Νεοκρατισμός (τροφή για σκέψη) 2

Τετάρτη 8 Ιούλη. Για όσες / όσους ζουν (και σκοπεύουν να συνεχίζουν να ζουν) ΟΧΙ μ’ έναν τρόπο που τους διαφεύγει, μεταφέρουμε εδώ αποσπάσματα από ένα άρθρο κάποιου ονόματι Marshall Auerback που επαγγέλεται τον “αναλυτή της αγοράς” (με θητεία σε διάφορα γνωστά ή λιγότερο γνωστά μαγαζιά “συμβούλων επιχειρήσεων”). Είναι εχθρός / αντίπαλος δηλαδή! Παρ’ όλα αυτά, μιλώντας απ’ την απέναντι μεριά, το πλεονέκτημα των αποσπασμάτων του Auerback είναι ότι με λίγα λόγια τοποθετεί τον νεοκρατισμό μέσα στο πραγματικό περιβάλλον του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού – χωρίς να χρησιμοποιεί αυτήν την ορολογία. Ελπίζουμε ότι για όσους έχουν ακόμα την δυνατότητα να διαβάζουν (και όχι, απλά, να “σαρώνουν οπτικά”) τα παρακάτω θα έχουν κάποια χρησιμότητα:

… Το κείμενο του Atkinson [αναφέρεται σ’ ένα άρθρο που κατηγορεί τον κινεζικό καπιταλισμό ότι «πνίγει» τον δυτικό…] αναγνωρίζει εν τέλει ότι το κινεζικό μοντέλο του κρατικά καθοδηγούμενου καπιταλισμού έχει παίξει αξιοσημείωτο ρόλο στην καπιταλιστική ανάπτυξη και καινοτομία…

Πρόκειται για ένα μοντέλο που δεν είναι πρωτοφανές. Ο οικονομολόγος και επαγγελματίας της αγοράς Bill Janeway παρατήρησε [σε μια μελέτη του 2013] ότι η καινοτομία που καθοδηγείται απ’ το κράτος είναι ένα μοντέλο που «έχει μπει και ξαναμπεί σε πετυχημένη χρήση: στην Ιαπωνία, ξεκινώντας απ’ τις τελευταίες δεκαείτες του 19ου αιώνα· έπειτα με την ανάδυση των Ασιατικών Τίγρεων στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα· και τώρα απ’ την Κίνα».

Σε μια άλλη ανάλυση που δείχνει τον κεντρικό ρόλο που παίζει το κράτος στην καθοδήγηση της εκβιομηχάνισης, οι συγγραφείς Ben Landau-Taylor και Oberon Dixon-Luinenberg [τον Φλεβάρη του 2020] υποστηρίζουν ότι «Η μεγάλη δύναμη των καπιταλιστικών κοινωνιών είναι ότι βιομήχανοι σαν τον Henry Ford ή τον Jeff Bezos μπορούν να μετασχηματίσουν μεμονωμένες βιομηχανίες μέσα σ’ ένα υπάρχον οικονομικό πλαίσιο, αλλά το οικονομικό πλαίσιο αυτό καθαυτό είναι πολύ μεγάλο για να αναδιαρθρωθεί με χρήση των πόρων απλά οποιουδήποτε ιδιώτη ή εταιρείας. Μόνο το κράτος μπορεί να συντονίσει διαφορετικές βιομηχανίες για να δημιουργηθεί ένας μετασχηματισμός μεγάλης κλίμακας».

Αυτό δεν σημαίνει απλά να χρησιμοποιείται η κυβέρνηση για να κάνει τον τροχονόμο ανάμεσα σε νικητές και ηττημένους… Αντίθετα, οι τίγρεις της Ανατολικής Ασίας χρησιμοποίησαν την αγορά σαν μηχανισμό ανάδρασης για να εντοπιστούν περιοχές μελλοντικής ανάπτυξης, και στη συνέχεια χρησιμοποιούσαν αυτήν την συσσωρευμένη πληροφορία για να μεταφέρουν κρατικούς πόρους από αντιπαραγωγικές σε παραγωγικές χρήσεις. Στην περίπτωση της Νότιας Κορέας, για παράδειγμα, αυτό πήρε την μορφή των ομίλων όπως η Samsung, που ξεκίνησε με βασικές βιομηχανίες γεωργικών προϊόντων και υφασμάτων στη δεκαετία του 1960, για να εξελιχθεί μέσω της κυβερνητικής καθοδήγησης σε πιο αναβαθμισμένους τομείς, όπως τα κινητά τηλέφωνα, οι υπολογιστές και οι ημιαγωγοί, όπου είναι απ’ τις μεγαλύτερες φίρμες στον κόσμο σήμερα. Αυτό έκανε και η Κίνα, τις ίδιες πολιτικές ως κάποιον βαθμό, προκαλώντας ένα κβαντικό άλμα στο επίπεδο ζωής του πληθυσμού της μέσα στα τελευταία 50 χρόνια.

Αντίθετα, η κρίση του 2008 (και η τρέχουσα παγκόσμια ύφεση εξαιτίας της πανδημίας) έχουν υποδείξει ακόμα μεγαλύτερες αποτυχίες στο δυτικό μοντέλο του φονταμενταλισμού της αγοράς: ένα κοκτέιλ πολιτικών που προωθούν το ελεύθερο εμπόριο, την απορρύθμιση, την εκτεταμένη ιδιωτικοποίηση (και την ανάλογη μείωση του ρόλου του κράτους) και την χρηματοπιστωτική αυστηρότητα, που όλες έχουν συμβάλει στην μεγάλη αύξηση της ανισότητας, σε φούσκες παγίων, σε καθήλωση των μισθών και σε μια έντονη βιομηχανική ακαμψία που προκαλεί σημαντική οικονομική ανασφάλεια σε μεγάλα τμήματα των πληθυσμών.

Νεοκρατισμός (τροφή για σκέψη) 3

Τετάρτη 8 Ιούλη. Και συνεχίζει το άρθρο:

… Αυτά τα προβλήματα δεν βρίσκονταν κοντά στη λύση τους ως χτες και, τελικά, σήμερα έχουν εκτραχυνθεί εξαιτίας της πανδημίας του covid-19.

Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι ένα μινιμαλιστικό κράτος που απλά δρα σαν διαιτητής για «την δημιουργία αποτελεσματικών, απαλλαγμένων από προσόδους αγορών, σε συνδυασμό με αποτελεσματικούς, απαλλαγμένους από διαφθορά δημόσιους τομείς, είναι έστω στοιχειωδώς ικανή ή αναγκαία συνθήκη για μια δυναμική, καπιταλιστική οικονομία». Τέτοια ήταν μια παρατήρηση που έγινε πριν δυο δεκαετίες απ’ τον καθηγητή Robert Wade στο επιδραστικό έργο του «Governing the Market» – και εξακολουθεί να είναι το ίδιο σημαντική και σήμερα.

Αντί απλά να στείλουμε «ένα καθαρό μήνυμα στην Κίνα ότι, προχωρώντας, ο συστηματικός μερκαντιλισμός των καινοτομιών που επιβραδύνει την παγκόσμια τεχνολογική καινοτομία δεν γίνει ανεκτός πια», όπως προτείνει ο Atkinson, μια καλύτερη επιλογή θα ήταν να στρέψουμε αυτές τις ίδιες πολιτικές εναντίον της Κίνας εμποδίζοντας την πρόσβαση του Πεκίνου στις δυτικές αγορές, ενόσω παράλληλα θα διαμορφώσουμε το κράτος σαν ενεργό παίκτη, για να βοηθήσει στην επιτάχυνση των καινοτομιών και της ανάπτυξης με καλύτερη ποιότητα (που θα έχει σα συνέπεια την ανάλογη αύξηση της οικονομικής ασφάλειας).

Αυτό συμβαίνει ως ένα βαθμό ήδη: η κυβέρνηση Trump πιέζει τον μεγαλύτερο στον κόσμο κατασκευαστή chip – την ταϊβανέζικη TSMC – να σταματήσει να παίρνει καινούργιες παραγγελίες απ’ την κινεζική Huawei. Αλλά δεν είναι αρκετό. Ακόμα κι αν ο Trump κρατήσει μια σκληρή στάση απέναντι στην Huawei αυτό θα σημαίνει ελάχιστα πράγματα, αν δεν συνδυαστεί με μια πιο δομική, εθνική αναπτυξιακή στρατηγική, στην οποία το κράτος θα παίζει δραστήριο ρόλο, αντί απλά να είναι ένας ουδέτερος παρατηρητής δίπλα στην αγορά….

Αν κάποιος καθησυχαστεί θεωρώντας ότι απλά πρόκειται για ζητήματα «καθοδήγησης της βιομηχανικής ανάπτυξης» θα κάνει τεράστιο λάθος. Δεν βρισκόμαστε ούτε στην αρχή της 1ης βιομηχανικής επανάστασης (όπου, για παράδειγμα, η κρατικοποίηση των εταιρειών σιδηροδρόμου στις ηπα ήταν υποχρεωτική προκειμένου να υπάρξει ένα συνεκτικό σχέδιο σιδηροδρομικών γραμμών που να οφελεί το σύνολο του κεφαλαίου, αντί για τυχοδιωκτικές ιδιωτικές πρωτοβουλίες απ’ τις οποίες πολλές κατέληγαν σε χρεωκοπία), ούτε στην αρχή της 2ης (όπου οι απαιτήσεις των παγκόσμιων πολέμων επέβαλαν κεντρικό έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της τότε παραγωγής)· ούτε καν στην αρχή της 3ης, που έγινε μέσα σ’ ένα ένδοξο και πανηγυρικό νεοφιλελεύθερο περιβάλλον, ως η επική γοητεία και η καταπληκτική ιδιωτική εφευρετικότητα των start upers…

Βρισκόμαστε στην αρχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης όπου όχι μόνο η εκμετάλλευση της εργασίας (και, κατά συνέπεια, ο κρατικός έλεγχος της αγοράς εργασίας) αλλά η εκμετάλλευση του συνόλου της ζωής και των κοινωνικών σχέσεων είναι Η “αγορά” που, για να γίνει ακόμα πιο λειτουργική (για λογαριασμό των αφεντικών), χρειάζεται κρατική καθοδήγηση. Αυτό το σημείο της ανάλυσής μας χρειάζεται πολύ περισσότερα, αλλά εν τω μεταξύ υπάρχει ήδη ένα ισχυρό παράδειγμα: στη διαχείριση του covid-19 η μορφή – κράτος στην δύση ΔΕΝ ανέλαβε την έρευνα και την παραγωγή φαρμάκων (ένα κλασσικό είδος «κρατικοποίησης»)· ανέλαβε όμως να μιμηθεί και να προσπαθήσει να εφαρμόσει / επιβάλλει μερικά στοιχεία του κινέζικου συστήματος κοινωνικού ελέγχου που λέγεται “social credit”!

Πράγματι. Μαζί με την αστυνομία και τον στρατό (που έχουν αναλάβει την εφαρμογή των πραξικοπημάτων, είτε είναι καθολικά είτε είναι διαφορικά), μαζί με την ανάληψη του χρηματικού κόστους «απλής επιβίωσης» του μεγαλύτερου μέρους της «εργατικής δύναμης», μαζί με την πολύ πιο θηριώδη επιδότηση των πιο δυναμικών ή στρατηγικών καπιταλιστικών κλάδων (συμπεριλαμβανόμενης και της «μερικής κρατικοποίησης», όπως σε επιλεγμένες αεροπορικές εταιρείες), η μορφή-κράτος ανέλαβε την ηθική διαπαιδαγώγηση των πληθυσμών, δίνοντας μαθήματα (δηλαδή διαταγές των οποίων η παράβαση συνεπάγεται χρηματικά πρόστιμα…) «κοινωνικής ευθύνης»! Πρακτικά κανένα ιδιωτικό αφεντικό, κανένας Bezos, δεν θα μπορούσε να επιβάλλει την γενική εκκένωση όλων των δημόσιων χώρων / χρόνων (με την κατηγορία της… μολυσματικότητας!) έτσι ώστε να κάνει άλματα η «ανασύνθεση / αναδιάρθρωση του δημόσιου / κοινωνικού» για λογαριασμό των αφεντικών του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος!

Οι ηλίθιοι (και, δυστυχώς, είναι άφθονοι) το έφαγαν αυτό. Δυστυχώς δεν πρόκειται για ένα πρόσκαιρο ιδεολογικό τρυκ προορισμένο να ξεχαστεί. Πρόκειται ουσιαστικά για την συσκευασία του περιορισμού των άλλοτε θρυλικών ατομικών δικαιωμάτων, ελευθεριών και εννοήσεων / γνωμών, στο όνομα του «κοινού καλού» που θα ορίζεται απ’ το κόμμα των αφεντικών. Τα νεοφιλελεύθερα «ιδεώδη» αποσύρονται διακριτικά απ’ την σκηνή, αφήνοντας το κέντρο της στη μορφή – κράτος! Αυτή είναι η καρδιά του κινέζικου social credit system: τόσο οι υπήκοοι μεταξύ τους όσο και το κράτος αξιολογεί την «κοινωνική ευθύνη», αμοίβει τους «κοινωνικά υπεύθυνους», τιμωρεί τους «κοινωνικά ανεύθυνους»… (Και οι ανόητοι νοσταλγοί του (φροντικού) “κράτους πρόνοιας” νομίζουν ότι ξαναζούν το παρελθόν!…)

Μιλήσαμε εξ αρχής για βιοπολιτική· συμβουλεύοντας ταυτόχρονα (αν μας επιτρέπεται!) ότι «βιοπολιτική» δεν είναι μια καινούργια λέξη για να την παπαγαλίζει ο καθένας που μοστράρεται εδώ κι εκεί… Βιοπολιτική υπήρχε και τον 19ο αιώνα, και τον 20ο – ας είναι καλά ο Φουκώ που τις υπέδειξε. Άρα δεν ψάχνουμε έναν δήθεν «καινούργιο» ορισμό· αλλά τα ιδιαίτερα σύνθετα και καινοτόμα χαρακτηριστικά και περιεχόμενά του σήμερα και αύριο…

Pay roll

Τρίτη 7 Ιούλη. Πήραν από 1 χιλιάρικο (το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους) μέχρι 830.000 (ο sky). Θα έλεγε κάποιος ότι ήταν «έξοδα διαφήμισης»: η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία θα μπορούσε να θεωρηθεί απλά μια ακόμα διαφημιστική καμπάνια, ανάμεσα σε πολλές άλλες εμπορικές, με την υπογραφή «η κυβέρνηση σας φροντίζει».

Υπάρχει όμως κι άλλος τρόπος να αντιληφθεί κανείς το πράγμα. Χίλια διακόσια τριάντα δύο (1232) μήντια, ιντερνετικά, έντυπα, ραδιόφωνα και κανάλια, με τους υπαλλήλους και τις ιεραρχίες τους (όσο και όπως έχουν) μπορούν άνετα να μπουν (και μπήκαν με χαρά) στο pay roll της κυβέρνησης (του κράτους / παρακράτους) για να φωνάζουν όλα το ίδιο πράγμα («θάνατος / θάνατος / θάνατος!») και να προβοκάρουν ελεεινολογώντας οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη. Είναι μια απ’ τις γνωστές μορφές πολιτικής προσόδου!

Αυτό το ονομάσαμε (δημαγωγικό) carpet bombing. Τώρα που έγιναν γνωστά και τα μεγέθη ο καθολικός ιδεολογικός / ψυχοσυναισθηματικός βομβαρδισμός επιβεβαιώνεται και απ’ την μεριά των βομβαρδιστών… Είναι ένα μέρος του κρατικού / καπιταλιστικού οπλοστασίου. Υπάρχει και ένα δεύτερο μέρος: η λογοκρισία (οι απαγορεύσεις) όποιου διαφωνεί.

Σ’ όλη αυτήν την εκστρατεία η «υπογραφή» (ας πούμε το «έτσι λέει η κυβέρνηση» ή το «έτσι λέει η ιερά σύνοδος υγείας») δεν υπήρχε. Κάθε μικρό ή μεγάλο φυντάνι της δημαγωγίας όφειλε να εμφανιστεί σαν αυτή είναι η άποψή μου, και είναι η σωστή· η μόνη σωστή!

Αν στα πιο πάνω προστεθούν και οι στρατιές των trolls καθώς και οι ιντερνετικοί, αντιsocial media εθελοντές κάθε είδους, έχετε μια βασική αντίληψη του πεδίου μάχης (και των συσχετισμών) των προηγούμενων μηνών…

Εν τω μεταξύ ο κυρ Βασίλης, ο Άρχοντας Θυρών και Παραθύρων, δηλώνει θυμωμένος … κατά των εταιρειών αντιsocial media (facebook, twitter) επειδή λέει αφήνουν αυτό που ονομάζει «παραπληροφόρηση σχετικά με τα εμβόλια». … Ανακατεύουν μερικές φορές και το όνομά μου σε κάποιες τέτοιες θεωρίες συνωμοσίας, πράγμα που είναι λίγο τρομακτικό είπε ο κυρ Βασίλης… που είναι καλοκάγαθος και ελεήμων, και δεν μπορεί να καταλάβει την καχυποψία εναντίον του. («Θύμα» λοιπόν κι αυτός ο άγιος άνθρωπος…)

Πράγμα που σημαίνει: η λογοκρισία έχει πολύ δουλειά μπροστά της…

(φωτογραφία: Αιχμάλωτοι σε πάρκο του San Francisco…)

Το αληθινό white house!

Τρίτη 7 Ιούλη. Σκάρτους 5 μήνες πριν τις αμερικανικές εκλογές του ερχόμενου Νοέμβρη το ψόφιο κουνάβι βρίσκεται πάντα στη θέση του υποψηφίου των ρεπουμπλικάνων… Είναι, όμως, στέρεη;

Υπάρχουν κανά δυο ζητήματα που είναι λιγότερο προσωποποιημένα και περισσότερο ουσιαστικά για το κοντινό μέλλον της διοίκησης του ψοφιοκουναβιστάν. Το πρώτο αφορά την ριζοσπαστικοποίηση α λα αμερικέν (ριζοσπαστικοποίηση πάντως) ένα καλού τμήματος της βάσης των ψηφοφόρων των δημοκρατικών, κυρίως των σχετικά νεότερων. Τα «προμηνύματα» εκδηλώθηκαν ξεκάθαρα στις ενδιάμεσες εκλογές για την βουλή των αντιπροσώπων, το 2018, όταν εκλέχτηκαν θριαμβευτικά 4 γυναίκες που ανήκουν στην αριστερή πτέρυγα των δημοκρατικών. Η λατινικής καταγωγής Alexandria Ocasio-Cortez στη Ν. Υόρκη, η σομαλή Ilhan Omar στη μιννεσότα, η έγχρωμη Ayanna Pressley στη μασαχουσέτη και η παλαιστινιακής / αραβικής καταγωγής Rashida Tlaib στο μίτσιγκαν, μπορεί να μην άλλαξαν τους ιδεολογικούς και πολιτικούς συσχετισμούς μέσα στο βαθύ κόμμα των δημοκρατικών… Έγιναν όμως ένα μόνιμο καρφί στα πλευρά του, με τις απόψεις και τις πρωτοβουλίες τους, είτε υπέρ των παλαιστινίων, είτε κατά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού γενικά, είτε κατά του ρατσισμού. (Στα αμερικανικά πολιτικά ήθη δεν ισχύει αυτό που ξέρουμε απ’ τα ευρωπαϊκά, δηλαδή η «κομματική πειθαρχία», μιας και όσοι εκλέγονται είτε στη βουλή είτε στη γερουσία, δίνουν λόγο στους ψηφοφόρους τους και όχι σε κάποιον «αρχηγό» του κόμματος).

Οι 4 συγκεκριμένες γυναίκες, που τους έχει αποδοθεί ανεπίσημα το αργκώ hip hop όνομα “the Squad”, είναι ήδη ένα πρόβλημα για το βαθυκρατικό δημοκρατικό κόμμα. Μικρό αλλά υπαρκτό. Στις ερχόμενες εκλογές που θα γίνει ξανά μερική ανανέωση (των μισών θέσεων αν δεν κάνουμε λάθος) και στα δύο νομοθετικά σώματα, η «Squad» έχει όλα τα δεδομένα υπέρ της, για να αυξήσει την δύναμή της (αν και ποτέ δεν πρόκειται να γίνει πλειοψηφική ούτε καν μέσα στους «δημοκρατικούς»!). Αν οι οπαδοί του Sanders πάνε τελικά να ψηφίσουν, θα το κάνουν υπέρ τέτοιων υποψηφίων, που σε κάποιες περιπτώσεις θα εκλεγούν. Κι αυτό δεν θα ενισχύσει την «αφομοίωση» όπως θα περίμενε κανείς, αλλά μάλλον την πόλωση μέσα στην αμερικανική κοινωνία… Συμπέρασμα: ενώ ο «νυσταλέος Jo» είναι ιδανικός για τις ανάγκες του αμερικανικού παρακμιακού ιμπεριαλισμού, το τι θα συμβεί μειοψηφικά μεν αλλά δυναμικά με την βάση των «δημοκρατικών» (αν εκλεγεί πρόεδρος, και μάλιστα με την πλειοψηφία που του δίνουν οι τωρινές δειγματοληψίες) είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα.

Ανάλογα αλλά απ’ την ανάποδη μεριά είναι τα φλέγοντα ζητήματα απ’ την μεριά των ρεπουμπλικάνων. Αν το ψόφιο κουνάβι δεν ορθοποδήσει σύντομα, δεν είναι μόνο αυτός που θα χάσει την καρέκλα. Είναι και διάφοροι που προορίζονται για τα νομοθετικά σώματα. Σε κρίσιμες πολιτείες (κολοράντο, μέιν, βόρεια καρολίνα, αιόβα, μοντάνα) είναι ήδη στριμωγμένοι ενώ σε άλλες (μίτσιγκαν, νεβάδα, νέο χαμσάιρ, πενσυλβάνια) με τα τωρινά δεδομένα έχουν χάσει.

Αυτά έχουν εντείνει τις «γκρίνιες» στις τάξεις των συντηρητικών, και τις (προς το παρόν στις περισσότερες περιπτώσεις υπόγειες…) πιέσεις προς το ψόφιο κουνάβι να παραιτηθεί, ώστε το συνέδριο του κόμματος να αποφασίσει να βάλει κάποιον καλύτερο στην αρένα σαν υποψήφιο για τις εκλογές (μαντέψτε ποιόν!!!). Φυσικά το να παραιτηθεί ένας εν ενεργεία αμερικάνος πρόεδρος εν όψει εκλογών είναι ζόρικο ζήτημα· και το ψόφιο κουνάβι είναι ακόμα πιο ζόρικο. Όμως έχει αρχίσει ήδη μια αρθρογραφία στις ηπα όχι για το «αν» αλλά για το «πως» το ψόφιο κουνάβι θα δεχτεί (θα αναγκαστεί δηλαδή) να παραιτηθεί. Οι «ιδέες» μπορεί να είναι προπέτασμα καπνού· το ζήτημα όμως υπάρχει, και είναι «ζωής και θανάτου».

Ας το επαναλάβουμε, όπως το αντιλαμβάνεται η ασταμάτητη μηχανή: η (ιμπεριαλιστική) «γραμμή» που θα φρενάρει, (ίσως) ανακόψει, (ή και) αντιστρέψει την παρακμιακή κατηφόρα που έχει πάρει η αμερικανική ηγεμονία στον πλανήτη. Με αντιπάλους σαν το ευρασιατικό μπλοκ, και διάφορα «ιστορικά» ιμπεριαλιστικά ευρωπαϊκά κράτη (γαλλία, ιταλία – ακόμα και το ελλαδιστάν!) να ψάχνουν τα δικά τους κέρδη απ’ την ολοφάνερη αλλαγή των παγκόσμιων συσχετισμών δύναμης, η «γραμμή» των οικονομικών τιμωριών την οποία μια χαρά εξέφραζε το ψόφιο κουνάβι έχει αποτύχει… Δεύτερη τετραετία με έναν πρόεδρο που είναι και συμπεριφέρεται σαν real estater δεν βγαίνει. Μια παταγώδης εκλογική αποτυχία απ’ την άλλη θα ήταν πρακτικά εξαιρετικά δυσάρεστη σ’ αυτήν την ιστορική συγκυρία· σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας των “εσωτερικών προβημάτων”…

Αυτά τα “εσωτερικά” επικοινωνούν διαγώνια με τα “εξωτερικά”: η παρακμή και η πόλωση ανάμεσα σε ένα ποσοστό του πληθυσμού που είναι λευκοί προτεστάντες και ένα άλλο που έχουν μεταναστευτική καταγωγή. Παρότι αυτή η πόλωση έχει και ταξικές παραμέτρους δεν είναι καθαρόαιμα ταξική, όπως ίσως δεν είναι και απόλυτα φυλετική. Ωστόσο οι ψηφοφόροι του ψόφιου κουναβιού έχουν λυσσάξει ήδη απ’ την οκταετία του Obama· και κάποιοι από δαύτους ίσως γίνουν ανεξέλεγκτοι αν χάσουν την «κεντρική» εξουσία τον ερχόμενο Νοέμβρη λόγω ήττας των συντηρητικών… Όλα αυτά ενόσω η εξελιξη της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στις ηπα θα έχει μεν φυλετική και ταξική ένταση, αλλά δεν θα «σεβαστεί» τους λευκούς κοκκινόσβερκους επειδή είναι τέτοιοι!…

Όπως καταγράφονται ως τώρα τα δεδομένα στις ηπα: η υποψηφιότητα του «σκληροπυρηνικού πατριώτη» Pence θα μπορούσε να ανασυντάξει τους συντηρητικούς, τραβώντας ψηφοφόρους και απ’ την δεξιά των δημοκρατικών· η υποψηφιότητα του «νυσταλέου Jo» επίσης μπορεί να τραβήξει ψήφους απογοητευμένων συντηρητικών, αλλά δεν εμπνέει καθόλου την αριστερή βάση των δημοκρατικών που, όπου μπορεί, θα προσπαθήσει να επωφεληθεί γινόμενη κανονική και υπολογίσιμη «φράξια»…

Ζόμπι, ή ο θάνατος μιας άλλοτε υπερδύναμης

Τρίτη 7 Ιούλη. Ένα απ’ τα «βάσανα» της κυβέρνησης του ψόφιου κουναβιού είναι ότι δεν έχει καταφέρει ακόμα να «τιθασσεύσει» τον covid-19. Μοιάζει ανεξήγητο· και τα ανεξήγητα (εντός ή εκτός εισαγωγικών) χρεώνουν αργά ή γρήγορα τους άρχοντες.

Δεν είναι άδικη αυτή η χρέωση. Είναι, απλά, μεταφυσική. Γιατί υπάρχουν πια πολλά στοιχεία ότι στις ηπα, όπως έγινε κι αλλού στα πρωτοκοσμικά κράτη, η «κοινή δεξαμενή», το να χρεώνονται δηλαδή όσο το δυνατόν περισσότεροι θάνατοι στον covid-19, είναι η τρέχουσα μέθοδος χρηματοδότησης των (μέχρι πριν υποχρηματοδοτούμενων) νοσοκομείων.

Συμβαίνει λοιπόν αυτό το τραγικό και συνάμα γελοίο. Το ταξικό και προβληματικό σαν τέτοιο «δημόσιο σύστημα υγείας» των ηπα γίνεται ζόμπι, «τρώγοντας» ασθενείς και «χέζοντας» θάνατο λόγω covid-19, για να επιβιώσει… Αλλά μ’ αυτόν τον τρόπο καταστρέφει την (υγιεινιστική και όχι μόνο) υπόληψη της άλλοτε μόνης υπερδύναμης, βγάζοντας έμμεσα και μυστικοποιημένα σε δημόσια θέα τα βρώμικα σωθικά του καπιταλισμού α λα Chicago School. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, ένα «δημόσιο σύστημα υγείας» που αξιοποιεί τον covid-19 πειρατικά (δηλαδή με νεοφιλελεύθερη ορθότητα!), ρίχνει κι άλλο νερό στον μύλο της αμερικανικής παρακμής, αν όχι (ή όχι κυρίως) στο εσωτερικό, σίγουρα στη διεθνή αρένα.

H αμερικανική περίπτωση αξίζει ίσως παραπάνω έρευνα, σαν ένας απρόβλεπτος αλλά ιστορικά εξηγήσιμος τρόπος πτώσης. Είναι δύσκολο να βρεθούν ατόφια τα κρίσιμα χαρακτηριστικά του αμερικανικού καπιταλισμού στο εσωτερικό της επικράτειάς του σε άλλα μέρη. Μερικά απ’ αυτά όμως (όπως, για παράδειγμα, η ιδεολογία και η θρησκευτική «αυτοπεποίθηση» του «ευλογημένου έθνους»…) υπάρχουν. Η μεσσιανική αντίληψη για το κράτος και τους υποτελείς του είναι η ιδανική φόρμουλα για να κρύβονται οι αδυναμίες και του μεν και των δε· μέχρι που το όμορφο χαλί που τα σκεπάζει όλα σκίζεται, κομματιάζεται, ακόμα και από τυχαίο λόγο. Μια απρόοπτη πολιτική εφαρμογή της θεωρίας του χάους…

Τί απομένει; Οι άρχοντες – υποτίθεται ότι μπορούν (ή δεν μπορούν) μ’ ένα μαγικό ραβδί να σώσουν αν όχι κάποιες ζωές ίσως κάποια προσχήματα.

Μπορούν;

Υπάρχουν τόσοι τρόποι υπέρ του θανάτου πια!

Τρίτη 7 Ιούλη. Σε μια συγκροτημένη και αναλυτική συνέντευξή του στο site marginalia πριν 3 ημέρες (4 Ιούλη) ο παιδοψυχίατρος Γιώργος Νικολαΐδης απομυθοποιεί σχεδόν όλες τις «για μαζική κατανάλωση» αλήθειες της «ιεράς συνόδου υγείας» στα μέρη μας, αλλά και των παρόμοιων αλλού. Απ’ τα πολλά και ενδιαφέροντα που λέει αντιγράφουμε ωστόσο ένα «αντι-ηρωϊκό» μέρος: τον θάνατο εκείνων για τους οποίους οι δημαγωγοί φώναζαν ότι πρέπει να σωθούν. Τον θάνατο των ηλικιωμένων.

Ο παππούς ή η γιαγιά, με την ήδη επιβαρυμένη υγεία, ήταν το κορυφαίο «επιχείρημα» της μολυσματικής αλυσίδας στην οποία μετατράπηκαν, με βρώμικη διαταγή, οι κοινωνικές σχέσεις. Για λογαριασμό της δικής τους σωτηρίας έπρεπε να κλειδαμπαρωθούν οι πάντες – έτσι έλεγε το manual του κράτους και των «ειδικών» του. Όμως στα γηροκομεία έγινε τελικά σφαγή. Και (οι υποψίες μας λένε) ότι κάτι περίπου ανάλογο έγινε και στα νοσοκομεία, αν όχι τα ελληνικά σίγουρα αλλού. Να το σχετικό απόσπασμα (ο τονισμός δικός μας):

…Καταρχάς να πούμε ότι μέχρι τώρα, από όσα ξέρουμε, οι θάνατοι στα γηροκομεία αποτελούν ένα τεράστιο κομμάτι της θνησιμότητας στον αναπτυγμένο κόσμο. Δηλαδή, η εικόνα των θυμάτων του κορονοϊού δεν θα ήταν η ίδια αν δεν είχαμε αυτή τη θανατηφόρα πανδημία των γηροκομείων. Αν διάλεγε κανένας πώς να ονοματίσει αυτή την επιδημία γρίπης του 2020, εγώ θα πρότεινα να την πούμε «πανδημία των γηροκομείων», γιατί πραγματικά εκεί είναι που πεθαίνει βασικά ο κόσμος. Απλώς, αυτό το καταλαβαίνουμε με λίγη χρονοκαθυστέρηση σε σχέση με άλλα χαρακτηριστικά, γιατί δεν υπάρχει η ίδια ενάργεια στον δημόσιο λόγο για τα προνοιακά θέματα, όπως για την υγεία. Στην Ευρώπη ξέρουμε ότι ένα ποσοστό από 30 ως 55% των θανάτων ήταν σε γηροκομεία, σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Βρετανία, η Σουηδία, η Νορβηγία, ενδεχομένως και η Δανία, και πολλές άλλες. Επίσης, το ίδιο ξέρουμε για διάφορες πόλεις ή πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών ή του Καναδά όπου τα αντίστοιχα ποσοστά κυμαίνονται από 40 έως 62%. Δηλαδή, σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο, ένα μεγάλο κομμάτι της θνησιμότητας είναι άνθρωποι σε γηροκομεία.

Δεύτερον, πέθαναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από κορονοϊό; Υπάρχει μεγάλη αμφιβολία για το αν αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν, όπως λέει ο Ιωαννίδης, ΜΕ ή ΑΠΟ τον κορονοϊό. Η αλήθεια είναι ότι μπαίνοντας ο ιός σε ένα γηροκομείο ήταν θέμα χρόνου να κολλήσουν όλοι οι ένοικοι και το προσωπικό. Άρα, όλοι είναι επίνοσοι, και οι περισσότεροι από αυτούς είχαν προϋπάρχουσες ιατρικές καταστάσεις σοβαρές, δυνητικά θανατηφόρες – κάποιοι είχαν και δύο και τρεις σοβαρές υποκείμενες νόσους. Αν δει κανείς τα ποσοστά που τώρα δημοσιεύονται από την Ιταλία, τη Βρετανία και αλλού, φαίνεται ότι ένα μεγάλο κομμάτι από αυτούς τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους είχαν έτσι κι αλλιώς μεγάλη πιθανότητα να πεθάνουν από κάποιο από τα υποκείμενα νοσήματα.

Δεν εννοώ ότι είναι λιγότερο τραγικός ο θάνατός τους, προς θεού! Αυτοί οι άνθρωποι κόλλησαν ο ένας από τον άλλον μέσα στα γηροκομεία. Οπότε δεν ξέρουμε σε τι ποσοστό ήταν ο ιός που τους σκότωσε ή ήταν το υποκείμενο νόσημα που απορρυθμίστηκε. Επιπλέον, ξέρουμε ότι σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις, όπως στην Ισπανία, το Βέλγιο, και τη Βρετανία, που έχουν επιβεβαιωθεί –ενώ και σε άλλες χώρες στις οποίες έχουν αρχίσει σοβαρές εισαγγελικές έρευνες, όπως στη Γαλλία, την Ιταλία και τη Σουηδία-, με το που άρχιζαν τα κρούσματα κορονοϊού, το προσωπικό παράταγε τους ηλικιωμένους κλειδωμένους μέσα και αρκετοί από αυτούς βρήκαν τραγικό θάνατο. Όλοι αυτοί πέθαναν βεβαίως με κορονοϊό γιατί κόλλησαν όλοι, αλλά, μολονότι καταγράφηκαν ως κρούσματα του κορονοϊού, ο θάνατός τους δεν οφειλόταν στον ιό καθαυτό, αλλά στο ότι αφέθηκαν χωρίς νερό, χωρίς τροφή και χωρίς τα φάρμακά τους που τα είχαν απολύτως ανάγκη. Πέθαναν δηλαδή γιατί δεν πήραν τα αντιαρρυθμικά τους, πέθαναν από αιμορραγία, πέθαναν από δίψα και από πείνα γιατί τους παράτησαν κλειδωμένους μέσα και βέβαια βρέθηκε να έχουν και τεστ θετικό για τον κορονοϊό, αλλά πολύ αμφιβάλλει κανείς αν τελικά πέθαναν από τον κορονοϊό ή από την ανθρώπινη αδιαφορία.

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, όπως στην Αγγλία ή στη Νέα Υόρκη, υπάρχει μια τεκμηριωμένα πολύ κακή διαχείριση των ηλικιωμένων που έπασχαν από κορονοϊό σε σχέση με τα νοσοκομεία. Δηλαδή, για να μην τους πάνε στα νοσοκομεία, είτε επειδή φοβόντουσαν οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι είτε επειδή τα νοσοκομεία δεν ήθελαν να τους εκθέσουν στο να κολλήσουν βαριά, ξαναγυρνούσαν πίσω τους ηλικιωμένους που είχαν σχετικά ήπια συμπτώματα από κορονοϊό στα γηροκομεία. Όπως έχει ειπωθεί χαρακτηριστικά, το να βάλεις έναν ηπίως νοσούντα ηλικιωμένο μέσα σε ένα γηροκομείο, είναι σαν να πετάς αναμμένο δαδί μέσα σε μια πυριτιδαποθήκη: μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα όλοι είχαν νοσήσει και όποιος είχε μεγαλύτερη ευαλωτότητα προφανώς δεν τα κατάφερε να επιβιώσει…

Η γενική ιδέα περί “φονικότητας” ίσως δεν αλλάξει – ποιός τώρα κάθεται να ασχοληθεί πραγματικά με τους άρρωστους ηλικιωμένους; Όμως, απ’ την άλλη μεριά, η φάρσα του αιώνα (ο υποτιθέμενος κίνδυνος απ’ τον covid-19…) δεν ήταν/είναι για γέλια. Είναι ένα ακόμα έγκλημα… Και έγινε / γίνεται εντελώς συναινετικά, απ’ την δεξιά και την αριστέρα του κράτους και του κεφάλαιου.

Όχι απ’ τον τσαχπίνη…

(φωτογραφία: Ο Μαύρος Άρχοντας έρχεται – σε εκδοχή virtual reality…)

By this river

Δευτέρα 6 Ιούλη. Μου μίλησες, σαν από απόσταση… Και σου απάντησα, με εντυπώσεις από άλλους καιρούς…

Brian Eno. Kάτι ανάμεσα σε μελαγχολία και πρόγνωση.

Χέζουν οι αρκούδες στο δάσος; (1)

Δευτέρα 6 Ιούλη. Ο πρώην υπουργός υγείας της γαλλίας (και καρδιολόγος στο επάγγελμα) Philippe Douste-Blazy αναφέρεται (στις 24 του περασμένου Μάη) στην αναγνώριση της δύναμης των big pharma και του ελέγχου τους πάνω στις ερευνητικές (ιατρικές) δημοσιεύσεις…

(Ο διευθυντής έκδοσης της επιθέωρησης Lancet Richard Horton λέει στον διευθυντή έκδοσης της New England Journal of Medicine:

…Τώρα δεν θα μπορούμε, αν συνεχίσει αυτό, να δημοσιεύουμε δεδομένα ιατρικών ερευνών, επειδή οι φαρμακευτικές εταιρείες είναι τόσο δυνατές οικονομικά σήμερα, και είναι ικανές να χρησιμοποιούν τέτοιες μεθόδους, ώστε να μας αναγκάζουν να δεχόμαστε έρευνες (“papers”) που μεθοδολογικά είναι τέλειες, αλλά οι οποίες, στην πραγματικότητα, έχουν γίνει για να καταλήξουν στο συμπέρασμα που θέλουν οι εταιρείες…)

Πρόκειτα για μαφίες – κι αυτό δεν είναι η αυθαίρετη γνώμη της ασταμάτητης μηχανής. Το ότι το βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικο σύμπλεγμα καθορίζει την δημοσιότητα (και τις απόψεις) για οτιδήποτε μυρίζει λεφτά και έλεγχο – και ο τσαχπίνης covid-19 έχει υπάρξει μια τέτοια περίπτωση ακριβώς – το έχουμε υποστηρίξει τόσο έντονα ώστε οι ανόητοι μας βαρέθηκαν (ευτυχώς!). Αν, τώρα, οι «ιερείς» και οι «σωτήρες», εκείνοι οι «ειδικοί» δηλαδή που «φτιάχνουν» την δημόσια άποψη για το Α ή το Β ζήτημα δημόσιας υγείας, καλοπληρώνονται απ’ αυτά τα εγκληματικά κυκλώματα, είναι κανονικοί υπάλληλοι τους σε κάθε περίπτωση, δεν προκαλείται μια βαθιά «κρίση εμπιστοσύνης στην επιστήμη»; Προκαλείται… Ποιοί την δημιουργούν; Οι δήθεν «συνωμοσιολόγοι» ή ίδια η εξέλιξη (και η εξαγρίωση) του καπιταλισμού;

Κι αν, τελικά, προκαλείται τέτοια βαθιά και εκτεταμένη κρίση εμπιστοσύνης την στιγμή που οι μαφίες της «φροντίδας υγείας» προσβλέπουν σε τρελά κέρδη από το εμπόριο νέων φαρμάκων (εντός ή εκτός εισαγωγικών) – τώρα σχετικών με τον covid-19 – πώς θα διατηρηθεί η αγορά; Με την πειθώ; Όχι… Με την βία; Πιθανότατα: με την βοήθεια της μορφής – κράτος και της «αρμοδιότητάς» της να επιβάλει διά της βίας την «προστασία της δημόσιας υγείας». Το έκανε ήδη με τα πραξικοπήματα. Μπορεί να το ξανακάνει με την (διατεταγμένη, υποχρεωτική) κατανάλωση του Α ή του Β φαρμάκου…

Χέζουν οι αρκούδες στο δάσος; (2)

Δευτέρα 6 Ιούλη. Η εξελισσόμενη υγιεινιστική τρομοεκστρατεία με σημαία τον covid-19, αποτελεί σημείο εκτόξευσης για διαδικασίες που ωρίμαζαν επί δεκαετίες. Όχι μόνο σε ότι αφορά την «βιομηχανία υγείας», αλλά οπωσδήποτε με κέντρο αυτήν. Πρόκειται για διαδικασίες αναδιάταξης της ισχύος στο εσωτερικό του καπιταλισμού (συσχετισμοί δύναμης ανάμεσα σε διαφορετικούς καπιταλιστικούς κλάδους) και ταυτόχρονα διαδικασίες γενικής Αλλαγής (καπιταλιστικού) Παραδείγματος και όξυνσης του ενδοκαπιταλιστικού διακρατικού ανταγωνισμού…

Σ’ αυτήν την σύνθετη και υψηλής έντασης έφοδο εμφανίζονται σκόρπιες αντιδράσεις. Επιμέρους μεν, αλλά χαρακτηριστικές και χρήσιμες για την κατανόηση της πραγματικότητας. Για παράδειγμα στις 24 Ιούνη δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία επιθέωρηση british medical journal μια δισέλιδη επιστολή με τίτλο «εμπορική επιρροή στην υγεία: απ’ την διαφάνεια στην ανεξαρτησία». Οι 4 υπογράφοντες ίσως ανήκουν σε μια κατηγορία έντιμων ειδικών που δίνουν αυτή την στιγμή μάχες οπισθοφυλακών. Απ’ την άλλη μεριά (για να μην είμαστε απόλυτα απαισιόδοξοι) μπορεί (και κυρίως: πρέπει) να δημιουργηθούν ευρύτερες ανταγωνιστικές στάσεις και απόψεις απ’ τα κάτω βάζοντας στο στόχαστρο όλο αυτό το βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικο σύμπλεγμα.

Να μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα απ’ αυτό το κείμενο (οι τονισμοί δικοί μας):

Αν και η πανδημία του covid-19 προκάλεσε κύματα ανθρώπινης συμπάθειας, ανάδειξε επίσης τα σημάδια της ανθυγιεινής εμπορικής επίδρασης. Αυτή την εβδομάδα η BMJ δημοσίευσε μια αρχική λίστα με υπογραφές που καλούν σε δράση για να μειωθεί η εμπορική επιρροή πάνω στο πως προκύπτουν και χρησιμοποιούνται οι αποδείξεις σε ζητήματα υγείας (www.bmj.com/commercial-influence-call-to-action). Στους υπογράφοντες περιλαμβάνονται καθηγητές, δικηγόροι ασθενών, γιατροί νοσοκομείων και ερευνητές που θέλουν την απελευθέρωση της παραγωγής των υπηρεσιών υγείας, της ιατρικής εκπαίδευσης και των κλινικών πρακτικών απ’ τα εμπορικά συμφέροντα.

Προηγούμενες έρευνες της BMJ έχουν δείξει συστημική αδυναμία στον έλεγχο των φαρμάκων, των συσκευών και των διαγνωστικών τεστ, και η εμπειρία με τον covid-19 μπορεί να αποδειχθεί άλλο ένα σοβαρό παράδειγμα αυτού του προβλήματος. Ο στατιστικολόγος John Deeks, που ερευνά τα στοιχεία σχετικά με την αξιοπιστία των τεστ covid-19, έχει εκφράσει σοβαρές ανησυχίες για το ότι οι τρέχοντες ρυθμιστικοί μηχανισμοί για τα τεστ είναι ευάλωτοι στα εμπορικά συμφέροντα. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου επικαλέστηκε την «εμπορική εμπιστευτικότητα» για να δικαιολογήσει ότι έκρυψε τα ονόματα 9 τεστ αντισωμάτων για τον covid-19, τα οποία προέκυψε ότι δεν είχαν ακρίβεια. Οι κατασκευαστές των τεστ αντισωμάτων δεν επιτρέπεται να κάνουν κάθος ισχυρισμούς, αλλά τεστ που γίνονται δεκτά στην ευρώπη δεν χρειάζεται να δουλεύουν σωστά….

Η αξιοπιστία των διαγνωστικών τεστ (και ο μεγάλος αριθμός των “ψευδώς θετικών” αποτελεσμάτων που βγάζουν) δεν είναι δευτερεύον ζήτημα όταν α) όσοι εντοπίζονται “θετικοί” υποχρεώνονται σε κατ’ οίκον εγκλεισμό για τουλάχιστον 2 βδομάδες, και β) πάνω στην αριθμητική των “κρουσμάτων” (και της “αύξησής” τους…) στηρίζεται η τρέχουσα 2η φάση της τρομοεκστρατείας. Οι εταιρείες θέλουν να πουλάνε τεστ, βγάζουν λεφτά. Τα κράτη που τα αγοράζουν όμως (πληρώνοντας…) συνεχίζουν να επιδιώκουν μια “δημιουργική λογιστική”, που τώρα δεν αφορά την “κοινή δεξαμενή θανάτου”, αφορά όμως την τεχνητή διόγκωση των θετικών διαγνώσεων…

Χέζουν οι αρκούδες στο δάσος; (3)

Δευτέρα 6 Ιούλη. Το κείμενο συνεχίζει:

…Μια σοβαρή ανισορροπία στην έρευνα την σχετική με τον covid-19 σχετίζεται με την ισχυρή προτίμηση για έρευνες για θεραπείες με φάρμακα σε σχέση με θεραπείες χωρίς φάρμακα, με πολλές έρευνες να είναι πολύ μικρές ή πολύ αδύναμες για να βγάλουν αξιόπιστα συμπεράσματα. Εξίσου ανησυχητική είναι η δημοσιοποίηση επιμέρους ή προκαταρκτικών ευρημάτων πριν διασταυρωθούν – συχνά μέσα από ανακοινώσεις στον εμπορικό τύπο – που παραμορφώνουν την ικανότητα αντίληψης του κοινού, τις αξιολογήσεις και τις πολιτικές απέναντι στην πανδημία.

Το Remdesivir είναι παράδειγμα κλειδί. Αυτό το αντι-ιικό φάρμακο της αμερικανικής εταιρείας Gilead, δεν είχε εγκριθεί στην αρχή της πανδημίας, αλλά στις αρχές Απρίλη η New England Journal of Medicine δημοσίευσε μια μικρή περιγραφική μελέτη ενός σχήματος φροντίδας για ασθενείς με covid-19. Η μελέτη είχε χρηματοδοτηθεί απ’ την Gilead, το ένα τρίτο εκείνων που υπέγραφαν αυτή τη μελέτη ήταν υπάλληλοι της Gielad, και η ανακοίνωση τύπου της Gielad μιλούσε για «βελτίωση της κλινικής εικόνας του 68% των ασθενών». Παρά το γεγονός δεν είχε διασταυρωθεί ούτε ήταν τυχαιοποιημένη αυτή η έρευνα σε μόνο 53 ασθενείς που είχε χρηματοδοτηθεί απ’ την ίδια την εταιρεία, οι τίτλοι των media περιέγραψαν «ελπιδοφόρα» σήματα και ανέφεραν ότι «τα δύο τρίτα των ασθενών δείχνουν βελτίωση».

Δυο βδομάδες αργότερα το Lancet δημοσίευσε μια τυχαιοποιημένη διπλή δοκιμή του remdesivir (με placebo δείγμα) στην Κίνα, που δεν είχε εντοπίσει στατιστικά αξιόλογο όφελος κλινικής βελτίωσης απ’ την χρήση του φαρμάκου. Το 12% των συμμετεχόντων που πήραν το remdesivir σταμάτησαν την θεραπεία μ’ αυτό λόγω των παρενεργειών σε σύγκριση με το 5% του placebo δείγματος…

Την ίδια ημέρα με την δημοσιοποίηση της πιο πάνω έρευνας, δύο άλλα γεγονότα συνέβαλαν στη διατήρηση του παγκόσμιου hype για το remdesivir. Πρώτον, μια χαρμόσυνη ανακοίνωση της ίδιας της Gilead παρουσίαζε προκαταρκτικά αποτελέσματα από μια άλλη μελέτη που είχε χρηματοδοτήσει η ίδια, παρά το γεγονός ότι θα δινόταν για διασταύρωση πολλές βδομάδες αργότερα. Δεύτερον, ο Anthony Fauci, μέλος της ομάδας δράσης για τον κορονοιό του προέδρου Trump, βρήκε ξαφνικά και δήλωσε προκαταρκτικά ευρήματα από μια έρευνα χρηματοδοτημένη απ’ το δημόσιο στις ηπα. Προσθέτοντας την δική του φωνή σ’ εκείνη του Trump που είχε ήδη παρουσιάσει το remdesivir σαν ένα πιθανό «καταλύτη», ο Fauci είπε σ’ όλο τον κόσμο ότι τα αποτελέσματα της δοκιμής επέτρεπαν την άποψη ότι το συγκεκριμένο φάρμακο θα είναι «το στάνταρ της φροντίδας» για τον covid-19, πριν καν γίνει οποιαδήποτε διασταύρωση αυτής της έρευνας.

… Όταν τελικά δημοσιεύτηκε η έρευνα προέκυψε ότι το φάρμακο για τις δοκιμές το είχε προμηθεύσει η Gilead, ένας απ’ τους τρεις ερευνητές ήταν υπάλληλος της Gilead, και έξι ακόμα που την υπέγραψαν είχαν οικονομικούς δεσμούς με την συγκεκριμένη εταιρεία. Εν τέλει, σε μια σημείωση αναφερόταν ότι οι υπάλληλοι της Gilead «συμμετείχαν στις συζητήσεις για ανάπτυξη του πρωτοκόλλου γι’ αυτήν την έρευνα, και στις εβδομαδιαίες συναντήσεις της ερευνητικής ομάδας» – ένα επίπεδο εμπλοκής που απλά σημαίνει ότι η συγκεκριμένη έρευνα δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ανεξάρτητη απ’ την εταιρεία που φτιάχνει το φάρμακο.

Φαίνεται πως αυτή η Gilead έχει πολύ δυνατό team δημόσιων σχέσεων και επιρροών… Πώς όμως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν απ’ το 1988 ως το 2001 είχε σαν μέλος του διοικητικού της συμβουλίου έναν κοτζάμ Donald Rumsfeld (ναι, ο γνωστός υπ.εξ. του Μπους του Β, της εισβολής στο ιράκ και του «αμερικανικού 21οαιώνα») και μάλιστα τον είχε και διευθυντή απ’ το 1997 ως το 2001;

Νάναι ευλογημένοι οι καλοί υπάλληλοι της εταιρείας, που σίγουρα θα μας σώσουν!!.. Αφού η ένωση των φίλων της καραντίνας έφαγε όχι μόνο όλα τα δολώματα αλλά μαζί τα αγκίστρια και τις πετονιές, δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα!!!

(φωτογραφία. Να μου υπάρχει αυτή η βρώμικη γραμμή που συνδέει μεταξύ διάφορα επεισόδια υγιεινιστικής τρομοκρατίας, «ειδικών», «σωτήρων», κλπ. Το tamiflu ήταν αρχικά δημιούργημα της Gilead· η Roche «νοίκιασε την πατέντα»· ο Rumsfeld και όχι μόνον αυτός έβγαλε λεφτά με ουρά απ’ αυτήν την ιστορία· ο αρχι-ιερέας της «προσευχής των 6.00», αυτός ο «άγιος άνθρωπος», είχε μεσολαβήσει για την αγορά των μεγάλων και άχρηστων παρτίδων του tamiflu (τσάμπα εντελώς; τι καλωσύνη! τι ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο!…)· και τον ξαναβρίσκει κανείς («άξιος! άξιος!») στη διαχείριση της πλαστής κρίσης του covid-19, υπόχρεο σ’ όλες τις μεγάλες big pharma, πλαισιωμένο από αντίστοιχα υπόχρεους… ακόμα και στην Gilead.

Όχι. Δεν είναι καθόλου «συνωμοσία»! Είναι ο καπιταλισμός stupid!!!

Ούτε μπατονέτες μην «αγοράσετε» απ’ αυτούς τους τύπους και τους ποικιλώνυμους λακέδες τους!)