… αλλά πάντα βρίσκονται διατεθειμένοι να το απαντήσουν

Πέμπτη 15 Αυγούστου. Ο δημοσιογράφος Rod Liddle (60άρης, δεξιός, ρατσιστής, καταλαβαίνετε…) έχει πρόταση πάντως. Και την κατέθεσε γραπτά την περασμένη Κυριακή, στους sunday times: την κίνα. Πολλοί θεώρησαν το άρθρο του «σατιρικό». Αγνοώντας, πιθανόν, ότι το ιδεολογικό «μασάζ» συχνά ξεκινάει έτσι. Σαν «αστείο». Μετριούνται έτσι και οι πρώτες αντιδράσεις χαλαρά.

Είναι κατανοητό, υποθέτουμε. Αν η ιδέα του Liddle ήταν «πόλεμος στους εξωγήινους», θα ήταν άνοστη και δεν θα γελούσε κανείς. Αν, πάλι, ήταν «πόλεμος επανακατάκτησης των ηπα» και πάλι θα φαινόταν κακόγουστο αστείο. Ενώ κατά της κίνας; Μήπως δεν έχει ξανακάνει δυο τέτοιους πολέμους το βασίλειο;

Ας γελάσουμε όλοι μαζί λοιπόν με το βρετανικό χιούμορ… Χο – χο – χο!!! Ωραία περνάνε στην english countryside…

Η επίκληση της “διεθνούς νομιμότητας”

Τετάρτη 14 Αυγούστου. Κάθε φορά που το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο / παρακράτος θέλει να προωθήσει για εσωτερική κατανάλωση δόσεις αντιτουρκισμού, επικαλείται την «διεθνή νομιμότητα». Την οποία, υποτίθεται, παραβιάζει το τουρκικό καθεστώς – πιο πρόσφατα με την εκστρατεία γεωτρήσεων στα πέριξ της κύπρου.

Το ποια είναι αυτή η «διεθνής νομιμότητα» ποτέ δεν αναφέρεται. Εύλογο μιας και υπάρχει κι άλλη «διεθνής νομιμότητα» την οποία επικαλείται η Άγκυρα. Η οποία δείχνει να είναι περισσότερο κατοχυρωμένη («διεθνώς»).

Ωστόσο είναι πραγματικά το ελληνικό καθεστώς «φίλος του νόμου» στις διεθνείς σχέσεις; Όχι. Ένας πολύ στενός σύμμαχός του, τον οποίο αθωώνει (ακόμα και με ενεργητικό τρόπο) όχι μόνο εντός αλλά και εκτός συνόρων, είναι το ρατσιστικό, απαρτχάιντ καθεστώς του Τελ Αβίβ. Πέρα απ’ όσα διαπράττει ο ισραηλινός φασισμός κατά των Παλαιστινίων, υπάρχει κι άλλο ενδιαφέρον κεφάλαιο: τα υψώματα του Γκολάν. Η συγκεκριμένη περιοχή ανήκει στη συρία (ένα μικρό μέρος στο βορρά, οι Shab’a farms ανήκει στον λίβανο), και καταλήφθηκε απ’ τον ισραηλινό στρατό το 1967. Έκτοτε παρέμενε «κατεχόμενη περιοχή ξένου κράτους» – σύμφωνα με την «διεθνή νομιμότητα». Αυτά τα 1800 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους θα έπρεπε να επιστραφούν στη Δαμασκό…

Αλλά όχι. Στις 25 του περασμένου Μάρτη το ψόφιο κουνάβι ανακοίνωσε απ’ τα ανάκτορα στην Ουάσιγκτον ότι τα υψώματα του Γκολάν ανήκουν στο ισραήλ – και ότι αυτή η “κατοχύρωση ιδιοκτησίας” είναι, απλά, παραδοχή της πραγματικότητας. Ήταν ένα απ’ τα δώρα που έκανε η φασιστοΟυάσιγκτον στο φασιστοΤελ Αβίβ, ειδικά στον Netanyahou, παραμονές των εκλογών εκεί.

Αν και η ε.ε. απέρριψε αυτήν την «αναγνώριση» η Αθήνα θα είχε έναν σοβαρό λόγο όχι απλά να κρυφτεί πίσω απ’ την απόφαση της ε.ε. αλλά να καταγγείλει την προσάρτηση και να διακόψει (ή, έστω, να περιορίσει) τις σχέσεις της με ένα καθεστώς που παραβιάζει τόσο χοντροκομμένα την «διεθνή νομιμότητα». Κι αυτός ο λόγος λέγεται «βόρεια κύπρος». Η οποία, σύμφωνα με την ελληνική εθνικιστική ρητορική, είναι έδαφος της «κυπριακής δημοκρατίας» που κατέχεται απ’ τον τουρκικό στρατό. Απόδειξη της «παραβίασης της διεθνούς νομομότητας» απ’ την Άγκυρα, και πηγή όλων των υπόλοιπων «παραβιάσεων» που υποτίθεται ότι κάνει.

Αν η Αθήνα ευλογεί (σιωπηλά αλλά καθαρά) την προσάρτηση κατεχόμενου (συριακού) εδάφους από έναν σύμμαχό της· αν δεν σηκώνει την φωνή καταγγέλοντας αυτήν την μιλιταριστική «κατάκτηση», τότε πώς θεωρεί ότι μπορεί να εμποδίσει την Άγκυρα να κάνει ακριβώς το ίδιο στη βόρεια κύπρο, αν το θελήσει, με επικλήσεις σε “διεθνή νομιμότητα”; Γιατί είναι ο.κ. η προσάρτηση των υψωμάτων του Γκολάν απ’ το ισραηλινό καθεστώς και δεν είναι ο.κ. η προσάρτηση της βόρειας κύπρου απ’ το τουρκικό καθεστώς; Επειδή η στρατιωτική κατάκτηση των πρώτων έγινε το 1967 και της δεύτερης το 1974;

Δεν υπάρχει απάντηση – προφανώς! Η ελληνική επίκληση της «διεθνούς νομιμότητας» δεν είναι απλά a la cart (κάτι που, έτσι κι αλλιώς, είναι γελοίο). Είναι εντελώς ψευδής. Ένα, ακόμα, απ’ τα ιδεολογικά σκατά με τα οποία τρέφεται (με χαρά του…) ο «λαός»….

“Μαύρα γιλέκα” – ή όχι γιλέκα…

Τετάρτη 14 Αυγούστου. Τα «gilet noir» δεν είναι «gilet». Πήραν μεν ένα όνομα αξιοποιώντας την φήμη των «κίτρινων γιλέκων» αλλά εκεί τελειώνουν οι ομοιότητες. Και, για προφανείς λόγους, ούτε έχουν ούτε πρόκειται να αποκτήσουν την αίγλη (και τους «φίλους») των γάλλων «αγανακτισμένων». Γιατί τα «gilet noir» είναι μετανάστες και πρόσφυγες – κυρίως (αν και όχι μόνο) απ’ την υποσαχάρια Αφρική.

Η πρώτη μαζική / δυναμική εμφάνισή τους έγινε στις 19 του περασμένου Μάη, όταν κατέλαβαν συμβολικά ένα μέρος των αιθουσών αναμονής του αεροδρομίου Charles de Gaulle (φωτογραφία επάνω). Είχε προηγηθεί μια πιο μικρή σε μέγεθος συμμετοχή στην πρωτομαγιάτικη διαδήλωση.

Στις 12 του περασμένου Ιούλη κατέλαβαν για λίγο το Pantheon, στο κέντρο του Παρισιού (φωτογραφίες μέση και κάτω). Και συνεχίζουν τις δράσεις τους ενώ αυξάνονται αριθμητικά (οι οργανωμένοι υπολογίζονται σε περισσότερους από 1500).

Είναι μετανάστες / πρόσφυγες που ζουν (μερικοί για πολλά χρόνια) “χωρίς χαρτιά” στη γαλλία. Ζουν παράνομα, δουλεύουν παράνομα, συχνά είναι άστεγοι που προσπαθούν να την βγάλουν σε “σκηνο-γειτονιές” που εκκαθαρίζει κατά βούληση η γαλλική αστυνομία. Πολεμούν υπέρ της νομιμοποίησής τους, κατά της αστυνομικής βίας, κατά του ρατσισμού. Τα πρώτα βήματα για την αυτο-οργάνωση τους τοποθετούνται την περασμένη Άνοιξη. Νωρίτερα, το 2018, η κυβέρνηση του σοσιαλφιλελεύθερου Macron είχε ψηφίσει έναν αντιμεταναστευτικό νόμο που, ανάμεσα στα υπόλοιπα, διπλασίαζε τον χρόνο κράτησης των “χωρίς χαρτιά”.

Υπάρχουν εκείνοι που απορρίπτουν την πολιτική αυτονομία της σύγχρονης εργατικής τάξης, την δυνατότητά της δηλαδή να οργανώνεται και να δρα αυτοτελώς, υπερασπίζοντας τον εαυτό της. Κατ’ αυτούς τα «gilet noir» είναι απλά η σκουρόχρωμη (και ενοχλητική!) «ουρά» των κίτρινων γιλέκων. Μόνο οι λευκοί πρωτοκοσμικοί μπορούν να κινητοποιούνται αυτοτελώς· οι υπόλοιποι απλά προσπαθούν να αντιγράψουν, και καταχρώνται τις ιδέες και τις “ευκαιρίες”.

Η πραγματικότητα είναι ότι οι τωρινοί αγώνες είναι η «ασυνεχής συνέχεια» του κινήματος των «χωρίς χαρτιά» στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Και μπορεί να ονομάζονται «μαύρα γιλέκα» αλλά αντί να ζητούν αύξηση στους μισθούς των καραβανάδων (που εξασφαλίζουν τις πρώτες ύλες στον γαλλικό καπιταλισμό έχοντας στρατοπεδεύσει στην υποσαχάρια αφρική), όπως ζητούσαν οι μικροαστοί των «κίτρινων γιλέκων», καταγγέλουν ευθέως ότι ο γαλλικός πλούτος είναι προϊόν της λεηλασίας της εργασίας και των πρώτων υλών στις χώρες καταγωγής τους.

«Η γαλλία και οι εταιρείες της πλούτισαν σε βάρος μας» έλεγε μια πρόσφατη ανακοίνωση τους, αναφερόμενη κυρίως στην πετρελαϊκή total, στην πυρηνο-ηλεκτρική edf και την εταιρεία εκμετάλλευσης νερού suez που λεηλατούν την αφρική και συντηρούν οικονομικά τις δικτατορίες εκεί.

Όπως και να ονομάζονται στη δημόσια (θεαματική) σφαίρα, αυτές οι εκατοντάδες πρόσφυγες / μετανάστες (αύριο, ελπίζουμε, πολλές χιλιάδες) αντιπροσωπεύουν εκείνο που φοβάται το γαλλικό καθεστώς και κάθε άλλο παρόμοιο: την πολυεθνική εργατική συνείδηση που μπορεί να μιλάει και να δρα το ίδιο άμεσα και για τις βασικές ανάγκες και τα δικαιώματά της στις μητροπόλεις αλλά και για τον ιμπεριαλισμό των πρωτοκοσμικών κρατών, και τις ιδεολογίες που τον προστατεύουν «οίκαδε»…

Καιρός για καλές μεταγραφές

Τετάρτη 14 Αυγούστου. Αν το ψοφιοκουναβιστάν έχει πρόβλημα με την εθνικοφροσύνη διάφορων αθλητών (και όχι μόνο τέτοιων) μπορεί να προχωρήσει σε μεταγραφές. Η ασταμάτητη μηχανή με χαρά και ευθύνη προτείνει αυτό το παληκάρι, στο κέντρο της φωτογραφίας, το καθιστό με την μπάλα. Φαίνεται δυνατός, γενναίος, αποφασισμένος και σίγουρα έχει προοπτικές αφού διέπρεψε στο Eton (απ’ όπου και η νεανική του φωτο).

Το ότι ο διάσημος παμπαίκτης Bor-Duk («είναι τρελός αυτός ο βρετανός!») συμβαίνει αυτήν την περίοδο να είναι πρωθυπουργός της επικράτειας της αυτού μεγαλειότητας δεν θα πρέπει να σταθεί εμπόδιο στην μεταγραφή του στο ψοφιοκουναβιστάν. Μπορεί να κλείσει από τώρα για τον ερχόμενο Νοέμβρη…

Ας ελπίζουμε ότι ο σωματοφύλακας Bolton είναι και σκάουτερ, και ότι κουβαλούσε μαζί του στο Λονδίνο τα συμβόλαια…

Θυσίες…

Τρίτη 13 Αυγούστου. Η Eid-al-Adha (ή Eid Qurban), η μουσουλμανική γιορτή που άρχισε την περασμένη Κυριακή και τελειώνει την ερχόμενη Πέμπτη, μια γιορτή που θεωρείται πιο «ιερή» από εκείνη για το τέλος του ραμαζανιού, τιμά έναν ιουδαϊκό μύθο! Την «θυσία του Ισαάκ»: μια ακόμα απόδειξη ότι οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες που δημιουργήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της μέσης Ανατολής / ανατολικής Μεσογείου και επιζούν ακόμα έχουν πολύ μεγαλύτερη σχέση μεταξύ τους απ’ ότι λένε οι σκληροπυρηνικοί ιδεολόγοι τους.

Ο «Abraham» στην μουσουλμανική γιορτή έχει γίνει «Imprahim». Το όνομα του γυιού δεν αναφέρεται στο κοράνι, αλλά στις ισλαμικές παραδόσεις λέγεται «Ismael». Τα υπόλοιπα του μύθου είναι ακριβώς τα ίδια…

Η «θυσία του Ισαάκ» περιλαμβάνεται στη συλλογή των ιερών ιουδαϊκών βιβλίων, την Torah. Έχει το (ιστορικό και ανθρωπολογικό σίγουρα) ενδιαφέρον του ότι αυτός ο μύθος, όπου ο πατέρας / άρχοντας θυσιάζει ένα παιδί του επειδή έτσι ο «θεός» επιβεβαιώνει την πίστη του, ανάλογος με την (προσαρμοσμένη σε μια στρατιωτική εκστρατεία) «θυσία της Ιφιγένειας», κατάγεται αφενός από μια «μνήμη» (συλλογική) ιερών ανθρωποθυσιών παλιότερων εποχών, και αφετέρου από μια ειδική αντίληψη του «θεϊκού» και της σχέσης του με τους πιστούς σε μορφή «αμοιβαίας ανταπόδοσης».

Όντως, σ’ αυτούς τους μύθους περί «θυσίας παιδιού», λίγο πριν το σφάξιμό του, το ανθρώπινο ον αντικαθίσταται από ένα ζώο (ελάφι στον ελληνικό μύθο, τραγί στον εβραϊκό και στην μουσουλμανική υιοθέτησή του). Ανακαλείται έτσι, τελετουργικά, το πέρασμα από κάποια (μακρινή;) εποχή ιερών ανθρωποθυσιών, σε μια εποχή ιερών ζωοθυσιών. Δεν είναι ότι οι θεοί άλλαξαν εν τω μεταξύ γούστα. Μάλλον οι παπάδες τους τροποποίησαν τα τελετουργικά (και άρα και την έννοια) της «θυσίας»: απ’ την βασιλική σάρκα (όλοι οι θυσιαζόμενοι ήταν γόνοι αρχόντων) στη σάρκα κάποιου ζώου… Ίσως, ενδιάμεσα, να υπήρξε κάποια φάση «θυσίας δούλων», με την έννοια του «εργασιακού κεφάλαιου»….

Αυτά τα τελευταία έθιμα, η τελετουργική «θυσία» κάποιου ζώου, με τις ιδεο-τροποποιήσεις δια μέσου των αιώνων, επιζούν ως σήμερα και στις τρεις θρησκείες: η «θυσία» του αρνιού στην ελληνική παραλλαγή του (ιουδαϊκής προέλευσης) χριστιανικού πάσχα, και ανάλογα μουσουλμανικά έθιμα… (Στην «παλαιά διαθήκη» το ίδιο έθιμο συνδέεται με «ευχαριστήρια προς τον θεό» για την πετυχημένη έξοδο απ’ την αίγυπτο).

Με δεδομένο ότι το κοράνι, σαν το «ιερό βιβλίο» της τρίτης κατά σειρά μονοθεϊστικής θρησκείας, αναγνωρίζει επίσημα τις δύο προηγούμενες σαν ισότιμες, θα ρωτούσε κάποιος: και ποιος κατασκευάσε την θρησκευτική πόλωση ανάμεσά τους; Η απάντηση είναι γνωστή: οι χριστιανοί, στον «μεσαίωνα» – τόσο εναντίον των εβραίων της ευρώπης όσο και εναντίον των μουσουλμάνων οπουδήποτε, κυρίως όμως στη μέση Ανατολή.

Ήταν μια «επιστροφή» του χριστιανισμού στις παλιότερες θρησκευτικές ρίζες που κρατάει ακόμα: στις ευλογημένες απ’ τον «θεό» ανθρωποθυσίες…

Εθνική προδοσία

Τρίτη 13 Αυγούστου. Ακολουθώντας μια παράδοση (ίσως αποκλειστικά αμερικανική) που δημιούργησαν οι σπρίντερ Tommie Smith και John Carlos στους ολυμπιακούς του 1968 (στο Μεξικό, πάνω φωτογραφία), δύο αθλητές του ψοφιοκουναβιστάν «πρόδωσαν» τον εθνικό «τους» ύμνο προχτές χρησιμοποιώντας το βάθρο σαν έδρανο διαμαρτυρίας.

Η μαύρη σφυροβόλος Gwen Berry σήκωσε την γροθιά της κατά την απονομή των μεταλλίων (στους παναμερικανικούς αγώνες στη Λίμα, μεσαία φωτογραφία) την ώρα που παιζόταν ο ύμνος των ηπα. Στους ίδιους αγώνες ο ένας απ’ τους τρεις «χρυσούς» σε κάποιο αγώνισμα ξιφασκίας λευκός Race Imboden δεν έκατσε προσοχή αλλά γονάτισε στο άκουσμα του ίδιου ύμνου. Ενάντια στον ρατσισμό, την οπλοκατοχή, την κακομεταχείριση των μεταναστών και σ’ έναν πρόεδρο που έχει την ρητορική του μίσους στην άκρη της γλώσσας του δήλωσε.

Θα τιμωρηθούν για την ασέβειά τους – παρότι οι πάντες ορκίζονται στην «ελεύθερη έκφραση γνώμης»…. Παρ’ όλα αυτά το ψοφιοκουναβιστάν μόνο να εντείνει τέτοιου είδους διαμαρτυρίες μπορεί. Για παράδειγμα, το 2016 ο παίκτης του μπέιζ μπολ (στην ομάδα San Francisco 49ers) Colin Kaepernick γονάτισε στην ανάκρουση του ύμνου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αστυνομική βαρβαρότητα. Τιμωρήθηκε με το να μην βρίσκει ομάδα έκτοτε, παρότι ο τότε πρόεδρος Obama δήλωσε ότι ο Kaepernick «έκανε το σωστό»… Αλλά την επόμενη χρονιά, το 2017, με το ψόφιο κουνάβι πια στο άσπρο σπίτι, πάνω από 200 παίκτες διάφορων ομάδων έκαναν το ίδιο, εναντίον του αμερικάνου προέδρου αυτή τη φορά· αλλά και σαν συμπαράσταση στον Kaepernick.

Κατά κάποιο τρόπο το «δεν κάθομαι προσοχή» όταν παίζεται ο εθνικός ύμνος έχει γίνει στις ηπα μια μορφή συμβολικής διαμαρτυρίας ανάλογη του «σου πετάω ένα παπούτσι» στα ισλαμικά ήθη. Εννοείται ότι το αμερικανικό φασισταριό διαολίζεται. Ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος Pence την έκανε τον Οκτώβρη του ’17 από έναν αγώνα μπέιζ μπολ όταν μέλη των San Francisco 49ers γονάτισαν, δηλώνοντας ότι «δεν μπορώ να ανεχτώ οποιαδήποτε πράξη δεν σέβεται τον στρατό μας, την σημαία μας και τον εθνικό μας ύμνο». Ο γερουσιαστής της Oklahoma James Lankford ήταν ακόμα πιο διεισδυτικός: τα ρωσικά troll, μέσω internet (είπε τον Νοέμβρη του 2017) προσπαθούν να διαλύσουν την αμερικανική κοινωνία… (Τα «ρωσικά troll» ήταν οι καμπάνιες μέσω διαδικτύου υπέρ αυτής της συμβολικής απείθιας).

Η περίοδος δεν είναι «1968». Αλλά με επιμονή και καθαρό μυαλό μπορεί να γίνει καλύτερη…

Κάντε καμμιά βουτιά παραπάνω (αν είστε εκεί κοντά…)

Δευτέρα 12 Αυγούστου. Διπλά τα χαιρετίσματά μας σήμερα. Πιο χορταστικά – αν είστε στη συχνότητα. Πρώτα κάτι απ’ τον ευρωπαϊκό βορρά. Απ’ την πολωνία. Οι Janusz Prusinowski Kompania:

Και μετά κάτι νότιο. Οι αγαπημένοι Orange Blossom, από ένα φεστιβάλ του 2015:

Νερά χωρίς οικόπεδα 1

Δευτέρα 12 Αυγούστου. Ενώ στο ελλαδιστάν η ρουτίνα είναι οι καταγγελίες (της «τουρκικής προκλητικότητας»…) στη νότια κύπρο είναι κάπως διαφορετική. Θα υπάρξει, άραγε, «λύση»; Ή το πράγμα πάει σε «αχαρτογράφητα νερά»…. χωρίς θαλάσσια οικόπεδα και πλατφόρμες εξόρυξης;

Τα «αχαρτογράφητα νερά» αφορούν εκείνο για το οποίο έχουμε ήδη προϊδεάσει: μια «λύση» (μπορεί και μισή…) που θα είναι ή θα τείνει είτε σε μια αρκετά ελαστική «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία» είτε σε μια πολύ αρκετά ελαστική… Στην πράξη εκείνο που κουβεντιάζεται στη νότια κύπρο (χαμηλόφωνα μεν προς το παρόν, αλλά κουβεντιάζεται…) είναι η «συνομοσπονδία», μ’ άλλα λόγια ένα μοντέλο δύο κράτων που έχουν και κάποια πολιτικά κοινά. Όμως αυτό, επειδή βρίσκεται έξω απ’ τις πολύχρονες «αποφάσεις του οηε», θα ήθελε αν μη τι άλλο μια ειδική έγκριση απ’ την ε.ε. Για την οποία η κύπρος είναι πάντα ένα κράτος…

Τον ερχόμενο Μάρτη ο τουρκοκυπριακός βορράς έχει εκλογές. Οι προβλέψεις λένε ότι θα τις κερδίσει ο νυν υπ.εξ. Κουντρέτ Όζερσαϊ. Οι νοτιοκύπριοι τον παρουσιάζουν σαν “εκλεκτό” του Erdogan, χωρίς να ξέρουν όμως πως θα κινηθεί η Άγκυρα – με ή χωρίς «εκλεκτούς» στην βόρεια κύπρο.

Το σίγουρο είναι ο «γκαζωμένος» τσαμπουκάς Αθήνας και Λευκωσίας όχι μόνο δεν πέρασε, αλλά έχει γυρίσει μπούμεραγκ. Η Λευκωσία μπορεί να δίνει άδειες γεωτρήσεων εδώ ή εκεί, αλλά τόσο η total όσο και η eni έχουν ειδοποιήσει «αρμοδίως» ότι δεν πρόκειται να προχωρήσουν σε καμία γεώτρηση αν «δεν ξεπεραστεί η κρίση». Πρακτικά, πλέον, οι μόνες γεωτρήσεις γύρω απ’ την κύπρο είναι απ’ τα τρυπάνια της Άγκυρας· και έτσι θα συνεχίσει η κατάσταση… Το πολύ πολύ η Άγκυρα, σε ένδεικη καλής θέλησης, κάποια στιγμή να φρενάρει τις γκαζοκινήσεις της.

Ας μεταφέρουμε, ενδεικτικά, μια παράγραφο από επώνυμο άρθρο ανάλυσης στην νοτιοκυπριακή (αντιπολιτευόμενη) εφ. «πολίτης»:

… Ο Νίκος Αναστασιάδης – πέρα από την περικύκλωση της Τουρκίας – δείχνει να είναι και ο ίδιος περικυκλωμένος από αμφιβόλου αποφασιστικότητας συμβούλους, αλλά και ομάδες συμφερόντων, οι οποίοι εγκλωβίζονται συνεχώς στη μικρή εικόνα του Κυπριακού. Όλοι αυτοί ενστερνίζονται τον λογικό φόβο ότι μέσω της λύσης υπάρχει το ρίσκο να χάσουμε κι αυτά που έχουμε σήμερα, ο οποίος ωστόσο εκ των πραγμάτων είναι παράλογος. Κι αυτό διότι χωρίς λύση ήδη αρχίσαμε να χάνουμε αυτά τα οποία έχουμε σήμερα, όπως π.χ. την ΑΟΖ μας. Οπότε ο Νίκος Αναστασιάδης ήδη γνωρίζει ότι η τακτική της επίτευξης μιας καλύτερης λύσης μέσω της αξιοποίησης του φυσικού αερίου έχει παρέλθει.

Νερά χωρίς οικόπεδα 2

Δευτέρα 12 Αυγούστου. Σα να μην φτάνουν αυτά, ο γ.γ. του οηε Γκουτέρες απάντησε στα επίσημα ραβασάκια που είχε λάβει πρόσφατα τόσο απ’ τον Akinci όσο και απ’ τον Αναστασιάδη. Στα ελληνικά μήντια θα δείτε αναφορά μόνο στην απάντησή του στον δεύτερο, μια λίγο πολύ αδιάφορη «ενθάρρυνση» για έναν επόμενο γύρο «συνομιλιών». Στον Akinci όμως ο γ.γ. έδωσε τα συγχαρητήριά του για την πρόταση του περί κοινής εκμετάλλευσης των όποιων κοιτασμάτων – αυτή που απέρριψαν πανηγυρικά και ομόφωνα οι νοτιοκύπριοι… Μπορεί να είναι λιγάκι «ανθέλλην» αυτός ο γ.γ. ή απλά να έχει βαρεθεί τα ελληνικά / ελληνοκυπριακά κόλπα. Το σίγουρο είναι ότι είδε στην πρόταση Akinci μια θετική κίνηση…

Δεν θα γίνει προκοπή έτσι!

Και οι νταβάδες πεθαίνουν

Δευτέρα 12 Αυγούστου. Ήταν πρώτης κλάσης σωματέμπορας. Με πελάτες επίσης high class… Αλλά οι γυναίκες που έσπρωχνε ήταν ανήλικα κορίτσια. Επιπλέον βιντεοσκοπούσε τις “συνευρέσεις”. Κάτι που ενισχύει τις φήμες ότι “δούλευε” και σαν πράκτορας. Γνωστής, παγκοσμίου φήμης υπηρεσίας… Συνεπώς η “μοίρα” του Jeffrey Epstein ήταν προδιαγεγραμμένη, απ’ την στιγμή που έπεσε ξανά στην αρμοδιότητα του (αμερικανικού) νόμου, κι απ’ την στιγμή που οι άλλοτε ανήλικες «σκλάβες» μεγάλωσαν και άρχισαν τις καταγγελίες. Με βαριά ονόματα. Απ’ την οικογένεια της αυτού μεγαλειότητας βασίλισσας της αγγλίας μέχρι τραπεζίτες, πολιτικούς, πρωθυπουργούς, μεγαλόσχημους καθηγητές πανεπιστημίου…

Θα πέθαινε. Όχι για να μην μιλήσει· δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση. Αλλά για να σταματήσει η έρευνα εναντίον του που είχε αρχίσει να αγγίζει και την υψηλή πελατεία του.

Έτσι έγινε. Κατά την επίσημη εξήγηση αυτοκτόνησε (εντός εισαγωγικών)… Στις ηπα αυτό έχει προκαλέσει κατακραυγή. Υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που πρέπει να διευθετηθούν πριν η υπόθεση Epstein πάει στο αρχείο: στο κελλί του υπήρχαν δύο κάμερες. Θα πρέπει να χάλασαν εκείνο το βράδυ…

Εκτός κι αν ο αρχισωματέμπορας είχε τέτοιο ύψηλο αίσθημα ευθύνης απέναντι στους πελάτες του ώστε αποφάσισε να τους προστατέψει – αντί να τον προστατέψουν…