Τουρκία

Παρασκευή 7 Απρίλη. Ο Ερντογάν δηλώνει θερμός υποστηρικτής μιας αμερικανικής επίθεσης στον Άσαντ… Τι συμβαίνει;

Το προφανές θα ήταν να θεωρήσει κανείς ότι προσπαθεί να κάνει τράμπα: να στηρίξει μια τέτοια επίθεση για να πάρει ανταλλάγματα σε βάρος του πεζικού και των συμμάχων των ηπα στο συριακό πεδίο μάχης, εναντίον των κουρδικών ypg. Όμως ένα τέτοιο νταραβέρι (ή η προοπτική του) είναι τόσο ρηχό που θα μας έκανε εντύπωση αν το τουρκικό καθεστώς έχει ξεπέσει σε τέτοια φτηνά (και αναποτελεσματικά) κόλπα.

Αν, όμως, δεν είναι αυτό, τότε περί τίνος πρόκειται; Προσέξτε τις δηλώσεις (σύμφωνα με την καθεστωτική hurriyet):

… Ο πρόεδρος δήλωσε επίσης ότι λυπάται που ο ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin αμφιβάλει για την ευθύνη του συριακού καθεστώτος για την επίθεση της 4ης Απρίλη στο συριακό Idlib… «Πρέπει να πάρουμε γρήγορες αποφάσεις. Παρακαλώ, ας μάθουμε ποιος είναι ο φίλος και ποιος ο εχθρός, ποιος είναι ο ιός στην περιοχή, και να πάρουμε τα ανάλογα μέτρα» είπε ο Ερντογάν.

Νωρίτερα, ο υπ.εξ. Mevlüt Çavuşoğlu έκανε επίσης κριτική στη Μόσχα για την υποστήριξή της προς το συριακό καθεστώς σε σχέση με την επίθεση.

“Είναι σοβαρό λάθος η υπεράσπιση μιας τέτοιας ενέργειας, απ’ όποιον κι αν προέρχεται, κι αυτό δεν είναι σωστό” είπε ο Çavuşoğlu σε συνέντευξή του στο ιδιωτικό κανάλι NTV….

Αποφάσισε το τουρκικό καθεστώς ότι “αρκετά με τη Μόσχα (και την Τεχεράνη) – η Ουάσιγκτον είναι τα λεφτά”; Η Ουάσιγκτον που περιορίζει ρατσιστικά τα ταξίδια διάφορων μουσουλμάνων στο έδαφός της; Η Ουάσιγκτον που έχει ήδη βάσεις στην κουρδοκρατούμενη βόρεια συρία; Η Ουάσιγκτον που ξαναστηρίζει το Ριάντ και τα υπόλοιπα φασιστοσεϊχάτα; Η Ουάσιγκτον που έδεσε τον “άνθρωπο του καθεστώτος” τραπεζίτη; Η γνώμη μας είναι: ούτε μία στις χίλιες!

Με επιφανειακά άγαρμπο τρόπο το τουρκικό καθεστώς επιδεικνύει έναν οππορτουνισμό που είναι γελοίος – εκτός αν έχει σα δεύτερο επίπεδο κάποιου είδους κατασκοπεία σε βάρος του αμερικανικού στρατού στα πέριξ… (Μην σας παραξενεύει. Το έχουν κάνει και άλλοι, στη δεκαετία του ’90, στα δυτικά βαλκάνια… Απ’ την Αθήνα… Απ’ το Παρίσι… Το νόημα είναι κάπως έτσι: στηρίζουμε την επίθεση των αμερικάνων για να είμαστε όσο κοντύτερα γίνεται στο επιχειρησιακό αρχηγείο, και να σπρώξουμε έγκαιρα πληροφορίες στη Μόσχα, και μέσω αυτής στη Δαμασκό).

Αυτά υπό την προϋπόθεση ότι μια τέτοια επίθεση θα γίνει. Εδώ είμαστε και θα παρακολουθούμε προσεκτικά.

Ανατολική ασία

Παρασκευή 7 Απρίλη. Επειδή ο οππορτουνισμός είναι επίκαιρη σχολή, να μια ακόμα επίδειξή του. Τον περασμένο Οκτώβρη το αφεντικό των φιλιππίνων, ο διάσημος Duterte, διαολόστελνε τους αμερικάνους και δήλωνε φίλος του Πεκίνου. Έβαζε τις συνοριακές διαφορές με την κίνα για τις ατόλες της «νότιας θάλασσας της κίνας» στην άκρη. Έκανε επίσκεψη στο Πεκίνο και υπέγραφε συμφωνίες για αγορές όπλων και λοιπές κινεζικές επενδύσεις. Και υποσχόταν ότι θα αγοράσει και ρωσικά όπλα, που «είναι καλύτερα και φτηνότερα απ’ τα αμερικανικά».

Χτες διέταξε τον στρατό του να καταλάβει όλες τις νησίδες που δεν έχει «πιάσει» το Πεκίνο, δηλώνοντας ότι θα γιορτάσει σε μία απ’ αυτές την «μέρα της ανεξαρτησίας» των φιλιππίνων (απ’ τον ισπανό βασιλιά) στις 12 Ιούνη.

Αποφάσισε ότι «η Ουάσιγκτον είναι τα λεφτά;» Τρελάθηκε; Το πιθανότερο είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είτε έχει συμφωνήσει υπόγεια με το Πεκίνο σε κάποια μοιρασιά (κάτι που θα ήταν μεγάλη παραχώρηση εκ μέρους του κινεζικού καθεστώτος), είτε ελπίζει ότι τονώνοντας το «εθνικό φρόνημα» θα διαπραγματεύτει καλύτερα με το Πεκίνο.

Υπάρχει ένα υλικό έδαφος σε τέτοιες μεθοδεύσεις: σε αρκετές απ’ τις νησίδες έχουν αξιώσεις και το βιετνάμ, η μαλαισία, το μπρουνέι και η ταϊβάν. Αν ο Duterte δεν σκοπεύει, τελικά, να τσακωθεί με το Πεκίνο, σίγουρα τσακώνεται με τους υπόλοιπους….

Χαιρετίσμα…

Παρασκευή 7 Απρίλη. Ω μα ναι, κι αυτός είναι φίλος μας!!! Όλος ο ελληνικός πατριωτισμός, δεξιός κι αριστερός, δεν πρόκειται να ζητήσει ποτέ ούτε μισή στερλίνα αποζημίωση για τα εγκλήματα που έκαναν οι άγγλοι (ξεκινώντας απ’ τον Δεκέμβρη του ’44) στα μέρη μας.

Ποτέ, ποτέ, ποτέ. Οι άγγλοι και οι αμερικάνοι είναι φίλοι τους (των νικητών…)

Το ποντίκι που βρυχάται

Πέμπτη 6 Απρίλη. Κατά τον ελληνικό επαρχιωτισμό, αφεντάδων, πολιτικών βιτρινών και υπηκόων, το πιο σημαντικό που συμβαίνει στην ευρώπη αυτές οι ημέρες είναι τα πήγαινε – έλα των ελλήνων υπουργών («σκληρή διαπραγμάτευση» γαρ!) και οι λεονταρισμοί δηλώσεων πότε του εξοχότατου Αλεξιπράδο, και πότε κάποιου άλλου απ’ το (κατά κυρ Γιάνη) ασκέρι του.

Αμ δε! Υπάρχουν πολύ σοβαρότερα. Οι διαδικασίες της διαμόρφωσης της μεθόδου των διαπραγματεύσεων για το διαζύγιο της ε.ε. με το Λονδίνο έχουν εκκινήσει, κι αυτό είναι πολύ σημαντικότερο. Για όλους εκτός απ’ τους “αναξιοπρεπείς επαίτες».

Θα μπορούσε όμως και γι’ αυτούς να έχουν μια αξία αυτές οι διαδικασίες, αν φυσικά έβλεπαν μακρύτερα απ’ τον αφαλό τους. Όπως και ορισμένες δηλώσεις. Που, φυσικά, είναι λόγια, και δεν προεξοφλούν το τέλος αυτών των διαπραγματεύσεων. Διαμορφώνουν ωστόσο ένα ορισμένο προσανατολισμό απ’ την μεριά των 27 της ε.ε. – σίγουρα την δεδομένη ιστορική στιγμή. Και, με την σειρά του, αυτός ο προσανατολισμός επιβεβαιώνει την αλήθεια που η Αθήνα και ο ελληνικός εθνικισμός δεν μπορεί και δεν θέλει να καταλάβει, για την περίπτωσή του: όταν ζητάς συνέχεια δανεικά επειδή είσαι ανίκανος και αδιάφορος να συμμαζέψεις τις ελίτ σου και τους πολλούς λακέδες τους, δεν μπορείς να εκβιάζεις. Τελεία και παύλα.

Ένα κράτος που φεύγει απ’ την ε.ε. δεν μπορεί να ελπίζει στις ίδιες ή σε καλύτερες συνθήκες από ένα κράτος που ανήκει στην ε.ε. δήλωσε στο ευρωκοινοβούλιο, στη διάρκεια της χτεσινής ψηφοφορίας έγκρισης των βασικών γραμμών του σχεδίου διαπραγμάτευσης, ο γερμανός χριστιανοδημοκράτης Manfred Weber. Και ο σοσιαλδημοκράτης Gianni Pittella συμφώνησε.

Δεν είναι αβάσιμη αυτή η θέση. Ούτε καινούργια. Αν το «έξω» είναι καλύτερο απ’ το «μέσα» τότε γιατί να υπάρχει το δεύτερο; Συνεπώς το Λονδίνο έχει όλα τα προσόντα να παίξει τον ρόλο του σάκου του μποξ, ώστε να αποδειχθεί ότι το «έξω» είναι χειρότερο. Και οι 27 (ή οι πιο ισχυροί ανάμεσά τους) έχουν όλη την διάθεση για τέτοιες κλωτσοπατινάδες.

Αν οι άγγλοι brexiters ήταν έλληνες, θα έσκουζαν ότι «τους κάνουν πειραματόζωο». Ως τώρα δεν το έχουν κάνει. Οι ελληνικές πολιτικές βιτρίνες, απ’ την μεριά τους, παίζουν τον μόνο ρόλο που ξέρουν· σ’ ένα θέατρο που έχει μισοαδειάσει: θα σας δείξουμε ρε, αν δεν…

Ο.Κ….

Συρία 1

Πέμπτη 6 Απρίλη. Αναρωτιόμασταν φωναχτά χτες (αυτοχειρία;) σε τι θα συνέφερε τον Άσαντ και τον στρατό του να βομβαρδίσει με χημικά τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες στην επαρχία του Idlib όταν, σε γενικές γραμμές, «τα πράγματα πάνε καλά» για την μεριά του και, επιπλέον, ένας τέτοιος βομβαρδισμός δεν θα του εξασφάλιζε κάποιο πρακτικό όφελος, επί του εδάφους.

Η Ουάσιγκτον (μαζί με το Λονδίνο και το Παρίσι, να οι επιλεκτικές συμμαχίες!) υποστηρίζουν ότι τα βομβαρδιστικά του Άσαντ έριξαν τα χημικά. Για την ακρίβεια χρησιμοποιούν μια γκάμα διατυπώσεων που επιτρέπει να πουληθεί ένα τέτοιο «συμπέρασμα». Χωρίς να δίνουν κάποια λογική εξήγηση για τα κίνητρα. Σκέτα και ωμά: αυτός φταίει. Ή: δεν μπορεί παρά να φταίει αυτός. Ή: και ποιος άλλος, δηλαδή, να έφταιγε; (κολοκυθιά).

Η Μόσχα υποστηρίζει κάτι διαφορετικό. Ότι τα αεροπλάνα του Άσαντ κτύπησαν, όντως, μια αποθήκη των αντικαθεστωτικών, που – όπως προκύπτει – είχε και συσκευασίες του sarin ή κάποιου άλλου χημικού. Και οι δύο εκδοχές έχουν πολιτικά κίνητρα. Αλλά η άποψη της Μόσχας είναι πιο λογική. Απλά πιο λογική.

Ακόμα πιο πειστική κάνει την εκδοχή της Μόσχας η βιασύνη της Ουάσιγκτον (σε επίπεδο δηλώσεων προς το παρόν) να «ξεγράψει» τον Άσαντ, χωρίς κάποια σοβαρή απόδειξη της συγκεκριμένης ενοχής του, μετά από την διαδοχική μετατόπιση του προσκοπικού ιμπεριαλισμού που σημειώσαμε μόλις χτες: όταν έχεις κάνει απόβαση σε ένα (τυπικά και διεθνώς ακόμα αναγνωρισμένο) κράτος για να το διαλύσεις δεν γονατίζεις μπροστά στο αφεντικό του. Κάνεις ότι μπορείς για να το βγάλεις απ’ τον λογαριασμό.

Γιατί, λοιπόν, ο Άσαντ θα έκανε αυτό που τον κατηγορεί η Ουάσιγκτον (και τα ανήσυχα λόγω συμφερόντων, για τις ρωσικές επιτυχίες, Λονδίνο και Παρίσι), ε; Αν η ερώτηση διατυπωθεί ανάποδα, σαν γιατί θα έπρεπε να κατηγορηθεί ο Άσαντ, την συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, για χημικό πόλεμο; η απάντηση είναι πολύ ευκολότερη… Και δεν σημαδεύει μόνο την Δαμασκό. Σημαδεύει επίσης την Μόσχα και την Τεχεράνη. Ενδεχομένως και την Άγκυρα.

Συρία 2

Πέμπτη 6 Απρίλη. Στη φωτογραφία η πρέσβειρα των ηπα στον οηε Nikki Haley κάνει φτηνές δημόσιες σχέσεις «πολιτικής νεκροφιλίας», πέρα απ’ τους υπόλοιπους λόγους και για να κουκουλώσει το τι συμβαίνει στην υπό απελευθέρωση Μοσούλη (και τι θα συμβεί στη Raqqa).

Τα λόγια της ωστόσο ήταν πιο δυνατά απ’ τις φωτογραφίες της. Κατηγόρησε την ρωσία και το ιράν ότι «δεν νιάζονται για την ειρήνη» (αφού συνεχίζουν να υποστηρίζουν τον Άσαντ) και ότι αν το συμβούλιο ασφαλείας του οηε «αποτύχει να δράσει συλλογικά» εναντίον του, θα το κάνει η Ουάσιγκτον μόνη της…

Εδώ ακριβώς βρισκόμασταν και επί της διοίκησης Ομπάμα, με μία ουσιαστική διαφορά: το «εμείς οι ίδιοι», που είναι η τωρινή εξέλιξη της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής τακτικής. Φυσικά ΔΕΝ πρόκειται να επιτεθεί ο αμερικανικός στρατός στις περιοχές του Άσαντ! Απλά θα χρησιμοποιήσει η Ουάσιγκτον την επίθεση με χημικά για να «καβαλήσει» πάνω απ’ τις ως τώρα ρωσο-ιρανο-τουρκο-συριακές διαπραγματεύσεις και διευθετήσεις στο συριακό πεδίο μάχης, και να πάρει ωμά και αδιαπράγματευτα το «δικό της» κομμάτι απ’ την συριακή επικράτεια.

Το ενδιαφέρον και χαρακτηριστικό της εποχής ταυτόχρονα, είναι ότι η ε.ε. (μέσω της, ας πούμε, «επιτρόπου εξωτερικών» της Federica Mogherini), την ίδια στιγμή που κατηγορεί τον Άσαντ για τις δολοφονίες μέσω χημικών, συγχαίρει την “πρωτοβουλία της Astana”. Δηλαδή την Μόσχα, την Τεχεράνη και την Άγκυρα…

Πως λέγεται αυτό; Ασκήσεις ισορροπίας σε δύο βάρκες; Σε τρεις; Σε τέσσερεις;

Σερβία

Πέμπτη 6 Απρίλη. Ο πρώην φασίστας Μιλοσεβιτσικός και νυν «κεντροδεξιός» Vucic κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στο Βελιγράδι, με άνεση. Αλλά ένα μέρος του πληθυσμού, ειδικά νεαρότερες ηλικίες, δεν χάρηκαν καθόλου. Κατηγορούν τον Vucic για ολοκληρωτισμό και δικτατορικές πρακτικές. (Φυσικά δεν είναι κάτι που πρέπει να απασχολεί τους έλληνες φίλους κι αδελφούς, έτσι δεν είναι;)

Οι διαδηλώσεις που έχουν ξεκινήσει απ’ την Δευτέρα δεν θα ρίξουν ούτε το Vucic ούτε το καθεστώς του. Ένας κάποιος εκνευρισμός εκτονώνεται, η ιδεολογική σύγχιση επιβεβαιώνεται – δεύτερη φωτογραφία). Αυτό που, στην τελική, κάνει πρακτικά η νεολαία της σερβίας είναι αναγνωρίσιμο: μεταναστεύει, κι όχι μόνο για να βρει δουλειά. Αλλά και επειδή δυσκολεύεται ή και απορρίπτει τον εκτεταμένο (και μαφιόζικο) πολιτικό προσοδισμό.

Επ’ αυτού, εννοείται, «ελλάδα – σερβία συμμαχία!»

Οι δεκατέσσερεις λύκοι (η αντίστροφη αλληγορία των 1000 ελλήνων)

Τετάρτη 5 Απρίλη. Αφήσαμε το θέμα να ξεθυμάνει (και ήταν εύκολο να υπολογίσουμε το πόσο γρήγορα τελειώνουν τα 15 λεπτά θεαματικής δημοσιότητας!): κάποιο τμήμα του παγκόσμια διάσημου και όντως αξιοσέβαστου ινστιτούτου Max Plank σκέφτηκε τι θα μπορούσε να προκαλέσει την αλλαγή παραδείγματος (με προδιαγραφές ύστερου 20ου αιώνα, όχι τίποτα παραπάνω!) στην ελληνική διοίκηση: η απελευθέρωση («ένεση») 1000 στελεχών υψηλών προδιαγραφών, ελληνικής καταγωγής, «εσωτερικού» και «εξωτερικού», με μισθούς Βρυξελών, πείρα και αποφασιστικότητα, μέσα σε όλους (και οπωσδήποτε τους βασικότερους) τομείς της κρατικής / δημόσιας διοίκησης.

Άμεση σχέση δεν έχει. Εμείς οι παλιάνθρωποι τα φέρνουμε δίπλα δίπλα: Λοιπόν, προς στιγμήν ξεχάστε τον ελληνικό καπιταλισμό και το κράτος του. Η είδηση / ύμνος «στη σοφία της φύσης» πάει έτσι:

…Το 1995 η Αμερικανική Υπηρεσία Αλιείας και Άγριας Ζωής, μαζί με Καναδούς βιολόγους, απελευθέρωσαν 14 λύκους στο Εθνικό Πάρκο του Γέλοουστόουν, από όπου είχαν εξαφανιστεί από το 1926. Τι παρατηρήθηκε; Το θαύμα της φύσης, που γιατρεύεται και επαναφέρει την ισορροπία της στα οικοσυστήματα. 

Μπορεί οι λύκοι να ήταν λίγοι στην αρχή, και να σκότωσαν μερικά ελάφια, όμως οι αλλαγές που επέφεραν μετέβαλαν μέχρι και τη ροή των ποταμών…

Σύμφωνα με τους μελετητές οι 14 λύκοι του 1995, μέσα σε μια 20ετία, προκάλεσαν (άθελά τους και χωρίς σχέδιο, ας το σημειώσουμε) αλυσιδωτές ευεργετικές συνέπειες στη βιοποικιλότητα του αμερικανικού πάρκου. (Περισσότερα τηλεγραφικά στο tvxs.gr). Θα μπoρούσε, άραγε, κατ’ αναλογία, η «απελευθέρωση 1000 διοικητικών στελεχών υψηλού επιπέδου και μισθών» στο ελληνικό κρατικό / παρακρατικό / καπιταλιστικό (και αμερικανόφιλο) προσοδικό οικοσύστημα, να έχει ένα παρόμοιο αποτέλεσμα;

Κάτι τέτοιο πρέπει να σκέφτηκαν οι ειδικοί του Max Plank. Λυπούμαστε. Πρέπει να συλληφθούν με την κατηγορία του «εγκλήματος σκέψης»: της υιοθέτησης, δηλαδή, ενός ανεδαφικού κράματος μισο-προτεσταντικών και μισο-οριενταλιστικών πεποιθήσεων. Και να καταδικαστούν στις αυστηρότερες ποινές! Η αιτία που η ιδέα τους είναι από χέρι αποτυχημένη, και δεν έχει καμία σχέση με την εισαγωγή λύκων στο Γέλοστοουν, είναι, ακριβώς, ότι την σκέφτηκαν! Αν το «οικοσύστημα» του ντόπιου προσοδισμού ήταν εξελίξιμο και, ακόμα περισσότερο, ανατρέψιμο, αυτό θα είχε συμβεί, έστω σιγά σιγά, εδώ και δεκάδες χρόνια· και δεν θα χρειαζόταν, το 2017, μια τέτοια φαεινή ιδέα όπως αυτή των ειδικών του Max Plank!

Όχι λοιπόν! Κάνουν λάθος οι ειδικοί. (Γενικά μιλώντας δεν είναι ασυνήθιστο κάτι τέτοιο…) Από θεωρητική (καθαρά θεωρητική) άποψη το μόνο που θα είχε αποτελέσματα σε βάρος του βαθιά ριζωμένου προσοδισμού, θα ήταν ένας αιματηρός εμφύλιος, όπου αυτή τη φορά η ριζοσπαστικά ρεφορμιστική (και αδιάλακτα αντιπροσοδική) τάξη μας (και οι σύμμαχοί της, άντε!) θα νικούσε. Απόλυτα, και χωρίς παζάρια. Δεν θα κρεμούσε μόνο τους φασίστες (αυτούς πρώτους πρώτους) αλλά και όλους τους υπόλοιπους, αρχίζοντας απ’ την ελίτ και κατεβαίνοντας, χωρίς τύψεις και έλεος, μέχρι τον τελευταίο τιποτένιο μαυραγορίτη «φτωχομεσαίο» αφέντη.

Αλλά είναι τόσο θεωρητικό αυτό το ενδεχόμενο, που κανένα ινστιτούτο με υπόληψη δεν θα έπρεπε να το σκέφεται: άλλωστε δεν είναι η τάξη μας, έστω σε ένα καλό μέρος της, ριζοσπαστικά ρεφορμιστική για να προκαλέσει τέτοιες σκέψεις στους ειδικούς. Είναι βερμπαλιστικά εθελόδουλη συνολικά· με σπάνιες (κι ως τώρα μοναχικές) εξαιρέσεις.

Θα είχε πιο ενδιαφέρουσες (θεωρητικά και πρακτικά) πιθανότητες αν το γερμανικό ινστιτούτο πρότεινε την απελευθέρωση στο ελλαδιστάν 14 δεινόσαυρων! Και των δυο φύλων, φυσικά. Αυθεντικών τέτοιων. Γενετικά αναβιωμένων, με τα σαγόνια τους, το βάρος τους, το βαρύ τους πάτημα, την αδιαλλαξία τους… Με τα όλα τους.

Ίσως η αποκάλυψη ότι οι έλληνες δεν είναι το ανώτερο είδος στον πλανήτη και στο γαλαξία ever να είχε κάποια ευεργετικά αποτελέσματα στις πραγματικές θεσμίσεις τους… Ίσως. Γιατί υπάρχει και το εξής ενδεχόμενο: να καβατζώνονταν σε τρύπες και να συνέχιζαν το παραμύθι της “χρυσής βίδας”…

Ιδιόχειρος διαμελισμός

Τετάρτη 5 Απρίλη. Την μια μέρα (στις 30 Μάρτη, απ’ την Άγκυρα) ο υπ.εξ. του ψόφιου κουναβιού Rex Tillerson δηλώνει ότι «η τύχη του προέδρου Άσαντ θα αποφασιστεί απ’ τον συριακό λαό»… Όλοι ερμηνεύουν την δήλωση σαν «στροφή προς τον προσκοπισμό» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στο συριακό πεδίο μάχης: ενδιαφέρεται μόνο να πατάξει τους παλιοτρομοκράτες…. Τι μεγαλείο ψυχής!!! Άχου το!!!

Πέντε ημέρες μετά, όμως, η πρέσβειρα των ηπα στον οηε Nikki Haley συμπληρώνει (και ξεκαθαρίζει): … Δε νομίζουμε ότι ο λαός θέλει άλλο τον Άσαντ· ούτε νομίζουμε ότι θα έχει κάποιο αξίωμα που θα του το δώσει (ο λαός)…. Είναι εγκληματίας πολέμου…

Αναμφίβολα είναι τέτοιος, νάνος πάντως μπροστά στους εγκληματίες πολέμου της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της. Όμως τι θα ήθελε (η ψοφιοκουναβική κυβέρνηση) να κάνει «ο λαός της συρίας»; Ποια είναι η «σωστή απόφαση» που πρέπει να πάρει ο έρμος;

Υπάρχει λύση απλή στο ερώτημα. Η Ουάσιγκτον θεωρεί ήδη «λαό της συρίας που δεν γουστάρει τον Άσαντ» και το κουρδικό πεζικό της, των ypg. Εφόσον το αμερικανικό (και ισραηλινό) σχέδιο είναι το κομμάτιασμα της πρώην συριακής κρατικής επικράτειας, κι αφού την δουλειά την έχει αναλάβει πια απευθείας ο αμερικανικός στρατός, σα «λαός που δεν γουστάρει να έχει ο Άσαντ αξιώματα» δεν έχει νόημα να θεωρείται η όποια συριακή αντιπολίτευση σε μια μελλοντική ενιαία συρία. Αλλά οι σεχταριστές που θα κάνουν πράξη αυτό το σχέδιο: αντίθεση (στον Άσαντ και στο καθεστώς του) plus έδαφος. Ή ανάποδα: έδαφος, και “άντε παράτα μας ρε Άσαντ με την εδαφική σου ακεραιότητα!”.

Είναι μια καλά ζυγισμένη (απ’ την Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ αλλά και το Ριάντ) προοπτική. Έχει μόνο ένα αδύνατο σημείο,  μεσομακροπρόθεσμα: πολεμώντας τους παλιοτρομοκράτες (για να διαλύσει την συρία) η Ουάσιγκτον να αρχίσει να ματώνει τόσο πολύ ώστε να αναγκαστεί να τα μαζέψει (τουλάχιστον στρατιωτικά) στερώντας τους υποτακτικούς της απ’ την άμεση και αυτοπρόσωπη υποστήριξή της.

Αυτό, όμως, είναι μόνο ένα ενδεχόμενο.

Αυτοχειρία;

Τετάρτη 5 Απρίλη. Ναι μεν ο Άσαντ είναι ένα ακόμα μικρομεσαίο κάθαρμα στην παγκόσμια γκαλερί των ηρώων του τρόμου… Αλλά δυσκολευόμαστε πολύ να καταλάβουμε τι θα είχε να κερδίσει βομβαρδίζοντας και σκοτώνοντας με χημικά αμάχους.

Φυσικά δεν πρέπει να παραβλέπει κανείς τα ξεσπάσματα της παράνοιας. Υπηκόων ή/και αρχόντων. Υπάρχουν όμως άλλοι που με καλά υπολογισμένη «λογική» θανάτου, θα είχαν να κερδίσουν από μια τέτοια προβοκάτσια, αν στη δεδομένη ιστορική συγκυρία ο Άσαντ δειχνόταν σαν κανίβαλος – χωρίς να έχει ο ίδιος κάποιο όφελος.

Ελάτε… Ελάτε ντε! Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να σκεφτείτε αυτούς τους «άλλους» – και να φρίξετε….

Πως λέγεται το output; “Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας” – κάπως έτσι…