιμη οποιαδήποτε στιγμή τα επόμενα 6, 7 χρόνια.

Όλα δουλεύουν – μέχρι να χαλάσουν….

Σάββατο 27 Γενάρη. Και ξαφνικά (ή όχι;) κοτζάμ άγγλος υπ.αμ (ο Gavin Williamson) βρήκε να δηλώσει συνεντευξιαζόμενος ότι η ρωσία ψάχνει να βρει ευαίσθητα σημεία… θέλουν να ξέρουν πως μπορούν να σκοτώσουν τις υποδομές και σκοτώνοντάς τες, αυτό θα σημαίνει ότι … θα προκαλέσουν χιλιάδες επι χιλιάδων θανάτους… έχουν ένα στοιχείο να προκαλέσουν πλήρες χάος στη χώρα…

Δεν έγινε σαφέστερος για το πως θα το πετύχουν αυτό οι παλιορώσοι. Υποψιαζόμαστε ότι ξέρουμε τουλάχιστον ένα μέσο: βόμβες ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Αυτό, όμως, δεν είναι όπλο ρωσικής αποκλειστικότητας!

Η επίδραση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων σε ηλεκτρικές (και ηλεκτρονικές) συσκευές είναι γνωστή επί δεκαετίες· για παράδειγμα η επίδραση των κεραυνών σε μια ακτίνα γύρω απ’ το σημείο που πέφτουν. Ή η επίδραση των ηλιακών εκρήξεων… Την προσοχή τράβηξε το θέμα στη διάρκεια δοκιμαστικών εκρήξεων ατομικών βομβών ήδη απ’ την δεκαετία του ’50. Το 1962, μια αμερικανική «δοκιμαστική» έκρηξη μιας βόμβας υδρογόνου 1,4 μεγατόνων πάνω απ’ τον Ειρηνικό «έκλεισε» το σύστημα ηλεκτροδότης στη Honolulu, πάνω από 2.000 χιλιόμετρα μακριά· και 8 δορυφόρους. Από τότε ως τώρα μια σειρά κράτη (ηπα, ρωσία, κίνα οπωσδήποτε) έχουν προχωρήσει πολύ στη μελέτη και στην κατασκευή τέτοιου είδους όπλων, που για συντομία ονομάζονται EMP (electromagnetic pulse).

Το χαρακτηριστικό της πολεμικής χρήσης των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων είναι αυτό: δεν προσβάλουν ούτε τους ανθρώπους ούτε τα κτίρια σε πρώτο χρόνο· είναι πιθανό ότι μπορεί να μην γίνει καν αντιληπτή ούτε αυτή καθ’ αυτή η έκρηξη· απλά «όλα κλείνουν»!!! Η καταστροφή των ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών / λειτουργιών σε μεγάλη κλίμακα (οι σχετικές έρευνες δείχνουν ότι) οδηγεί σε μαζικούς θανάτους πολύ γρήγορα: λόγω έλλειψης τροφής, νερού, άγριων συγκρούσεων μεταξύ των υπηκόων για τους ελάχιστους διαθέσιμους πόρους, ασθενειών, κλπ.

(φωτογραφία: Αμερικανικό πείραμα: πάνω μηχάνημα εκπομπής ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, και κάτω κοινό πολιτικό αεροπλάνο).

Mad Max society…

Σάββατο 27 Γενάρη. Πρόκειται για ένα όπλο εντελώς καινούργιου είδους, και χωρίς φρικάρισμα καλό ήταν να το συμπεριλάβει στον ορίζοντά του όποιος αναρωτιέται «και πως θα εξελιχθεί ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος». Ανάλογα με την έντασή του ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα μπορεί να καταστρέψει εντελώς ή να κάνει σοβαρές ζημιές σε οποιοδήποτε ηλεκτρικό / ηλεκτρονικό κύκλωμα μέσα στην εμβέλειά του. Αυτά τα κυκλώματα μπορεί να μην τα βλέπουμε (εξού και η ανόητη ιδέα περί «αϋλοποίησης του καπιταλισμού»…) αλλά πάνω τους στηρίζονται όλο και περισσότερο τα πάντα: απ’ τα συστήματα ηλεκτροδότησης μέχρι οποιαδήποτε οικιακή ή επιχειρηματική μηχανή· απ’ την λειτουργία των νοσοκομείων ως τις επικοινωνίες (συμπεριλαμβανόμενων των «έξυπνων»…)· απ’ την παραγωγή τροφίμων μέχρι τις λειτουργίες του στρατού, της αστυνομίας, των δικαστηρίων, την κίνηση οποιουδήποτε οχήματος στη στεριά, στη θάλασσα ή τον αέρα· απ’ τον οικιακό φωτισμό μέχρι την λειτουργία των συστημάτων υδροδότησης… κλπ.

Όσο πιο εξελιγμένος τεχνολογικά είναι ένας καπιταλιστικός σχηματισμός τόσο περισσότερο η κανονική λειτουργία των δομών αλλά και της καθημερινής ζωής εξαρτιέται απ’ τον ηλεκτρισμό και την πληροφορική. Η καταστροφή που μπορεί να προκαλέσει μία, και μόνο μία, έκρηξη EMP – μέσα στην εμβέλειά της – συγκρίνεται με εκείνη των πιο θανατηφόρων πυρηνικών όπλων. Κι αυτό χωρίς φωτιά και κρότο. (Τα μόνα που γλυτώνουν απ’ την επίδραση του ηλεκτρομαγνητικού κύματος είναι όσα βρίσκονται υπόγεια, σε ικανό βάθος· ή βαθιά στη θάλασσα…)

Το γιατί ο άγγλος υπ.αμ. έφαγε τώρα την «φλασιά» μπορεί να μην δύσκολο να εξηγηθεί: ήθελε να κατηγορήσει την Μόσχα σαν το «επερχόμενο κακό». Το γεγονός είναι, ωστόσο, ότι αυτά τα όπλα τα διαθέτουν ήδη μια σειρά κράτη, και πιθανόν να είναι εύκολο να τα αποκτήσουν περισσότερα. Για παράδειγμα, στις αρχές του περασμένου Νοέμβρη ο προσωπάρχης του ψόφιου κουναβιού John Kelly, στοχοποιώντας την Πγιονγκγιάνγκ, «προφήτεψε» ότι μια έκρηξη EMP πάνω απ’ τις ηπα θα μπορούσε να σκοτώσει τελικά το 90% του αμερικανικού πληθυσμού. (Οι επισκευές των δικτύων και η αντικατάσταση ή η επισκευή των συσκευών και των μηχανών θα χρειάζονταν χρόνια…)

Υποτίθεται (δεν το έχουμε διασταυρώσει) ότι το περασμένο καλοκαίρι τα κρατικά media της Πγιονγκγιάγκ είχαν αναφέρει – απειλώντας τις ηπα – ότι το καθέστως διαθέτει το know how «βόμβας υδρογόνου», μια έκρηξη της οποίας 400 χιλιόμετρα πάνω απ’ το αμερικανικό έδαφος θα προκαλούσε ένα τόσο δυνατό ηλεκτρομαγνητικό κύμα που θα νέκρωνε τα πάντα. Όμως ακόμα κι αν υπήρξε τέτοια βορειοκορεατική απειλή, είναι πολύ πιθανό ότι βασιζόταν στα συμπεράσματα μιας έρευνας του αμερικανικού κογκρέσσου απ’ το 2008!…

(το σχέδιο δείχνει την επίδραση μιας EMP έκρηξης – κόκκινοι κύκλοι – ανάλογα με το ύψος στο οποίο θα γίνει η έκρηξη. Σε ύψος 294 μιλίων «την ακούει» όχι μόνο το σύνολο των ηπα αλλά και ο μισός καναδάς μαζί με όλο σχεδόν το μεξικό…)

Ρίχτερ στην Ουάσιγκτον με επίκεντρο στην κορεατική χερσόνησο

Παρασκευή 26 Γενάρη. Σε μια απροσδόκητη (;) αλλά (υποθέτουμε) καλά υπολογισμένη κίνηση, το βορειοκορεατικό καθεστώς έκανε χτες έκκληση σ’ όλους τους κορεάτες, οπουδήποτε στον πλανήτη, να ενισχύσουν την ενοποίηση των δύο κορεατικών κρατών χωρίς την εμπλοκή άλλων κρατών!!!

Η έκκληση της Πγιονγκγιάνγκ είναι εντυπωσιακή από όλες τις απόψεις. Η κυριότερη είναι, κατά την ταπεινή μας άποψη, ότι γίνεται στη διάρκεια διαπραγματεύσεων μεταξύ βόρειας και νότιας κορέας το περιεχόμενο των οποίων δεν γνωρίζουν και δεν μπορούν να ελέγξουν και να προβοκάρουν “από μέσα” ούτε η Ουάσιγκτον ούτε το Τόκιο! Είναι κάτι παραπάνω από δύο εβδομάδες που γίνονται αυτές οι συζητήσεις (απ’ τις οποίες η ασταμάτητη μηχανή περίμενε πολλά, όμως όχι και μια βορειοκορεατική έκκληση για ένωση!) και θα θεωρούσαμε απίθανο το να κηρύσσει δημόσια και ανοικτά την κορεατική ενοποίηση ο Kim (βορράς) χωρίς να έχει ιδέα ο Moon (νότος).

Δύσκολα, επίσης, θα θεωρούσαμε την έκκληση μια καιροσκοπική κίνηση «καλής θέλησης» ενόψει της συμμετοχής βορειοκορεατών στους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες στη Σεούλ: αυτή είχε αποφασιστεί απ’ την αρχή των συζητήσεων, και ήταν (εξελίσσεται σε…) too much συμβολική / διπλωματική κίνηση ενάντια στον αμερικάνικο μιλιταρισμό / ιμπεριαλισμό· αλλά και εκείνον του Τόκιο.

Αντίθετα, με την τάση που φαίνεται ότι έχει διαμορφωθεί σ’ αυτές τις «αόρατες» συζητήσεις, μετά την έκκληση της Πγιονγκγιάνγκ θα θεωρούσαμε πιθανές ακόμα πιο εντυπωσιακές κινήσεις. Όπως το να βρεθεί ο Kim δίπλα στον Moon στην τελετή έναρξης των ολυμπιακών, στις 9 Φλεβάρη! Ο κατά την Ουάσιγκτον «νο 1 παγκόσμιος κίνδυνος» να νομιμοποιείται «έξω απ’ τα δόντια» απ’ τον απαραίτητο (αν και απρόθυμο…) σύμμαχο της Ουάσιγκτον σε οποιαδήποτε όξυνση κατά της βόρειας κορέας: το καθεστώς της νότιας! Το τέλειο στραπάτσο: όλα αυτά χωρίς να έχει δεσμευτεί (δημόσια τουλάχιστον, ως τώρα…) η Πγιονγκγιάνγκ ούτε κατά ένα χιλιοστό για τα πυρηνικά της όπλα και για τους πυραύλους της!!! (Πάντως το στραπάτσο ξετυλίγεται ήδη, έτσι κι αλλιώς…)

Στην Ουάσιγκτον βγάζουν αφρούς! Ο αντιβασιλιάς Pence ανακοίνωσε ήδη ότι θα «εμποδίσει τις προσπάθειες του Kim να κάνει πειρατεία στους ολυμπιακούς». Πρόκειται να βρίσκεται στη Σεούλ για τους αγώνες – και ίσως αντιμετωπίσει μόνος του την βορεοκορεατική ομάδα χόκεϊ επί πάγου… Θα είναι ενδιαφέρον αν τελικά θα πάει και τι θα συναντήσει εκεί.

Η ταχύτητα των εξελίξεων, απ’ την αρχική δήλωση του Kim ότι θα ήθελε να συμμετάσχουν βορειοκορεάτες στους ολυμπιακούς πριν 25 ημέρες ως την χθεσινή περί ένωσης των δύο κορεών, είναι τέτοια ώστε θεωρούμε σίγουρο ότι έχει υπάρξει σχεδιασμός. Όπως, επίσης, και εγγυήσεις: απ’ την Μόσχα και το Πεκίνο.

Αν το πράγμα προχωρήσει, το λέμε από τώρα: θα χαρούμε!

Ο πριγκηπικός παπαγάλος

Παρασκευή 26 Γενάρη. Ένα ταλέντο έχει ο ψόφιος κοριός (πέρα απ’ την μόνιμα ηλίθια αλλά και ελαφρά υπνωτική φλυαρία του): να παίζει θέατρο. Όχι σπουδαίους ρόλους, B έως C. Αλλά αυτό είναι που χρειάζεται για την δουλειά που τον πληρώνουν – δεν χρειάζεται, δα, σπουδές στο Old Vic!!!

Με χαμόγελα και χα χα χου, μετά την συνάντησή του με τον μακεδόνα πρωθυπουργό Zaev στο Νταβός, ανακοίνωσε (με δικά μας λόγια) ότι «όλα καλά, αλλά πρέπει τα Σκόπια να σταματήσουν τον αλυτρωτισμό τους». Η λέξη «αλυτρωτισμός» είναι άγνωστου περιεχομένου για τους υποτελείς, έχει όμως «λ» και «τρ» και «σμος», έχει στην αρχή γλύκα, μετά γρέζι και στο τέλος ύποπτη κατάληξη, ώστε να μπορούν να την παπαγαλίσουν με τη σειρά τους. Είναι «για όλο το λαό»!!! Σε τι συνίσταται, λοιπόν, αυτός ο περιβόητος «αλυτρωτισμός» της δημοκρατίας της μακεδονίας, τον οποίο αν δεν εξαφανίσουν, «αααα, όλα κι όλα, δεν θα τα πάμε καλά!», ε; Και ποιοι μπορεί να φάνε το ελληνικό θεώρημα;

Αυτός ο «αλυτρωτισμός» εντοπίζεται σε 3 ή 4 άρθρα του συντάγματος της δημοκρατίας της μακεδονίας, και περιλαμβάνει τα εξής και μόνο αυτά:

Α) Υπάρχει μακεδονικό έθνος…

Β) Υπάρχει μακεδονική γλώσσα…

Γ) Υπάρχουν μακεδόνες (δηλαδή άτομα που ανήκουν στο μακεδονικό έθνος και μιλάνε την μακεδονική γλώσσα) εκτός συνόρων…

Ένα ένα, μην σπρώχνεσθε!! Το (Γ) ισχύει; Ασφαλώς ναι!!! Το ξέρει πολύ καλά ο ψόφιος κοριός, το κόμμα του, η κυπ, τα υπόλοιπα κόμματα του καθεστώτος, και αρκετοί άλλοι. Είναι οι σλαβομακεδόνες στα χωριά της δυτικής (ελληνικής) μακεδονίας, γύρω απ’ την Φλώρινα και πιο κεί. Πρόκειται για την σλαβομακεδονική μειονότητα που είναι ανύπαρκτη για το ελληνικό κράτος, επειδή συντάχτηκε με τον δημοκρατικό στρατό στη διάρκεια του εμφύλιου – τις βλακώδεις υποσχέσεις του Ζαχαριάδη και τον ελληνικό προσοδικό φασισμό τα πληρώνουν εγγόνια και δισέγγονα…

Οι περισσότεροι / ες έφυγαν μετά την ήττα, προς γιουγκοσλαβία μεριά, όμως κάποιοι / κάποιες έμειναν. Αυτήν την σλαβομακεδονική μειονότητα το ελληνικό κράτος, απ’ το τέλος του εμφύλιου και μετά, την έχει κυριολεκτικά «ξεσκίσει». Έχει κάνει ότι μπορεί, με ασφαλίτες, φασίστες, παπάδες, στρατό, αστυνομία και όλα τα σκατένια όπλα του, για να την αναγκάσει είτε να φύγει προς βορρά, είτε να προσκυνήσει την «ελλάδα ελλήνων χριστιανών».

Το (Γ) ισχύει λοιπόν, και η Κουμουνδούρου το ξέρει καλά. Άλλο, τώρα, αν γουστάρει να γίνει η «αριστερά» του βοθρολυματισμού… Τα άλλα δύο; Το (Β) και το (Α); Μήπως ισχύουν κι αυτά;

Δεν θα παραστήσουμε ούτε τους εθνολόγους ούτε τους γλωσσολόγους. Θα θυμήσουμε όμως δυο πραγματάκια, που κάνουν τα θεωρήματα του ψόφιου κοριού και της φαιορόζ αποστολής του (έναντι των εργοδοτών του, του ελληνικού βαθέος κράτους) να έχουν την αξία κωλόχαρτου C ποιότητας.

Α) Το δικαίωμα του ατομικού και συλλογικού αυτοπροσδιορισμού, συμπεριλαμβανομένου του εθνοτικού / εθνικού τέτοιου, είναι τόσο κατοχυρωμένο απ’ την διεθνή νομοθεσία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ώστε όταν το ελληνικό κράτος απαγόρευσε την ύπαρξη και λειτουργία της τουρκικής ένωσης στη Θράκη, έφαγε μια ξεγυρισμένη καταδίκη απ’ το διεθνές ευρωπαϊκό δικαστήριο, που ήταν όλη δική του! Στο κάτω κάτω, απο πού ως πού επιτρέπεται να ονομάζονται «έλληνες» υπήκοοι του αλβανικού κράτους; Όποιος / όποια / όποιοι θέλουν να αυτοχαρακτηρίζονται σαν μακεδόνες, σαν εσκιμώοι, ή σαν έλληνες, οπουδήποτε θέλουν να το κάνουν, στον βόρειο πόλο, στο νότιο ή στον Δ του Κενταύρου, έχουν δικαίωμα να το κάνουν, τελεία και παύλα!!! Όπως επίσης έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν όποια γλώσσα θέλουν, να την χαρακτηρίζουν όπως θέλουν, να την γράφουν, να την τραγουδούν, να την χορεύουν: οι post modern καπιταλιστικές νόρμες ΔΕΝ φοβούνται τις γλώσσες, τα ρούχα και τα τραγούδια! Όσοι, απ’ την άλλη μεριά, φοβούνται είναι κομπλεξικοί νεάτερνταλ και ανήκουν στην πρωτοκοσμική προϊστορία.

Άρα δεν πέφτει λόγος ούτε σ’ εμάς ούτε και σε κανέναν άλλο να αποφανθεί αν υπάρχει ή δεν υπάρχει «μακεδονικό έθνος», «μακεδονική γλώσσα», και τα λοιπά. Και πάντως το να υπάρχουν λίγες ή πολλές χιλιάδες που υποστηρίζουν ότι ανήκουν στο Χ «έθνος» και στην Χ γλώσσα, δεν συνιστά «αλυτρωτισμό». ΣΥΝΙΣΤΑ ΒΑΣΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ!!! ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΤΟΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ!! Ξανά τελεία και παύλα!

Ο ψόφιος κοριός είναι γυμνός βασιλιάς! Παίζει το παιχνιδάκι «α, εμείς είχαμε όλη την καλή θέληση αλλά αυτοί δεν»· το παιχνιδάκι του ελληνικού βαθέος κράτους όχι μόνο σε ότι αφορά το «μακεδονικό» αλλά επίσης το «κυπριακό», το «αλβανικό» την «αοζ» και ό,τι άλλο…

Περσινά ξινά ξεράτα…

Ο εθνικιστικός παπαγάλος με τα φαιορόζ φτερά

Παρασκευή 26 Γενάρη. Μήπως (θα αναρωτηθεί κάποιος άσχετος) παρά το ψέμα και την επιθετική προσβολή (απέναντι στο μακεδονικό κράτος) το ελληνικό καθεστώς δεν έχει άλλες επιλογές; Έχει και παραέχει!!!

Ένα άλλο κράτος των βαλκανίων, που στις αρχές των ‘90s ήταν «κράτος ρημάδι», το βουλγαρικό, έκανε το εξής απέναντι στο καινούργιο κράτος της μακεδονίας: Α) το αναγνώρισε, με το συνταγματικό του όνομα, Β) προσθέτοντας ότι «δεν αναγνωρίζει μακεδονικό έθνος» ούτε «μακεδονική γλώσσα». Αυτό το δεύτερο είναι de facto διμερές ζήτημα και καθόλου διεθνούς ενδιαφέροντος! Δεν θα αποφασίσει ούτε το νατο, ούτε η ε.ε., ούτε ο θεός ο ίδιος αν υπάρχει ή δεν υπάρχει «μακεδονικό έθνος»!!! Όπως δεν αποφασίσει κανένας αν υπάρχει ή δεν υπάρχει καταλανικό έθνος, κορσικανικό έθνος, φλαμανδικό έθνος, κλπ. Αυτά είναι για τους εθνολόγους. Εκείνο που έχει διεθνή σημασία είναι οι κρατικές επικράτειες και σχέσεις. Και απ’ αυτού η Σόφια είπε (κρατώντας κάποια χαρτιά) ο.κ….

Από τότε, απ’ τις αρχές των ‘90s δηλαδή, το μακεδονικό κράτος και το βουλγαρικό έχουν κανονικές σχέσεις (με όλες τις διακυμάνσεις των διακρατικών σχέσεων στα βαλκάνια) – πρόσφατα, μάλιστα, υπέγραψαν μεταξύ τους συμφωνία φιλίας και συνεργασίας. Για να πάνε παρακάτω.

Γιατί κινήθηκε έτσι ένα «κράτος ρημάδι» στις αρχές των ‘90s, σαν το βουλγαρικό, και όχι ένα «κράτος βασιλιάς» τότε, σαν το ελληνικό; Η Σόφια υποστηρίζει σταθερά ότι οι σλαβομακεδόνες είναι βούλγαροι, και ότι τα σλαβομακεδονικά είναι βουλγαρική διάλεκτος. Αυτό είναι στοιχείο του βουλγαρικού εθνικισμού, και δεν το αποδέχεται φυσικά το μακεδονικό κράτος. Ωστόσο, η Σόφια έκανε απ’ το 2007 μετά, ύστερα την ένταξή της στην ε.ε., έναν ελιγμό ακόμα, δίνοντας αφειδώς και on demand βουλγαρικά διαβατήρια σε όσους υπηκόους του μακεδονικού κράτους ήθελαν να ταξιδεύουν ελεύθερα στην ε.ε. (με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες μακεδόνες και αλβανοί να έχουν βουλγαρικά διαβατήρια). Και αυτό επειδή ο στόχος της δεν είναι η διάλυση του μακεδονικού κράτους αλλά η κατοχύρωση «δικαιωμάτων» σ’ αυτό αν το διαλύσουν ελλάδα, σερβία και αλβανία! Τα οποία κράτη (ελληνικό, σερβικό και αλβανικό) είχαν το βουλγαρικό «στην απ’ έξω» όταν, στο πρώτο μισό των ‘90s, κουβέντιαζαν την μοιρασιά…

Οπότε η Σόφια έχει μια άλλη στάση σε σχέση με την αμφισβήτηση της «εθνικής ταυτότητας μακεδόνας»: δεν την αναγνωρίζει, αλλά δεν το κάνει θέμα. Το κρατάει σαν εφεδρεία, in case of emergency. Αν ποτέ χρειαστεί… Ο βουλγαρικός εθνικισμός είναι στοιχειωδώς ρεαλιστικός…

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει το εξής απλό: αν ο ελληνικός ιμπεριαλισμός στα early ’90s και τα αποπαίδια του στα late ‘10s ΔΕΝ αλληθώριζαν υπέρ της διάλυσης του μακεδονικού κράτους (είτε με δεξιά, Σαμαρικά γρυλίσματα, είτε με σοσιαλεθνικιστικά Παπαντρεϊκά, είτε με ροζ τσιπροτσαχπινοχαμόγελα) ΔΕΝ θα απαιτούσε συνταγματική διαγραφή εθνότητας και γλώσσας σε ένα κράτος διεθνικό! ΔΕΝ θα έλεγε «ααααα, αυτό είναι αλυτρωτισμός και δεν το ανεχόμαστε!» ΔΕΝ θα απαιτούσε, δηλαδή, την αυτοκατάργησή του!

Γιατί τι είναι αυτό που ο ελληνικός κρατικός / παρακρατικός εθνικισμός ονομάζει «μακεδονικό αλυτρωτισμό»; Είναι η συλλογική ταυτότητα του 60% του πληθυσμού του μακεδονικού κράτους, στην ειρηνική συνύπαρξή του με το άλλο 35% που αυτοπροσδιορίζεται «εθνοτικά» (όπως έχει δικαίωμα) σαν αλβανοί! Αν το 60% ΔΕΝ είναι μακεδόνες (όπως απαιτεί ο χαμογελαστός κανίβαλος ψοφιοκοριός Τσίπρας) τότε τι σκατά είναι για να έχουν κράτος; Έχει καμιά ιδέα ο ψόφιος κοριός; Μήπως αυτός και το παρακράτος που τον κουνάει σαν μαριονέτα θα γούσταρε να πουν «ωραία, αν δεν είμαστε μακεδόνες τότε είμαστε βούλγαροι»; Θα γούσταρε; Μπορεί να το γίνει κι αυτό! Αλλά τότε ο ελληνικός εθνικισμός θα αποκτήσει καινούργιο πρόβλημα! Σοβαρότερο…

Εν πάσει περιπτώσει: καμία κυβέρνηση στα Σκόπια δεν θα δεχόταν τις ελληνικές απαιτήσεις… Οπότε η Αθήνα ελπίζει (!!!) ότι θα μπορεί να πει στον πλανήτη: Να, είδατε; Εμείς θέλαμε αλλά αυτοί «δεν»… Blame game λέγεται, και το ελλαδιστάν είναι απ’ τα ελάχιστα μέρη που το παίζει ακόμα… Αυτό έμαθε, αυτό κάνει… Και χάνει.

(φωτογραφία: Όμως να και κάτι αληθινά πρωτοπόρο: οι ελληνόψυχοι είναι έτοιμοι για τον πόλεμο που θα ακολουθήσει τον 4ο παγκόσμιο! Δεν θα γίνει με πέτρες όπως είπε ο Αϊνστάιν, αλλά με σπαθιά και ασπίδες… Ο συγκεκριμένος “αγνός πατριώτης” θα πρέπει να ντύθηκε τις προάλλες αρχαιοελληνικό τανκ.

Τρέμε Τροία!!! Τρέμε Babylon!!!)