Απλά μαθήματα γεωγραφίας (για νοήμονες) 4

Τρίτη 15 Οκτώβρη. Είναι κατανοητό για την ασταμάτητη μηχανή πως αυτή η πολιτική γεωγραφία που περιληπτικά μόνο εκθέσαμε πριν, τόσο κοντά στα μέρη μας και τόσο μακριά απ’ τα εθνικά γούστα, ζαλίζει διάφορους φιλόδοξους εντόπιους «επαναστάτες» του σκοινιού και του παλουκιού. Ναυτία, πονοκέφαλοι, εμετοί· και αναμολόγητες κρίσεις πανικού… Όταν φτάνεις να γράφεις ή να φωνάζεις συνθήματα για την «αδιαφορία» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού απέναντι στο «δράμα» (το ποιό;) του pkk στη συρία, ακόμα και το σκοινί με το παλούκι είναι λίγα για την περίπτωσή σου.

Δόξα στις χίλιες καλοκαρβουντισμένες τράπεζες, ένα καλό μέρος του «πολιτικού υποκείμενου» που έλαμψε στους «αγανακτισμένους» και στον επικό «αντι-μνημονιακό» και «αντι-Μέρκελ» αγώνα (για να μαζέψει τα ρέστα / ψίχουλά του στις τελευταίες εκλογές…) ξαναεμφανίστηκε έξω απ’ την τουρκική πρεσβεία. Αναμφισβήτητη απόδειξη του ποιος είναι ο πραγματικός εθνικός πλούτος: αυτά τα απεριόριστα κοιτάσματα «φυσικού» όχι αερίου (πφφφφ!) αλλά εθνικισμού, αντιτουρκισμού, βλακείας και κυνισμού της ελληνικής αριστεράς και άκρας αριστεράς του κράτους και του κεφάλαιου· που δεν χρειάζονται καν οικόπεδα και γεωτρύπανα για να εντοπιστούν. Αναβλύζουν μόνα τους, μόλις το υπουργείο εξωτερικών ή οι υπηρεσίες ή κάποιος άλλος αρμόδιος εντός ή εκτός συνόρων (διότι υπάρχουν και οι δραστήριοι σύμμαχοι…) ρίξουν το μηντιακό τους σφύριγμα.

Ένα είναι μόνο το πρόβλημα μ’ αυτόν τον εθνικό πλούτο: δεν μπορεί να εξαχθεί. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να τον αγοράσει. Προορίζεται μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Κάτι σαν μαζική διανοητική και ηθική δηλητηρίαση σε μόνιμη ανακύκλωση. Στο τέλος τα ζόμπι του Jarmusch στο πρόσφατο Dead don’t Die μοιάζουν αγγελούδια μπροστά στην εθνική παραγωγή του ελλαδιστάν!

Αλλά και το ψόφιο κουνάβι δεν είναι εντελώς αδιάφορο όπως το κατηγορούν. Έβαλε χτες δασμούς 50% στις εισαγωγές (στις ηπα) τουρκικού χάλυβα – για τιμωρία… Τρεις τούρκοι αξιωματούχοι θα φάνε κυρώσεις στο κεφάλι – για τιμωρία… Ο πρίγκηπας / διάδοχος του σκότους Pence θα πάει όπου νάναι επίσκεψη στην Άγκυρα – για τιμωρία…

«Επαναστάτες» του πανελληνίου, please: μια κατάθεση στεφανιού στο άγαλμα του Τρούμαν επειγόντως! (Δεν έχει χαθεί κάθε ελπίδα σας!!)

(φωτογραφία: Αυτό το μανιτάρι είναι η μύχια επιθυμία κάθε έλληνα πατριώτη, δεξιού κι αριστερού, για το τι αξίζει να συμβεί στις κυριότερες τουρκικές πόλεις. Δυστυχώς – θα έλεγαν οι «επαναστάτες» του λαού και του τόπου – οι αμερικάνοι μετά την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι έχουν γίνει εντελώς δειλοί…

Δεν είναι πια «φονιάδες των λαών». Έγιναν «προδότες των λαών»….)

Στις κερκίδες του νότου νοιώθουν ακόμα

Δευτέρα 14 Οκτώβρη. Λένε ότι στα αραβικά γήπεδα τραγουδούν το Rajawi Filistini. Αυτό είναι το τραγούδι:

Κι εδώ είναι ένα γήπεδο που τραγουδάει για την ελεύθερη Παλαιστίνη – στο μαρόκο. Την περασμένη άνοιξη… Ποτάμι φουσκωμένο που βράζει… Ποιός θα το σταματήσει;

Θυματοποίηση;

Δευτέρα 14 Οκτώβρη. Το να αυτο-προβάλλεται κάποιος ατομικά – κι ακόμα χειρότερα συλλογικά – σαν «θύμα» συνωμοσιών, προδοσιών, κλπ είναι εύκολο. Και βαθιά δεξιό, συντηρητικό, για να μην πούμε τίποτα χειρότερο.

Στην ιστορία τους οι κούρδοι έχουν πολύ αιματηρές εμπειρίες του πως οι «πολιτικές ηγεσίες» τους έδειξαν έπαρση και αλλοφροσύνη – και ύστερα επικαλέστηκαν σαν δικαιολογία την «προδοσία». Συγκεκριμένα των αμερικάνων.

Όταν το αμερικανικό ιμπέριουμ αποφάσισε πως, αξιοποιώντας το τέλος του 3ου («ψυχρού») πολέμου και την εξαφάνιση της εσσδ, μπορεί και πρέπει να εγκατασταθεί στρατιωτικά αυτοπροσώπως στην πετρελαϊκή μέση Ανατολή, οργάνωσε την επιχείρηση «καταιγίδα της ερήμου» τον Γενάρη του 1991. Ήταν η πρώτη επίθεση κατά του ιράκ, του ως τότε συμμάχου των ηπα Saddam Hussein. Για να διευκολύνει την αποδιάρθρωση του ιρακινού καθεστώτος η Ουάσιγκτον υποδαύλισε μια εξέγερση των κούρδων του βόρειου ιράκ. Όσο κι αν βολεύει η λήθη ήταν ο ίδιος ο τότε αμερικάνος πρόεδρος Bush ο Α που μέσω δημόσιων ομιλιών του την 15η Φλεβάρη και την 1η Μάρτη του 1991 κάλεσε σε εξέγερση κατά του Hussein στο ιράκ. Όταν κοτζάμ αμερικάνος πρόεδρος, αφεντικό της μόνης υπερδύναμης του πλανήτη, σου λέει να εξεγερθείς … κάνεις τι;

Στοιχειώδης λογική και, ας μας επιτραπεί, στοιχειώδης αξιοπρέπεια απ’ την μεριά των «ηγετών» (φεουδαρχών…) των κούρδων του ιράκ (δεν ήταν το pkk) θα επέβαλε μια σειρά απλών συλλογισμών. Ο Hussein είχε υπάρξει για χρόνια στρατηγικός σύμμαχος των ηπα, ειδικά στη διάρκεια του πολέμου κατά του ιράν. Όταν αποφάσισε να εισβάλει στο κουβέιτ ζήτησε πριν την αμερικανική συγκατάθεση – και την πήρε. Μόνο που αμέσως μετά η Ουάσιγκτον τον κήρυξε εχθρό· και του επιτέθηκε…

Όταν βλέπεις την «μόνη υπερδύναμη» να μετατρέπει τους συμμάχους της σε «χαλάκι για να σκουπίσει τα πόδια της», οφείλεις να σκεφτείς (και το οφείλεις πρώτα και κύρια σ’ αυτούς που «καθοδηγείς») ότι είναι ένα κράτος που κάνει τις δουλειές του με όποιον τρόπο το βολεύει, και όχι ο «πρωτοπόρος της ελευθερίας» σου. Η ηγεσία των κούρδων του ιράκ το είδε αλλιώς όμως: ο Μπους της έταζε κράτος. Και εξεγέρθηκε τον Μάρτη του 1991… Ο Houssein έπνιξε την εξέγερση στο αίμα, με χιλιάδες νεκρούς… Χρησιμοποίησε τα χημικά αέρια που του είχαν πουλήσει οι αμερικάνοι και οι ευρωπαίοι για χρήση κατά του ιράν· του είχαν περισσέψει ποσότητες… Κανένας αμερικανικός στρατός δεν έτρεξε να βοηθήσει εκείνους που ο Bush ο A είχε αυτοπροσώπως καλέσει να εξεγερθούν.

Ήταν «προδοσία» εκ μέρους των αμερικάνων; Όχι. Ήταν υποδειγματικός τρόπος για το πως τα ιμπεριαλιστικά κράτη, και σίγουρα άλλοτε το Λονδίνο και σαν διάδοχός του η Ουάσιγκτον, κάνουν τις δουλειές τους. Η ηγεσία των ιρακινών κούρδων δεν έπαθε τίποτα· αυτοί που σφάχτηκαν ήταν οι πληβείοι… Θα ήταν ωστόσο αρκετή η αιώνια μνήμη της άνοιξης του 1991 για να «απαγορεύεται» οποιαδήποτε καινούργια συμμαχία κούρδων (και οποιουδήποτε άλλου) με την Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ – για να μην πούμε τίποτα για την πετροχούντα του Ριάντ…

Όχι όμως: ο καιροσκοπισμός είναι πάντα γλυκός… Και αποδοτικός…

(φωτογραφία: Ιρακινές πετρελαιοπηγές που καίγονται και σε πρώτο πλάνο ένα κατεστραμμένο ιρακινό τανκ, απ’ την «καταιγίδα της ερήμου» το 1991. Ένας παγκόσμιος πόλεμος που ξεκίνησε τότε, αμέσως με την λήξη του 3ου, και συνεχίζεται κλιμακούμενος…

Τότε, το 1991, στα μέρη μας γίνονταν διαδηλώσεις κατά της αμερικανικής επίθεσης στο ιράκ. Τώρα γίνονται σχεδόν υπέρ μιας αμερικανικής επίθεσης στην τουρκία· απλά δεν τολμάει κανείς να το πει καθαρά…

Πέρασε καιρός, ε; Άλλαξαν τα “κόλπα”…)

Συρία

Δευτέρα 14 Οκτώβρη. Πριν 4 ημέρες (Πέμπτη 10), λίγο μετά την εκκίνηση της τουρκικής εισβολής στη βόρεια συρία, γράφαμε:

Αν έχετε απορία: ναι, ο τουρκικός στρατός φυσικά θα σταματήσει την εισβολή του στην ypg/αμερικανοκρατούμενη βόρεια συρία κάποια χρονική στιγμή. Και θα την ξαναρχίσει και θα την ξανασταματήσει… Ενόσω ο τουρκικός στρατός (και, κυρίως, το f.s.a. πεζικό του) θα κάνει αυτό το κομμάτι της «δουλειάς», το «βρώμικο», η Δαμασμός και η Μόσχα θα πρέπει να φέρουν σε πέρας το βασικότερο, το «καθαρό»: να πείσουν τις ypg ότι δεν έχουν να περιμένουν άλλο απ’ το Ριάντ και το Τελ Αβίβ, και να πείσουν την ηγεσία του pkk να υπογράψει μια συμφωνία που τα βασικά της σημεία τα καταλαβαίνουμε ήδη:

Α) Παραχώρηση στη Δαμασκό όλων των εδαφών που δεν κατοικούνται από κούρδους, δηλαδή το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του 1/3 της συρίας που ελέγχουν τώρα.

Β) Αφοπλισμός από όλα τα βαριά όπλα, τα οχήματα, κλπ. Πιθανόν να τους επιτραπεί να κρατήσουν αυτό που λέγεται «προσωπικός οπλισμός» στην προοπτική σχηματισμού μελλοντικά μιας «τοπικής αστυνομίας» στις κουρδικές περιοχές.

Γ) Απόδοση όλων των συνοριακών ελέγχων, και προς την τουρκία και προς το ιράκ, στο συριακό καθεστώς.

Δ) Κλπ κλπ.

….

Εν τω μεταξύ (κανείς δεν πρόκειται να το υποδείξει), η Άγκυρα έχει παραλείψει να ασχοληθεί με την ypg/αμερικανοκρατούμενη περιοχή δυτικά του Ευφράτη. Την περιοχή της Manbij, που είχε στο στόχαστρο για πολύ καιρό! Γιατί την «ξέχασε»; Γιατί δεν έκανε επίθεση εκεί, που είναι και ευκολότερο;

Υπάρχουν πληροφορίες ότι ο συριακός στρατός συγκεντρώνεται στα νότια όρια του «θύλακα της Manbij», και ετοιμάζεται να εισβάλει εκεί!!! Φυσικά το «εισβάλει» είναι καταχρηστικό. Θα πρόκειται για μια πρώτη συμφωνία των ypg να παραδώσουν την περιοχή στον συριακό στρατό και τους συμμάχους του, «εναντίον της τουρκίας» (που δεν επιτίθεται εκεί…)

Αν συμβεί αυτό, αν δηλαδή το καθεστώς Άσαντ αποκαταστήσει τον έλεγχό του πάνω στην Manbij (κάτι που από καιρό ζητούσε απ’ τις ypg, οι οποίες απλά αδιαφορούσαν κρυμμένες πίσω απ’ τους αμερικάνους πεζοναύτες) θα έχουμε χειροπιαστό το πρώτο αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής: την ενδυνάμωση του συριακού καθεστώτος…

Αυτό το «χειροπιαστό πρώτο αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής» διαγράφεται ήδη καθαρά: μετά από «συμφωνία μεταξύ ypg και Δαμασκού» o συριακός στρατός θα αναλάβει το έλεγχο της Manbij (ίσως τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές να βρίσκεται ήδη μέσα στην πόλη) και, μαζί, το έλεγχο ολόκληρου του ως χθες ypg/αμερικανοκρατούμενου θύλακα δυτικά του Ευφράτη. Υπάρχουν ορισμένες πληροφορίες πως το ίδιο θα γίνει (με το ίδιο deal) και για το συνοριακό Kobani. Μάλλον πρόκειται για μια επιμέρους συμφωνία· εκκρεμεί η γενική τέτοια…

Αυτό που εμφανίζεται σαν άμεση προοπτική στη κεντρική / δυτική μεριά της «ζώνης» που είχε παρουσιάσει ο Erdogan, είναι μια μοιρασιά μεταξύ του επίσημου συριακού στρατού και του «εθνικού συριακού στρατού» (πρώην free syrian army) που είναι το συριακό πεζικό της Άγκυρας στη συγκεκριμένη εισβολή. Καθώς ο ε.σ.σ. έχει κόψει τον βασικό δρόμο (M4) ανατολής / δύσης στη βόρεια συρία (αυτός ο δρόμος είναι το νότιο όριο της «ζώνης») περίπου τα 2/3 αυτής της «ζώνης» θα περάσουν τις επόμενες ημέρες στον έλεγχο της Δαμασκού είτε άμεσα είτε έμμεσα, μέσω Άγκυρας: πρακτικά είναι η αρχή του τέλους της δημιουργίας «κουρδικού κράτους» σε συριακό έδαφος…

Φυσικά είναι πάμπολλοι εκείνοι που περιμένουν (ελπίζουν είναι η πιο σωστή λέξη…) πως ο συριακός και ο τουρκικός στρατός θα αρχίσουν να πολεμούν μεταξύ τους… Poor minds… Μπορεί μερικές κανονιές να πέσουν απ’ την μια και την άλλη μεριά, ίσια για το μελοδραματισμό του πράγματος. Μερικές epic δηλώσεις θα γίνουν επίσης, όπως οι χθεσινές, για παράδειγμα, που προέρχονται από έναν κούρδο καραβανά (στρατηγός;), τον Ismet Sheikh Hasan: συριακός και ρωσικός στρατός θα μπουν στο Kobani και στην Manbij για να προστατέψουν αυτές τις πόλεις απ’ την τουρκική εισβολή…

Σαν περιθώριο, η ασταμάτητη μηχανή οφείλει απλά να θυμίσει πως τουρκικός και συριακός στρατός βρίσκονται ήδη ο ένας απέναντι στον άλλον στον θύλακα του Idlib – και ΔΕΝ πολεμούν μεταξύ τους… Κάνει ο καθένας την δουλειά του, στον καταμερισμό που έχει συμφωνηθεί… Επιπλέον κάπου χρειάζεται να παίξει τον ρόλο της και η Μόσχα: τι καλύτερο απ’ το ότι «μεσολαβεί ανάμεσα στην Δαμασκό και την Άγκυρα (συμμάχους της δηλαδή) για να μην τσακωθούν μεταξύ τους»; Πολύ συγκινητικό… Δυστυχώς ο Putin έχασε το φετεινό νόμπελ ειρήνης…

Εν τω μεταξύ ο αμερικάνος υπ.αμ. Mark Esper ανακοίνωσε ότι θα «αποσύρει ηθελημένα» άλλους 1000 πεζοναύτες του απ’ την βόρεια συρία, για να μην βρεθούν σε διασταυρούμενα πυρά. Δεν είπε που θα τους παρκάρει. Υποθέτουμε νοτιότερα, μέσα στην κατεχόμενη ανατολική συρία.

(Σε κάθε περίπτωση, εκείνο το βλήμα που έσκασε καμμιά 500αριά μέτρα από ένα αμερικανικό φυλάκιο στο Kobani, το οποίο στα μέρη μας παρουσιάστηκε σαν «επίθεση του τουρκικού στρατού στον αμερικανικό» καθότι η βλακεία και η προπαγάνδα δεν έχουν όρια…, αυτό λοιπόν το βλήμα δικαιολόγησε το έξοδό του. Έπεισε το αμερικανικό υπ.αμ. ότι κινδυνεύει από «διασταυρούμενα πυρά»…)

Μπλοκ της Αστάνα

Δευτέρα 14 Οκτώβρη. Μια μέρα πριν την τυπική έναρξη της τουρκικής εισβολής (και ενώ το ψόφιο κουνάβι είχε ανακοινώσει ότι ο στρατός του δεν θα σταθεί εμπόδιο στον τουρκικό) το ρωσικό υπ.οικ. ανακοίνωσε ότι Μόσχα και Άγκυρα υπέγραψαν συμφωνία για την χρήση των δικών τους νομισμάτων στο μεταξύ τους εμπόριο. Με βάση αυτή τη συμφωνία οι τουρκικές τράπεζες θα συνδεθούν με το ρωσικό σύστημα «εκκαθαρίσεων πληρωμών» (το αντίστοιχο του swift) , κι αυτό μεταξύ άλλων θα επιτρέπει την χρήση των ρωσικών καρτών πληρωμής από τούρκους αν, για οποιοδήποτε λόγο, μπλοκαριστούν οι δυτικές mastercard και visa.

Για «οποιοδήποτε λόγο»; Μ’ αυτή τη συμφωνία ο τουρκικός καπιταλισμός οχυρώθηκε, στο μέτρο του δυνατού, έναντι οικονομικών κυρώσεων δυτικής προέλευσης, με αφορμή αυτό που όλα τα δυτικά υπουργεία εξωτερικών ξέρουν αλλά δεν λένε: το κρίσιμο βήμα υπέρ της ανοικτής υποστήριξης της αποκατάστασης του κυβερνητικού ελέγχου του Άσαντ στην συρία ανατολικά του Ευφράτη…

(φωτογραφία: Καταλαβαίνουμε ότι οι εθνικόφρονες, δεξιοί κι αριστεροί, θα μπερδευτούν, αλλά έτσι είναι η εθνικοφροσύνη. Βαράει στο κεφάλι, και βαράει μια κι έξω.

Η φωτογραφία είναι απ’ την Tal Abyad, μια συνοριακή κωμόπολη που κατέλαβαν χτες οι εκ τουρκίας ορμώμενοι εισβολείς. Όπως βλέπετε κρατάνε την συριακή σημαία… όχι την τουρκική…

Θα πείτε: συνωμοσία!!! Εεεε;)

Προσοχή στο δρόμο!

Δευτέρα 14 Οκτώβρη. Αν δείτε πουθενά όχημα σαν αυτό των φωτογραφιών, μην σταυροκοπηθείτε. Είναι το καινούργιο ρομποτικό φορτηγό της σουηδικής scania, που δεν έχει οδηγό (είναι «αυτο-κίνητο» κυριολεκτικά…) και, φυσικά, δεν έχει καμπίνα.

Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και μικρότερα κόστη (μείον οι μισθοί των οδηγών) και αντισεξισμός. Παρελθόν πια «τα κορίτσια της pirelli»…

Στα μέσα του περασμένου αιώνα (του 20ου) ήταν συνηθισμένο για τα μικρά αγόρια να απαντούν φορτηγατζής στην ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;». Τα φορτηγά (και γενικά τα μεγάλα οχήματα) προκαλούσαν δέος· οι οδηγοί τους έμοιαζαν να έχουν υπεράνθρωπες δυνάμεις.

Όχι πια. Τώρα ίσως η απάντηση στην ίδια ερώτηση να είναι: ρομπότ θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω…

Ένα αδέσποτο ψόφιο κουνάβι;

Κυριακή 13 Οκτώβρη. Η πιθανότητα ένας αμερικάνος πρόεδρος να βγαίνει “εκτός γραμμής” και να συμπεριφέρεται “κατά βούληση” θα ήταν αδιανόητη· εκτός, ίσως, από εκείνη την ιστορική φάση όπου η άλλοτε “μόνη υπερδύναμη” παρακμάζει, δεν έχει σχέδιο συντεταγμένης υποχώρησης, οπότε οι μηχανισμοί του βαθέος κράτους που άλλοτε δούλευαν στοιχειωδώς συγχρονισμένοι έχουν αρχίσει τώρα να “διασπώνται”. Αυτό υπονοεί έμμεσα ο Tom Luongo, ένας απ’ αυτούς τους αμερικάνους δημοσιο-λόγους που είναι μόνιμα εχθρικός με τον αμερικάνικο μιλιταρισμό αλλά και, συνήθως, καλά πληροφορημένος.

Μεταφέρουμε εδώ ένα απόσπασμα προχθεσινού άρθρου του με τίτλο “Pompeo can’t blame iran for attacking itself”, με αφορμή τις μυστηριώδεις εκρήξεις σε ιρανικό τάνκερ στην Ερυθρά Θάλασσα. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσει κανείς (ειδικά η ιδέα της «εξάρτησης» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού απ’ τον ισραηλινό μας φαίνεται χοντροκομμένη το λιγότερο)· έχει, όμως, την λογική του. Επιπλέον δεν θα διαβάζετε ποτέ κάτι τέτοιο από ντόπιους «ειδικούς». Ο τονισμός με bold στο πρωτότυπο:

… Η πραγματικότητα είναι ότι η διάλυση της συρίας είναι ένα αμερικανικό νεοσυντηρητικό σχέδιο απ’ την έναρξη του εμφύλιου πολέμου εκεί. Το ισραήλ έδωσε βοήθεια και επιμελητεία στους ένοπλους του isis γύρω απ’ τα υψώματα του Γκολάν. Όμως αυτά δεν είναι καινούργια νέα μάγκες.

Και η αξιοποίηση των κούρδων για να αποσταθεροποιηθεί όχι μόνο η συρία, αλλά και το ιράκ, το ιράν και η τουρκία από εξωτερικούς παίκτες, όπως οι ηπα, η σαουδική αραβία και ΝΑΙ, το ισραήλ, είναι επίσης καλά τεκμηριωμένη.

Ο Pompeo βοήθησε πολύ στέλνοντας στους κούρδους πάνω από 30.000 φορτία όπλων. Ποιός πλήρωσε γι’ αυτά, παρεπιπτόντως;

Εμείς.

Πόσοι απ’ αυτούς τους ένοπλους του sdf είναι κάτι παραπάνω από ξένοι μισθοφόροι που πληρώνονται από εμάς για να κατέχουν στρατηγικές περιοχές της συρίας – τα πετρελαιοπήγαδα και τα συνοριακά περάσματα – ώστε να ρίξουν τον Άσαντ;

Είναι εδώ και καιρό παραδεκτό ότι η αμερικανική παρουσία στη συρία δεν μπορεί να διατηρηθεί. Αλλά ποιός εξακολουθεί να πιέζει τον Trump πολιτικά για να διατηρηθεί αυτή κατάσταση; Το ισραήλ.

Έρχεται λοιπόν μια στιγμή όπου οι αποδείξεις της επιρροής είναι υπερ-αρκετές και όπου η κατάσταση του ταμπλώ όπου παίζονται τα παιχνίδια τόσο διαλυμένη ώστε κάποιος πρέπει να βάλει τις φωνές και να αλλάξει τακτική.

Αν οι νεοσυντηρητικοί και οι οπαδοί του «το ισραήλ πρώτο» στο κογκρέσσο (ακόμα και στο υπουργικό του συμβούλιο) έχουν στραφεί εναντίον του Trump ως το σημείο να αρχίσουν την διαδικασία της καθαίρεσής του επειδή δεν κάνει πόλεμο με το ιράν, τότε ο Trump είναι ελεύθερος να τα τινάξει όλα στον αέρα…. Γεμίζουν το όπλο της καθαίρεσης. Αλλά έτσι δεν εξουδετερώνουν τον Trump· έτσι τον αμολάνε. Επειδή, πολύ απλά, δεν έχει τίποτα να χάσει πια…

Διαλυτικά φαινόμενα;

Κυριακή 13 Οκτώβρη. Η ασταμάτητη μηχανή έχει εκθέσει και εξηγήσει την άποψή της ότι η διαδικασία καθαίρεσης του ψόφιου κουναβιού (με σκοπό να τον οδηγήσει σε παραίτηση και σε αντικατάστασή του απ’ τον πολύ πιο hard core αντιπρόεδρο Pence), παρότι είναι πράγματι θεμελειωμένη, δείχνει μια «εσωτερική σύγκρουση» στις ηπα, μετά την αποτυχία της μεθόδου «κυρώσεις / δασμοί / τιμωρίες» να φρενάρει το Πεκίνο, την Τεχεράνη και την Μόσχα. Η σταγόνα που ξεχύλισε το ποτήρι ήταν, το θυμάστε, η επίθεση στην aramco…

Το ψόφιο κουνάβι, για όσο παραμένει στην καρέκλα του, ελπίζει πως μπορεί να επιδείξει επιτυχίες της μεθοδολογίας του, ειδικά στους κοκκινόσβερκους ψηφοφόρους του. Για παράδειγμα είναι αναγκασμένος να δείξει σαν επιτυχία μια μερική εμπορική συμφωνία με το Πεκίνο (στη θέση μιας πλήρους και γενικής την οποία ανέμιζε ως πρόσφατα), μιας συμφωνίας της οποίας το μενού καθόρισε όχι η δική του απαράμιλλη σοφία αλλά οι κινέζικες επιλογές. Πρόκειται για ήττα του ψοφιοκουναβικού μαξιμαλισμού· αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Το ψόφιο κουνάβι πανηγυρίζει με τον γνωστό, αμίμητο τρόπο του: “η μεγαλύτερη συμφωνία ever” – για την σόγια και τα μπιζέλια. (Ευτυχώς θα ανέβουν και τα χρηματιστήρια…)

Θα ήθελε, επίσης, απο κάπου «να φέρει πίσω τον στρατό». Η συρία ήταν πρώτη επιλογή, που την είχε εκφράσει ήδη πέρυσι· τον φρέναραν τότε οι σωματοφύλακες. Το γεγονός πως τώρα την ξανάβαλε στον πάγκο υποστηρίζοντας με κατηγορηματικότητα ότι «νικήσαμε τον isis, τα υπόλοιπα ας τα βρουν μεταξύ τους τα κράτη της περιοχής» είναι, όντως, εντελώς «εκτός γραμμής». Κι ενώ θα έπρεπε να χαιρετιστεί από οποιοδήποτε «αντιπολεμικό / αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα» (αν υπήρχε τέτοιο…) έχει εκνευρίσει αφάνταστα όχι μόνο τους εσωτερικούς υποστηρικτές της «γραμμής» (οι οποίοι, ωστόσο, δεν ξέρουν πως και πότε θα την τραβήξουν ως τα όριά της…) αλλά και τους συμμάχους τους. Το Τελ Αβίβ σίγουρα. Και, απ’ όσο καταλαβαίνουμε, τα αφεντικά του ελληνικού ιμπεριαλισμού. Γιατί αν το ψόφιο κουνάβι λέει «βρείτε τα μεταξύ σας» για την συρία, τότε λέει το ίδιο και για όλη τη μέση Ανατολή / ανατολική Μεσόγειο.

Έτσι εξηγούνται οι αφροί που βγάζουν πολλά στόματα στα μέρη μας… Τα οποία, παρεπιπτόντως, ελεεινολογούν τώρα το ψόφιο κουνάβι επειδή θέλει να κάνει στη συρία το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που έκανε ο Κλίντον, τον οποίο επίσης ελεεινολογούσαν σαν «φονιά των λαών», τότε, σχετικά με το κόσοβο…

Δεν βγάζεις άκρη, όμως, με τις θείες Λίτσες…

(φωτογραφία: Πού είναι ο στιβαρός ηγέτης που θα τσακίσει το «κακό»; Μόνο στα παραμύθια; Να γιατί απ’ τo «V for Vendetta» ως το «Joker» τα άλλα παραμύθια, της ατομικής τρομοκρατίας, συγκινούν τόσο πολύ τις μικροαστικές μάζες… Αλλά όχι. Τα σοφά αφεντικά δεν θα αφήσουν ανεκμετάλλευτο αυτό το συσωρευμένο κεφάλαιο θανάτου…)

Τα ζόρια του καπιταλισμού

Κυριακή 13 Οκτώβρη. Η Καλιφόρνια είναι μια αμερικανική πολιτεία με μεγάλα προβλήματα δασικών πυρκαγιών. Κάθε χρόνο καίγονται χιλιάδες στρέμματα· αλλά πάντα υπάρχουν ακόμα περισσότερα για το επόμενο καλοκαίρι.

Ένας απ’ τους παράγοντες πρόκλησης πυρκαγιών είναι τα παλιά εναέρια ηλεκτρικά σύρματα και οι μετασχηματιστές εδώ κι εκεί. Η παροχή ηλεκτρισμού είναι και στην Καλιφόρνια μπίζνα ιδιωτικής εταιρείας· φαίνεται ότι η ανανέωση αυτού του εξοπλισμού έχει τέτοιο κόστος ώστε το κουβεντιάζει μεν, αλλά δεν το κάνει (παρότι έχει μπει καπέλο στους λογαριασμούς ρεύματος γι’ αυτόν τον σκοπό).

Πριν μια βδομάδα η καλιφορνέζικη Pacific Gas and Electric, με την έγκριση του κυβερνήτη της πολιτείας, άρχισε πολύωρες διακοπές ρεύματος (σε περίπου 2,5 εκατομμύρια πελάτες της) ώστε να καταπολεμηθεί η πρόκληση πυρκαγιών: πέρυσι ένας σπινθήρας από πυλώνα της εταιρείας προκάλεσε φωτιά που κατέληξε στον θάνατο 85 ανθρώπων.

Φαίνεται αναγκαστικό σαν μέτρο· αλλά είναι σουρεαλιστικό. Στην άλλοτε «πρωτεύουσα» του παγκόσμιου καπιταλισμού, στις ηπα, κι ακόμα πιο συγκεκριμένα στη Καλιφόρνια (για την οποία η δόξα έλεγε πως αν ήταν χωριστό κράτος θα ήταν το 4ο πλουσιότερο στον κόσμο…) η δασοπροστασία συνεπάγεται επιστροφή μεγάλου μέρους του πληθυσμού σε συνθήκες 19ου αιώνα: ούτε οικιακές συσκευές, ούτε μηχανήματα επιχειρήσεων, ούτε κινητά, ούτε φανάρια στους δρόμους, ούτε φώτα, ούτε αντλίες βενζίνης, ούτε σχολεία, ούτε pos – τίποτα… Μόνο τα οχήματα, για όσο έχουν βενζίνη… Και, φυσικά, όσοι έχουν γεννήτριες…

Την περασμένη Πέμπτη ο Rob Calmark, υπεύθυνος μετεωρολογικών ειδήσεων σ’ ένα τοπικό κανάλι, κελαηδούσε στο social μήντιο: …Οι δυνατοί άνεμοι θα συνεχίσουν… και τα αποθέματα νερού, φακών και βενζίνης για τις γεννήτριες τελειώνουν… Ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος της απόγνωσης … κανείς δεν ξέρει πότε θα ξαναρθεί το ρεύμα…

Κόβεται και στη Silicon Valley το ρεύμα; Υποθέτουμε όχι. Θα ήταν επίδειξη της παρακμής επικών διαστάσεων πάντως!

Τον λέοντα, τον λέοντα!

Κυριακή 13 Οκτώβρη. Καθώς οι μέρες του Οκτώβρη περνάνε, το σφήνωμα του βρετανικού λέοντα πρόκειται να ξαναβγεί στον αφρό. Η τελευταία “αντι-πρόταση” του BorDuk για τα σύνορα/μησύνορα/περίπουσύνορα μεταξύ ιρλανδικού κράτους και της βόρειας ιρλανδίας δεν έχει μέλλον. Τυπικά εκείνο που απομένει είναι να ζητήσει μια τρίμηνη «παράταση», ώστε… ώστε άγνωστο. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν θέλει να το κάνει, αλλά είναι υποχρεωμένος μετά από σχετική απόφαση του κοινοβουλίου. Θα τον βόλευε να την ζητήσει μεν, αλλά το αίτημα του να απορριφθεί. Είναι πιθανό κάτι τέτοιο;

Μια ισχυρή υποψηφιότητα για ένα τέτοιο βέτο είναι του Macron. Η γαλλική πολιτική βιτρίνα ευχαρίστως θα έβλεπε την επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας να ξεκουμπίζεται απ’ την ε.ε. Θεωρεί που μια τέτοια αποχώρηση θα αύξανε το «ειδικό βάρος» του Παρισιού στη λήψη αποφάσεων απέναντι, ειδικά, στο Βερολίνο) καθώς η γαλλία θα απέμενε το μόνο κράτος μέλος της ένωσης με ψήφο στο συμβούλιο ασφαλείας του οηε· και πυρηνικά όπλα. Είναι σπουδαίο αυτό; Ο οηε βρίσκεται στα πρόθυρα οικονομικής χρεωκοπίας, και σαν «ρύθμιση ισορροπιών εξουσίας» σε πλανητική κλίμακα έχει χρεωκοπήσει πολιτικά προ πολλού. Όσο για τα γαλλικά πυρηνικά; Αν, ποτέ, χρησιμοποιηθούν «έχετε γεια βρυσούλες» σ’ όλη την γαλλική επικράτεια. Συνεπώς τα «πλεονεκτήματα» του Παρισιού μέσα στην ε.ε. δεν είναι στ’ αλήθεια σπουδαία.

Εννοείται πως τα επιχειρήματα ενός τέτοιου βέτο δεν θα ήταν αυτά! Το πολύ πραγματικό γεγονός είναι ότι αυτή η παράταση θα είναι η τρίτη ή η τέταρτη στη σειρά· αλλά με αναβολές και παρατάσεις δεν ξεμπλέκεται ο βρετανικός λέων. Ακόμα και οι εκλογές, εκτός απ’ το να κάνουν τον BorDuk πρωθυπουργό, δεν φαίνεται να αλλάξουν κάτι στην δυνατότητα της κεντρικής πολιτικής σκηνής να «λύσει το πρόβλημα» με λογικό τρόπο. Συνεπώς το «άντε να τελειώνουμε μ’ αυτή την ιστορία» θα μπορούσε να είναι μια στάση ανάμεσα στις πολιτικές βιτρίνες της ε.ε.

Εν τω μεταξύ οι δειγματοληψίες (αν έχουν οποιαδήποτε σημασία) δείχνουν ότι μετά από 3 χρόνια φαγούρας, και με δεδομένο ότι σ’ αυτό το διάστημα απέκτησαν δικαίωμα ψήφου επιπλέον πολλές χιλιάδες νεαρών βρετανών (που, γενικά, διάκεινται φιλικά προς αυτό που θεωρούν «ευρώπη») δείχνουν πως η άποψη υπέρ της παραμονής στην ε.ε. κρατάει πλέον μια σταθερή πρωτιά. Αυτό σημαίνει πως ένα δεύτερο δημοψήφισμα έχει ισχυρές πιθανότητες να ανατρέψει το αποτέλεσμα του πρώτου, το 2016 – και να ξεμπερδέψει την κατάσταση.

Όμως αρκετοί εξακολουθούν να επικαλούνται, με τυπικά βρετανικό τρόπο, την «τήρηση των κανόνων» – ακόμα κι αν, στην προκειμένη περίπτωση, αυτό έχει αποδειχθεί αδύνατο. Αν (λένε) ένα δεύτερο δημοψήφισμα ανατρέψει το αποτέλεσμα του πρώτου, τότε οι ηττημένοι μπορεί να αρχίσουν να ζητάνε και τρίτο… Καλύτερα να σεβαστούμε την ετυμηγορία του λαού το 2016.

Σαν επιχείρημα ακούγεται προβληματικό – το λιγότερο. Απ’ το καλοκαίρι του 2016 ως τώρα έχουν μεσολαβήσει πολλά στην προσπάθεια «σεβασμού της λαϊκής ετυμηγορίας». Και κανονικά, εκτός απ’ το φασισταριό, ο υπόλοιπος πληθυσμός θα έπρεπε να έχει γίνει σοφότερος ως προς τι ζητάει και ως προς το πως αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί. Στο δημοψήφισμα του 2016 η «τύχη» της βόρειας ιρλανδίας δεν ήταν ζήτημα, επειδή σκόπιμα οι προπαγανδιστές του brexit το είχαν αφήσει απ’ έξω· και οι remainers το υποτίμησαν. Τώρα είναι και παραείναι – και δεν υπάρχει «τεχνικός τρόπος» που θα αναγκάσει το Δουβλίνο να παραιτηθεί απ’ τις σχέσεις του με τους καθολικούς της βόρειας ιρλανδίας για χάρη του βρετανικού εθνικού μεγαλείου.

Εν τω μεταξύ η ντρόγκα των πλουσίων έχει πολύ και καλή πελατεία στην αγγλία· πράγμα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα έπρεπε να λαμβάνεται υπόψη στις συμπεριφορές, συμπεριλαμβανόμενων των πολιτικών τέτοιων. Οκτώ τόνοι κόκας καταναλώνονται κάθε χρόνο μόνο στο Λονδίνο, που με 500.000 δόσεις καθημερινά είναι μακράν η «πρωτεύουσα της κόκας» στην ευρώπη.

Θα μπορούσε η κόκα να είναι ένας απροσδόκητος λόγος «αυτάρκειας» και «εθνικής υπερηφάνειας»;