Ai Du

Δευτέρα 28 Σεπτέμβρη. Ένα απ’ τα πιο γνωστά κομμάτια του μαλινέζου Ali Farka Toure.. με “οδηγίες ακρόασης” απ’ τον Afel Bacoum…

Καλή εβδομάδα, επιμονή και ψυχραιμία. United we stand!

Nagorno Karabakh

Δευτέρα 28 Σεπτέμβρη. Σα να μην έφταναν οι πολεμικές αναμετρήσεις στην ευρύτερη μέση Ανατολή, μια «παγωμένη», ανάμεσα στο αζέρικο και στο αρμένικο κράτος, ξεκίνησε προχτές. Έχει όλα τα δεδομένα να είναι κανονικός πόλεμος – για κάποιο διάστημα.

Πριν πούμε δυο κουβέντες παραπάνω, μην έχετε αγωνία για το ποιος θα κερδίσει και ποιος θα χάσει. Ο μεγάλος ανιχνευτής ηττημένων, ο ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας, επικοινώνησε με το Yerevan (πρωτεύουσα της αρμενίας) για να εκδηλώσει την ελληνική υποστήριξη, κι αυτό είναι αρκετό. Είναι άνθρωπος με ένστικτο, και ως τώρα έχει αποδειχθεί αλάνθαστος: Guaido, Haftar, ο Sisi αντέχει ακόμα. Αλλά: η αρμενία θα χάσει τον θύλακα του nagorno karabakh.

Πρόκειται για μια περιοχή μέσα στο έδαφος του αζερμπαϊτζάν, που διεθνώς αναγνωρίζεται σαν επικράτειά του, αλλά έχει αποσχισθεί «άτυπα» απ’ το 1994 και διοικείται ανεξάρτητα. Ο πληθυσμός είναι κατά πλειοψηφία ορθόδοξοι χριστιανοί αρμενικής καταγωγής (οι αζέροι είναι κατά πλειοψηφία μουσουλμάνοι), και στις δεκαετίες της σοβιετικής ένωσης το nagorno karabakh είχε ένα αυτοδιοίκητο καθεστώς μέσα στην σοβιετική δημοκρατία του αζερμπαϊτζάν. (Ήταν μια απ’ τις διοικητικές ακροβασίες του Στάλιν…) Εκεί βρίσκεται η αφετηρία της σύγκρουσης για την κυριότητα της περιοχής απ’ τα τέλη του 1989 και μετά, χωρίς σοβιετική ένωση πια, με την δημιουργία νέων κρατών: ανήκει το nagorno στην αρμενία (όπως θα ήθελε η πλειοψηφία των κατοίκων του θύλακα) ή στο αζερμπαϊτζάν οπότε πρόκειται για αρμενική μειονότητα, με όλα τα δικαιώματα μεν αλλά πολίτες του Baku;

Υπάρχουν – και παίζουν ρόλο – τόσο οι γείτονες όσο και οι «μακρινοί φίλοι». Στους πολέμους που έγιναν μεταξύ 1989 και 1994 η Yerevan, σαν ορθόδοξη χριστιανική, είχε την υποστηρίξη της Μόσχας· ενώ το Baku της Άγκυρας. Στα ‘90s η («κεμαλική») Άγκυρα είχε εκδηλώσει έναν επιθετικό ιμπεριαλισμό προς μουσουλμανικές (ή/και τουρκόφωνες) πρώην σοβιετικές περιοχές στον Καύκασο, και παρότι δεν έγινε ανοικτή αναμέτρηση με την Μόσχα, είναι γνωστή (στους παλιούς…) η κάθε είδους βοήθεια που προσέφερε, για παράδειγμα, στους τσετσένους αυτονομιστές αντάρτες. Συνεπώς η υποστηρίξη προς το Baku δεν ήταν απρόβλεπτη. Αλλά τα ‘90s ήταν ακόμα η εποχή των ηπα σαν μόνης υπερδύναμης. Συνεπώς το 1994 επιτεύχθηκε υπό την «ειρηνική» αιγίδα της, μέσω οηε, μια εκεχειρία που προέβλεπε ένα είδος ημι-ανεξαρτησίας για τον θύλακα μέχρις ότου (κάπου στο μέλλον…) αποφασιστεί το οριστικό του καθεστώς. Από τότε, ευκαιριακές «ανταλλαγές πυρών» μεταξύ του αζερικού στρατού και του αρμενικού που βρισκόταν «άτυπα» στον θύλακα δεν έλειψαν. Αλλά τέλειωναν πριν αγριέψουν. Η τελευταία τέτοια ήταν το 2016.

Όμως τώρα τα δεδομένα και οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει. Το Yerevan έχει μια σε γενικές γραμμές «φιλοαμερικανική» κυβέρνηση, κάτι που δεν ενθουσιάζει καθόλου την Μόσχα – για να το πούμε όσο ήπια γίνεται. Το Baku έχει πάντα την υποστηρίξη της Άγκυρας (και έμμεσα της Τεχεράνης). Χρειάζεται να θυμίσουμε ότι Άγκυρα, Μόσχα και Τεχεράνη είναι (μαζί με την Δαμασκό) το «μπλοκ της Αστάνα»; Η υποστηρίξη του τουρκικού καθεστώτος φτάνει ως το σημείο αποστολής βετεράνων μισθοφόρων σύριων (αντικαθεστωτικών) ενόπλων στο Baku, αλλά και πολεμικού υλικού, συμβούλων, κλπ. Απ’ την μεριά της η Yerevan είναι μακριά απ’ την Ουάσιγκτον· κι όσο για την Μόσχα, που είναι κοντύτερα, είναι ένας δύσπιστος πια γείτονας, που θα απαιτούσε σοβαρές εγγυήσεις· και δεν έχει λόγο να αρνηθεί ότι το nagorno karabakh είναι αζέρικο έδαφος.

Και τα δύο κράτη κήρυξαν στρατιωτικό νόμο (όχι για τον covid 19!) και γενική επιστράτευση. Ως αργά το βράδυ Κυριακής προς Δευτέρα, και παρά τις αμοιβαίες διακηρύξεις (και video… έτσι γίνονται τώρα οι πόλεμοι…) για επιτυχίες και καταστροφές στον αντίπαλο, φαίνεται ότι ο αζέρικος στρατός είχε καταλάβει περιοχές του θύλακα, κόβωντας τις γραμμές ανεφοδιασμού του αρμενικού στρατού εκεί. Αν το Yerevan αρχίσει να ηττάται στον θύλακα ίσως (ίσως λέμε) μπει στο πειρασμό να επεκτείνει το πόλεμο και στα αζερο-αρμενικά σύνορα – πράγμα που μάλλον δεν θα ήταν έξυπνο.

Το ψοφιοκουναβιστάν και ο οηε, σαν γνήσια παρακμιακοί οργανισμοί, πρόλαβαν να καταδικάσουν την βία (και απ’ τις δύο πλευρές), ζήτησαν κατάπαυση του πυρός (και απ’ τις δύο πλευρές), και διαπραγματεύσεις (και απ’ τις δύο πλευρές). Αλλά όπως παντού στους καιρούς μας εκείνο που μετράει είναι «οι αρβύλες στο χώμα». Και όλα δείχνουν ότι το Baku, με την βοήθεια κάποιων συμμάχων και την διακριτική ουδετερότητα άλλων «έχει» την κατάληψη του θύλακα.

Αφού έκανε και το μοιραίο τηλεφώνημα ο ρημαδοΓουα(αϊ)δοΝικόλας πάει να πει ότι μίλησε η πλούσια διορατικότητά του…

(Γιατί έχουμε την υποψία πως διάφοροι που στοιχίζονται σε χρόνο dt στο πλευρό του ελληνικού κράτους παριστάνοντας τους “επαναστάτες” πότε εδώ και πότε εκεί θα τρέξουν τώρα να ξαναμοιραστούν την αγωνία του ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα, κινούμενοι από γνήσιο “πατριωτικό” και ανομολόγητα ελληνο-ορθόδοξο αντιτουρκισμό;

Είμαστε παλιάνθρωποι, είναι ολοφάνερο!!)

Ποσά σε μετρητά

Δευτέρα 28 Σεπτέμβρη. Διάφοροι βαθυστόχαστοι επιμένουν είτε άμεσα είτε έμμεσα ότι η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία κινήθηκε και κινείται εκτός καπιταλισμού· σαν ένα είδος «αυθεντικής φυσικής απειλής», μια αναμέτρηση της ανθρωπότητας συνολικά με έναν μοχθηρό ιό, ακριβώς όπως περιγράφεται απ’ τα κράτη και τους κάθε είδους λακέδες. Μερικοί μάλιστα έχουν ψηθεί ότι τα συνταγματικά πραξικοπήματα, οι γενικευμένες απαγορεύσεις, η τρομοκρατία, είναι «αντικαπιταλιστικά» – επειδή (λένε) είναι «αντικαταναλωτικά»… Προφανώς πρόκειται για μικροαστικές «θεωρίες» περί καπιταλισμού, αφού αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι μπορούν να δουν μόνο ό,τι βρίσκεται ακριβώς μπροστά στη μύτη τους (κι ούτε καν…)

Κάποιοι άλλοι δεν θα έκαναν καν τον κόπο να ειρωνευτούν αυτήν την «αντικαπιταλιστική σοφία». Ο γνωστός Jeff Bezos (της Amazon, ηλεκτρονικό εμπόριο…) μεταξύ Μάρτη και Ιούνη του 2020 αύξησε την προσωπική του περιουσία κατά 48 δισεκατομύρια δολάρια – ένα ποσό που κάθε βαθυστόχαστος θα θεωρούσε αμελητέο. Ο σινο-αμερικάνος ιδρυτής της Zoom (που έγινε “must” ακαριαία χάρη στις καραντίνες) έγινε πλουσιότερος κατά 2,5 δισεκατομύρια δολάρια. Και ο πρώην ceo της microsoft και νυν “επενδυτής” σε “ανερχόμενες φίρμες” Steve Ballmer αύξησε την περιουσία του κατά 15,7 δισεκατομύρια δολάρια. Συνολικά μιλώντας, μέσα σε 4 μήνες «υγιεινομικής κρίσης», οι αμερικάνοι δισεκατομυριούχοι έγιναν πλουσιότεροι κατά 637 δισεκατομύρια – τα οποία, παρακαλούμε την προσοχή σας – δεν τα «έβγαλαν» ούτε αποκλειστικά ούτε καν κυρίως απ’ την αμερικανική ενδοχώρα. Τα «έβγαλαν» απ’ την συσσώρευση που πραγματοποίησαν σε πολλά μέρη του πλανήτη. Κι ακόμα δεν έχει γίνει ο λογαριασμός για τα κέρδη των big pharma – αυτά έπονται.

Διάφορες σοφιστείες θα εφεύρισκαν οι σοφολογιότατοι φίλοι της καραντίνας προκειμένου να ξεπεράσουν αυτήν την πραγματικότητα. Ότι, δηλαδή, για καπιταλιστική αναδιάρθρωση και συγκέντρωση κεφαλαίου πρόκειται, κι όχι για απειλή κατά της ανθρωπότητας. Βαριεστημένα θα κατέληγαν στο γνωστό: «τον covid να πληρώσει η ολιγαρχία». Σωστό – αν βρεθούν χωροφύλακες να την αναγκάσουν… (Πάντως χρωστάει ακόμα την κρίση…)

Εν τω μεταξύ η προσοχή θα έπρεπε να έχει στραφεί στο ποιοί καπιταλιστικοί κλάδοι επωφελήθηκαν με τέτοιο θηριώδη τρόπο μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα απ’ αυτήν την «υγιεινομική κρίση»· μιας και εμπειρικά είναι μάλλον εύκολο να βρεθούν άλλοι καπιταλιστικοί κλάδοι που είχαν και έχουν ζημιές. Αν περάσει απ’ το μυαλό κάποιου σοφολογιότατου φίλου της καραντίνας ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια εντατική καπιταλιστική αλλαγή παραδείγματος με κερδισμένους και χαμένους κλάδους (όχι όμως αφεντικά! γιατί το κεφάλαιο / χρήμα μεταφέρεται ακαριαία από μη επικερδείς σε επικερδείς τομείς), κι αν επιπλέον τους περάσει απ’ το μυαλό ότι αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ συμβαίνει σε κάθε καπιταλιστική αναδιάρθρωση (με τους εργάτες να είναι η μάζα των «παράπλευρων απωλειών» αν δεν έχουν την γνώση και την πολιτική / οργανωτική ετοιμότητα να στραφούν εναντίον οποιουδήποτε είδος «πολέμου»…), αν λοιπόν συμβούν τέτοια απίθανα πράγματα, τότε οι βαθυστόχαστοι αναλυτές φίλοι της καραντίνας ίσως αρχίσουν να ανησυχούν για τις φιλίες τους με τα κράτη και τις βεβαιότητές τους περί «υγιειονομικού εφιάλτη».

(Το έσχατο σημείο αυτο-εξαπάτησης των υπέροχων Εγώ / θυμάτων του νεοφιλελευθερισμού είναι το να πιστεύουν ότι δεν χειραγωγούνται, ειδικά όταν κατάτασσονται σαν πειθαρχημένοι στρατιώτες στον «πόλεμο κατά του εχθρού», γνωστού ή άγνωστου, ορατού ή αόρατου. Είναι αυτή η φρεναπάτη που βασίλεψε επί 30 χρόνια αλλά τώρα γίνεται κιμάς που είναι, τώρα που μιλάμε, αντικείμενο δεκάδων, μπορεί και εκατοντάδων ερευνών, μετρήσεων και διδακτορικών σ’ όλο τον καπιταλιστικό πλανήτη…)

Αντικαπιταλισμός τέλος!

Δευτέρα 28 Σεπτέμβρη. Το αγγλικό υπουργείο παιδείας έστειλε ντιρεκτίβα στα σχολεία όλης της επικράτειας της αυτού μεγαλειότητας να σταματήσουν να διδάσκουν οτιδήποτε έχει άμεση ή έμμεση σχέση με την κριτική στον καπιταλισμό. Επειδή τα αγγλικά σχολεία δεν ήταν, βέβαια, φυτώρια νεαρών κομσομολάριων, ίσως εκπλαγείτε για το νόημα μιας τέτοιας απαγόρευσης.

Η μέριμνα του αγγλικού υπουργείου παιδείας για την μαθητιώσα νεολαία του είναι να μην μαθαίνει για «ακραίες πολιτικές απόψεις που έχουν στόχο να ανατρέψουν την δημοκρατία, τον καπιταλισμό ή να σταματήσουν τις ελεύθερες εκλογές». Και πάλι θα έχετε απορίες. Είναι απλό: ένα καλό μέρος της αγγλικής ιστορίας είχε γενναίες αντικαπιταλιστικές (συμπεριλαμβανόμενων και των αντιφασιστικών) δράσεις και πρακτικές. Δράσεις και πρακτικές συνδικάτων, κομμάτων, οργανώσεων. Αυτά τέλος!

Τι μύγα τσίμπησε το αγγλικό καθεστώς; Τόσα χρόνια νεοφιλελεύθερου βούρκου δεν ήταν αρκετά για να πνίξουν κάθε αντικαπιταλιστική όρεξη, ιδέα και δράση; Τι εφιάλτη είδε η κυβέρνηση του Borduk και αποφάσισε ότι η θεωρητική και πρακτική αντικαπιταλιστική κριτική είναι αναδυόμενο τέρας που πρέπει να κοπούν τα κεφάλια του νωρίς νωρίς, αρχίζοντας απ’ τα σχολεία;

Το ένα κίνητρο είναι ότι Ουάσιγκτον, Λονδίνο, και οι συμμαχοί τους πρόκειται πολύ σύντομα (στο ψοφιοκουναβιστάν έχουν ξεκινήσει ήδη) να καδράρουν τον εχθρό – Πεκίνο σαν «κομμουνιστικό, μαρξιστικό – λενινιστικό καθεστώς, που θέλει να εξαφανίσει την ελευθερία και την δημοκρατία στον «ελεύθερο κόσμο» (την οποία, έτσι πάει η τάση, καλύτερα να εξαφανίσουν τα ίδια τα αφεντικά του). Είναι μια απελπισμένη αναβίωση του ψυχροπολεμικού «αντικομμουνισμού» – αλλά αν είσαι στα σκοινιά και έχεις ξεμείνει από ιδέες τι άλλο μπορείς να κάνεις απ’ το να αναμασάς τον εμετό σου;

Το άλλο κίνητρο είναι πιο ενδιαφέρον. Τόσο στο ψοφιοκουναβιστάν όσο και στην επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας οι ειδικοί παρατηρούν (όχι χωρίς ανατριχίλες) μια άγουρη μεν, συναισθηματική σε μεγάλο βαθμό, αλλά σταθερή και διευρυνόμενη ριζοσπαστικοποίηση σοβαρών τμημάτων της νεολαίας, υπέρ «σοσιαλιστικών» (και πάντως όχι καθαρόαιμα καπιταλιστικών) ιδεωδών. Είναι κάτι απρόοπτο και ιδιαίτερα ενοχλητικό, μετά από τόσα επικά χρόνια νεοφιλελευθερισμού. Είναι όμως αναπόφευκτο, ειδικά εφόσον τα άλλοτε χιλιοτραγουδισμένα «μεσαία στρώματα» στις παραδοσιακές τους εκφάνσεις διαλύονται ήδη, και θα διαλυθούν ακόμα εντονότερα εξαιτίας της γενικευμένης μηχανοποίησης πολλών διανοητικών εργασιών και ειδικοτήτων στην 4η βιομηχανική επανάσταση.

Είναι, λοιπόν, δυνατόν να αφεθούν στις επιρροές «ακραίων πολιτικών απόψεων» και μάλιστα μέσα στις σχολικές αίθουσες; Όχι βέβαια! Αφού η «ελευθερία» δυτικού τύπου έπαψε να είναι τόσο παραγωγική όσο η πειθαρχία ασιατικού τύπου (και τι άλλο είναι η δυτική υγιεινιστική τρομοεκστρατεία αν όχι το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο βίαιο μάθημα του ότι «αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε»;) σιγά μην διδάσκονται οι αγγλόπαιδες «εισαγωγή στο σοσιαλισμό»! Σιγά μην κολλήσουν “κινέζικα χαρακτηριστικά” εκτός σχεδίου! Μόνο τις εκλεκτές επιλογές που προβλέπει ο νεο-κρατισμός επιτρέπεται να κολλήσουν…

Αργότερα θα απαγορευτούν και οι ανάλογες οργανώσεις, για να γίνει σαφές το τι συμβαίνει… Άντε, γιατί οι πολλές οι «δημοκρατικές εγγυήσεις» είχαν οδηγήσει σε ατέλειωτες ποζεριές…

(φωτογραφία κάτω. Ο κινεζικός καπιταλισμός λέγεται “σοσιαλισμός με κινέζικα χαρακτηριστικά”… Και δεν χάνει ευκαιρία να αποδίδει τιμές στον κυρ Κάρολο. Φαίνεται κάπως μπερδεμένο, αλλά είναι τώρα η εποχή για λεπτολόγες διευκρινίσεις; Κάθε υπουργείο παραμόρφωσης που σέβεται τον εαυτό του θα έλεγε “όχι”…)

Υγιεινομικά μανιτάρια

Κυριακή 27 Σεπτέμβρη. Θυμάστε τότε που οι ανήλικοι είχαν χαρακτηριστεί «υγιεινομικές βόμβες»; Θυμάστε τότε που (κατά τους λακέδες των φαρμακοβιομηχανιών και τους πολιτικούς εκπροσώπους τους) είχαν «μεγάλη εκρηκτική γόμωση» («μεγάλο ιικό φορτίο» δηλαδή) μέσα στην αθώα και υγιή συσκευασία τους και θα σκότωναν όποιον ηλικιωμένο έβρισκαν σε απόσταση δύο ή τεσσάρων μέτρων;

Θυμάστε μετά που έπαψαν να είναι «υγιειονομικές βόμβες»; Επειδή αποδείχθηκε (είπαν) ότι τελικά οι ανήλικοι δεν είναι παραγεμισμένοι με covid-19, και σε κάθε περίπτωση δεν τον μεταδίδουν και τόσο εύκολα;

Ε, τώρα έχουν κηρυχτεί ξανά σούπερ επικίνδυνοι! Όχι απλές «βόμβες» – «υγιεινομικές πυρηνικές κεφαλές»!! Και οι ανά κράτος αρχές «ύφεσης και αφοπλισμού» έχουν αναλάβει μια τερατώδη δράση εναντίον τους, παίζοντας τα ρέστα τους πάνω στις υγιεινιστικές φοβίες των μεγάλων (συνυπολογιζόμενων των εκπαιδευτικών, που δεν καταλαβαίνουν ότι προσυγράφουν το τέλος του εκπαιδευτικού συστήματος όπου δουλεύουν…) μέχρι να εμφανιστούν τα σωτήρια εμβόλια.

Ο ελληνικός «εθνικός οργανισμός δημόσιας υγείας», ακολουθώντας το διεθνές manual που προβλέπει την γρήγορη και βίαιη αναδιάρθρωση των δύο ιστορικών πυλώνων του φορντικού «κράτους πρόνοιας» (της δημόσιας εκπαίδευσης και της δημόσιας υγείας· οι άλλοι δύο, τα συνταξιοδοτικά συστήματα και οι εργατικές νομοθεσίες έχουν μπει ήδη στις κρεατομηχανές) έδειξε πόσο εύκολο και απλό είναι να ανάψει το φυτίλι μιας σχεδιασμένης κατάρρευσης που θα μπορεί να πουληθεί όπως όλα τα υπόλοιπα, εδώ και μήνες, δηλαδή σαν «προστασία της δημόσιας υγείας».

Τι ανακοίνωσε ο ε.ο.δ.υ. πριν καμμιά δεκαριά μέρες σαν αντι-covid πρωτόκολλο για τα σχολεία; Ότι το συνάχι, το απλό χειμωνιάτικο συνάχι, είναι ύποπτο covid-19, και ότι έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται! Σύμφωνα με τον συγκεκριμένο μηχανισμό, αρκεί οποιοσδήποτε μαθητής να εμφανίσει πυρετό πάνω από 37,5 («δέκατα» δηλαδή…), βήχα (και μύξες) για να χαρακτηριστεί ύποπτο κρούσμα covid-19!!! Σχολείο έχετε πάει, κι αν δεν θυμάστε ρωτείστε τους γονείς αν υπήρξε χρονιά που δεν αρπάξατε τουλάχιστον μια φορά (ο στατιστικός μέσος όρος είναι δύο φορές στους 8 – 9 μήνες) ένα συνάχι, έχοντας τα παραπάνω συμπτώματα…

Αυτή η απλή «οδηγία», που σκοπεύει να τινάξει στον αέρα την φετεινή χρονιά κατασκευάζοντας έναν εντελώς τεχνητό «μεγα-δυναμίτη» (για τον οποίο, φυσικά, θα φταίνε οι ανήλικοι!!!) έχει σοβαρές συνέπειες. Τις οποίες υπέδειξε η διευθύντρια της παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου Ρεθύμνου (η παθολόγος / λοιμωξιολόγος Ελένη Ιωαννίδου):

– Από την στιγμή που ένας μαθητής / μια μαθήτρια θεωρείται ύποπτος covid επειδή έβηξε, φταρνίστηκε ή έχει δέκατα, θα μπει σε απομόνωση στο σχολείο (με τους καθηγητές να ντύνονται σαν διαστημάνθρωποι, και να καλούνται τα συνεργεία απολύμανσης) και θα σταλεί πακέτο σπίτι του, όπου θα πρέπει να μείνει κρατούμενος / εσώκλειστος για δυο βδομάδες.

– Εννοείται πως αρχίζει η αλυσίδα των τεστ για το οικογενειακό του περιβάλλον…

– Κι αν του / της περάσει το συνάχι; Α χα!!! Το σύστημα δεν τα τρώει αυτά!!! Για να γυρίσει στο σχολείο θα πρέπει να κάνει PCR τεστ που να αποδειχθεί «καθαρός»! Είτε θα το κάνει σε ιδιώτη γιατρό (100άρα στο νερό) είτε θα πρέπει να πάει στο νοσοκομείο, όπου φυσικά θα βρίσκονται κι άλλοι ανήλικοι (για τον ίδιο λόγο), να στηθεί στην ουρά, κλπ κλπ.

– Εννοείται ότι αν ξανασυναχωθεί, ξανά τα ίδια…

– Κι αν συμβεί να έχουν 2 ή 3 παιδιά συνάχι ταυτοχρόνως, στην ίδια τάξη; Αρχίζουν τα λουκέτα…

Ποιός, λοιπόν, ανήλικος / η δεν θα περάσει φέτος ένα τουλάχιστον συνάχι, ειδικά αν ο χειμώνας είναι βαρύς; Μ’ αυτόν τον απλό τρόπο, ονομάζοντας το κρέας ψάρι, δηλαδή το συνάχι «υποψία covid», πετυχαίνονται δύο στόχοι με μια πετριά. Αφενός θα είναι μισοάδεια τα σχολεία και αφετέρου «θα επιβαρυνθεί επικίνδυνα το δημόσιο σύστημα υγείας» (ή θα ξεπαραδιαστούν οι οικογένειες στα χαμηλά, ειδικά αν έχουν δύο ή τρία παιδιά…). Πρακτικά δεν μπορούν καν να υπολογιστούν οι συνέπειες των «ψευδώς θετικών» τεστ PCR (συνηθισμένες) σε νεαρούς και νεαρές, καθώς θα τους στέλνει με το ζόρι ο ε.ο.δ.υ. και οι φόβοι εκπαιδευτικών και οικογενειών στο covidικρίωμα.

Κάποιοι θα παρατηρήσουν: έχουν παρανοήσει οι «ειδικοί» και δεν ξέρουν τι κάνουν. Ακόμα κι αυτό θα μπορούσε να συζητηθεί, με μία όμως τεράστια διαφορά: δεν έχουν όλοι όσοι «παρανοούν» εξουσία πάνω σε άλλους. Οι παρανοϊκοί της εξουσίας εκδηλώνουν απλά την εξουσιαστική παράνοια· καθ’ οδόν προς τον παράδεισο της 4ης βιομηχανικής επανάστασης.

Παγιδευμένοι απ’ τη μια μεριά στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία και απ’ την άλλη σε μια συχνά τερατολογική απόρριψη (των μασκών…) μεγαλύτεροι και μικρότεροι δεν μπορούν να συλλάβουν την συνθετότητα (και τον κυνισμό) αυτής της ωμά βίαιης διαχείρισης…

(Να θυμήσουμε ότι η «υποψία» μιας οποιασδήποτε αρχής είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να λυθούν τα χέρια της. «Ύποπτος» τέλεσης του τάδε ή του δείνα εγκλήματος – συνεννοούμαστε…)

(φωτογραφίες: Πάνω η εντολή του αφεντικού. Κάτω, ένα απόσπασμα του θυμού της γιατρίνας απ’ το Ρέθυμνο)

Ανορθόδοξος (και ασύμμετρος) πόλεμος

Κυριακή 27 Σεπτέμβρη. Θα μπορούσε να είναι απλή σύμπτωση, ή μια απ’ αυτές τις πανουργίες της ιστορίας. Το γεγονός είναι όμως πολύ κραυγαλέο δυστυχώς για να το προσπεράσουμε. Δεν γίνεται τα αφεντικά να σηκώνουν συνέχεια το μεσαίο δάκτυλο των παχουλών χεριών τους και να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε!

«Δένοντας» ένα τμήμα του πληθυσμού, και μάλιστα στον αντίποδα των παραδεδεγμένα ευάλωτων (από την άποψη της υγείας τους) κοινωνικών ομάδων, «δένοντας» δηλαδή τους μαθητές και τις μαθήτριες σ’ έναν ιστό κατάλληλα πλεγμένης κινδυνολογίας, τα δυτικά κράτη και τα αφεντικά του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος κερδίζουν ένα καλό οκτάμηνο / εννιάμηνο. Ένα ικανό διάστημα τρομοεκστρατείας, ως τις αρχές του επόμενου καλοκαιριού.

«Κανονικά», σύμφωνα με τις διακηρύξεις και τις υποσχέσεις, τα σωτήρια εμβόλια θα έπρεπε να είναι με εκατομμύρια βελόνες έτοιμες τον ερχόμενο Νοέμβριο, Δεκέμβριο· το αργότερο στις αρχές Γενάρη. Φαίνεται όμως ότι υπάρχουν επιπλοκές και θα υπάρξουν καθυστερήσεις. Τα κόκκινα μαντήλια διαπιστώνουν ότι η ε.ε. ετοιμάζεται να εξαπολύσει μια γιγάντια εκστρατεία “πειθούς” υπέρ των εμβολίων γενετικής μηχανικής (είναι πολλά τα λεφτά!), μια εκστρατεία με ψέμματα και απειλές, μήπως και κατασταλεί η όλο και πιο μαζική αντίσταση σ’ αυτό το κτηνώδες παγκόσμιο πείραμα. Απ’ την άλλη θεωρείται σίγουρο ότι με διάφορες φόρμουλες τα δυτικά κράτη θα εμποδίσουν την κυκλοφορία οποιουδήποτε κινεζικού ή ρωσικού εμβολίου στην επικράτειά τους· αν τα άφηναν θα ήταν, απλά, το τέλος (και) των φαρμακοβιομηχανιών τους.

Συνεπώς η μεγάλη επιχείρηση γενετική μηχανική, μεταλλάξεις, επιτήρηση και «θεραπεία» χρειάζεται περισσότερο χρόνο φόβου και απαγορεύσεων απ’ όσο υπολογιζόταν πριν λίγους μήνες. Απ’ όλα τα διακριτά κοινωνικά υποκείμενα και ομάδες οι ανήλικοι ήταν ως πριν αυτούς τους λίγους μήνες οι πλέον «καθαροί» και οι λιγότερο επίφοβοι να γονατίσουν (υποτίθεται) τα δημόσια συστήματα υγείας. Και απ’ την άλλη ήταν οι πιο κατάλληλες κοινωνικές φιγούρες για να επιτευχθεί ομαλά και χωρίς προβλήματα με φυσικό τρόπο η γενική ανοσία του πληθυσμού.

Είναι ίσως σκληρό το να αναγνωριστεί, και φυσικά υπάρχουν πάντα οι ανοσο-μπαγλαμάδες που κατηγορούν ό,τι δεν καταλαβαίνουν για «συνωμοσιολογία». Υπάρχει μια στροφή 180 μοιρών σε σχέση με το υγειονομικό βάρος της νεολαίας που δεν ψηφίζει, της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δηλαδή, και αυτή η στροφή έγινε μέσα στο καλοκαίρι. Αντιμετωπίζεται σαν χειραγωγήσιμη μάζα, άνευ συνεπειών για το σύστημα. Χωρίς πολλές εξηγήσεις οι πρώην «υγιειονομικές βόμβες» ξανα-έγιναν τέτοιες, παρότι ακόμα και τα πιο πρόχειρα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο. Χωρίς πολλές εξηγήσεις τα 6χρονα και τα 7χρονα και τα 8χρονα «σφραγίστηκαν» στο πρόσωπο – την ίδια στιγμή που μόλις κτυπήσει το κουδούνι, στις διπλανές παιδικές χαρές, ξαναγίνονται ανθρωπάκια και παίζουν όπως προβλέπει η ηλικία τους. Ευτυχώς.

Η μετατροπή του κοινού συναχιού σε «προθάλαμο του covid» είναι το ως τώρα τρελό μεθύσι των λακέδων της «νέας κανονικότητας». Όμως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αν δεν αποκατασταθεί η κριτική κατανόηση της πραγματικότητας όλης αυτής της τρομοεκστρατείας.

Εκεί τελειώνουν οι απλοϊκότητες και οι fast track εξηγήσεις.

Τις σκέψεις σου να μην τις λες…

Κυριακή 27 Σεπτέμβρη. … Γιατί μια μέρα κρύα / μπορεί και οι μπηχαβιοριστές / να ‘ρθουν στην εξουσία…

Τι ξέρουν λοιπόν οι ειδικοί της ψυχο-πολιτικής διαχείρισης των πληθυσμών; Πώς μπορείς να πείσεις ένα ικανό τμήμα του πληθυσμού για το πιο παρανοϊκό πράγμα στον κόσμο; Πόσο ευάλωτος είναι ο καθένας που έχει άγνοια για τις τρέχουσες πρακτικές των αφεντικών;

Αυτά και άλλα παρόμοια είναι πολιτικά ερωτήματα, για τα οποία η ασταμάτητη μηχανή έχει ως τώρα μόνο αποσπασματικές απαντήσεις. Θα χρειαστεί ξεχωριστή ενασχόληση / ανάλυση για να αναδυθούν τα «κοινωνικά και ιδεολογικά στηρίγματα» της τρέχουσας θανατοπολιτικής.

Ευτυχώς έχουμε ικανή έως πολύτιμη βοήθεια. Για παράδειγμα το βιβλίο Η προέλαση της πανούκλας εκδόθηκε στα ελληνικά απ’ την «λέσχη κατασκόπων του 21ου αιώνα» τον Γενάρη του 2007, σε μετάφραση spn. Γραμμένο το 2006 με τίτλο Marching plague, Germ warfare and global public health από την θρυλική (ακόμα και στα μέρη μας) αμερικανική post-situ ομάδα Critical Art Ensemble, με κύριο θέμα της τον βιολογικό πόλεμο και την παγκόσμια διαχείριση της δημόσιας υγείας μέσω των υγιεινιστικών απειλών, θα ριχνόταν σήμερα στη φωτιά απ’ τους φανατικούς φίλους της καραντίνας! Γιατί περιλαμβάνει πολλές σοβαρές και πικρές αλήθειες. Όχι μόνο για τα κράτη και τα αφεντικά αλλά και για τους υποτελείς…

Όμως το 2006 και το 2007 ήταν ακόμα μια εποχή που αυτά τα ζητήματα μπορούσαν να ειπωθούν. Και να συζητηθούν, ίσως ακόμα κι απ’ τους ίδιους εκείνους που 13 χρόνια μετά, σήμερα δηλαδή, ουρλιάζουν «Καραντίνα! Καραντίνα!!». Τίποτα δεν απαξιώνει αυτήν την έγκυρη γνώση που αποκτήσαμε τότε και διατηρούμε πάντα. Ούτε οι ρευστοποιήσεις, ούτε οι προδοσίες, ούτε οι σαλτιμπαγκισμοί!

Θα αναδημοσιεύσουμε στη συνέχεια μερικά επιλεγεμένα αποσπάσματα από εκείνη την δουλειά της C.A.E. Και, μελλοντικά, μπορεί να κάνουμε αναδημοσιεύσεις άλλων αποσπασμάτων. Επειδή, σε τελευταία ανάλυση, συμβαίνει κι αυτό: η συνείδηση της πραγματικότητας δεν έρχεται πάντα “μετά”. Μερικές φορές έρχεται “πριν”, έγκαιρα…

(Οι τονισμοί στο πρωτότυπο):

… (σελ 59): Αυτό που το κοινό δέχεται τελικά είναι μια τερατώδης μηχανή προπαγάνδας που λειτουργεί σαν ένα δάκτυλο στη σφιγμένη γροθιά της εξουσίας. Τα ειδησειογραφικά μήντια είναι ένας από τους πολλούς θεσμούς που βοηθούν στην εσωτερίκευση της υπερ-πραγματικότητας της κρίσης γενικά και της κρίσης στην βιο-ακεραιότητα συγκεκριμένα.

Δημιουργείται ένας τύπος συνείδησης με τον οποίο το κοινό φτάνει να επιθυμεί την κατάσταση του φόβου, ακόμα και να νοιώθει εμπιστοσύνη για αυτή. Η μετάδοση αντίθετων πληροφοριών – και ως εκ τούτου η άρνηση της αμεσότητας της κρίσης – συναντά συχνά τον θυμωμένο σκεπτικισμό, σα να χάνουν τα άτομα ένα αντικείμενο αξίας. Το να εγκαταλείψεις την ασφάλεια της υπερ-πραγματικότητας και την παρηγοριά του πανικού (που έχουν εγκατασταθεί στα σώματα, στην επιθυμία και στις καθημερινές συμβάσεις) γίνεται μια αυτοκτονική ή δολοφονική πιθανότητα, προκαλώντας μια δημόσια απαίτηση για τη σταθεροποίηση και τη διαιώνιση της βίας τους κράτους…

Θα μπορούσε να είναι κατάσταση που την βλέπεις σ’ ένα δυστοπικό θρίλερ “επιστημονικής φαντασίας” – αλλά όχι. Την ζούμε εδώ γύρω: ποτισμένα ως το μεδούλι στη συνηθισμένη καθημερινότητά τους από φοβίες, σημαντικά τμήματα των πληθυσμών απαιτούν περισσότερη κρατική βία (“Καραντίνα! Απόλυτη Καραντίνα!” φωνάζουν κάμποσοι) επειδή αυτή πουλιέται σαν προστασία! Δεν θέλουν πια να ξε-φοβηθούν, ούτε βέβαια να μισήσουν τους κρατικούς τρομοκράτες, γιατί αυτό το αντιλαμβάνονται ένοχα σαν “πατροκτονία”. Αντίθετα η πατερναλιστική βία εμφανίζεται (και γίνεται δεκτή) σαν “θεραπεία” – ή, τουλάχιστον, σαν μια καθησυχαστική ρουτίνα.

Critical Art Ensemble: η προέλαση της πανούκλας (2)

Κυριακή 27 Σεπτέμβρη. … (σελ. 92): Η ανθρώπινη θυσία υποτίθεται πως είναι ένας «πρωτόγονος» θεσμός – που εξαφανίστηκε καιρό πριν από τον δυτικό πολιτισμό. Δυστυχώς, μάλλον το αντίθετο είναι αλήθεια. Ο θεσμός της θυσίας συνεχίζει να ζει. Αν και μεγάλο μέρος του είναι κρυμμένο, παραμένει ουσιώδες κομμάτι της καθημερινής ζωής, της πολιτικής και της οικονομίας του πρώτου κόσμου.

Η φροντίδα υγείας εδώ και πολύ καιρό είναι ανάμεσα στους πρωταρχικούς θεσμούς θυσίας στις ΗΠΑ. Τα χιλιάδες θανατηφόρα νοσοκομειακά ατυχήματα και λάθη που προκύπτουν κάθε χρόνο είναι ένα από τα δυσάρεστα υποπροϊόντα που οι πολίτες είναι πρόθυμοι να ανεχτούν για να έχουν, έστω, νοσοκομεία. Ενώ λαμβάνονται προφυλάξεις, ο κόσμος καταλαβαίνει ότι η τέλεια ασφάλεια είναι ανέφικτη, και ότι ένας αριθμός ανθρώπων πρέπει να θυσιαστούν σ’ αυτό το θεσμό κάθε χρόνο. Ομολογουμένως η κοινωνία πάντα ελπίζει να μειώσει τον αριθμό, αλλά με ένα επεκτεινόμενο σύστημα και ένα πληθυσμό που γερνάει, θα χρειαστούν περισσότερες θυσίες. Η ανοχή γι’ αυτούς τους θανάτους σε ετήσια βάση δείχνει ότι ο πληθυσμός είναι ειλικρινής για την αξία και τη σημασία του να έχεις νοσοκομεία. Αυτή η μορφή θυσίας είναι κατανοητή, και σε κάποιο βαθμό αναπόφευκτη, πόσο μάλλον όταν ο πληθυσμός των ΗΠΑ είναι πρόθυμος να θυσιάσει περίπου 40.000 ανθρώπους κάθε χρόνο για να συνεχίσει τη μεταφορά με αυτοκίνητο.

Ωστόσο, αληθινά παθολογικές μορφές της ανθρώπινης θυσίας προκύπτουν επίσης τακτικά στη φροντίδα υγείας στις ΗΠΑ. Το χειρότερο οφείλεται στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ επιμένουν να είναι το μόνο αναπτυγμένο κράτος χωρίς καθολική φροντίδα υγείας. Οι ΗΠΑ έχουν το μεγαλύτερο αριθμό θνησιμότητας σε βρέφη στον αναπτυγμένο κόσμο. Αυτοί που έχουν την εξουσία είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο για να δείξουν ότι είναι ειλικρινείς για την αξία της ιδιωτικοποίησης και της ελεύθερης αγοράς…

… Η σχέση των απολυταρχικών φορέων εξουσίας με τις ενδημικές μολυσματικές ασθένειες είναι ένα ακόμα σημείο παθολογικής θυσίας. Δεδομένης της τάσης των απολυταρχικών φορέων εξουσίας προς τη βία, η ενδημική μολυσματική ασθένεια αντιμετωπίζεται πρωταρχικά σαν μέσο βίας. Αυτές οι ασθένειες, που ταιριάζουν καλύτερα με την ανάγκη του στρατού να παράγει τεχνητές μορφές θανάτου, είναι κι αυτές στις οποίες επικεντρώνεται το ενδιαφέρον, σε βάρος ασθενειών που προκαλούν τις καταστροφικές και ήδη υπάρχουσες μορφές φυσικού θανάτου.

Οι στρατιωτικοί έχουν καταφέρει να επανασχεδιάσουν τη μικροβιολογία και την πολιτική υγείας σαν πεδία όπου το απίθανο επιβάλλεται στο πραγματικό. Το κόστος είναι η θυσία. Εκατομμύρια πρέπει να πεθάνουν για να δείξουν ειλικρίνεια και δέσμευση στον «Πόλεμο στον Τρόμο». Αλλά οι θάνατοι των στρατιωτών δεν είναι αρκετοί!… Μια θυσία των αρρώστων σε παγκόσμια βάση είναι ο ακόμα μεγαλύτερος φόρος αίματος που πρέπει να πληρωθεί.

Έχουν ξανασχεδιάσει οι πρωτοκοσμικοί στρατοί τις εννοήσεις των μεταδοτικών ιογενών ασθενειών εδώ και κάποιες δεκαετίες; Υπάρχει ένα σταθερό μιλιταριστικό υπόβαθρο στην τρέχουσα διαχείριση του covid-19;

Έχουμε ισχυρές ενδείξεις γι’ αυτό, χρειάζεται όμως ακόμα (δύσκολη) έρευνα…

Αίγυπτος

Παρασκευή 25 Σεπτέμβρη. Οι διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών / νυχτών (συνεχίζονταν ως και χτες) σε 17 αιγυπτιακές πόλεις μεγαλύτερες και μικρότερες, κατά της χούντας του Sisi, παρά τα δρακόντια μέτρα καταστολής, ήταν μεν μαζικές όχι όμως στο μέγεθος της έκρηξης στις 25 Γενάρη του 2011. Όχι ακόμα – πρέπει να προσθέσουμε.

Ωστόσο, μετά τις περσινές διαδηλώσεις και την καταστολή τους (περίπου τέτοια εποχή) το γεγονός ότι φέτος αρκετές χιλιάδες βρήκαν στους δρόμους («προκαλώντας φθορές» σε μπάτσικα οχήματα σε λίγες περιπτώσεις) δείχνει ότι η χούντα ισορροπεί αβέβαια πάνω σε μια υπόγεια αντίδραση μεγάλης κλίμακας, που μπορεί να εκδηλωθεί οποιαδήποτε στιγμή.

Πέρα απ’ την φτώχια και την αθλιότητα στην οποία είναι καταδικασμένοι εκατομμύρια αιγύπτιοι πληβείοι, υπάρχει ίσως τώρα ένας επιπλέον παράγοντας που μπορεί να αποκτήσει χωριστή δυναμική. Η (απαγορευμένη) μουσουλμανική αδελφότητα. Η χούντα του Sisi έχει εμπλακεί πια ανοικτά στους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς στην ανατολική Μεσόγειο. Η τυχοδιωκτική εισβολή στη λιβύη, στο πλευρό του «τζενεράλ» Haftar, δεν έγινε μεν. Αλλά το κατ’ αρχήν αντι-ιρανικό και, ουσιαστικά, διευρυμένα αντι-ευρασιατικό μπλοκ / άκρη του άξονα, που εμφανίζεται σα συμμαχία διάφορων πετροχουντικών καθεστώτων της αραβικής χερσονήσου με το απαρτχάιντ καθεστώς του Τελ Αβίβ, δεν είναι τυχαία εξέλιξη.

Σ’ αυτές τις συνθήκες η (αιγυπτιακή) μουσουλμανική αδελφότητα δεν θα μπορέσει να μείνει ουδέτερη και αμέτοχη για πολύ καιρό. Έχει σημαντική επιρροή σε κατώτερα στελέχη του στρατού και, φυσικά, στους φαντάρους. Φυγάδες στελέχη της βρίσκονται σαν πολιτικοί πρόσφυγες στην τουρκία, και οι επαφές με το τουρκικό καθεστώς είναι δεδομένες. Αν η χούντα του Sisi πέσει, τότε θα ακολουθήσουν ανάλογες αντι-αυταρχικές εξεγέρσεις και σ’ άλλες πετροχούντες.

Αν συμβεί έτσι δεν θα είναι remake των εξεγέρσεων / επαναστάσεων του 2011 που ονομάστηκαν «αραβική άνοιξη». Θα είναι μάλλον απογονοί τους μέσα σε διαφορετικά δεδομένα…

Η δημιουργική λογιστική καλά κρατεί

Παρασκευή 25 Σεπτέμβρη. Παρ’ όλους τους διευρυμένους «καινοτόμους» ορισμούς για το πόσο εύκολα και αβίαστα ο covid 19 μπορεί και πρέπει να αναφέρεται στα πιστοποιητικά θανάτου σαν η «αιτία» ή η «υποκείμενη αιτία» θανάτων, ορισμούς που προήλθαν μεν απ’ τον π.ο.υ. εμπλουτίστηκαν όμως κατάλληλα απ’ τις κατά τόπους επιτροπές υγιεινιστικής τρομοκρατίας… Παρ’ όλες τις διευκολύνσεις στο να κατασκευάζονται «κοινές δεξαμενές» για να πετιούνται εκεί (στατιστικά και όχι μόνο) όλοι οι νεκροί που απλά βρέθηκαν «θετικοί» ή ούτε καν, απλά έμοιαζαν να είναι τέτοιοι… Παρ’ όλα αυτά παραμένει ακόρεστη η προσπάθεια συντήρησης της «φονικότητας» του covid 19 διεθνώς. Μέσα από ένα manual που δείχνει πια καθαρά τον συντονισμό μεταξύ διαφόρων κρατών.

Στις έρευνες του «κέντρου για μια ιατρική βασισμένη σε στοιχεία» του πανεπιστημίου της Οξφόρδης έχουμε ξαναναφερθεί. Είναι αυτό το κέντρο που αποκάλυψε την εξαπάτηση με την προσμέτρηση νεκρών από οποιαδήποτε αιτία (π.χ. τροχαίο…) ακόμα και μετά από 3 μήνες απ’ την αποθεραπεία και το εξιτήριο απ’ το νοσοκομείο. Μια αποκάλυψη που ανάγκασε τον κοτζαμάν υπουργό υγείας της αυτού μεγαλειότητας να ξεροβήξει (διότι σιγά μην η εξαπάτηση γινόταν ερήμην της κυβέρνησής του) και να «σβήσει» μετά από μερικές ημέρες 5.000 θανάτους, έτσι στρογγυλά στρογγυλά σα νούμερο, απ’ την αγγλική θανατολογιστική. Το CEBM είναι μια όαση μέσα στο δημαγωγικό carpet bombing, καταχωνιασμένη και περιθωριοποιημένη φυσικά. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο (ή δεν το έχουμε υπόψη) σε άλλα κράτη…

Σε μια τελευταία έρευνά τους (16 Σεπτέμβρη) τα μέλη του CEBM αποκάλυψαν κάτι επίσης «διδακτικό». Ενώ μέχρι τα μέσα Ιουλίου (του 2020) ένα σχεδόν 8% όσων ανακοινώνονταν επίσημα σαν «θύματα του covid» στην αγγλία ΔΕΝ είχαν στα πιστοποιητικά θανάτου τους καν και καν οποιαδήποτε αναφορά στον ιό σαν «αιτία θανάτου» (μια αναφορά που θα μπορούσε να συμπληρώσει ακόμα και ο θυρωρός του νοσοκομείου, τόσο εύκολη – και παρ’ όλα αυτά ΔΕΝ υπήρχε, έτσι, για τα μάτια του κόσμου…) αυτό το ποσοστό εκτοξεύτηκε στο σχεδόν 30% απ’ τα μέσα Ιούλη ως τα τέλη Αυγούστου (περίοδο της έρευνας). Σε απλά ελληνικά: οι υπεύθυνοι της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας στην αγγλία πρόσθεταν 30 νεκρούς σε κάθε 70, στην κοινή δεξαμενή της θανατοπολιτικής τους, χωρίς να κάνουν τον κόπο να γράψουν στο πιστοποιητικό «μόλυνση από covid 19». Ίσως επειδή δεν υπήρχε καν και καν τέτοια μόλυνση, και θα έμπλεκαν σε καυγάδες με τους συγγενείς, που φυσικά δεν γουστάρουν τέτοιους “στιγματισμούς”… Η χειραγώγηση των αριθμών γινόταν από άλλες υπηρεσίες…

Πρόκειται για «αδιαφορία εξ αιτίας της επιτυχίας» της τρομοεκστρατείας; Ή για δόλο; Μάλλον το δεύτερο. Μια ματιά στα επίσημα στατιστικά δείχνει ότι τον Ιούλιο και τον Αύγουστο οι νεκροί που αποδίδονταν στον covid 19, ακόμα και με όλα τα «νόμιμα plus» κριτήρια, είχαν μειωθεί τόσο πολύ στην επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας ώστε θα υπήρχε ο σοβαρός κίνδυνος οι υποτελείς να θεωρήσουν (και σωστά!) ότι η πανδημία τέλειωσε… Όμως αυτό έπρεπε να αποφευχθεί με κάθε τρόπο! Κι έτσι, ακόμα και χωρίς να υπάρχει καμμία συσχέτιση με τον covid (αυτό υπονοεί η έλλειψη αναφοράς στα πιστοποιητικά θανάτου) κάπου στο κεντρικό λογιστήριο του θανάτου γινόταν μια «επαύξηση» κάτι λιγότερο από 50% επιπλέον όσων είχαν τα κατάλληλα «χαρτιά»!!

Να υποθέσουμε ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στην επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας; Θα ήταν αφελές…