Τρώνε, πίνουν και σκοτώνουν…

Σάββατο 25 Φλεβάρη. Πρόκειται περί κτηνώδους εξαπάτησης, αλλά οι δυνάμεις μας δεν είναι αρκετές για να την δείξουμε. «Αφορολόγητο» δεν υ-πάρ-χει!!! Κάποιος / κάποια που πληρώνεται ακόμα και 1000 ευρώ τον μήνα (πόσο μάλλον όλοι / όλες που βρίσκονται πιο κάτω) τα λεφτά αυτά τα ξοδεύει. Δεν τα κάνει μασούρι! Συνεπώς πληρώνει όλους τους «φόρους κατανάλωσης»: από τους φπα μέχρι τους φόρους καπνού, βενζίνης, οινοπνεύματος, κλπ. Με δικούς μας (πρόχειρους αλλά όχι αυθαίρετους) υπολογισμούς απ’ τα 1000 ευρώ τον μήνα που ξοδεύονται / καταναλώνονται υποχρεωτικά κάθε μήνα για έναν (καλοπληρωμένο με τα σημερινά δεδομένα) μισθωτό, το 25% είναι φόρος. Κάποιος με ετήσιο σύνολο μισθών 12.000 θα έχει πληρώσει μέσα στη χρονιά 3.000 σε «έμμεσους» φόρους· αλλά φόρους! Κάποιος με 6.000 ετήσιο σύνολο μισθών θα έχει πληρώσει 1.500 ευρώ, πάλι σε «έμμεσους» φόρους· αλλά φόρους!

Και ύστερα; Ύστερα καλούμαστε να ξαναφορολογηθούμε ήσυχα ήσυχα και σαν μαλάκες, για τα ίδια ακριβώς ποσά, δεύτερη φορά!!! Και μάλιστα να φορολογηθούμε και για τα ποσά που πληρώσαμε σαν «έμμεσους» φόρους – αλλά φόρους!!! Που σημαίνει ότι φορολογούμαστε δύο φορές, για τα ίδια ποσά, ακόμα και για τους φόρους που πληρώσαμε την πρώτη: την μία σαν καταναλωτές, την δεύτερη σαν «εισοδηματίες»!!!

Δεν υπάρχει, λοιπόν, κα-νέ-να «α-φο-ρο-λό-γη-το» για την μεγάλη πλειοψηφία των μισθών και των συντάξεων! Και θα έπρεπε να πολεμήσουμε (χύνοντας αίμα κυριολεκτικά) γι’ αυτό το εντελώς ρεφορμιστικό: να γίνεται μόνο μία φορολόγηση για εκείνο το ύψος μισθών (και συντάξεων) που αποτελούν το όριο αξιοπρεπούς ζωής – αντί για δύο φορολογήσεις, όπως γίνεται σήμερα. Θα έπρεπε να ματώσουμε για να είναι (για τους μισθωτούς) τα 12.000 ευρώ το χρόνο μονής φορολόγησης…

Αλλά τι; Μιζέρια, μοιρολατρεία – και παράνοια…. Τρίτη φορολόγηση αυτή, ηθική και συναισθηματική…

Συρία 1

Παρασκευή 24/2/2017. Μετά από επιχείρηση που κράτησε πολλές εβδομάδες, και χάρη στην διακριτική βοήθεια του συριακού στρατού και της Χεζμπ’ Αλλάχ που απέκλεισαν την πόλη απ’ το νότο, ο τουρκικός στρατός και το fsa πεζικό του κατέλαβε την al-Bab. Είναι η δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν το Aleppo, εκεί ο νικητής ήταν ο συριακός στρατός…) που η «σιωπηλή» συνεργασία Άγκυρας και Δαμασκού καρποφορεί επί του εδάφους.

Απ’ την άλλη μεριά οι ypg έχουν προωθηθεί από δύο μεριές, δυτικά και ανατολικά, προς την Raqqa. Απ’ την βορειοανατολική μεριά οι ypg βρίσκονται 7 ή 8 χιλιόμετρα απ’ τα περίχωρα της πόλης. Αν και δεν φαίνεται ακόμα να βρίσκονται σε θέση να την πολιορκήσουν, το γεγονός είναι ότι οι ypg, με την βοήθεια της Ουάσιγκτον, έχουν εδραιωθεί γύρω απ’ την μισή περίμετρο της “πρωτεύουσας του isis”. Σίγουρα είναι αδύνατο για την Άγκυρα να υποστηρίζει ότι θα αναλάβει την κατάληψη της πόλης ο δικός της στρατός…

Σε ένα άλλο σημείο του συριακού πεδίου μάχης, με την κρίσιμη βοήθεια της ρωσικής αεροπορίας, ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του έχουν προωθηθεί προς την Palmyra, φτάνοντας καμιά 15αριά χιλιόμετρα απ’ τα δυτικά όριά της.

Εν τω μεταξύ ισραηλινά βομβαρδιστικά κτυπούν κατά καιρούς θέσεις του στρατού του Άσαντ, άλλοτε στα περίχωρα της Δαμασκού και άλλοτε σ’ άλλα σημεία της ανατολικής συρίας… Το Τελ Αβίβ θυμίζει ότι «είναι εκεί» – με ό,τι σημαίνει αυτό…

Συρία 2

Παρασκευή 24/2/2017. Είναι σαφές ότι το τρίγωνο Μόσχας – Τεχεράνης – Άγκυρας έχει το πρακτικό μονοπώλιο της “αντιτρομοκρατικής” δράσης στο συριακό έδαφος. Με αξιοσημείωτες επιτυχίες, χωρίς να κινητοποιηθεί σε μέγιστο βαθμό. Αυτό έχει στενέψει δραματικά τα φανερά περιθώρια του άλλου (δήθεν) “αντιτρομοκρατικού συνασπισμού”, δηλαδή της συμμαχίας Ουάσιγκτον, Ριάντ, Τελ Αβίβ. Το αν θα υπάρξει αντίδραση απ’ την μεριά του και ποια θα είναι μένει να το δούμε.

Ο ελληνικός “ανθρωπισμός” στα καλύτερά του

24/2/2017. Ήταν εύκολα προβλέψιμο, και το είχαμε σημειώσει έγκαιρα. Απ’ την στιγμή που το ελληνικό βαθύ κράτος παραχώρησε (ουσιαστικά) άσυλο στους 8 τούρκους χουντικούς καραβανάδες, έχει όλα τα προσόντα να γίνει αγαπημένος προορισμός και για άλλους. Δύο απ’ αυτούς βρίσκονται εδώ και σχεδόν 10 ημέρες (κρατούμενοι, για “παράνομη είσοδο”) στην Ορεστιάδα. Και, φυσικά, έχουν κάνει αίτηση ασύλου, ευελπιστώντας ότι…

Αυτοί οι δύο είναι ακόμα περισσότερο “καρφωμένοι” απ’ τους οκτώ: ανήκαν στις ειδικές δυνάμεις που έκαναν την επίθεση κατά του ξενοδοχείου του Ερντογάν, στο ξεκίνημα του περσινού πραξικοπήματος….

Τα “επιχειρήματα” με βάση τα οποία δεν έγινε η έκδοση των 8 μπορούν όμως κάλιστα να χρησιμοποιηθούν και στην περίπτωσή τους… Ή, δεν ισχύουν καν και καν: απ’ το κομμάντο των 47 που επιτέθηκαν στον Ερντογάν, οι 45 δικάζονται ήδη. Η εισαγγελία ζήτησε για την περίπτωσή τους ισόβια φυλάκιση· όχι απόσπασμα (όπως υποστηρίξε η ελληνική δικαιοσύνη για να κρυφτεί πίσω απ’ το “κινδυνεύει η ζωή” των 8).

Άρα;

Ο ελληνικός τυχοδιωκτισμός στα συνηθισμένα του

24/2/2017. Επειδή το ελληνικό βαθύ κράτος έκρυψε επι 10 (ή και περισσότερες;) μέρες ότι δύο απ’ τους επίδοξους δολοφόνους του Ερντογάν ήρθαν στα μέρη μας ελπίζοντας στον ελληνικό “ανθρωπισμό”, παρουσίασε την τουρκική στρατιωτική νευρικότητα στο Αιγαίο σαν μια (ακόμη) απόδειξη της “ασυδοσίας του σουλτάνου” – θέμα αγαπημένο στο ντόπιο φασισταριό.

Όμως προκύπτει τώρα καθαρά ότι τελείως διαφορετικό ήταν (και είναι) το ζήτημα. Η Άγκυρα προφανώς έμαθε πολύ γρήγορα ότι 2 καταζητούμενοι πάρκαραν στην Αλεξανδρούπολη. Θυμάται, επίσης, τι έγινε με τους 8 προηγούμενους. Συνεπώς αποφάσισε ότι πρέπει να υποδείξει στο ελληνικό βαθύ κράτος ότι αν συνεχίσει να στηρίζει τους χουντικούς θα έχει “θέμα”.

Αν δει κανείς το ζήτημα της τουρκικής στρατιωτικής “υπερδραστηριότητας” στο Αιγαίο τις τελευταίες ημέρες υπ’ αυτό το πρίσμα, δύσκολο, πολύ δύσκολο να μιλήσει για “ασυδοσία του σουλτάνου”. Μάλλον για ελληνική εθνικιστική τσογλανιά θα μιλούσε…

Post – κάτι… (1)

23/2/2017. Απ’ την χρονιά που πρωτοεκδόθηκε το βιβλίο η μεταμοντέρνα κατάσταση (la condition postmoderne) του Jean-Francois Lyotard έχουν περάσει σχεδόν 40 χρόνια. Το 1979 ήταν, από πολλές απόψεις, άλλη εποχή· είναι όμως η «μήτρα» των τωρινών καιρών.
Η προσέγγιση του Lyotard άσκησε σημαντική επίδραση επειδή υπήρχαν σοβαροί λόγοι γι’ αυτό. Η διαπίστωση για το «τέλος των μεγάλων αφηγήσεων» (δηλαδή η ιδεολογική ήττα της «παλιάς» αλλά και της «νέας» αριστεράς στον πρώτο κόσμο) που κατά τον Lyotard (και όχι μόνο) απετέλεσαν τον άξονα περιστροφής του μοντέρνου κόσμου αποδείχθηκε λαθεμένη: μια «πολύ μεγάλη αφήγηση», αυτή του νεο-φιλελευθερισμού, απλώθηκε σταδιακά σε όλο και μεγαλύτερο πλάτος και βάθος των κοινωνικών σχέσεων και πεποιθήσεων στον καπιταλιστικό πρώτο κόσμο. Και, στο ένα ή τον άλλο βαθμό, όχι μόνο σ’ αυτόν.
Αντίθετα, η επερχόμενη εποχή των κατά τον Lyotard «γλωσσικών παιγνιδιών» αποδείχθηκε εξαιρετικά αισιόδοξη σαν πρόβλεψη. Δύσκολα, πολύ δύσκολα θα ονόμαζαμε, ύστερα από 4 δεκαετίες, «παιχνίδι» τον διαρκή πολεμικό σχετικισμό των νοημάτων στις κοινωνίες του ώριμου θεάματος: συντηρεί αυτός ο διαρκής σχετικισμός ακλόνητο τον καταμερισμό και τις δομές εξουσίας, κι αυτό δεν είναι καθόλου παιχνιώδες.
Σε κάθε περίπτωση η πρώτη δημόσια εμφάνιση ενός ορισμού «μετά-» με πολιτικές αξιώσεις στα τέλη της δεκαετίας του ’70 είχε ενδιαφέρον. Κουβαλούσε μαζί της κι αυτήν την όχι και τόσο δευτερεύουσα απορία: αν οι κοινωνικές σχέσεις μιας εποχής ονομάζονται «μετα-κάτι», αυτό δεν σημαίνει άραγε την αδυναμία ακριβούς προσδιορισμού των χαρακτηριστικών τους, και άρα την εννοιολογική εξάρτηση απ’ αυτό που, υποτίθεται, έχει ξεπεραστεί (στην προκειμένη περίπτωση τον «μοντέρνο» κόσμο), ε;

Post – κάτι… (2)

23/2/2017. Ο “μετα-μοντερνισμός” στην αρχιτεκτονική (και σε κάποιες ακόμα μορφές της διαχωρισμένης τέχνης) έδειξε ότι η πιο πάνω απορία είχε βάση. Θα μπορούσε εξίσου σωστά να ονομαστεί και εκλεκτικισμός (ή “νεο”-εκλεκτικισμός). Και τότε θα αποκτούσε μεγαλύτερη ιστορική γείωση και βάθος: ο εκλεκτικισμός έχει ξαναεμφανιστεί στην δυτική ιστορία, πάντα σε περιόδους “μετάβασης” και, από κάποιες απόψεις, “παρακμής”.
Φυσικά δεν είναι ευθύνη του Lyotard το ότι η πρόθεση «μετά-» άρχισε να «κολιέται» σε διάφορες λέξεις, προδίδοντας εν τέλει ένα κενό (συχνά δόλιο) νοηματοδότησης. Μετα-βιομηχανικός καπιταλισμός για παράδειγμα είναι αυτό που σαν αυτόνομοι εργάτες ονομάζουμε βιο-πληροφορικό μοντέλο… Το δεύτερο σημαίνει πολλά. Το πρώτο; Κάτι ασαφές. Κι ωστόσο άλλοτε, στο παρελθόν, κανείς δεν διανοήθηκε να ονομάσει την «βιομηχανική» φάση του δυτικού καπιταλισμού …μετα-γεωργική!!!

Post – κάτι… (3)

23/2/2017. Η πρόσφατη “μόδα” της προσθήκης του “μετά-” πριν διάφορες λέξεις δείχνει απλά την ένταση της διανοητικής, ηθικής και αισθητικής παρακμής εκείνων που εφευρίσκουν αυτά τα “νοήματα”. Μετα-αλήθεια; Τα γνωστά ψέμματα! Μετα-πραγματικότητα; Οι γνωστές φαντασιώσεις! Μετα-δύση; Ρωτήστε τον κύριο Λαβρώφ…
Μετα-λιτότητα; Αυτή ήταν η χθεσινή συνεισφορά του αντιπροέδρου της φαιορόζ κυβέρνησης στην λεξιπλαστική δημαγωγία. Προφανώς ξέχασε (οι άνθρωποι της εξουσίας, ακόμα και οι βιτρίνες τους, ξεχνούν ό,τι δεν τους είναι βολικό) ότι πριν ένα μόλις χρόνο, τέτοια εποχή, ο εξοχότατος πρωθυπουργός δεν υποσχόταν (για μετά – το – Πάσχα· του 2016) κάποια μυστηριώδη “μετα-λιτότητα”, αλλά την εκτόξευση του συμπιεσμένου ελατηρίου του ελληνικού καπιταλισμού και ένα άλμα “ανάπτυξης” που θα άφηνε άφωνο τον πλανήτη!…
“Μετα-λιτότητα” λοιπόν… Μήπως αυτή η έμπνευση λέγεται φτηνή και απελπισμένη εξαπάτηση;

Αντι-ιράν (και όχι μόνο)

22/2/2017. Δύο μέρες πριν (20/2, φρικτή συμφωνία…) γράφαμε για τον «άξονα» Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ εναντίον του ιράν… Δεν είχαμε υπόψη ένα λίγο προγενέστερο ρεπορτάζ της αμερικανικής καθεστωτικής Wall Street Journal για το θέμα. Το μάθαμε.
Στις 15/2 η WSJ έγραψε για μια στρατιωτική συμμαχία που προωθούν από κοινού Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ, «για να αντιμετωπίσουν τον κοινό τους εχθρό, το ιράν που στηρίζει την τρομοκρατία», με προοπτική να συμπεριληφθούν σ’ αυτήν η σαουδική αραβία, τα ενωμένα αραβικά εμιράτα, η αίγυπτος και η ιορδανία. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ:
…Για τα αραβικά κράτη που εμπέκονται σ’ αυτήν, η συμμαχία θα πρέπει να έχει έναν χαρακτήρα αμοιβαίας αμυντικής υποστήριξης όπως το νατο, οπότε η επίθεση σε ένα κράτος μέλος θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν επίθεση σε όλα…
… Οι ηπα θα συμβάλλουν με υποστήριξη στρατού και πληροφοριών, πέρα απ’ την περιορισμένη μορφή υποστήριξης που έχουν ήδη προσφέρει σε έναν συνασπισμό υπό την σαουδική αραβία που πολεμάει στην υεμένη τους υποστηριζόμενους απ’ το ιράν αντάρτες houthi…

Σαν αντάλλαγμα για την συμμετοχή τους στη συμμαχία αυτή, τα σεϊχάτα (ειδικά η σαουδική αραβία και τα ενωμένα αραβικά εμιράτα) ζητούν απ’ την κυβέρνηση του ψόφιου κουναβιού να καταργήσει τον (πρόσφατο) νόμο που επιτρέπει στις οικογένειες των θυμάτων της 11ης Σεπτέμβρη να κάνουν μηνύσεις κατά του Ριάντ για υποστήριξη εκείνων των επιθέσεων. Ο Τραμπ υποσχέθηκε ότι θα το μεθοδεύσει.

Αντίπαλα μπλοκ

22/2/2017. Παρότι ο σχηματισμός αυτής της (αβέβαιης ως προς την τελική σύνθεσή της αλλά σαφέστατης ως προς τους σκοπούς της) “περιφερειακής συμμαχίας” / δεκανίκι του αμερικανικού και του ισραηλινού ιμπεριαλισμού στη μέση Ανατολή δεν είναι πρωτότυπη ιδέα, η συγκυρία του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού και η εξέλιξη της παγκόσμιας κρίσης / αναδιάρθρωσης την διαφοροποιούν από παρόμοια μπλοκ του παρελθόντος. Η Τεχεράνη “θυμίζει” την συμμαχία της με την Μόσχα· και η Μόσχα ανταποδίδει. Υπάρχει και ένας τρίτος στην “τριπλή συνεννόηση”: η Άγκυρα. Η συριακή, η ιρακινή και πιθανόν και η λιβανέζικη επικράτεια είναι στον πάγκο του χασάπη. Το Πεκίνο έχει στρατηγικά συμφέροντα επενδυμένα στην ευρύτερη μέση Ανατολή: ο ένας απ’ τους δύο κλάδους του χερσαίου “δρόμου του μεταξιού” και ο μοναδικός θαλάσσιος σχετίζονται άμεσα με την περιοχή.
Αν το Τελ Αβίβ, με τις πλάτες της Ουάσιγκτον και του Ριάντ, αποφασίσει να επιτεθεί στην Τεχεράνη (λέμε: “αν”) αυτός ο πόλεμος θα περιοριστεί σαν “περιφερειακός”;
Δύσκολο… Όχι αδύνατο, αλλά οπωσδήποτε δύσκολο…