Το δάσος με ή χωρίς αρκούδες…

Δευτέρα 6 Ιούλη. Δεν πρέπει η σκέψη να εστιάσει αποκλειστικά στην Gilead. Δεν πρόκειται για μια αμαρτωλή σ’ ένα οικοτροφείο αγνότητας… Η περίπτωσή της, μία ανάμεσα σε αρκετές άλλες που βρίσκονται σε εξέλιξη, είναι κλειδί: ανοίγει μια πόρτα στην επίγνωση όχι μόνο του τι πρόκειται να συμβεί, αλλά – κι αυτό το θεωρούμε στρατηγικής σημασίας – του τι συνέβη ήδη, απ’ την περασμένη άνοιξη και μετά. Έχουμε αναφερθεί εδώ στις τακτικές της εκβιασμένης ζήτησης («υπηρεσιών φροντίδας υγείας»), μια γνωστή και μελετημένη (αν και, δυστυχώς, κυρίως πανεπιστημιακά…) τακτική των ανάλογων βιομηχανιών. Έτσι ώστε θα ήταν αρκετή η λογική συνεπαγωγή: αν οι «σωτήρες της υγείας» είναι ικανοί και έτοιμοι να πουλήσουν φύκια (ή και δηλητήρια) για μεταξωτές κορδέλες, δεν ήταν άραγε ικανοί και διατεθειμένοι να κάνουν την τρίχα τριχιά έτσι ώστε να δημιουργήσουν την απαραίτητη καταναλωτική προϋπόθεση για τα κέρδη τους, την απαραίτητη ζήτηση, την αναγκαία συναίνεση, δηλαδή τον τρόμο (του θανάτου);

Όμως το ζήτημα είναι πιο σύνθετο. Το υγιεινιστικό πραξικόπημα έχει κρίσιμα χαρακτηριστικά που το τοποθετούν σε «ανώτερη θέση» σε σχέση, ας πούμε, με το ασφαλίτικο πραξικόπημα, αυτό που έβγαλε μπροστά και έκανε παιχνίδι με τους «τζιχαντιστές τρομοκράτες» απ’ το 2001 και μετά. Το «εμπόριο υγείας» είναι ανώτερης τάξης αλλά και συνθετότητας σε σχέση με το «εμπόριο ασφάλειας». Και οι υγιεινιστικές blackwater βρίσκονται στο κέντρο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Όχι μόνες τους· αλλά οπωσδήποτε εκεί.

Θα μπορούσε μια ιδιωτική εταιρεία μισθοφόρων να καμαρώνει διαφημίζοντας ότι «σκοτώσαμε δύο τρομοκράτες στο μπαλί» και αυτό να «αγγίζει» τους πάντες; Όχι. Το ότι κάθε μαφιόζος του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος μπορεί να διαφημίζει ένα λίγο πολύ θαυματουργό, ένα λίγο πολύ σωτήριο φάρμακο, κι αυτό να «αγγίζει» εκατοντάδες εκατομύρια υποτελών έχει να κάνει με τον ρόλο (και τις μορφές) που έχει αποκτήσει ο υγιεινισμός στην κουλτούρα και τις καθημερινές έγνοιες και συμπεριφορές όλων αυτών των εκατοντάδων εκατομμυρίων υποτελών.

Η ταχύτητα, η τραχύτητα, η πετυχημένη βία και η ένταση με την οποία επιτίθεται το βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικο σύμπλεγμα δεν οφείλεται ούτε στους «πόρους» του (τα φράγκα), ούτε στις ικανότητες των δημαγωγών του. Βρίσκεται στην μικρο-μοριακή υγιεινιστική υποτέλεια. Σ’ αυτήν την μικρή κλίμακα των εκατομυρίων Εγώ που μαγνητίζονται από «μεγα-απειλές» και γίνονται ένα συμπαγές συλλογικό σώμα.

Τελικά εκεί είναι το πιο δύσκολο πεδίο της σύγκρουσης: στο να αποξηρανθεί ο βάλτος των υποχόνδριων, «αρρωστοφοβικών» Εγώ….

(φωτογραφία: Πιο φρέσκα νέα δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξουν. 14 Απρίλη, μέσα στον ζόφο, και μαθαίνουμε τα χαρμόσυνα!

Όταν λέμε «άμεση ενημέρωση των ειδικών»…. Εεε;)

Το άλμα στα ερείπια


Σάββατο 4 – Κυριακή 5 Ιούλη. Πιτσιρικάδες αιχμάλωτοι στη λωρίδα της Γάζα σκαρφαλώνουν και απογειώνονται γύρω απ’ τα ερείπια των ισραηλινών βομβαρδισμών. Όχι, δεν είναι πελατάκια των στρατοαστυνομικών ασκήσεων του ισραηλινού μιλιταρισμού του είδους Krav Maga!

Κάνουν parkour… Πηδάνε πάνω απ’ τους τοίχους… Αν μεγαλώνεις στη Γάζα, οι τοίχοι είναι το (άλλοτε πραγματικό και άλλοτε συμβολικό) εμπόδιο της ζωής σου…

Η υγεία – κεφάλαιο 1

Σάββατο 4 – Κυριακή 5 Ιούλη.Ο σκοπός αυτής τη μελέτης είναι η δημιουργία ενός μοντέλου για την ζήτηση του εμπορεύματος «καλή υγεία». Η κεντρική θέση του μοντέλου είναι ότι η υγεία μπορεί να θεωρηθεί σαν κεφαλαιϊκό απόθεμα διαρκείας που παράγει ένα αποτέλεσμα χρόνου υγείας. Είναι δεκτό ότι τα άτομα κληρονομούν ένα αρχικό απόθεμα υγείας που υποτιμάται με το πέρασμα της ηλικίας και μπορεί να αυξηθεί με την επένδυση. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η «σκιώδης τιμή» της υγείας εξαρτάται από πολλές ακόμα μεταβλητές πέρα απ’ την τιμή της ιατρικής φροντίδας. Έχει αποδειχθεί ότι η σκιώδης τιμή αυξάνει με το πέρασμα της ηλικίας όταν ο ρυθμός της υποτίμησης του αποθέματος υγείας μεγαλώνει με βάση τον κύκλο της ζωής· και πέφτει με την εκπαίδευση αν περισσότεροι μορφωμένοι άνθρωποι είναι πιο αποτελεσματικοί απραγωγοί υγείας. Ιδιαίτερης σημασίας είναι το συμπέρασμα ότι, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μια αύξηση στην σκιώδη τιμή μπορεί ταυτόχρονα να μειώσει και να αυξήσει την ποσότητα της υγείας που είναι σε ζήτηση…

Αν αυτή η (κάπως ακατανόητη σε κάποια σημεία) περίληψη σας μοιάζει κάπως επίκαιρη, με την έννοια ότι αντιμετωπίζει την υγεία σαν (ατομικό) κεφάλαιο (με ό,τι συνεπάγεται αυτό…) κάνετε ένα αναπόφευκτο λάθος. Πρόκειται για εισαγωγή σ’ ένα άρθρο του 1972, στην επιθέωρηση πολιτικής οικονομίας του πανεπιστημίου του Σικάγο, υπό τον τίτλο On the concept of health capital and the demand for health, και συγγραφέα τον Michael Grossman. O Grossman είναι ένας απ’ τους επιφανείς αμερικάνους «οικονομολόγους της υγείας»· και η σχολή οικονομικών του πανεπιστημίου του Σικάγο ήταν τότε ο ναός του (αναδυόμενου) νεοφιλελευθερισμού…

Ενώ θα ήταν εύκολο και ανέξοδο να ρίξει κάποιος όλες τις κατάρες του σε τέτοιους τύπους, είναι πολύ πιο δύσκολο να παραδεχτεί κι αυτός και ο καθένας ότι η βασική ιδέα του (νεο)φιλελευθερισμού, της υγείας σαν (ατομικό) κεφάλαιο, έχει κυριαρχήσει και εσωτερικευτεί μαζικά. Έτσι ώστε να θεωρείται κοινότοπη.

Δεν πρόκειται καθόλου για το παλαιάς κοπής «την υγειά μας νάχουμε»!!! Η υγεία – σαν – κεφάλαιο ΔΕΝ είναι μια παθητική κατάσταση που απλά υπάρχει όταν δεν την προσβάλει κάποια αρρώστια. Η υγεία – σαν – κεφάλαιο είναι μια κατάσταση διαρκούς ενεργητικότητας, προσοχής, ελέγχου, φροντίδας… ενίσχυσης. Η υγεία – σαν – κεφάλαιο είναι δυναμική σχέση. Με ένα «φάντασμα» (κατά λίγο μόνο υποδεέστερο απ’ την «αθανασία»)· μια δυναμική σχέση εμπορευματοποιημένη προ πολλού, άσχετα με την ύπαρξη και την ποιότητα των δημόσιων συστημάτων υγείας. Το γεγονός ότι οι νεοφιλελεύθεροι υποστήριζαν ότι η υγεία είναι ατομικό κεφάλαιο που, όπως κάθε άλλο κεφάλαιο, για να μην απαξιωθεί χρειάζεται συνεχή «επενδυτική μέριμνα», είναι καθημερινή κοινοτοπία εδώ και δεκαετίες στις αναπτυγμένες καπιταλιστικά κοινωνίες – ακόμα κι αν η ορολογία με την οποία θα εκδήλωνε κανείς αυτήν την «επενδυτική μέριμνα» για την υγεία του είναι διαφορετική.

Η υγεία – κεφάλαιο 2

Σάββατο 4 – Κυριακή 5 Ιούλη. Το ότι ο υγιής α) είναι τέτοιος χάρη στην εγγύηση της εργαστηριακής / διαγνωστικής ιατρικής, και β) είναι «προνομιούχος» έναντι των μη υγιών, είναι επίσης μια κοινοτοπία της ενσωμάτωσης των βασικών καπιταλιστικών ιδέων στην νεοφιλελεύθερη περίοδό του. Είναι μάλιστα τόσο έντονη και μαζική αυτή η (κοινωνική) ενσωμάτωση, ώστε η τελευταία ιστορική φάση κατά την οποία η ιατρική (και οι προσδιορισμοί της περί «υγείας» και «αρρώστιας») έγινε στόχος κριτικής ήταν την δεκαετία του ’70· άντε λίγο και στις αρχές της επόμενης – ΠΡΙΝ την νεοφιλελεύθερη ιδεολογική εδραίωση. Από τότε και μετά η γενική ιδέα του Κεφάλαιου του Εαυτού, με τα «υπο»Κεφάλαια της Υγείας, της Εκπαίδευσης και των Δημόσιων Σχέσεων, έκλεισε κάθε αμφισβήτηση, εξαφάνισε κάθε κριτική.

Τρίαντα ή σαράντα χρόνια είναι πολλά, ακόμα και από ιστορική άποψη. Είναι (χοντρικά) δυο γενιές. Σήμερα, το να ξαναστράψουν οι λεπίδες της κριτικής στην υγεία – κεφάλαιο, όχι με «αρχαιολογικό» τρόπο αλλά με σύγχρονες αιχμές, μοιάζει allien. Κι όμως. Η επιτυχία της μαζικής ενσωμάτωσης της υγείας – κεφάλαιο είναι το σταθερό έδαφος πάνω στο οποίο πάτησαν οι προσπάθειες του βιο-πληροφορικού κεφάλαιου απ’ την δεκαετία του ’00 και μετά για να απαλλοτριώσει, για λογαριασμό του καπιταλισμού γενικά, το σύνολο της ζωής. (Και όχι μόνο της ανθρώπινης…) Η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία της οποίας η δεύτερη φάση βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, είναι η πρώτη πετυχημένη και καθολική νίκη αυτής της προσπάθειας (με κάποιες ατέλειες φυσικά…), ύστερα από κάποιες «γενικές δοκιμές» (γρίπη των πτηνών, των χοίρων, κλπ…)

Το να αναλυθεί (και να εννοηθεί) το τι σημαίνει η υγεία – κεφάλαιο και τι προεκτάσεις έχει για τον (καπιταλιστικό) έλεγχο του κοινωνικού εργοστάσιου (δηλαδή: του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων) έχει ορισμένες μεθοδολογικές και θεωρητικές απαιτήσεις που δεν διατίθενται απ’ τις διάφορες εκδοχές του εκχυδαϊσμένου μαρξισμού και των οπαδών του. Τρίαντα ή σαράντα χρόνια εξαφάνισης της εργατικής κριτικής + απεριόριστη μεταμοντέρνα βλακεία, φτιάχνουν έναν πνιγηρό βούρκο.

Όποιος σκοπεύει να αναμετρηθεί μαζί του (η ιστορική στιγμή το απαιτεί…) ας ξέρει ότι (θα) πρόκειται για έργο ζωής. Τίποτα λιγότερο.

Υπόθεση remdesivir (2)

Σάββατο 4 – Κυριακή 5 Ιούλη. Για να μην μείνετε με το παράπονο: και η ε.ε., δια στόματος της επιτρόπου υγείας και ασφάλειας τροφίμων (νοτιοκύπριας…) Στέλλας Κυριακίδη, ανακοίνωσε χτες ότι «δεν θα αφήσουμε πέτρα στη θέση της στην προσπάθειά μας να εξασφαλίσουμε ασφαλείς θεραπείες ή εμβόλια κατά του covid-19… εγκρίνουμε την χρήση του remdesivir σαν σημαντικό βήμα στη μάχη εναντίον του…»

Η ε.ε. σηκώνει τις πέτρες, και η κατασκευάστρια Gilead σηκώνει τα ποτήρια! Υπάρχει ένα πρόβλημα για το που θα βρεθεί το φάρμακο (αφού η εντός ηπα παραγωγή έχει δεσμευτεί…), αλλά η έγκριση της ε.ε. σημαίνει (υποθέτουμε) ότι θα διαπραγματευτεί με την αμερικανική φαρμακοβιομηχανία να «νοικιάσει» την πατέντα, πληρώνοντας αδρά.

Συνεπώς, ένα πεντάκις αποτυχημένο, ακόμα πειραματικό και πανάκριβο φάρμακο, κάποια στιγμή, somewhere near you…. Τρία ζήτω!!! (Τα ντόπια “άλογα” της Gilead θα έχουν μεγάλη χαρά…)

(φωτογραφία: Η κυρά Στέλλα έκανε τις διαπραγματεύσεις με την Gilead. Αλλά, είτε επειδή τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα είτε επειδή το να φτύνουν τα αφεντικά τους υποτελείς τους μπορεί να τους έχει γίνει σαδιστική διασκέδαση, το συγκεκριμένο ρεπορτάζ των financial times έγραφε κι αυτό: …Οι κλινικές δοκιμές του φαρμάκου, που δίνεται ενδοφλέβια, βρήκαν ότι μειώνει την παραμονή στο νοσοκομείο για τους ασθενείς covid-19 έως και κατά τέσσερεις ημέρες, αλλά ότι δεν έχει αξιοσημείωτη επίδραση στην θνησιμότητα ή στο ιικό φορτίο που μετριέται στο αίμα…

Καταλάβατε; Επειδή το remdesivir θα πληρωθεί τελικά απ’ τους γνωστούς υποτελείς με τον γνωστό τρόπο (μέσω φόρων) είναι να αναρωτιέται κανείς τι πέτρες θα έπρεπε να σηκωθούν εναντίον όλων αυτών των “σωτήρων” μας…)

Φάρμακα, μπίζνες και νομοθεσίες 1

Παρασκευή 3 Ιούλη. Το 1986 ένας αμερικανικός νόμος για τις βλάβες από εμβόλια σε παιδιά (national childhood vaccine injury act / NCVIA) δημιούργησε ένα πρόγραμμα αποζημιώσεων μη – ευθύνης για να σταθεροποιήσει μια αγορά εμβολίων που είχε γίνει στόχος της αύξησης δικαστικών διεκδικήσεων για αδικοπραξίες σχετικές με εμβόλια, και να προσδιορίσει αποζημιώσεις για ενάγοντες για τους οποίους οι βλάβες οι οφειλόμενες σε εμβόλια ήταν εξαιρετικά δαπανηρές…

Ήταν ένας νόμος που αναγνώριζε α) ότι είναι πιθανό κάποιο ή κάποια εμβόλια να προκαλεί/ουν βλάβες, β) ότι οι παθόντες έχουν ένα κάποιο δικαίωμα αποζημίωσης για τέτοιες βλάβες, αλλά ταυτόχρονα γ) ότι αυτές οι αποζημιώσεις θα πρέπει να δίνονται με εξωδικαστικούς συμβιβασμούς (με την μεσολάβηση υπαλλήλων του υπουργείου υγείας, στον ρόλο «αδέκαστων εκτιμητών»,) στη βάση μιας κλίμακας αξιολόγησης των βλαβών, έτσι ώστε να μην «ταλαιπωρούνται» (δηλαδή να δυσφημίζονται…) οι αμερικανικές φαρμακοβιομηχανίες με ανοικτές στη δημοσιότητα δίκες (οι εξωδικαστικοί συμβιβασμοί γίνονται «αθόρυβα»…)

Εκείνη η νομοθεσία γιάτρεψε τους πονοκέφαλους της αμερικανικής φαρμακοβιομηχανίας μια και καλή! Ο νόμος του 1986 προβλεπόταν ότι θα αρχίσει να ισχύει απ’ το 1988… Απο εκείνη την χρονιά και μετά, οι φαρμακοβιομηχανίες θα αποκτούσαν δικαστική ασυλία…  Και την απέκτησαν!!!

Τον Φλεβάρη του 2011 το «ανώτατο δικαστήριο των ηπα» εξέδωσε οριστικά μια σημαντική απόφαση, ανανεώνοντας ένα δικαστικό προηγούμενο που επιβεβαιώνει την ασυλία / ατιμωρησία των φαρμακοβιομηχανιών για τις παρενέργειες των φαρμάκων τους, αρκεί α) να τις αναφέρουν και β) να «έχουν κάνει προσπάθεια να τις μειώσουν» (σύμφωνα με δηλώσεις τους). Η υπόθεση αφορούσε την αγωγή της οικογένειας Bruesewitz το 1992 κατά της φαρμακοβιομηχανίας Lederle Laboratories, για τις μόνιμες παρανέργειες και τις βλάβες που προκάλεσε το τριπλό εμβόλιο (διφθερίτιδας, τετάνου, κοκκύτη / DPT) στην κόρη τους Hannah. (Οι Bruesewitz είχαν απορρίψει μια προσφορά εξωδικαστικής αποζημίωσης γύρω στις 120.000 δολάρια, και είχαν προχωρήσει σε κανονική μήνυση).

Η απόφαση εκείνη (: απέρριψε την προσφυγή των Bruesewitz..) του 2011 έχει διάφορα ενδιαφέροντα τόσο από ιστορική όσο και απο πολιτική άποψη. Για παράδειγμα, στο ξεκίνημά της αναφέρει αυτά τα χρήσιμα:

Τα τελευταία 66 χρόνια, τα εμβόλια είναι αντικείμενο της ίδιας ομοσπονδιακής προαγοραίας έγκρισης όπως τα συνταγογραφούμενα φάρμακα, και οι αποζημιώσεις για βλάβες σχετικές με τα εμβόλια έχουν αφεθεί σε μεγάλο βαθμό στα δικαστήρια των πολιτειών. Κάτω απ’ αυτό το καθεστώς, η μείωση των μεταδόσιμων ασθενειών μέσω εμβολιασμού έχει γίνει «μια απ’ τις μεγαλύτερες επιτυχίες» της δημόσιας υγείας στον 20ο αιώνα.

Αλλά στην δεκαετία του 1970 και του 1980 τα εμβόλια έγιναν, θα μπορούσε κάποιος να πει, θύματα της ίδιας της επιτυχίας τους. Ήταν πια τόσο αποτελεσματικά στην πρόληψη μεταδοτικών ασθενειών ώστε το κοινό άρχισε να ανησυχεί λιγότερο για την απειλή αυτών των ασθενειών και να νοιάζεται περισσότερο για τις βλάβες που προκαλούν τα εμβόλια αυτά καθ’ αυτά.

Μεγάλο μέρος της ανησυχίας εστίασε ενάντια στα τριπλά εμβόλια, που κατηγορήθηκαν για αναπηρίες και προβλήματα ανάπτυξης των παιδιών. Αυτό οδήγησε σε μαζική αύξηση των δικαστικών προσφυγών. Ενώ ανάμεσα στο 1978 και το 1981 έγιναν μόνο 9 μηνύσεις τέτοιου είδους εναντίον των κατασκευαστών τριπλού εμβολίου, στα μέσα της δεκαετίας του 1980 αυτές οι αγωγές ήταν πάνω από 200 κάθε χρόνο. Αυτή η εξέλιξη αποσταθεροποίησε την αγορά των τριπλών εμβολίων, αναγκάζοντας τους δύο απ’ τους τρεις εγχώριους κατασκευαστές να αποσυρθούν. Και η βιομηχανία που απέμεινε, η Lederde Laboratories, εκτίμησε ότι οι εν δυνάμει αποζημιώσεις που θα έπρεπε να πληρώσει λόγω δικαστικών αποφάσεων ήταν 200 φορές περισσότερες απ’ τις ετήσιες πωλήσεις της. Όταν η Lederde απέκτησε προβλήματα παραγωγής το 1984, εμφανίστηκε έλλειψη εμβολίων…

Αυτή η αναδρομή εξηγεί το γιατί ο νόμος του 1986 ανέλαβε να προστατέψει τις φαρμακοβιομηχανίες (κατ’ αρχήν σε ότι αφορούσε τις παρενέργειες των εμβολίων τους), δίνοντας στους θιγμένους κάποια μικρά ποσά αποζημιώσεων εξωδικαστικά. Είναι ενδιαφέρον και αξιοσημείωτο ωστόσο – και το στοιχείο για την Lederde είναι χαρακτηριστικό – ότι ως τότε τα αμερικανικά δικαστήρια, στα οποία προφανώς έχουν λόγο και οι φαρμακοβιομηχανίες, δικαίωναν συστηματικά τους ενάγοντες, επιβάλλοντας στις εταιρείες μεγάλα ποσά σαν αποζημιώσεις. Αυτό σημαίνει ότι οι δικαστές αναγνώριζαν τις ζημιές…

Μια φράση της («ήταν πια τόσο αποτελεσματικά… αυτά καθ’ αυτά») εξηγεί επίσης το γιατί αν η απειλή θανάτου από μια αρρώστια φουσκωθεί, υπερτονιστεί ώστε να τραβάει και να εξάπτει τους φόβους του κόσμου, μένουν ανενόχλητες οι «θεραπεύτριες» εταιρείες στα εγκλήματά τους… Shock advertising λέγεται αυτό (αναλυτικότερα στο Sarajevo.pdf 150a)

Ωστόσο, η ίδια ιστορική αναδρομή της δικαστίνας του 2011, στη συνέχειά της, εξηγεί το πως αυτό που ονομάζεται στους καιρούς μας «αντιεμβολιαστικό κίνημα» εμφανίστηκε στις ηπα, και μάλιστα σε σημαντικό μέγεθος, πριν 35 χρόνια! Την δεκαετία του ’80: όταν ο νόμος του 1986 έβαλε εμπόδια στην δικαστική αναγνώριση της ευθύνης των φαρμακοβιομηχανιών για τα προβλήματα που δημιουργούσαν τα εμβόλια, ειδικά στα παιδιά, σε συνδυασμό με τις ανησυχίες γι’ αυτά τα προβλήματα, οι αμερικανικές οικογένειες άρχισαν να αποφεύγουν τους εμβολιασμούς· ειδικά με το τριπλό εμβόλιο…

Φάρμακα, μπίζνες και νομοθεσίες 2

Παρασκευή 3 Ιούλη. Στην 5η σελίδα της απόφασης του 2011 υπάρχει μια ακόμα ενδιαφέρουσα υπενθύμιση του νόμου του 1986 (ο τονισμός δικός μας):

… [Οι εταιρείες] Είναι προστατευμένες από ευθύνες για κολάσιμες βλάβες αν δεν υπάρχει αστοχία τους στο να είναι συνεπείς με τις ρυθμιστικές προϋποθέσεις, [δεν υπάρχει] «απάτη», «εμπρόθεση και άδικη διακράτηση πληροφοριών» ή άλλη «εγκληματική ή παράνομη δραστηριότητα». Και σε σχέση με την παρούσα περίπτωση, ο νόμος [του 1986] ελαχιστοποιεί καθαρά την ευθύνη τους για τις αναπόφευκτες, δυσμενείς παρενέργειες:

«Κανένας κατασκευαστής εμβολίου δεν μπορεί να θεωρηθεί ενώπιον πολιτικού δικαστηρίου σαν υπεύθυνος για βλάβες που προκαλούνται από εμβόλια, ή για θανάτους που προκλήθηκαν απ’ την χορήγηση εμβολίου μετά την 1 Οκτώβρη του 1988, αν η βλάβη ή ο θάνατος προκλήθηκαν από παρενέργειες που ήταν αναπόφευκτες παρότι το εμβόλιο κατασκευάστηκε με σωστούς τρόπους και συνοδευόταν απ’ τις κατάλληλες οδηγίες και προειδοποιήσεις».

Η περίπτωση στην οποία το αμερικανικό δικαστήριο, το 2011, απέρριψε την οποιαδήποτε ευθύνη της Lederde, ήταν σοβαρή. Σύμφωνα με την ίδια απόφαση:

…Η Hannah Bruesewitz γεννήθηκε στις 20 Οκτώβρη του 1991. Ο παιδίατρος της χορήγησε το τριπλό εμβόλιο, σύμφωνα άλλωστε με τις κρατικές οδηγίες για την ανοσοποίηση των παιδιών μέσω εμβολίων. Μέσα σε 24 ώρες απ’ τον εμβολιασμό της τον Απρίλη του 1992, η Hannah άρχισε να έχει επιληπτικές κρίσεις. Υπέφερε πάνω από 100 τέτοιες κρίσεις τον επόμενο μήνα, και οι παιδίατροι έκαναν τελικά την διάγνωση ότι πάσχει από «υπολειπόμενη επιληπτική διαταραχή» και «αναπτυξιακή καθυστέρηση». Η Hannah, 20 χρονών τώρα [σ.σ.: το 2011] , συνεχίζει να έχει την ίδια διάγνωση…

Το συγκεκριμένο εμβόλιο δινόταν απ’ το 1948. Αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι τα υλικά ήταν ακριβώς ίδια όλα τα χρόνια. Αν η περίπτωση της Hannah (που απέκτησε εγκεφαλοπάθεια…) οφειλόταν πράγματι σε παρενέργειές του (κάτι που προέκυπτε ήδη απ’ το ιστορικό) που ωστόσο ήταν σπάνιες, η εταιρεία (η Leverde, που εν τω μεταξύ, το 2011, είχε εξαγοραστεί και αλλάξει όνομα – έχει πια συγχωνευτεί υπό ένα γνωστό εμπορικό trademark: Pfizer) δεν θα κινδύνευε από βροχή παρόμοιων αγωγών, ό,τι κι αν πλήρωνε για την περίπτωση Bruesewitz.

Ωστόσο η προστατευτική νομοθεσία που καθιερώθηκε τότε και ισχύει πάντα δεν είχε σκοπό καν και καν να σώσει τις αμερικανικές φαρμακοβιομηχανίες απ’ την πιθανότητα πτώχευσης λόγω δικαστικά επιβεβαιωμένων ευθυνών τους. Σκόπευε να τις απαλλάξει συνολικά από τέτοιες ευθύνες, μικρές ή μεγάλες! Έτσι ώστε η απλή αναγραφή των παρενεργειών ενός εμβολίου (ή, μιλώντας πιο γενικά, ενός οποιουδήποτε φαρμάκου) στο σχετικό σημείωμα μέσα στο κουτί, να γίνει η βασιλική οδός των κερδών τους. Κι αυτό επειδή, ακόμα κι αν κάποιος διαβάσει αυτές τις παρενέργειες, τι μπορεί να κάνει αν το φάρμακο έχει συνταγογραφηθεί για κάποιο λιγότερο ή περισσότερο σοβαρό πρόβλημά του; (Ούτε ο γιατρός, φυσικά, έχει ποινική ευθύνη για τις παρανέργειες ενός φαρμάκου που συνταγογραφεί…)

Συνεπώς η νομοθεσία του 1986 μετέτρεψε την (ποινική) ευθύνη των φαρμακοβιομηχανιών σε … (υπαρξιακή) ευθύνη των πελατών τους! Ανοίγοντας έναν δρόμο που, στην τωρινή φάση της covid-19 τρομοεκστρατείας, εικονογραφεί με ακρίβεια τι είναι ο καπιταλισμός, τόσο γενικά όσο και σαν «βιομηχανία φροντίδας υγείας»…

Θέλουμε να ελπίζουμε πως όσοι / όσες έχουν διαβάσει ως εδώ δεν έχουν φανταστεί μια «συνωμοσία»! Αλλά έχουν συνειδητοποιήσει πως τέτοια είναι γενικά η καπιταλιστική εξέλιξη, και τέτοια είναι ειδικά η καπιταλιστική εξέλιξη στη βιομηχανία υγείας. Και δεν είναι καθόλου «μυστική»!!!

Υπόθεση remdesivir

Παρασκευή 3 Ιούλη. Το “remdesivir”, που λανσάρεται ήδη σαν ικανοποιητικό φάρμακο για τις σοβαρές παρενέργειες που αποδίδονται στον covid-19, έγραψε χτες την δική του σελίδα όχι στην ιστορία των φαρμακοβιομηχανιών (εκεί έχει αρκετές μαύρες σελίδες, περισσότερα στη συνέχεια) αλλά στην ιστορία της όξυνσης του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού! Το ψοφιοκουναβιστάν αγόρασε / δέσμευσε όλες τις ποσότητες remdesivir που θα παράξει η εταιρεία εντός ηπα για τους επόμενους 3 μήνες! Υγιεινιστικός εθνικισμός – και λοιπόν; Επειδή το φάρμακο είναι πατενταρισμένο, μόνο με την άδεια (και την πληρωμή) της εταιρείας μπορεί να παραχθεί από άλλες φαρμακοβιομηχανίες σε άλλα κράτη. Συνεπώς το remdesivir έγινε ένα ακόμα αστέρι στην αμερικανική σημαία.

Τι είναι το remdesivir που πάνω του μπορούμε να καταλάβουμε πολλές βασικές παραμέτρους της μετατροπής της υγείας σε κατηγορία, σε τομέα της καπιταλιστικής πολιτικής οικονομίας; Κατ’ αρχήν πρόκειται για προϊόν της αμερικανικής βιοφαρμακευτικής Gilead Sciences. Και ήταν μια ιστορία υποδειγματικής αποτυχίας – μέχρι που ανέλαβε την εξουσία το βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικο σύμπλεγμα!

Το remdesivir λανσάρεται σαν αντι-ιικό ευρέως φάσματος. Μελετήθηκε και φτιάχτηκε το 2009 σαν αντίδοτο στην ηπατίτιδα C… Απέτυχε… Στη συνέχεια δοκιμάστηκε εναντίον κορονοϊών, του SARS και του MERS… Ξανα-απέτυχε… Ύστερα δοκιμάστηκε κατά του ιού του Ebola και κατά του ιού της Marburg… Ξανά-ξανά-απέτυχε! Μ’ άλλα λόγια το remdesivir ήταν ένα πέντε φορές αποτυχημένο κατασκεύασμα που δεν έβγαλε καθόλου τα λεφτά του για την Gilead, και είχε μείνει παραπεταμένο στο μενού της εταιρείας σαν καθαρή χασούρα!

Μέχρι που δοκιμάστηκε κατά του covid-19… Επειδή ο covid-19 είναι πρακτικά ένας ιός περιορισμένης επικινδυνότητας (και πάλι σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις) έγινε το ιδανικό πεδίο δοκιμών! Για να πουληθεί ακόμα και το «νερό του Καματερού»! (Οι παλιοί ξέρουν σε τι αναφερόμαστε…) Υποτίθεται ότι κατά του covid-19 «έπιασε». Επιτρέψτε μας την καχυποψία: μετά από 5 (ολογράφως: πέντε) παταγώδεις αποτυχίες, ακόμα και κατά κορονοϊών, θεωρούμε βάσιμη την βεβαιότητα πως η «επιτυχία» του remdesivir κατά των σοβαρών παρενεργειών του covid-19 είναι του ίδιου είδους με την «επιτυχία» του tamiflu κατά του Η1Ν1 – δηλαδή «επιτυχία δημόσιων σχέσεων», και τίποτα παραπάνω…

Αλλά το remdesivir δεν είναι σκέτο νεράκι του θεού. Είναι χημεία. Και έχει παρενέργειες. Ακόμα και η όχι και τόσο «ελεύθερη» σε τέτοια θέματα wikipedia, στο σχετικό λήμμα, αναφέρει αυτές τις παρενέργειες, που έχουν καταγραφεί στις δοκιμές του φαρμάκου:

– πρόκληση αναπνευστικής ανεπάρκειας·

– δυσλειτουργία διάφορων οργάνων του σώματος, συμπεριλαμβανόμενης της πτώσης της λευκωματίνης στο αίμα και της μείωσης των ερυθρών αιμοσφαιρίων·

– πτώση της πίεσης του αίματος, ναυτία, εμετός, ρίγη, αμέσως μόλις λαμβάνεται το φάρμακο·

– αύξηση των ενζύμων στο συκώτι, που παραπέμει σε πρόκληση βλάβης σ’ αυτό το όργανο.

Μπορείτε να φανταστείτε τι θα συμβεί όταν το remdesivir θα προκαλεί «αναπνευστική ανεπάρκεια» σε ασθενείς που έχουν ήδη αναπνευστική ανεπάρκεια! Θα τους σκοτώνει, αλλά θα πετιούνται στην «κοινή δεξαμενή», σαν θύματα του covid-19…

Στις αρχές του 2020 η Gilead είχε στις αποθήκες της 100 κιλά (σε σκόνη) απ’ το άχρηστο ως τότε remdesivir. Ήταν η ποσότητα που είχε απομείνει απ’ την αποτυχία κατά του Ebola. Έσκασε ο covid-19 στην κίνα και οι ceo της είδαν την ευκαιρία! Ξανάριξαν αυτό το «σκουπίδι» (συγγνώμη για την έκφραση) στη κανονική γραμμή συσκευασίας, και παρήγγειλαν καινούργιες πρώτες ύλες απ’ τους προμηθευτές της εταιρείας. Στις 17 Μάρτη η τσεχία το έκανε δεκτό σαν θεραπεία για ασθενείς που βρίσκονται σε σοβαρή κατάσταση… Ήταν τόσο πολύ «δημόσιες σχέσεις» αυτή η αποδοχή ώστε μόνο 3 ημέρες μετά, στις 20 Μάρτη, τόσο το ψόφιο κουνάβι όσο και η θρυλική «ομοσπονδιακή επιτροπή τροφίμων και φαρμάκων» (FDA) των ηπα ανακήρυξαν το remdesivir σαν επιλέξιμη θεραπεία για σοβαρές περιπτώσεις επιπλοκών που αποδίδονται στον covid-19… Είναι φάρμακο ήδη πατενταρισμένο – συνεπώς τα κέρδη είναι εξασφαλισμένα! Κι αν σκοτώνει; Δεν πειράζει…

Εξασφαλισμένη είναι και η ατιμωρησία για οτιδήποτε συμβεί απ’ τις καθόλου ασήμαντες παρενέργειες στο σώμα, ειδικά σε οργανισμούς επιβαρυμένους απο «υποκείμενα νοσήματα»…

Λεπτομέρεια: Η Gilead τιμολογεί στο remdesivir στα 3.120 δολάρια ανά «ατομικό κύκλο θεραπείας». Χρειάζονται έξι δόσεις / φυαλίδια λέει, ενέσιμα. Πριν λίγες ημέρες ήταν στα 2.340 δολάρια (η εξάδα)· αλλά εν τω μεταξύ οργανώθηκε καλύτερα η ζήτηση!!! Πρόκειται για εξωφρενική τιμή – αλλά έτσι είναι ο καπιταλισμός…

Λεπτομέρεια δεύτερη: Παρότι το remdesivir δεν είχε εγκριθεί επίσημα από τον FDA, κυκλοφορούσε απ’ το 2019 παράνομα, στη «μαύρη αγορά», στο internet και στα social media. Μας είναι άγνωστο αν η Gilead έχει κάπου «μαύρη παραγωγή», αλλά θα το θεωρούσαμε απίθανο να επρόκειτο για “πειρατική” γραμμή κατασκευής… Το να ξεφορτωνόταν τα τσουβάλια με την σκόνη που είχε ξεμείνει στις αποθήκες της μέσω “παράνομων εργολάβων” κάπου στον κόσμο, φαίνεται πιο λογικό…

Λεπτομέρεια τρίτη: Το κινεζικό καθεστώς έκανε δοκιμαστική χρήση του remdesivir τον Φλεβάρη και τον Μάρτη του 2020, και δεν διαπίστωσε καμμία βελτίωση της κατάστασης των ασθενών. Βρήκε όμως σοβαρές (έως φονικές) παρενέργειες, με αποτέλεσμα να σταματήσει άρον άρον τις δοκιμές.

Λεπτομέρεια τετάρτη: H γνωστή επιθέωρηση the new england journal of medicine δημοσίευσε στις 22 Μάη τα αποτελέσματα μιας δοκιμής του remdesivir που είχε γίνει ένα μήνα πριν, με το συμπέρασμα ότι παρά τα κάποια θετικά αποτελέσματα «με δεδομένη την υψηλή θνησιμότητα παρά την χρήση του remdesivir είναι σαφές ότι η θεραπεία μόνο μ’ ένα αντι-ιικό φάρμακο δεν θα είναι αποτελεσματική».

Λεπτομέρεια πέμπτη: Λέτε να υπάρχουν διαφημιστές του remdesivir στα μέρη μας; Λέτε η Gilead να έχει στα μέρη μας τον δικό της στάβλο με «επιχορηγούμενους προφεσσόρους / ερευνητές» που έγιναν διάσημοι σαν «ιερείς της σωτηρίας μας» απ’ τον covid-19; Λέτε να συμβαίνουν τέτοια πράγματα;

Μπααααααα! Α πα πα!!! Είναι αδύνατο κάτι τέτοιο, κι όποιος τολμάει να κάνει τέτοια υπόδειξη (τα στοιχεία υπάρχουν φυσικά!) είναι «συνωμοσιολόγος»!!! Άλλωστε, όπως λένε κάτι απίστευτα τσακάλια, τα υγιεινιστικά πραξικοπήματα «είναι αντικαπιταλιστικά»!!! Είναι, κατά συνέπεια, αδιανόητο να εξυπηρετούν (ή και να οργανώνονται από) φαρμακοβιομηχανίες – εκτός αν είναι κι αυτές …. αντικαπιταλιστικές!

(Έτσι όπως το πάνε διάφοροι αυτοαπασχολούμενοι “μαρξιστές” του σκοινιού και του παλουκιού: αν δεν είναι αντικαπιταλιστικές οι φαρμακοβιομηχανίες τότε ποιός είναι; Κάτι θα βρουν για να το εξηγήσουν / αναλύσουν κι αυτό!)

(φωτογραφία: Στο επίσημο site της η Gilead τα «μασάει», φυλάγοντας τα οπίσθιά της…)

Είμαστε όλοι κρατούμενοι;

Πέμπτη 2 Ιούλη. Κανονικά θα έπρεπε να έχουμε πεθάνει!! Όταν ο αρχιερέας της «προσευχής των 6.00» έφευγε απ’ τον άμβωνα είχε δηλώσει αυτάρεσκα ότι «χωρίς τα μέτρα θα πέθαιναν 150 άνθρωποι κάθε μέρα στην ελλάδα». Αυτό του το είχε εμπιστευτεί ένα «ηλεκτρονικό μοντέλο» που χειρίζεται μια συνάδελφος του απ’ το team που, όπως ο ίδιος, έχει πολύ καλές σχέσεις με τις big pharma (για τέτοια όμως δεν μίλησε ποτέ ούτε ο αρχιερέας ούτε οι υπόλοιποι της «ιεράς συνόδου υγείας». Μη νομίζετε. Έχουμε κι εδώ πολλούς μικρούς Ferguson!!! Απλά δεν είναι τόσο διάσημοι. Είναι «σουπιές»!)

Ο ισχυρισμός ήταν αυθαίρετος. Από τις 25 Μάη όταν «άνοιξαν» τα φαγάδικα, τα καφέ και τα υπόλοιπα, ως σήμερα, έχουν περάσει 43 ολόκληρες ημέρες· συν η σημερινή, 44η. Τα «μέτρα» που έχουν διαταχτεί από τις 25 Μάη εφαρμόζονται και δεν εφαρμόζονται· δεν έχουν πάντως καμμία σχέση με το πραξικόπημα που, κατά τον αρχιερέα, μας γλύτωσε από 150 νεκρούς κάθε μέρα. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει σχετικά κοντά στο «φυσιολογικό» – και ίσως, απ’ την αντίθετη μεριά, η μεγαλύτερη πραγματική επιτυχία του πραξικόπηματος είναι η μεγάλη ανεργία / επιπλέον υποτίμηση της εργασίας. (Αλλά αυτό χρειάζεται χωριστή αναφορά). Εννοείται πως ο τσαχπίνης covid-19 συνεχίζει να υπάρχει και να κυκλοφοράει.

Αν ισχύει ότι για κάθε μόλυνση μέσα σε 14 ημέρες γίνεται (ή δεν γίνεται…) οτιδήποτε σχετικό με τον covid-19, τότε οι 43+1 ημέρες είναι τρεις 14άδες και κάτι. Όχι με 150 αλλά με 50 νεκρούς καθε μέρα, σήμερα θα έπρεπε να υπάρχουν τουλάχιστον 2.150 νεκροί απ’ τις 25 Μάη και μετά. Αλλά όχι, δεν υπάρχουν. Γιατί;

Μάλιστα το ελλαδιστάν υποδέχεται και «κρούσματα εισαγωγής» – όσα εντοπίζει δηλαδή. Και πάλι όμως δεν πεθαίνουμε σαν τις μύγες, όπως φώναζε όλο το ιερατείο και οι δημαγωγοί πριν και κατά την διάρκεια του πραξικοπήματος… Γιατί;

Η ερώτηση είναι υπερβολικά απλή όσο η απάντηση, κι άλλωστε δεν αφορά μόνο το ελλαδιστάν. Τα πραξικοπήματα, το να «σώσουμε τα νοσοκομεία μας», η ισοπέδωση της καμπύλης, όλες οι άναρθρες και αρθρωμένες κραυγές της τρομοκρατίας, στηρίζονταν σε «θεωρήματα» απ’ τα οποία κανένα δεν υποστήριζε ότι «έτσι θα εξαφανιστεί ο ιός». Ο ιός δεν εξαφανίστηκε λοιπόν, είναι εδώ. Όπως όλοι μας. Αν η τωρινή (πραγματική) κατάσταση είναι ικανοποιητική για τον «περιορισμό της διάδοσης», αν τα καφενεία, τα φαγάδικα, οι πλατείες, οι δρόμοι, οι παραλίες, οι δουλειές όπως είναι σήμερα είναι ο.κ. από «υγιεινομική άποψη», τότε ποιό σκοπό είχαν τα πραξικοπήματα; Κι αν δεν είναι ο.κ. τότε γιατί δεν πεθαίνουμε κατά εκατοντάδες;

Θα βρεθεί κάποιος να πει «φταίει που τώρα κάνει ζέστη»; Καμμιά άλλη βλακεία; Η απάντηση, τελικά, δεν είναι δύσκολη. Την αφήνουμε στη νοημοσύνη σας.

Αν όμως η νοημοσύνη είναι υπαρκτή και όχι virtual, γιατί δεν έχει ξεκινήσει αυτό που λέγεται «μας κοροϊδέψατε· τώρα θα πληρώσετε τον λογαριασμό»; Κι ακόμα: γιατί συνεχίζει να «είναι θέμα» το ενδεχόμενο (;) μαζικού εμβολιασμού όταν οι big pharma φτάσουν στο σημείο να πουλήσουν «σωτηρία»;

Είμαστε ζωντανοί, ή έτσι φαίνεται. Μήπως η μεγάλη πλειοψηφία συνεχίζει να ζει στις φυλακές των φοβιών της; Μήπως αυτές οι «χρυσές φυλακές» του υγιεινισμού είναι απόλυτες;

(φωτογραφία: Κωμωδία; Φάρσα; Φτύσιμο στα μούτρα; Οι ίδιοι δημαγωγοί που επί μήνες μετρούσαν πτώματα και τα έφτυναν στα μούτρα μας, τώρα μετράνε αφίξεις πτήσεων εξωτερικού! Tο να τρέχει το κοντέρ είναι πια παράγοντας αισιοδοξίας και απόδειξη επιτυχίας…)

Ψηφιακές φυλακές

 

Πέμπτη 2 Ιούλη. Το (ψηφιακό) φακέλωμα των πάντων, μέσω μιας «ψηφιακής ταυτότητας υγείας», δεν είναι όνειρο μόνο του κυρ Βασίλη του Άρχοντα Θυρών και Παραθύρων και όλων εκείνων των αφεντικών που εκπροσωπεί. Είναι απόφαση της ε.ε.! Και είναι απόφαση που έχει ληφθεί ΠΡΙΝ εμφανιστεί ο τσαχπίνης! Στις 12 Σεπτέμβρη του 2019, μετά από μια συνάντηση αξιωματούχων της ε.ε. και του π.ο.υ. με θέμα «τον παγκόσμιο εμβολιασμό», οι ευρωτεχνοκράτες και φύλακες της υγείας μας παρουσίασαν ένα πλάνο, ένα χρονοδιάγραμμα γι’ αυτό το ψηφιακό φακέλωμα υγείας – σε κλίμακα ε.ε. Μεταφράζουμε ενδεικτικά τις αριστερές στήλες (αποσπάσματα αυτού του οργανογράμματος) απ’ τις πιο πάνω φωτογραφίες. Ο τονισμός με bold είναι του πρωτότυπου:

– Να αναπτυχθούν οδηγίες της ΕΕ για την δημιουργία συνολικών πληροφοριακών ηλεκτρονικών συστημάτων ανοσοποίησης για την αποτελεσματική επίβλεψη των προγραμμάτων ανοσοποίησης.

– Να εξεταστεί η δυνατότητα ανάπτυξης μιας κοινής κάρτας / διαβατηρίου εμβουλιασμού για τους πολίτες της ΕΕ (που θα λαμβάνει υπόψη τα πιθανά διαφορετικά εθνικά συστήματα εμβολιασμού και) θα είναι συμβατό με τα πληροφοριακά ηλεκτρονικά συστήματα ανοσοποίησης, και θα είναι αναγνωρίσιμη για χρήση στα σύνορα, χωρίς να επαναλαμβάνεται αυτή η δουλειά σε εθνικό επίπεδο.

– Να αναπτυχθούν οδηγίες για το ξεπέρασμα των νομικών και των τεχνικών εμποδίων που εμποδίζουν την διαλειτουργικότητα των εθνικών πληροφορικών συστημάτων ανοσοποίησης, εξαιτίας των κανόνων της προστασίας προσωπικών δεδομένων, όπως έχει σχεδιαστεί στην Επιτροπή Επικοινωνιών για να επιτρέπει την ψηφιακή μεταφορά [των δεδομένων] υγείας και φροντίδας στην Ενιαία Ψηφιακή Αγορά, ενισχύοντας τους πολίτες και δημιουργώντας μια υγιέστερη κοινωνία.

– Δημιουργία ενός ευρωπαϊκού συστήματος διαμοιρασμού πληροφοριών εμβολιασμού.

Όπως είναι ολοφάνερο, αυτό το φακέλωμα επικεντρώνεται … στους εμβολιασμούς. (Άρα και στις “απειλές υγείας” που εμπίπτουν στη διαχείριση μέσω εμβολίων). Όχι σε άλλες αρρώστιες. Όχι σε καρδιακά, καρκίνους, αυτοάνοσα ή ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις… Αλλά επειδή η γενικευμένη ψηφιοποίηση και ψηφιακή εκμετάλλευση των πληροφοριών υγείας ενδιαφέρει εντονότατα τις ασφαλιστικές εταιρείες (και τους εργοδότες), το πλάνο για το ψηφιακό φακέλωμα με βάση τα εμβόλια, με όλον του τον πλούτο, μπορεί να θεωρηθεί με σιγουριά ο προπομπός.

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Πρώτον, αυτά είναι σχεδιασμοί οριστικοποιημένοι το φθινόπωρο του 2019, και δεν έχουν καμμία σχέση με covid-19, έχουν όμως άμεση σχέση με την κερδοφορία των φαρμακοβιομηχανιών. Δεύτερον, όπως φαίνεται και απ’ τα χρονοδιαγράμματα, ο covid-19 και, ουσιαστικά, η υγιεινιστική τρομεκστρατεία, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να επιταχυνθούν τα βήματα. «Αν όχι τώρα πότε;» θα πρέπει να είναι το motto…

Τρίτον, αυτοί οι σχεδιασμοί γίνονταν ήδη πριν ένα χρόνο τουλάχιστον ερήμην των υπηκόων. Είναι εύλογο το γιατί. Στο τρίτο απ’ τα πιο πάνω σημεία φαίνεται καθαρά πως θεωρούνται εμπόδιο οι κανόνες που θέσπισε οριστικά μόλις πρόσφατα (το 2018) ο «ευρωπαϊκός κανονισμός προστασίας προσωπικών δεδομένων» (general data protection regulation / GDPR), που είναι εξαιρετικά αυστηρός σε σχέση (ειδικά) με την προστασία των προσωπικών δεδομένων υγείας. Ακόμα κι αν δεν έχουν καταλάβει όλοι τι συμβαίνει με την (καπιταλιστική) εκμετάλλευση των προσωπικών δεδομένων, μια δημόσια συζήτηση για το ψηφιακό φακέλωμα υγείας θα έδινε την ευκαιρία για την αποκάλυψη της αντιδραστικότητας και των πραγματικών στόχων του.

Αντί, λοιπόν, να εκτεθούν σε μια κοινωνική αντιπολίτευση που θα ήταν συντριπτική σε βάρος τους, τα συγκεκριμένα ευρωαφεντικά του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος προτιμούσαν ήδη απ’ το περασμένο φθινόπωρο την «υπόγεια δράση».

Έχετε τώρα, ακόμα, αμφιβολίες για τους λόγους που φούσκωσαν σε βαθμό κακουργήματος και «εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας» την υποτιθέμενη απειλή του covid-19; Έχετε αμφιβολίες για τους λόγους που κατασκευάστηκαν οι «κοινές δεξαμενές», για το τι υπηρετούσαν και τι υπηρετούν οι δημαγωγοί, για ποιο σκοπό τα θηριώδη ψέμματα, η τρομοπροπαγάνδα, από που κατευθύνονται σαν μαριονέτες οι προφήτες της Αποκάλυψης και οι ιερείς της Σωτηρίας, κλπ κλπ;

Ακόμα και τα μέλη της ένωσης φίλων της καραντίνας θα μπορούσαν να σοκαριστούν απ’ το μέγεθος της απύθμενης ανοησίας τους!!! (Αλλά πώς να τα βάλει κανείς με το μέγεθος του απύθμενου Εγώ του που εννοείται πως είναι πανέξυπνο, πανέμορφο κι αλάνθαστο;)